Toen we opstonden was het heel zonnig en al lekker warm. We reden naar Grafenegg, waar we rondwandelden in het park. Het park was heel uitgebreid en er was heel wat schaduw. Er staan een heleboel verschillenden bomen, vaak met een plaatje waar wat uitleg op stond.

Daarna trokken we naar Weitenegg, waar de vrouwen in de Donau sprongen (en een bril kwijtspeelden).

Het was erg slecht weer vanmorgen : het regende pijpenstelen en we bezochten in de voormiddag dan ook het tuincentrum in Wieselburg (iets wat we vroeger ook altijd deden bij slecht weer). Daarna konden we het niet laten om tot in Maria Taferl te rijden voor het tradionele ijsje, en om nog eens naar de cache te zoeken.

Uiteindelijk vond Wim ze. We gingen nog iets drinken en het zat daar vol met wespen, wat ik jammer genoeg aan den lijve moest ondervinden, met een zeer pijnlijke steek tussen mijn vingers. Gelukkig kon ik met ijs de zwelling toch wat beperken.

Vandaag planden we een cache te gaan zoeken bij het kasteel van Hartenstein. Helaas was de gps het noorden kwijt en moesten we proberen met de kaart aan het startpunt te raken. Dat lukte nog tamelijk goed en net op tijd begon de gps toch nog te werken.
De wandeling begon aan een klein beekje, waar we een paar vissen zagen zitten. Na een kleine wandeling zagen we het kasteel. We liepen nog een tijd naast het riviertje, waar we een heleboel vlinders zagen. Af en toe was er een wegje waar we een grot konden bekijken.

Toen we vanmorgen wakker werden, was het mooi weer, dus we vonden het een goed plan om naar de zonnewijzers te gaan kijken in Weiten (aangezien Wim de zonnewijzers daar enkel maar bij slecht weer had gezien). Deze keer was het niet de schoondochter die de rondleiding deed, en bovendien was er tamelijk veel volk.
 
Daarna reden we verder naar Armschlag, waar we een wandeling maakten door de bloeiende papavervelden.

Na het uitgebreide ontbijt en even naar het station te wandelen, vertrokken we naar Melk. Daar wandelden we wat door de straatjes, genoten we van de mooie abdij en probeerden we een cache te vinden.

Daarna reden we naar de Donau waar we wat aten. Dan reden we naar Zeiselberg, bij Alfred en Liesl Hartner. We kregen eerst een stukje cake en iets te drinken, vooraleer we naar boven, naar de wijnkelder trokken. De eerste wijn werd rechtstreeks uit het vat genomen met een pipet. De tweede witte, de rode en de ijswijn kwamen uit een fles. Na het proeven trokken we naar buiten, waar we konden eten.

Vandaag stonden we wat vroeger op, want we wilden rond 9u vertrekken. De laatste spullen werden in de auto gestoken en na het ontbijt konden we vertrekken. We gaven de sleutel aan Herr Wohleser en gingen op weg, maar toch niet over de Silvretta Hochalpenstrasse zoals we hadden gedacht.

We kwamen door heel veel tunnels, met de Arlberg-tunnel als langste : maar liefst 15 km!

Toen we wakker werden was het zwaar bewolkt, maar wel droog! Na het ontbijt trokken we naar de Kanzel in Gaschurn, een uitkijkpunt boven het dorpje. Het was een leuke, niet te verre wandeling, langs kleine paadjes. Boven vonden we een geocache.

In het dorpje gingen we winkelen en terug in het huisje maakte mijn vrouwtje eitjes met paddestoelen voor morgen. Na het middageten wandelden we nog eens naar de gapa-cache. Op dat moment begon het te regenen. In het terugkeren gingen we nog eens langs bij Dieter Lang.

Toen we vanmorgen wakker werden, viel de regen met bakken uit de hemel.  De hele voormiddag (en een deel van de namiddag) bleven we dus maar in ons huisje en speelden we Uno.  In de namiddag hield het dan eindelijk op met regenen en reden we naar Gortipohl om in de bergen nog enkele caches te zoeken.  We vonden alleen een grote pad en helemaal natgeregend kwamen we weer bij de auto.

Vandaag trokken we, meezingend met Clement Peerens, naar Bielerhöhe. Tijdens het nemen van de 30 haarspeldbochten beseften we pas wat een prestatie we geleverd hebben toen we naar boven reden met de mountainbike een paar dagen geleden. Tijdens het klimmen genoten we van het landschap.

Boven deden we snel een cache en begonnen we aan een tweede. We dachten dat de tweede ook gewoon aan het meer lag, maar blijkbaar was dat toch niet waar. Voor deze cache moesten we de Bielerkopf beklimmen. Het was een zwaar paadje dat af en toe  zelfs op een beekje leek.

Vandaag planden we een zware dagtocht vanaf Bielerhöhe, maar toen we opstonden, was het tamelijk bewolkt en dus besloten we maar geen risico te nemen en een dagje te geocachen.

De eerste cache bracht ons naar Gortipohl. We parkeerden de auto en vervolgens wandelden we naar boven. Helaas bleef onze zoektocht zonder succes, maar we kwamen zo wel langs een leuk paadje. Dat bracht ons verder naar Sankt-Gallenkirch. Daar zochten we alweer tevergeefs naar een cache. We aten in het zonnetje en keerden terug naar de auto.