Translate

donderdag 31 juli 2014

Rustige dag in L'Enchastre

Na de vermoeiende dag gisteren, hielden we vandaag een rustige dag. We sliepen een halfuurtje langer, namen onze tijd voor het ontbijt en maakten Lotte haar groentepapje.

We vertrokken naar Moustiers-Sainte-Marie, maar het was een echte ramp om een parkeerplaats te vinden. Uiteindelijk vonden we toch een plaatsje op een helling. Toen ik begon te manoevreren en nog ver van de auto achter mij was, ging het alarm van die auto af. Maar blijkbaar ging het alarm van die auto al een hele tijd elke twee minuten af.

Zwempret!

We gingen eten in La Grignotière, net als vorige zaterdag. Na het eten keerden we terug naar L’Enchastre. Daar genoten we van het zonnetje en gingen we met Lotte in het zwembad. Eerste durfde ze enkel op het eerste trapje wat rondwandelen, maar iets later durfde ze ook op het tweede trapje wandelen. Daar zat ze tot voorbij haar buikje in het water. Zolang ze de grond kon voelen met haar voetjes vond ze het leuk. Uiteindelijk lukte het om met Lotte een paar keer het zwembad over te stappen. Lotte greep zich wel goed vast.

Opwarmen van het koude water.

Na haar fruitpapje ging Lotte slapen. Intussen schreven wij het dagboek en repareerden de telescoop. Toen Lotte wakker was namen we nog een douche.

De telescoop met Mont Chiran op de achtergrond.

Tijdens de aperitief kwam Maxim ons zeggen dat er iets verder een everzwijn zat. En inderdaad, een everzwijn zat een mooie show te geven. Na het eten keken we nog naar Saturnus en enkele neveltjes.

Everzwijn bij L'Enchastre.

woensdag 30 juli 2014

Sentier Martel

Vandaag stond de Sentier Martel op het programma: de klassieker onder de wandelwegen in de Verdon.  We stonden om 8u op en namen rustig de tijd voor het ontbijt.  Aangezien het beginpunt (La Maline in La Palud-sur-Verdon) en het eindpunt (Point Sublime) van de wandeling verschillen, reden we met twee auto's tot Point Sublime, waar het al erg moeilijk was om parkeerplaats te vinden (het was ook al tamelijk laat).  Onderweg was er al een auto tegen onze zijspiegel gereden, maar gelukkig klapt die eerder in dan dat hij eraf valt.  Maar er rijden er hier toch veel rond op die smalle, bochtige wegen die niet aan de kant durven rijden...

Het begin van de Sentier Martel.

Daarna reden we verder tot aan La Maline, waar we eerder deze week al iets gingen drinken.  Nadat we de auto hadden geparkeerd, konden we aan de tocht beginnen, gewapend met 6l water (toch een beetje nipt voor vier personen met zo'n hitte), saucisse en brood (waarover later meer).

Mooie uitzichten op de Sentier Martel.

Het eerste stuk was tamelijk makkelijk, ook al ging het toch fel naar beneden, op een passage over rotsen na, waar ik even het echte pad had gemist en direct werd gevolgd door een horde andere wandelaars.  Gelukkig konden ze er nog mee lachen.

Na een paar km kwamen we aan een informatiepaneel dat ervoor waarschuwde dat er 10km aan kwam enkel voor geoefende wandelaars met de juiste uitrusting (geen "tiejensletsen" dus), maar daarvan waren we al op de hoogte, dus we hadden onze stevige wandelschoenen aan.  Verzengende hitte (dorst!) en schaduwrijke passages wisselden we elkaar af en we werden getrakteerd op de prachtigste uitzichten.  Af en toe zat er een pittig klauterpartijtje bij (soms op handen en voeten), maar daar houden we van.  Lotte zat intussen te genieten bij mij op de rug.  Haar zo in de rugzak dragen maakt het er niet makkelijker op, maar als je ziet hoe ze ervan geniet en hoe ze straalt en hoort ze brabbelt en lacht onderweg, waan je je echt superman!

