Translate

vrijdag 31 juli 2015

Bessegen

Toen de wekker om 7u afliep en de zon al in ons gezicht scheen, wisten we dat we de juiste dag hadden uitgekozen om het Peer Gynt-pad (aka de Bessegen) te lopen. We wilden de boot van Gjendesheim naar Memurubu van 9u30 nog halen en we wisten dat het nipt zou worden, heel nipt. Dus: direct opstaan, Lotte vlug een flesje geven, zelf eten op weg van de keuken naar de auto,... en rijden maar! Van de prachtige naaldbossen en meren onderweg konden we (nog) niet genieten ('s avonds wel), daarvoor waren we te fel gehaast en bovendien werd Lotteke nog ziek onderweg. Gelukkig was ze daarna weer haar vrolijke zelf!


Waar we echter geen rekening meer gehouden hadden, was dat het zo druk zou zijn. Iederéén leek wel de Bessegen-graat over te willen vandaag! Parkeren moesten we dus 2km voor de aanlegkade (en er reed een shuttlebusje heen en weer). Toen we tickets voor de boot gingen vragen, kregen we te horen dat we pas om 11u konden vertrekken (alle vroegere boten zaten vol). Zo hadden we dus al anderhalf uur vertraging nog voor we een stap gezet hadden. Gelukkig konden we binnen wachten, zodat we niet verkleumd aan de wandeling zouden beginnen.


Na een halfuur op de boot konden we dan eindelijk vanuit Memurubu terugwandelen over de Bessegen-graat tot in Gjendesheim. Tegen de tijd dat we gereed waren (naar het toilet gegaan, ons goed ingeduffeld, Lotte in de draagzak, rugzakken vastgesnoerd,...), was iedereen al vertrokken. De eerste kilometers ging het pad al direct steil naar boven, zodat we nog veel mensen inhaalden (omdat klimmen ons nu eenmaal ligt). Voor ons zagen we een ketting van mensen op het pad naar boven slingeren, achter ons schijnbaar een spoor van vernieling (mensen die het moeilijk kregen op de steile helling). Daarna werd het terrein eerder golvend, waarbij we de hele tijd zicht hadden op het schitterende Gjendesmeer rechts (waarop we gevaren hadden) en de besneeuwde bergtoppen in de verte.


Toen we zicht kregen op het Bessvatnet-meer aan onze linkerkant, viel het kleurverschil enorm op: het groenachtige Gjendesmeer (gevuld met smeltwater van de gletsjers) aan de ene kant en het diepblauwe Bessvatnet aan de andere kant. De uitzichten waren adembenemend!


Verderop zat er nog een gemene klauterpartij over kale rotsen aan te komen, volledig opgestropt met mensen natuurlijk. Dat vond ik vreselijk eigenlijk, want ik heb het niet op grote groepen mensen begrepen als ik aan het wandelen ben (en anders ook niet, om eerlijk te zijn).


Na deze passage bleef het pad maar golven. Wel drie keer hebben we – ten onrechte – gezegd “dat daar nu wel de top was”. Daarna zijn we gewoon gestopt met zoiets te beweren... en daar was hij dan toch nog: de top. En natuurlijk was het het waard!


Bij de aftakking naar Glitterheim werd ons hard labeur beloond met de aanwezigheid van wel 30 rendieren. Die hadden zich daar een sneeuwplek uitgekozen om wat te rusten. Ze stoorden zich totaal niet aan al die nieuwsgierige mensen die dichterbij kwamen (de ene al wat discreter dan de andere).


De afdaling richting Gjendesheim bleek pittiger dan verwacht, maar we konden ons al verheugen op een koekje bij de auto. Zes uur en half nadat we in Memurubu vertrokken waren, konden we eindelijk onze wandelschoenen uittrekken, een koekje eten en aan de terugtocht beginnen (deze keer dus wel genietend van de omgeving).


Rond 20u30 kwamen we aan bij onze hut. We staken Lotte in bed, aten, pakten al wat in en keken nog naar een filmpje. Daarna ploften we moe maar voldaan neer in bed. 't Is goed geweest in Gamlestøga, morgen gaat het naar Hellesylt.


donderdag 30 juli 2015

Wandelen naar Sulebu

Na ons ontbijt (spek met te veel eitjes) maakten we ons klaar om aan een wandeling te beginnen van bij ons huisje. Het zonnetje scheen en het was tamelijk warm. Ideaal wandelweer dus. 


