Translate

woensdag 31 oktober 2018

Schoenen kopen in Aix-en-Provence

Lotte liet ons tot 9 uur slapen.  Na het ontbijt namen we een douche.  Het was hard aan het regenen en volgens het weerbericht zou dat de ganse dag zo blijven... Rond 12 uur vertrokken we naar Céreste om boodschappen te doen.  Omdat de winkel al om 12u30 sloot, kochten we alleen maar een brood. 

We reden verder richting de Decathlon in Aix-en-Provence.  We zaten al snel in een bos, waar we in de auto ons middagmaal opsmulden.  In de gietende regen reden we over bochtige wegen naar Aix.  Daar regende het eventjes niet.  In de Decathlon kochten we nieuwe schoenen voor mij, want de andere laten water binnen, wat nogal een probleem is met dit weer.  We kochten nog een heleboel andere spullen, onder andere sneeuwschoenen.

Op de terugweg viel Lotte in slaap.  Mama ging boodschappen doen in Céreste, terwijl ik op de slapende Lotte lette.  We waren pas rond 17 uur terug in het huisje.  Lotte en ik begonnen Monopoly Junior te spelen en mama leerde Spaans.  We keken naar de vangst van de wildcamera en zagen dat we een filmpje van een everzwijnenfamilie hadden gemaakt.

We aten pasta met kaassaus en hamblokjes.  Lotte kroop rond 20 uur in bed.  Mama leerde nog wat Spaans en na een filmpje kropen we in bed.

dinsdag 30 oktober 2018

Route Géologique Haute Provence

In volle nacht werden we gewekt door een huilende Lotte: Kamil (haar Eeyore-knuffel met roze kap) was uit bed gevallen en onvindbaar.  Mama en papa to the rescue... alleen waren wij volledig gedesoriënteerd.  Zelf wist ik niet langs welke kant ik uit bed moest stappen.  Wim wist dat wel, maar hij vond de deur dan weer niet en stond aan de deur van de kast te friemelen...

Tegen 8u werden we wakker.  De wereld zag er heel anders uit dan gisteren, zo in het zonlicht...  Na het ontbijt namen we alles klaar voor vandaag, we installeerden de wildcamera en reden via Forcalquier richting Puimichel.

Onze verbazing was groot toen we onderweg auto's tegenkwamen met een laagje sneeuw op hun dak.  Sneeuw?  Nu?  In de Provence?  Stilaan verscheen er inderdaad ook sneeuw aan de kant van de weg, op de heuvels, in de velden als toefje slagroom op de gekortwiekte lavendel,...


We passeerden in Oraison, waar blijkbaar een marktje bezig was.  Snel zochten (en vonden) we een parkeerplekje.  Lotte maakte al gauw een mini-sneeuwballetje, waarmee ze dan fier verder huppelde, sprong, liep,...  Dolgelukkig, want ze had sneeuw gezien, sneeuw gevoeld!  De appel valt niet ver van de boom...


Op dit marktje was er gelukkig wel een kraam met olijven!  Bovendien scheen het zonnetje en dat deed ook wel deugd...  We kropen terug in de auto, tot in Puimichel, waar we parkeerden dicht bij de koepeltjes.  Hier lag nog meer sneeuw!  Dus er moest in de sneeuw gedabd worden, er moesten sneeuwballetjes gevormd (en gegooid) worden en de sneeuw die Lotte in Oraison in een potje had verzameld, was dringend aan vervanging toe.  We wandelden tot aan één van de koepeltjes, maar lieten ons toch vooral afleiden door het bevreemdende uitzicht over het besneeuwde landschap en het geknisper onder onze schoenen.




Na een koek vervolgden we onze weg, dit keer tot in Les Mées, waar we in de schaduw van de versteende boetedoeners en in de warmte van de auto ons middagmaal aten.  Ik had eigenlijk niet veel zin om uit de auto te komen, het zag er zo koud uit (ook al lag er hier geen sneeuw), maar liet met toch overhalen en het bleek goed mee te vallen.