De Sentier Martel.

Op een bepaald moment hoorden we mensen naar de rest van hun groep schreeuwen dat daar een vos zat.  Wij waren al lastig, omdat ze het dier zo zouden wegjagen, maar het beestje bleef rustig zitten en we konden 'em nog zien.  Hij zag er heel mager en misschien wel ziek uit.

De beruchte vos.

Een hele tijd later vonden we een plekje in de schaduw om te picknicken.  Omi en opi begonnen al te eten (wij waren nog met Lotte bezig) en gelukkig waren er nog twee sneetjes brood afgesneden, want ineens dook de (beruchte) vos op.  "Maître Renard, par l'odeur alléché..."  Omi kon nog net de zak saucisse redden, maar de vos ging er met ons brood vandoor.  Een pover middagmaal dus, maar er bestaan ergere dingen.  We hadden maar beter moeten opletten.  Zoiets overkomt je één maar geen twee keer.

Tamelijk ver op het einde kwamen er nog twee pikdonkere tunnels: eentje van 100m en eentje van 700m.  Een zaklamp was echt wel nodig.  Aangezien er ook veel gigantische plassen stonden in de tunnels waren we blij met onze stevige (en ook wel warme) schoenen en moesten we stiekem ook wel lachen met de mensen die een minder gelukkige keuze hadden gemaakt.  Lotte vond die tunnels niet echt leuk (te donker, te veel lawaai) en huilde bijna de hele tijd.  Gelukkig was ze snel terug op haar gemak na een dikke knuffel.

Bijna aan het eindpunt van de Sentier Martel.

Na een klimmetje kwamen we uit op een parking, die jammergenoeg niet het eindpunt bleek te zijn.  We moesten nóg hoger!  We waren blij toen we ons op een terrasje konden neerploffen en een cola en een pastis konden drinken.

Nadat de auto's waren gehaald, reden we moe maar voldaan naar ons huisje.  Daar bleken intussen vijf Duitse motards te zijn aangekomen...

We hadden nog drie kwartier tijd vóór de aperitief: genoeg voor een frisse en welverdiende duik in het zwembad.  Het avondeten deed ons deugd en we kwamen terug op krachten.  We hadden de telescoop al opgesteld, dus gingen we na het eten met alle anderen naar buiten om van de sterrenhemel te genieten.  Wim gaf nog wat uitleg aan het Belgische gezin en liet hen door de telescoop kijken.  Ik toonde wat sterrenbeelden aan de Duitse motards.  Die bleken heel goed mee te vallen en stonden vol bewondering voor de sterren.

We zagen ook nog een paar vallende sterren met nalichtend spoor en eentje ontplofte zelfs.  Rond half één kropen we in bed.  Morgen wordt een rustige dag.

dinsdag 29 juli 2014

Mont Chiran

Rond 7u30 begon Lotte wat lawaai te maken. We keken naar haar bedje en zagen dat ze zich aan het rechttrekken was. Iets later stond ze vrolijk recht in haar bedje.

Op weg naar de Mont Chiran.

We maakten ons klaar, genoten van het ontbijt en ontdekten dat Lotte een tweede tandje heeft.

Nog altijd goed aan het wandelen?

We reden naar het kapelletje in de buurt en begonnen aan een wandeling naar het observatorium boven op de Mont Chiran. De weg begon rustig, tamelijk breed en licht stijgend. Na een tijdje werd het paadje smal en soms heel steil. We konden de gîte een hele tijd zien. De vergezichten werden mooier en mooier. Het laatste stuk was over een grotere aardeweg, de officiële weg naar het observatorium.

Nog steeds op weg naar Mont Chiran.

Te voet was de weg nog wel doenbaar, maar met de auto moet je die weg echt niet proberen. Uiteindelijk kwamen we boven waar we een supermooi zicht hadden op de bergen. Toen we aan het uitkijkpunt van het uitzicht stonden te genieten, kwam er een Vlaming met de fiets naar boven gereden. We konden de telescoop bekijken en binnen in het huisje konden we zowaar een pastis drinken (€1,5, de goedkoopste pastis van de vakantie). We gaven Lotte haar groentepapje en genoten van het prachtige uitzicht vanop het droog toilet met panoramisch uitzicht.