De wandeling begon onmiddellijk met een steile klim: dat was zweten! We vonden dat we te warm waren aangekleed. We kregen al snel een mooi uitzicht op het meer (Otrøvatnet) waar ons huisje ligt. Het pad was steil, maar gelukkig waren er niet te veel stenen die het stappen moeilijk maakten. We moesten opnieuw door wat beekjes en sneeuw stappen. 


Na een uurtje klimmen werd het paadje meer golvend en moesten we dus minder klimmen. Rondom ons zagen we besneeuwde bergtoppen: heel mooi. Na 1u40 zagen we de hutjes van Sulebu liggen bij een meertje. Op de achtergrond twee mooie, besneeuwde bergen. 


We spreidden ons picknickdekentje uit en aten bij het meertje, terwijl we een timelapse-filmpje maakten. Na het eten twijfelden we nog om door te stappen naar het Øvre Sulevatnet-meer, maar het begon kouder te worden en er kwamen donkere wolken opzetten, dus besloten we terug te keren. We zagen een beestje weghuppelen (een lemming (als die een staart hebben) of een hermelijn). We waren nog maar pas aan de terugweg begonnen of het begon hevig te regenen (en te hagelen). Lotte viel vlug in slaap, maar mama en papa zagen af van de kou. Binnen de kortste keren waren we kletsnat! Gelukkig duurde de hagel / regen maar tien minuutjes en iets later probeerde het zonnetje ons op te warmen.


Na een slippertje van mama, die hard schrok, werd Lotte weer wakker. Ze begon onmiddellijk weer te babbelen en te wijzen naar de sneeuw en de mooie bergen. 


Toen we bijna terug bij het hutje waren, kwam er ons plots een rendier tegemoet gelopen op het wandelpad. Na de eerste schok konden we toch nog wat fotootjes nemen. Toen het rendier al ver weg was, zagen we er nog een tweede bij. 


Terug in het huisje staken we Lotte in bed. Echt moe was ze precies niet, want ze bleef een hele tijd vertellen en lachen. Wij genoten van een warme chocomelk, schreven het reisverhaal, bekeken de timelapse en lazen wat. Uiteindelijk haalden we Lotte uit bed, want slapen was ze duidelijk niet van plan. We speelden wat, Lotte at flink kjøttboller (met patatjes na wat aandringen) en blauwe bessen. 


Na het eten ging Lotte slapen. Wij lazen nog wat, keken naar een filmpje en kropen vroeg in bed, want morgen zal de wekker vroeg aflopen...



woensdag 29 juli 2015

Sanddalen (regendag)

We waren alledrie blijkbaar heel moe, want het was al bijna half tien toen ons vrolijke wekkertje begon rond te springen in haar bedje. Dat had ons wel deugd gedaan en bovendien was het druilerig weer, dus we moesten geen spijt hebben dat we hadden geslapen i.p.v. avonturen te beleven. De rest van de voormiddag spendeerden we aan een uitgebreid ochtendritueel: Lotte op het potje en dan in bad, samen spelen,...


Ik stelde voor om in de namiddag naar Sanddalen te rijden om daar mooie stenen te gaan zoeken, zoals ons reisgidjes suggereerde. Binnenzitten gaat ook maar vervelen en een lange wandeling maken was ook niet echt een optie. Niet dat we zouden smelten van de regen, maar er zijn plezantere dingen...


Het laatste stuk naar Sanddalen (7km) was een tolweg, maar het was toch het slechtste baantje tot nu toe, zij het niet het spannendste. Bij het hekken (waar de tolweg begin), werd ik (na het betalen) aangesproken door een Hollander, die dolblij was dat we geld konden wisselen zodat hij gepast geld in een envelopje kon steken om mee te betalen. “Jullie gaan zeker ook naar de kinderboerderij?” vroeg hij. Ik durfde nauwelijks te zeggen dat wij eigenlijk stenen kwamen zoeken (die gekke Belgen!)... tot zijn kinderboerderij – ocharme – slechts twee geiten, 7 paarden en 6 koeien bleek te tellen... Nu, stenen hebben we ook niet gezocht. We vroegen ons alleen af waarom dat in ons reisgidje stond, net zoals die Hollanders zich afvroegen waarom die kinderboerderij zo het aanprijzen waard was geweest.