Langs de Route Napoleon maakten we nog even een tussenstop in de streekwinkel, alvorens vanuit Dignes een klein wegje naar het noorden te volgen, langs de kolkende Bès, tussen de steile rotswanden van de Clue de Barles.  Net daarvoor waren we gestopt bij de Dalle à Ammonites, waar we Lotte de wand met versteende prehistorische dieren (uit de tijd van de dino's) lieten zien.  Gefascineerd luisterde ze naar onze verhalen over hoe dat zo gebeurd was, zo met die dino's en die ammonieten.


Na de Clue de Barles, waar de rotsen op hun zijkant lagen, reden we door de Clue de Verdaches, al was dat minder spectaculair.  Het weer was intussen dreigend geworden (met een sporadische druppel regen).



Via Digne reden we terug naar Forcalquier, waar we gehoopt hadden een leuk restaurantje te vinden.  In sommige gevallen konden we wel binnen, maar moesten we nog een hele tijd wachten eer we konden eten.  Laat die deur dan nog dicht, he!  Moe en ontgoocheld stapten we terug naar de auto.

Weggeraken uit Forcalquier was ook nog wel een avontuur!  We werden een smal baantje omhoog gestuurd en de eerste bocht naar links leek eerder op "keren in de straat" dan op draaien, en dan moest die volgende bocht nog komen: zeer scherpe bocht en onmiddellijk stijl omhoog.  Het was zelfs zo erg dat we een paar keer naar beneden schoven en de handrem eraan te pas kwam.  Paniek op de achterbank (en wij waren er ook niet helemaal gerust in), stinkende banden,...  Toch boven geraakt, stonden daar twee vuilbakken lelijk in de weg om de volgende bocht te halen zonder manoeuvreren.

Als beloning had daar toch wel ergens een tof restaurantje mogen staan, vonden we, maar nee.  Ondertussen hadden we er eigenlijk ook zo geen zin meer in en reden we gewoon terug naar ons huisje in Céreste.  Voor ons kroop er een vosje omhoog de berm in.  Wat een beloning!

In het huisje trok Lotte haar knuffelige panda-onesie (vanmorgen gekocht op de markt) aan en zakte ze onderuit in de zetel.  Doodmoe...  Gelukkig was het eten snel klaar en kon ze snel naar bed.  Wij lazen nog wat en keken naar een filmpje voor we gingen slapen.

maandag 29 oktober 2018

Marktje Forcalquier en regen, veel regen

Lotte begon al vroeg (6 uur) rond te lopen en met de deuren te slaan.  Gelukkig kwam ze pas een uurtje later onze kamer binnen.  We bleven nog wat liggen en Lotte en ik namen een douche voor we ontbeten.  Na een heuse show van Lotte maakten we ons klaar om naar het marktje in Forcalquier te gaan.

Aangezien het hard aan het regenen was, namen we de wildcamera terug naar binnen.  In de gietende regen reden we naar Forcalquier, waar het niet zo gemakkelijk was om een parkeerplaats te vinden.  We waren al kletsnat toen we bij het marktje kwamen.  Heel veel kraampjes stonden er niet (toch niet als je het vergelijkt met de zomer).  We proefden en kochten lekkere worst en kropen al snel weer in de auto, helemaal verzopen.  We deden boodschappen in Céreste.

We aten lekkere pasta en maakten het gezellig binnen.  Mama en Lotte speelden 'Wie is het?'.  Daarna tekende Lotte nog een hele tijd en speelden we samen Monopoly Junior.  Na het eten bleef Lotte nog een poosje verder tekenen.  Toen ze in bed lag, lazen wij nog wat en keken we nog naar een filmpje.

zondag 28 oktober 2018

Gorges d'Oppedette

Met de kippen op stok, de overschakeling van zomer- naar winteruur, een zacht en warm bed, een welwillende dochter,...  Zo kom je wel aan 11u slaap.

Het was onverhoopt droog en de zon probeerde door de wolken te priemen...  Na het ontbijt installeerden we de wildcamera die we pas gekocht hebben,  Benieuwd of we iets van de lokale fauna zullen "vangen".


Nog voor 9u kropen we in de auto en reden we naar Oppedette.  Het winkeltje in Céreste was - tegen onze verwachting in - toch open, dus stopten we nog even voor brood en een droge worst.  Na een korte rit langs kortgeschoren lavendelvelden parkeerden we op de parking Grand Vallat.  Nadat we onze wandelschoenen hadden aangetrokken en onze rugzak op onze rug hadden gezwierd, moesten we enkel de brug oversteken en dan konden we echt aan onze wandeling beginnen.  Vier jaar geleden waren we hier ook al in de zomer, met omi en opi, in de verzengende hitte, met Lotte bij mij in de rugzak.