Het mooie uitzicht op weg naar Mont Chiran.

We namen dezelfde weg terug naar beneden. Intussen begon het serieus te waaien, op een gegeven moment zelf zo erg dat Lotte er van wakker werd. Op een plekje waar er wat minder wind was hielden we een picknick. Na een tijdje begon het te regenen, waardoor we snel alles begonnen in te pakken en verder daalden. Het stopte gelukkig snel waardoor we droog verder konden dalen.

De telescoop in de sterrenwacht.

Terug aan de auto reden we naar Rougon, een leuk dorpje. Helaas begon het snel te regenen waardoor we ons in een tentje zetten met een pastis. We genoten van de mensen die petanque aan het spelen waren. Het niveau was echt wel hoog! Er was een mevrouw die er echt volledig in op ging. We keerden terug en lagen nog wat op bed met Lotte te spelen. We genoten van het lekkere avondmaal samen met enkele luidruchtige Duitsers en twee Amerikanen. Rond 22u30 kropen we in bed.

De sterrenwacht op Mont Chiran.

maandag 28 juli 2014

La Palud-sur-Verdon

Na een heerlijk slaapje werden we om 8u wakker door de wekker.  Lotteke begon intussen al vrolijk te brabbelen in haar bedje.  We maakten ons klaar voor het ontbijt en maakten Lottes groentepapje klaar.

Na het ontbijt vertrokken we langs de kronkelbaantjes naar Moustiers-Sainte-Marie, waar we naar het kerkje in de rotsen wandelden.  Van daaruit zagen we een tof maar moeilijk wandelpad, enkel voor geoefende wandelaars volgens het paneeltje.  Daar zat we iets van waarheid in, want er kwam heel wat klimwerk op handen en voeten aan te pas.  Lotte, die op mijn rug in de rugzak zat, vond het allemaal geweldig!

Moustiers-Ste-Marie.
 
Terug beneden zochten we een terrasje waar wij van een pastis konden genieten en Lotte haar papje kon eten.  Daarna struinden we nog wat door de (drukke) straatjes van het stadje.  Na een picknick op de parking reden we terug naar L'Enchastre.

Enkel voor ervaren wandelaars!

Onder ons drietjes maakten we nog een wandeling langs de D17, een departementale weg, waar we op 2u tijd slechts zes auto's tegenkwamen.  Onderweg spreidden we ons dekentje nog eens uit, zodat we Lotte haar fruitpapje konden geven.  Jammer genoeg begon het toen te regenen, dus zijn we maar snel teruggekeerd.

Fruitpapje eten op de D17.

Toen we terug waren, was het al bijna tijd om te aperitieven.  Aangezien het zo regende (toen we Lotte in bed staken, goot het echt), moest dat maar binnen gebeuren.

L'Enchastre.

Na alweer een lekker en gezellig etentje, bleven we alweer "plakken".  De gastvrouw, Laetitia, moest precies haar hart even luchten over wat bepaalde gasten (o.a. de Zuid-Afrikanen die hier nu verblijven) allemaal uitspoken en waarover ze allemaal klagen: geen tv, soms geen internet, twee vliegen in de kamer, te afgelegen,...  Maar wij vinden het hier zalig!

zondag 27 juli 2014

La Palud-sur-Verdon

Lotte sliep wat onrustig en begon rond 4u10 te wenen. Natuurlijk de eerste nacht dat we niet alleen in een huisje lagen. Voor één keer mocht Lotte bij ons in bedje. Rond 7 uur was ze opnieuw wakker. We maakten ons klaar, gaven Lotte een flesje en maakten haar middageten al. We hadden nog tijd voor een kleine wandeling voor het ontbijt.

Het ontbijt is hier heel uitgebreid! Zelf gebakken brood, pannekoekjes, verloren brood, vergeperst sinaasappelsap,… Lekker!