Onderweg naar onze hut stopten we nog even in de winkel, zodat we ons weer konden opwarmen met warme chocomelk. In de namiddag speelden we met Lotte en lazen we nog wat. Niet lang na het avondeten staken we onze kleine meid in bed en keken we nog naar een filmpje alvorens zelf ook te gaan slapen.

dinsdag 28 juli 2015

Naar Utsikten

Deze ochtend aten we trollenpap met een lekker warme chocomelk. Na het ontbijt was het al rond 9u45, tijd dus om te vertrekken naar de Intersport, in de hoop dat ze daar onze draagrugzak konden herstellen. 


De man de de Intersport was een hele tijd op zoek naar de juiste vijs en moer. Helaas kon hij wel een correcte moer vinden, maar geen vijs die lang genoeg was. Hij vertelde ons dat ze in de Joker (net er naast) normaal wel vijzen verkopen. We kochten nog een nieuwe trekbroek voor Sara en gingen naar de Joker. Daar vonden we enkel houtvijzen, dus niet de benodigde vijs met moer. We vroegen het aan een bediende en die ging op zoek naar een goeie vijs in een opslagplaats van de winkel. Uiteindelijk vond hij een passende vijs, maar hij had geen schroevendraaier om alles vast te zetten. We deden nog onze boodschappen en trokken terug naar de Intersport waar ze de rugzak nu wel konden repareren. De vriendelijke Noren hebben enorm hun best gedaan. En dat allemaal gratis!


We trokken naar Eidsbugarden, op ongeveer 45 minuutjes rijden. We passeerden opnieuw het Tyin-meer, maar reden nu op een brede, verharde weg op de andere oever. Eidsbugarden ligt op het einde van de weg bij het Bygdin-meer. We hadden een prachtig zicht op de besneeuwde bergen van Jotunheimen. De wandeling was op een breder pad dan gisteren, maar steeg wel steil van in het begin. We klommen 500m tot Utsikten. Het werd kouder en kouder. Onderweg hadden we al een mooi uitzicht, boven was het echt fantastisch. We zagen wel dat de bergen van Jotunheimen achter de wolken begonnen te verdwijnen. 


We aten vlug (in de kou) en net toen we wilden vertrekken zaten wij ook in de wolken. Het begon te regenen (met sneeuw!) en het werd nog een stuk kouder. Lotte zag af van de kou, en ze weende. Gelukkig konden we nog een dekentje om haar slaan om haar warmer te krijgen. De Noren die op dat moment boven waren, nodigden ons uit om pannenkoeken te eten, maar het was ons te koud. Ons oorspronkelijke plan om nog door te stappen tot Skinnega veranderde in zo snel mogelijk beneden raken. Gelukkig werd het snel warmer en konden we ons goed opwarmen in de Fondsbu hut. We genoten er van een warme chocomelk. 



Terug in het huisje legde we Lotte in bed, want ze was heel moe. We namen een douche en maakten Lotte wakker voor het avondeten. Daarna speelden we nog en verraste Lotte ons door een toren van 4 verdiepingen te maken.


Nadat Lotte in bed lag, schreven we de reisverhalen en lazen we nog wat. We staken de kachel aan en keken nog naar een filmpje.



maandag 27 juli 2015

Austerdalbreen

Rond 7u30 werden we wakker met de zon op ons gericht en een Lotte die stond te “zingen” in haar bedje. Wat een heerlijk begin van de dag! Van zo'n mooi weer móesten we gewoon profiteren (en dat hebben we gedaan)!


Rond 9u kropen we in de auto voor een prachtige rit naar Tungastølen (die weliswaar vier uur in beslag zou nemen). Daar moesten we ons parkeren bij de voormalige DNT-hytte en aan de wandeling tot bij de gletsjer beginnen. Wat bedoeld werd met “voormalig” wisten we toen nog niet...


Maar die rit met de auto dus... Tot in Øvre Årdal hadden beide richtingen een volwaardige rijstrook: als het landschap (een groot meer omzoomd met besneeuwde bergen) zo mooi niet was geweest, hadden we echt vaart kunnen maken.