Nu was het aangenaam koel en volgden we gezwind het smalle paadje, dat slingerde tussen de natte bomen en struiken, bergop, bergaf,...  Er werden dieren uitgebeeld (maar Lotte kon het niet laten telkens te verklappen welk dier ze gíng uitbeelden), liedjes gezongen, "Ik zie, ik zie wat jij niet ziet" gespeeld,... en af en toe gestopt om een koek te eten.


We moesten uiteindelijk heel steil afdalen tot helemaal beneden in de kloof, langs een steil metalen laddertje, glibberige stenen; gelukkig waren er metalen leuningen ("klinkjes", zoals Lotte ze noemde) waar we ons aan konden vasthouden, al kon dat niet verhinderen dat ik onderuit gleed en een paar knokels open haalde.


Op de bodem van de kloof keken we tegen de steile rotswanden omhoog (ja, we moesten hier ook weer uit zien te geraken).  Er stond maar weinig water in de bedding, maar genoeg om wat stenen een dikke plons te laten maken.



We moesten langs de rivier verder de gele markeringen volgen.  Dan ging het meedogenloos naar boven, alweer langs "klinkjes".  Vol zelfvertrouwen kroop Lotte als een echt berggeitje naar boven.  Ze had nauwelijks nog hulp nodig van mama en papa  Vol bewondering (en ook wel een beetje blinkend van trots) kropen en klauterden we achter haar aan.  In een mum van tijd stonden we weer boven (bij een andere parking), met al 7.5km op onze teller.  We genoten van het uitzicht bij de uitkijkpunten en besloten een hapje te eten, zittend op een boomstronk, ook al begon het te druppelen.


We trokken onze kap over ons hoofd en gingen verder op stap, terug naar de auto.  Gelukkig zette de regen niet door en kwamen we alweer opgedroogd bij onze auto.  De geur van tijm moesten we helaas achterlaten.

We ruilden onze zware wandelschoenen voor onze gewone schoenen, scheurden een stuk van het brood,...  Alweer 10km gewandeld!

Terug in het huisje speelden we "Wie is het?", puzzelden we en aten we pasta.  Lotte kreeg haar spreekwoordelijke klopje (oh, die oogjes vielen toe), dus legden we haar maar snel in bed.  Ik geraakte maar niet opgewarmd, dus nam ik een douche, waarbij ik de zeer dunne grens tussen te koud en te heet aftastte.

Heerlijk opgewarmd oefende ik nog wat Spaans.  Na wat lezen en een filmpje kropen we ook onder de wol.  Wat een heerlijk zacht, warm bed!

zaterdag 27 oktober 2018

Roosbeek - Céreste

De wekker maakte ons om 3 uur wakker.  We maakten ons klaar, pakten de laatste spullen in, maakten Lotte wakker en gooiden de auto vol.  Iets voor 4 uur waren we al op weg naar Frankrijk.  Via een alternatieve route reden we naar de E411.  Voor we in Luxemburg zaten, moesten we af en toe door dichte mist rijden.  In Luxemburg stopten we even om te tanken.

Het was tamelijk rustig op de snelweg, dus konden we goed doorrijden.  Onze bip&go werkte nog, dus verloren we niet zo veel tijd aan de péages.  We stopten een uurtje voorbij Luxemburg om te eten.  Onze tweede stop was al in Dijon.  Daar was het gebouw van de parking afgebrand, zodat we dus nergens binnen konden gaan.  Het was intussen aan het regenen, zodat we maar in de auto aten.  De gps stuurde ons via de grote ring rond Lyon, waardoor we een groot deel van de drukte vermeden.

We stopten nog eens net voor de afrit naar Apt.  Daar stuurden we een berichtje naar Nelly, die ons in ons huisje zou binnenlaten.  Om 16 uur kwamen we na een lange, vermoeiende reis aan in Céreste.  We zitten in een mooi, ruim huisje.  In de regen laadden we de auto uit.  We maakten de bedjes en aten.  We lazen nog wat en kropen vroeg in bed.