Na het ontbijt reden we naar La Palud-sur-Verdon. Daar was een klein marktje waar we wat brood kochten (we hadden nog drie broden, maar die waren we vergeten). Lotte kreeg van haar meter ook nog elfenpantoffeltjes.

De Gorge du Verdon

Vandaag deden we de Route des Crêtes, waarvan we gisteren al een deel in de verkeerde richting hadden gedaan. We stopten op verschillende uitkijkpunten, het ene al mooier dan het andere. Op een bepaald uitkijkpunt zagen we gieren vliegen. We bleven een tijdje staan en zagen de gieren heel dicht overvliegen. Een echte show!

Gieren van heel dichtbij.

We stopten bij een restaurantje (La Maline) waar Lotte haar groentepapje at en wij genoten van een pastis.

De Gorge du Verdon.

We keerden terug naar het huisje waar we rond 14u30 aankwamen. Lotte was heel moe, dus probeerden we haar in bedje te leggen. Wij probeerden intussen te zwemmen, maar Lotte bleef maar wenen, dus haalden we haar maar terug uit bedje. We genoten samen met Lotte van een rustige namiddag bij het zwembad.

Na haar fruitpapje sliep Lotte al snel als een roosje. Wij gingen wat lopen (2,5km stijgen en daarna 2,5km dalen).

De aperitief kregen we buiten, samen met een andere Vlaamse familie. Het avondeten was heel gezellig en opnieuw heel lekker. Na het eten toonde ik opnieuw de sterrenbeelden aan de andere gasten. Het was heel leuk en ze waren heel geïnteresseerd. Het was dus weer tamelijk laat toen we in bed kropen.

zaterdag 26 juli 2014

Cruis - La Palud-sur-Verdon

Vanmorgen waren we wakker vóór de wekker en ons Lotteke voor een keertje ook.  Dat zorgde er wel voor dat we rustig konden inpakken, de auto volladen en van een lekker ontbijtje genieten op het terras.  Onze matinettes begonnen zelfs al te smelten van het zonnetje!

Even voor 10u kwam Mr. Meynard met wat zijn vrouw (en niet de kuisvrouw) bleek te zijn en niet veel later vertrokken we in de richting van ons volgende huisje in (de buurt van) La Palud-sur-Verdon.  Onderweg stopten nog even bij het verlaten kerkje van St.-Donat, waar we snel nog een cache oppikten.

Onze volgende echte stopplaats was in Moustiers-Ste-Marie, een klein pittoresk dorpje in de buurt van het meer Ste. Croix, bekend om de faiences en de ster die boven het dorp opgehangen is.  We kuierden een beetje door de gezellige straatjes, aten lekker op een gezellig en schaduwrijk terrasje (waar het toilet naar lavendel rook),...

Moustiers-Ste-Marie.

Daarna kropen we weer de auto in voor een ommetje langs de Verdon.  Het was wel jammer dat de weg op een bepaald moment "sense unique" was (in de andere richting) en we dus op onze stappen moesten terugkeren tot in La Palud-sur-Verdon.  Ondertussen was het laat genoeg om stilaan af te zakken naar l'Enchastre.  Het wegje daarheen werd steeds smaller, bochtiger, vervormder,...  In de bochten moest je toeteren om eventuele tegenliggers te waarschuwen, dat zegt genoeg...  Op een bepaald moment stond er een paneel "attention chevaux": dat moest er nog bijkomen!

Gezellig restaurantje in Moustiers-Ste-Marie.

Enfin, na veel bochten, hellingen, getoeter en gelach, kwamen we op een punt waar de geasfalteerde baan overging in een gravelwegje.  Aan de linkerkant een grote poort, waar we door moesten via een al even geaccidenteerd parcours.  Maar het huisje lag superrustig, heerlijk afgelegen, zonder bereik of niks.

