Wim & Sara

Toen we opstonden was het heel zonnig en al lekker warm. We reden naar Grafenegg, waar we rondwandelden in het park. Het park was heel uitgebreid en er was heel wat schaduw. Er staan een heleboel verschillenden bomen, vaak met een plaatje waar wat uitleg op stond. Het park bij het kasteel van Grafenegg. Het kasteel van Grafenegg. Daarna trokken we naar Weitenegg, waar de vrouwen in de Donau sprongen (en een bril kwijtspeelden). Terug in het hotel maakten we onze valiezen, speelden we nog een spelletje triomino's en kropen we na het eten vlug in bed, want morgen keren we terug naar huis.

Het was erg slecht weer vanmorgen: het regende pijpenstelen en we bezochten in de voormiddag dan ook het tuincentrum in Wieselburg (iets wat we vroeger ook altijd deden bij slecht weer). Daarna konden we het niet laten om tot in Maria Taferl te rijden voor het tradionele ijsje, en om nog eens naar de cache te zoeken. Uiteindelijk vond Wim ze. We gingen nog iets drinken en het zat daar vol met wespen, wat ik jammer genoeg aan den lijve moest ondervinden, met een zeer pijnlijke steek tussen mijn vingers. Gelukkig kon ik met ijs de zwelling toch wat beperken. 's Avonds gingen we naar het feest van de "Blaskapelle", een gezellig straatfeest van de plaatselijke fanfare: de oude en de nieuwe hotelbazen kwamen bij ons zitten, en nog wat volk dat we kenden, en we genoten van de lekkere wijn en bijhorende aardappelspiralen. Straatfeest van de plaatselijke fanfare. Vandaag zagen we 2 reeën, 2 hazen en een slangetje.

Vandaag planden we een cache te gaan zoeken bij het kasteel van Hartenstein. Helaas was de gps het noorden kwijt en moesten we proberen met de kaart aan het startpunt te raken. Dat lukte nog tamelijk goed en net op tijd begon de gps toch nog te werken. De wandeling begon aan een klein beekje, waar we een paar vissen zagen zitten. Na een kleine wandeling zagen we het kasteel. We liepen nog een tijd naast het riviertje, waar we een heleboel vlinders zagen. Af en toe was er een wegje waar we een grot konden bekijken. Klimmen en klauteren! Plots moesten we een wegje nemen, waar het enorm steil werd. Af en toe ging het beter als we op handen en voeten kropen, soms waren er kabels waar we ons konden vasthouden. Uitkijkpunt tijdens de wandeling. Soms moesten we een ladder opkruipen om nog naar een grot te kijken. Uiteindelijk vonden we alle punten voor de geocache en ook de cache zelf werd tamelijk snel gevonden. Na de cache was het paadje nog eventjes moeilij...

Toen we vanmorgen wakker werden, was het mooi weer, dus we vonden het een goed plan om naar de zonnewijzers te gaan kijken in Weiten (aangezien Wim de zonnewijzers daar enkel maar bij slecht weer had gezien). Deze keer was het niet de schoondochter die de rondleiding deed, en bovendien was er tamelijk veel volk. Daarna reden we verder naar Armschlag, waar we een wandeling maakten door de bloeiende papavervelden. Zonnebloemveld. In het terugkeren, stopten we in Maria Taferl voor een ijsje en om een cache te zoeken (maar die vonden we niet). Maria Taferl. Om 16u hadden we met Anton afgesproken aan het hotel om naar de hut te gaan. Marianne was daar al om het avondeten voor te bereiden. Wij kropen alle 4 bij Anton in de auto en reden tot aan de rand van het bos. Vanaf dan gingen we te voet verder door het bos. Onderweg kwamen we sporen tegen van marters, reeën en zwijnen, maar jammer genoeg zagen we geen beestjes (behalve kikkers). In de hut ...

Na het uitgebreide ontbijt en even naar het station te wandelen, vertrokken we naar Melk. Daar wandelden we wat door de straatjes, genoten we van de mooie abdij en probeerden we een cache te vinden. De abdij van Melk. Daarna reden we naar de Donau waar we wat aten. Dan reden we naar Zeiselberg, bij Alfred en Liesl Hartner. We kregen eerst een stukje cake en iets te drinken, vooraleer we naar boven, naar de wijnkelder trokken. De eerste wijn werd rechtstreeks uit het vat genomen met een pipet. De tweede witte, de rode en de ijswijn kwamen uit een fles. Na het proeven trokken we naar buiten, waar we konden eten.  Wijn proeven! Na het inkopen van de wijn, keerden we terug naar Pöchlarn.

Vandaag stonden we wat vroeger op, want we wilden rond 9u vertrekken. De laatste spullen werden in de auto gestoken en na het ontbijt konden we vertrekken. We gaven de sleutel aan Herr Wohleser en gingen op weg, maar toch niet over de Silvretta Hochalpenstrasse zoals we hadden gedacht. We kwamen door heel veel tunnels, met de Arlberg-tunnel als langste: maar liefst 15 km! We maakten een (lange) omweg langs Krimml om naar de hoogste watervallen van Europa te gaan kijken: 380m en daarmee de 5de hoogste waterval van de wereld. Dat is wel een beetje vals, want het zijn in feite 2 watervallen na elkaar. We hadden overwogen om daar nog wat te gaan wandelen, maar het was daar zo toeristisch dat we toch maar voortreden. Waterval van Krimml. We hebben wel veel geluk gehad, want onderweg was er een Italiaan die ons de stuipen op het lijf joeg met zijn onverwacht manoevre. De reis was zo een 600km lang, maar omdat er vaak geen autostrade was, duurde het tot 17u30 eer...

Toen we wakker werden was het zwaar bewolkt, maar wel droog! Na het ontbijt trokken we naar de Kanzel in Gaschurn, een uitkijkpunt boven het dorpje. Het was een leuke, niet te verre wandeling, langs kleine paadjes. Boven vonden we een geocache. Boven aan de kanzel. In het dorpje gingen we winkelen en terug in het huisje maakte mijn vrouwtje eitjes met paddestoelen voor morgen. Na het middageten wandelden we nog eens naar de gapa-cache. Op dat moment begon het te regenen. In het terugkeren gingen we nog eens langs bij Dieter Lang. Terug in het huisje begonnen we met alles op te ruimen en namen we een douche.