In Øvre Årdal begon dan een interessante passage van ongeveer 40km tot in Turtagrø. Deze tolweg begon stevig met een aantal aardige haarspeldbochten op een weg die nauwelijks breed genoeg was voor één auto, laat staan voor twee kruisende auto's. Gelukkig was deze weg minder toeristisch dan de Snøvegen van een paar dagen geleden: minder van die buitensporig grote mobilhomes met bange chauffeurs dus. Wel een beetje vreemd dat deze weg minder volk trekt, want de uitzichten op de westflank van Jotunheimen waren prachtig. Hoewel we amper boven 1300m stegen, lag er nog veel sneeuw en waren de meesten meren nog bevroren...


In Turtagrø dachten we uit te komen op een grote weg (de 55), maar die viel kleiner uit dan verwacht: wel breder dan die tolweg, maar volwaardige rijstroken waren het toch ook niet. We passeerden wel langs de prachtige Lustrafjord met perfect rimpelloos water waarop de zon haar stralen strooide. In Noorwegen is rijden naar je bestemming geen noodzakelijk kwaad maar een evenement op zich...


In Hafslo waren we blij dat we rechtsaf komen om aan de laatste rechte lijn te beginnen. Dus als ultieme uitsmijter kregen we nog een supersmal weggetje met veel donkere tunnels voorgeschoteld. Maar de natuur was om van te snoepen!


In Høgebru begon de tolweg: nog 3-4km rijden. Betalen doe je hier door geld in een envelopje (met je naam en nummerplaat en de datum) in de bus te deponeren. Daarna open je het hekken gewoon en kan je doorrijden. Gewoon ter goeder trouw dus. Hier kunnen en durven de mensen elkaar nog vertrouwen...


De onverharde tolweg eindigde op een parking bij dus die voormalige DNT-hut. Die was op kerstdag 2011 gewoon weggewaaid (door orkaan Dagmar).


We spreidden ons picknickdekentje uit en genoten van onze boterhammetjes met zicht op de besneeuwde bergtoppen van het Jostedalsbreen Nationaal Park. Lotte vond het heerlijk om daar wat rond te struinen: gras met veel dikke stenen, da's alles wat ze nodig heeft.


Voor we aan onze wandeling begonnen, gingen we eerst nog naar het toilet: de luxueuze variatie op het thema “plank met een gat erin”: mooie houten muren en deuren (het deed me een beetje aan Oostenrijk denken), compleet geurloos en met ontsmettende gel voor de handen.


De eerste kilometertjes waren nogal rotsachtig en we moesten soms wat klauteren. Daarna was het terrein wat vlakker, wel nog met veel stenen en veel rivieroversteekjes. Gelukkig kunnen onze wandelschoenen wel wat hebben en kunnen we zonder natte voeten enkeldiep in de beekjes waden.


We begonnen het net wat jammer te vinden dat we geen zicht hadden op de gletsjer, toen het pad weer begon te stijgen en we stilaan de ijs-/sneeuwmassa in het vizier kregen. Na een tijdje konden we een paadje volgen langs de gletsjertong. Diepe spleten werden zichtbaar. Zachtjes kraakte de massa. Wit, blauw, zwart, grijs, bruin,... Twee gletsjerarmen smolten samen... Hier wordt een mens stil van.


Na een tijdje naar de gletsjerpracht te hebben gekeken, keerden we op onze stappen terug. Aanvankelijk druppelde het een beetje, maar dat brak gelukkig niet door, zodat we gewoon in T-shirt konden blijven wandelen. Dat doet ook wel eens deugd.


De laatste kilometer werd nog een moeilijke, omdat even ervoor de draagrugzak was stukgegaan: aan één schouderband waren onderaan de vijs, moer en rivetten kwijtgeraakt. Ik moest dus mijn handen gebruiken om de rugzak te blijven dragen, terwijl ik ze best kon gebruiken om over die rotsblokken te klauteren. We waren blij dat we terug bij de auto waren. Op de voordien goed gevulde parking stonden maar drie auto's meer.


En toen moesten we nog aan de terugtocht beginnen! Weer langs die smalle, kronkelige baantjes: uiterste concentratie van ons allebei (schapen, tegenliggers, mooie uitzichten,...). En hoewel we langs dezelfde weg terugreden, was het landschap nog steeds even betoverend. De bergtoppen baadden nu in het licht van de ondergaande zon. Het gouden uur...