Nadat we hadden uitgepakt en Lotte in bed hadden gestopt, gingen we naar beneden voor het avondeten.  In de living kregen we een aperitiefje ingeschonken met hapjes en maakten we kennis met de andere gasten: een pasgetrouwd Duits koppel dat in Bregenz woont, een Italiaans koppel en vier ietwat asociale Zuid-Afrikanen.

Daarna mochten we aanschuiven aan een lange tafel.  Nadat het hoofdgerecht op was, kregen we in 't oog dat er nog een lepeltje lag (voor de appeltaart), maar eerst kregen we een kaasschotel.

Er werd nog lang gekeuveld en toen het goed donker was, gingen we nog allemaal samen naar de sterren kijken (Wim toonde de mensen wat sterrenbeelden).  Daarna kropen we in bed.

vrijdag 25 juli 2014

Crête de Géruen

We stonden opnieuw op om 8u. Na het ontbijt, het papje voor Lotte en nadat alles klaar was, vertrokken we naar Les Mées. Gelukkig vonden we vlug een parkeerplaats en konden we snel het marktje bezoeken. Er waren niet zo veel kraampjes, dus waren we snel rond. We vonden er deze keer wel olijven (en dolmades).

Mooi brood op het marktje van Les Mées.

We reden door naar Thoard via de Route du Temps. Via Champtercier en de Pic de Bonnet hadden we een mooi uitzicht op Thoard. De parking stond bijna vol, maar gelukkig vonden we toch nog een plaatsje. We stapten naar de zonnewijzer, maar die was volledig overgroeid door onkruid. Op de parking gaven we Lotte een nieuwe luier.

De volledig overwoekerde zonnewijzer in Thoard.

We aten bij het uitkijkpunt van Le Castellard. We reden verder via de Col de l’Hysope naar de Col de Fontbelle. Daar begonnen we de wandeling naar de Crête de Géruen. In het begin was het paadje breed, maar plots werd het lekker smal. Vandaar begon het ook te stijgen en het bleef ook stijgen. Na een hele tijd klimmen begonnen we steeds mooiere uitzichten te krijgen op de mooie bergen en op de Crête. Na ongeveer 2 uur kwamen we boven op de Crête. Wat een mooi uitzicht!

Op weg naar de Crête de Géruen.

Het terugkeren ging een stuk sneller want we moesten via dezelfde weg terug. Het was intussen koud geworden, dus was Lotte blij dat ze met een nieuwe luier wat kon opwarmen in de auto.

Boven op de Crête de Géruen.

We stopten aan de Pierre Écrite, een inscriptie van de Romeinen in de rotsen. We kregen nog een schitterend uitzicht op de bergen rond Sisteron en op Sisteron zelf. Rond 19u waren we terug aan het huisje, net toen het terug begon te regenen. We genoten van de aperitief en een zelfgemaakte pizza terwijl we de valiezen al begonnen te maken. Rond middernacht kropen we in bed.

De citadel van Sisteron.

donderdag 24 juli 2014

Forcalquier - Montagne de Lure

Om 8u ging de wekker af: dat langere slaapje had wel deugd gedaan, maar ik was toch nog een beetje moe.  Na een lekker ontbijtje met meloen en nadat Lotte haar flesje op had, vertrokken we naar Forcalquier, want ik had gelezen dat daar 's middags een marktje was (en wij wilden olijfjes en gevulde pepertjes kopen), maar om 11u stond er op het pleintje één groentekraam.  We wandelden dan maar door de gezellige straatjes van Forcalquier en stapten de heuvel op naar de citadel, waar we een mooi uitzicht hadden op de omgeving.

Het uitzicht op de citadel van Forcalquier

Toen we terug beneden waren, stond er nog altijd maar die ene kraam, dus gingen we op een terrasje iets drinken en gaven we Lotteke haar groentepapje.  Intussen hadden we op een infobord gelezen dat dat marktje pas om 15u zou beginnen.  Noemen ze dat hier ook al "'s middags"?

Lotte aan het genieten van het mooie weer.

Na onze pastis kropen we in de auto en ging het richting Montagne de Lure.  Onderweg stopten we nog aan de Notre Dame de Lure, waar we - net als vele anderen - ons middagmaaltje opaten.  Na een vergeefse zoektocht naar een cache (de gps wees alle kanten op), reden we verder tot aan de laatste parking onder de top.  Deze keer was het gelukkig wel droog en konden we uitstappen.

We wandelden ongeveer 1km tot aan de top.  De top zelf, met een militair domein en veel antennes, was eigenlijk lelijk, maar gelukkig maakte het uitzicht alles goed.  In de verte zagen we zelfs de Mont Ventoux, maar voor de Middellandse Zee was het te overtrokken.

Boven op Montagne de Lure.

Vervolgens keerden we terug naar Forcalquier om het marktje van ca. 10 kramen (maar zonder olijven) te bezoeken.  Daarna vatten we terug post op hetzelfde terrasje van 's morgens voor pastis en fruitpap.

In het terugkeren naar ons huisje deden we nog inkopen voor de komende dagen.  Aan de kassa werd opi gefeliciteerd om zijn uitstekende Franse accent.  Ik kwam niet meer bij van het lachen.

's Avonds aten we nog een lekker slaatje met gebakken patatjes en keken we nog naar de foto's van de dag, alvorens te gaan slapen.

woensdag 23 juli 2014

Geografische route Digne

De wekker stond vandaag opnieuw om 8u. Het was vandaag, na het waarnemen van gisteren wel wat moeilijker om uit bed te raken. Na het ontbijt, het flesje voor Lotte en het inladen van de auto vertrokken we richting Digne-Les-Bains.

Een ammoniet.

Op de weg naar Barles kwamen we al snel aan de Dalle-à-Ammonites, een groot rotsblok vol met fossielen. In totaal waren er 1500 fossielen, sommige tot wel 70cm groot. Heel indrukwekkend, wat een muur!

De indrukwekkende Dalle-à-Ammonites.

Iets verder stopten we op een parking om te eten. Het was enorm warm waardoor Lotte niet zoveel honger had. We vertrokken voor een wandeling, op zoek naar de Ichtyosaurus. Het was een leuk paadje, goed naar boven en beneden. We zagen tijdens de wandeling een heleboel hagedissen.

De leuke paadjes op weg naar de Ichtyosaurus.

Toen we na 45 minuten boven kwamen, was het nog maar eventjes stappen tot het fossiel van de Ichtyosaurus. De Ichtyosaurus stond achter glas en doordat de zon er op scheen, was het eigenlijk niet zo gemakkelijk om alles goed te zien.

Toen we terugkeerden, zagen we dat er intussen heel donkere wolken kwamen opzetten. We waren nog niet zo lang op de terugweg, of we hoorden al een enorm luide donderslag. Gelukkig kwamen we droog terug bij de auto.

We stopten iets verder voor een kleine wandeling naar de fossiele afdrukken van vogelpootjes. Het anders zo rustige riviertje was intussen veranderd in een kolkende modderstroom.

De laatste stopplaats was aan de Clue de Barles. Een heel indrukwekkende kloof bij het riviertje. Gelukkig hadden we geen tegenliggers, zodat we zonder problemen aan de parkeerplaats aan de andere kant van de kloof kwamen. We wandelden even rond en keerden toen terug naar ons huisje (ongeveer een uurtje rijden). Net voor we aankwamen, begon het heel hard te regenen.

De Clue de Barles.

We genoten nog van een aperitiefje en een zelfgemaakte pizza, keken naar de foto’s en lazen nog wat. We waren allemaal erg moe, dus kropen we vroeg in bed.

dinsdag 22 juli 2014

Ganagobie - Les Mées

Vanmorgen stonden we alweer om 8u op, namen een douche en genoten van een lekker ontbijtje op het terras.  Het zag er toen al naar uit dat het een warme dag zou worden.

We staken de luiers in de wasmachine, speelden een beetje met Lotte (lekker plensen met de voetjes in het water!), opi sprokkelde al wat hout voor de BBQ en de pizzaoven,...

Rondstruinen op de domeinen van Ganagobie.