Het was uiteindelijk 22u30 toen we Lotte eindelijk in haar bedje konden leggen. Gelukkig had ze onderweg al flink geslapen.

Wij maakten nog snel eten voor onszelf (kjøteboller met groentjes) en konden uiteindelijk rond middernacht moe maar voldaan in bed ploffen. Morgen misschien toch iets dichter bij huis zoeken! En een goede ziel die onze draagzak wil herstellen.

zondag 26 juli 2015

Gamlestøga (regendag)

Lotte maakte ons om 7u15 wakker. Toen we buiten keken zagen we dat het hard aan het regenen was. Na ons ontbijt speelden we dan maar binnen met Lotte. We maakten een puzzel en lazen veel boekjes. De legpuzzel kan ze helemaal alleen maken en het is niet te geloven hoe snel ze nieuwe woordjes leert.


Lotte was precies wel moe van de voorbije dagen, dus stopten we haar rond 10u alweer in bed. Wij keken intussen naar een filmpje en lazen nog wat. 


Toen Lotte om 12u30 wakker werd, had ze grote honger, want ze speelde 70 gram pasta vlotjes naar binnen. Na het eten gingen we naar de winkel. In de Intersport kochten we de stafkaarten van Jotunheimen. Verder kochten we ook nog eten voor de komende dagen.


Terug bij het huisje stopte het eindelijk met regenen, We beslisten om nog een wandelingetje in de buurt te maken, We hadden gehoopt een mooi zicht op het meer te hebben, maar dat viel wat tegen. 


Na de wandeling genoten we van een lekkere Noorse vissoep met boterhammetjes. We staken Lotte vlug in bed, want ze was moe en luisteren kon ze precies ook niet meer...

We genoten nog van een filmpje met een Duveltje en aten gravet laks.

zaterdag 25 juli 2015

Osa – Gamlestøga

Vandaag hadden we een lange rit voor de boeg (tot aan ons volgende huisje in Gamlestøga), dus hadden we de wekker maar gezet om 8u en al een geluk, want we lagen nog alledrie lekker te slapen.


Wim liep met de spullen naar de auto, terwijl ik de laatste dingen inpakte en Lotte in de gaten hield. Rond 9u45 konden we dan in het Kaffeen aanschuiven voor pannenkoeken à volonté, mét “kinnekessuiker” en warme chocomelk. Een uurtje laten konden we dan vertrekken.


Alweer die prachtige natuur: meren, watervallen, bossen, bergen,... We kozen de “scenic route” over de Snøvegen (i.e. de sneeuwweg) i.p.v. door de langste tunnel ter wereld (24.5km) te rijden. Dat was bij wijlen een hachelijke onderneming, want de weg was heel smal en tegenliggers kruisen kon niet zomaar overal, zeker niet als het onzekere chauffeurs van veel te brede mobilhomes betrof. Een onbeleefde Duitser (met mobilhome dus) wilde zelfs aanvankelijk van geen wijken weten...


Maar het was de extra tijd, de schrikmomenten en het gedraai meer dan waard, want het landschap was echt prachtig. Er lag nog veel sneeuw en veel meren waren nog steeds bevroren. We stopten meer dan eens om foto's te maken. Lotte amuseerde zich nogal op die smalle paadjes (“Sneeuw, sneeuw,” zei ze).


We maakten nog een fotostop in Borgund, bij de oudste “stavkirke” van Noorwegen (van ca. 850 jaar oud), terwijl Lotte lekker lag te dutten. Tenslotte kregen we “ons meer” in het vizier. Via een kleine tolweg bereikten we onze hut bij het meer in Gamlestøga en we stelden vast dat onze buren ook in de yurts in Osa hadden gelogeerd.


We gingen nog snel naar de winkel in Tyinkrysset. Daar vonden ze het niet zo grappig dat we vijf minuten voor sluitingstijd nog de winkel binnenstapten.


Terug in onze hut maakten we eten klaar, gaven we Lotte een badje en staken we haar in bedje. Daarna kropen we zelf nog onder de douche en dat deed zalig deugd! We keken nog op de kaart en in onze wandelgidsen, haalden fotootjes binnen, keken naar een filmpje,...


Omdat er in onze slaapkamer twee supersmalle stapelbedden (75cm) staan, haalden we er twee matrassen uit en legden die naast elkaar op de grond in de living. Slaaplekker!