Even voor de middag reden we naar Ganagobie, een klooster gelegen op een heuvel en te bereiken via 4km haarspeldbochten.  Boven aangekomen, spreidden we ons picknickdekentje uit, gaf ik Lotte haar venkelpuree en sneden we onszelf een "knoep" brood en saucisse af.

Wandelen in Ganagobie.

Daarna werd Lotte in de draagrugzak gehesen en gingen we op pad.  De wandeling was veel makkelijker dan die van gisteren, maar ook hier waren er prachtige vergezichten.  't Was ook wel een pak warmer dan gisteren.  Onderweg kwamen we langs het oude dorpje en het sobere kerkje en pikten we nog een geocache op.

Villevieille, een oud dorpje.

Daarna reden we verder naar Les Mées, gekend om zijn bijzondere rotsformaties, de "pénitents" of versteende zondige paters.

Les pénitents des Mées.

Terug in het huisje kreeg Lotte haar fruitpapje en daarna gingen we allemaal samen in het zwembad.  Lotte was wel niet zo enthousiast, want de zon weerkaatste nogal fel en het water was maar fris (~ 22 graden),  Om haar terug op te warmen, lieten we het grote bad vollopen met aangenaam warm water en kropen we er met ons drietjes in.  Dat vond ze al veel leuker en ze spetterde vrolijk in het rond.

Lotte geniet van het zwembad.

We wilden haar nog even wakker houden (het was nog zo vroeg), maar even later moesten we haar toch in bedje stoppen, omdat ze zo moe was.  We genoten van een lekkere pastis (met olijfjes, gevulde pepertjes, champignons met knoflook,...) en daarna van een heerlijke BBQ.

Toen het donker begon te worden, zetten we onze zelfgebouwde telescoop op en bewonderden de prachtige sterrenhemel tot rond middernacht.  Toen kropen we moe maar voldaan in bed.  Onze telescoop is alvast goedgekeurd en we hebben ook mooie foto's kunnen maken van de sterrenhemel.

De prachtige sterrenhemel in de Provence.

maandag 21 juli 2014

Gorge d'Oppedette

Vandaag stond de wekker om 8u want we hadden veel op onze planning staan. We maakten al middageten voor Lotte, aten een lekker ontbijt en maakten ons klaar, zodat we om 9u20 al in de auto konden springen.

De gps stuurde ons via mooie en kleine wegen naar Forcalquier waar we het marktje gingen bezoeken. We hadden veel geluk want we kwamen blijkbaar van de goede kant Forcalquier binnen zodat we heel dicht bij het marktje konden parkeren. Het was een heel gezellig marktje, met veel streekproducten. We kwamen terug met lekker brood, lekkere worstjes en olijfjes en een heel mooie (sla)kom en potjes. Het was wel nogal druk op het marktje.

Vele soorten kaas op het marktje in Forcalquier.

We reden verder richting Oppedette. De gps stuurde ons door het centrum van een klein dorpje: heel steil naar boven en weer naar beneden. De weg was er zo smal dat we niet wisten of we er wel door zouden raken. Gelukkig lukte dat net en rond de middag kwamen we aan op een parking net voor Oppedette. We namen ons picknickdekentje en proefden al van het lekkere brood en de worstjes die we op het marktje hadden gekocht. Lotte at haar groentepapje. Toen we klaar waren, vertrokken we voor een wandeling langs de Gorge d’Oppedette.

Kruiden op het marktje.

Het was een leuk wandelpad met het ene mooie uitzicht na het andere. Af en toe ging het paadje goed naar beneden en daarna weer goed naar boven. Op het verste punt in de kloof moesten we verder afdalen op steile stukken. Gelukkig waren er beveiligingen waar we ons aan konden vasthouden. Lotte vond het allemaal geweldig! Uiteindelijk kwamen we beneden in de kloof. Er stond hier en daar wat water, maar een rivier was er niet te vinden. We begonnen terug te klimmen en stonden al snel op een knap uitkijkpunt bij de andere parking. De weg terug was veel gemakkelijker en we konden de kloof niet meer zo goed zien. We waren blij toen we terug bij de auto waren. Lotte kreeg nog de rest van haar groentepapje. In de auto kregen we al snel een mooi uitzicht op het dorpje Oppedette.

De Gorge d'Oppedette.

Onze volgende stop was in Simiane-la-Rotonde. Vooral op weg daarnaartoe kregen we een mooi uitzicht op het dorpje. We wandelden 5 minuutjes en keerden toen terug naar de auto. We stopten bij een café / restaurantje, maar de eigenaar was wat gestresseerd omdat er die avond een bandje kwam spelen, zodat we er zelfs niets konden drinken.

Klauteren in de Gorge d'Oppedette.

We reden dan maar verder naar Banon waar we na een tijdje wachten wel iets konden drinken. Na een stop bij de winkel in Saint-Etienne-les-Orgues keerden we terug naar het huisje. Lotte was erg moe dus na een papje staken we haar direct in bed.

Zelfgemaakte pizza uit de oven.

Wij staken de pizzaoven aan, namen uitgebreid de tijd voor de aperitief en keken naar de foto’s en filmpjes. Toen de oven warm genoeg was, konden we al snel genieten van een zelfgemaakte pizza.

De prachtige sterrenhemel in de Provence.

We keken nog wat naar de sterrenbeelden en wat neveltjes en kropen heel erg moe in bedje.

zondag 20 juli 2014

Tour de France

Aangezien de Ronde van Frankrijk vandaag letterlijk voor onze deur zou passeren, besloten we er een rustig dagje van te maken.  De straat was immers afgezet van 9u30 tot 15u en er stond zelfs een dranghek voor onze poort.  We sliepen dus een beetje langer en Lotte trok het zelfs bijna tot 10u.

Nog voor de renners vertrokkken (om 12u10 was dat), kwam de reclamecaravaan al voorbij: luide muziek, wuivende mensen, en er werd met vanalles gegooid: sleutelhangers, potjes met "bollekes", "madeleinekes", snoepjes, droge worstjes,... terwijl wij stonden te wapperen met onze Belgische vlaggen die we nog hadden na het WK voetbal.  De camionette van Lotte-Bélisol Lotto-Bélisol stopte zelfs bij ons om ons wat foto's van hun renners in onze handen te steken.

Lotte aan het supporteren!

Daarna was het een hele tijd rustig en konden we naar binnen om eten te maken en Lotte haar groentepapje te geven.  Maar dat was nog niet op of we hoorden alweer lawaai buiten.  Dus gingen we terug op onze oprit staan, met Lotte in haar stoeltje (voor de laatste hapjes groentepap).  Het duurde nog een tijdje eer de koers voorbij kwam.  Eerst twee renners met een stuk of zes auto's en twaalf moto's en even later het peloton.  En wij maar zwaaien met onze vlag!

De renners van de Tour de France.

Daarna staken we Lotte nog een uurtje of twee in bedje, aten we en zwommen we (lees: vochten we met onze opblaaskrokodil).  Rond 16u haalden we ons meisje uit bedje en vertrokken we met de auto naar Montagne de Lure.  Tegen de tijd dat we boven waren, goot het en was het kwik gezakt tot 11 graden.  Er zat dus niet veel anders op dan Lotte in de auto eten te geven en terug te keren.

Een lekkere kaasschotel, met een glaasje wijn.

Terug in het huisje was Lotte gelukkig snel weer haar vrolijke zelf (ze had onderweg gehuild omdat haar papje een beetje op haar maag lag - niks dat een flinke boer niet kon oplossen) en genoten we van een heerlijke kaasschotel en daarna nog van een hevig onweer.  De neerslag (hagel op een bepaald moment) viel met bakken uit de hemel en de bergen voor ons verdwenen...

Onweer in de Provence.

Uiteindelijk kwamen de bergen toch weer tevoorschijn en zagen we weer stukken blauw aan de hemel.

We bekeken de filmpjes en foto's van de dag en lazen en tekenden nog wat voor we gingen slapen.