Translate

zondag 27 augustus 2017

Salt Lake City - Atlanta - Roosbeek

Even na half 7 liep de wekker af.  Het berichtje dat we in het midden van de nacht hadden ontvangen (maar niet hadden gelezen), bleek niet zo'n goed nieuws te bevatten: Pablo, ons dwergkonijntje, is tijdens onze vakantie gestorven.  Ook al was dit geen complete verrassing (het beestje begon al wat oud te worden), het maakt ons droevig.  Hoe moeten we dit aan Lotte vertellen (ze is nog zo klein)?  Ze heeft nog nooit zo om Pablo zitten vragen als tijdens deze vakantie...

De ontbijtzaal zat volledig vol, dus schepten we snel ons bordje vol en gingen we in onze kamer eten.  Alle valiezen geraakten toch dichtgeritst, dus konden we aan onze lange terugreis beginnen.  Snel nog even tanken en de auto afleveren.  Bij de incheckbalie bleek één van onze valiezen te zwaar.  Onze oplossing was om het zwaarste statief eruit te halen (en als handbagage mee te nemen) en wat papier over te hevelen naar een andere valies.

Aangezien we vroeg in de luchthaven waren, moesten we een hele tijd wachten bij de gate, maar we posteerden ons bij het raam, zodat we de tijd konden verdrijven met vliegtuigen, karretjes en valiezen kijken.  De ideale manier om Lotte af te leiden van het nieuws over Pablo dat we haar zonet hadden verteld.  Ze had groot verdriet en bleef maar vragen waarom...

Tijdens de 3-4u naar Atlanta hielden we ons bezig met filmpjes kijken en spelletjes spelen.  We hadden maar 50min om de aansluitende vlucht te halen, maar gelukkig bracht de plane train ons snel naar de juiste plek.

Na veel geschipper, gaf Lotte dan toch toe aan de slaap, mama en papa slaagden daar helaas niet in.  Net toen we begonnen in te dommelen, werden we met felle lichten brutaal weer naar de realiteit teruggehaald...

We landden uiteindelijk drie kwartier voor het voorziene aankomstuur, maar de gewonnen tijd ging snel weer verloren aan het lange aanschuiven bij de grenscontrole.  We moesten gelukkig niet lang wachten op de valiezen en ook de trein werkte voor een keertje mee.  In Tienen werden we bij het station opgewacht door omi en opi, die heel blij waren om hun klein globetrottertje terug te zien (en vice versa).

Lotte begon - zoals gebruikelijk na een lange vakantie - meteen al haar speelgoed uit te halen en opnieuw te ontdekken.  Ook thuis gaat de ontdekkingstocht verder!

zaterdag 26 augustus 2017

West Yellowstone - Salt Lake City

We hadden de wekker pas heel laat (= 9 uur) gezet, omdat vandaag enkel de rit naar Salt Lake City op het programma stond.  Lotte (en wij dus ook) werd al rond 7 uur wakker door lawaai in de andere kamers.  Ze kroop bij ons, maakte een tent van ons bed en begon les te geven (want zij was de juf).  Tijd om aan een nieuw schooljaar te beginnen dus!

We namen nog een bad en begonnen de auto al in te laden voor we gingen ontbijten.  Om 9 uur vertrokken we richting Salt Lake City, het eerste deel van de lange reis terug naar huis.  We reden al vlug Idaho binnen.  We konden goed doorrijden op de snelweg en stopten op de eerste parking (na 2 uur rijden).  We aten een koekje en zaten wat achter elkaar.  Lotte viel en wou dat haar knietjes door mama de superdokter werden verzorgd.  We stopten nog eens toen we al in Utah zaten om boterhammetjes te eten op een uurtje van Salt Lake City.

Het laatste deel van de rit werd het veel drukker.  We reden constant door steden, die wel met elkaar verbonden leken en één grote stad vormden.  Gelukkig waren er constant 4 of 5 rijstroken.  Rond 15 uur stonden we aan ons hotelletje in Salt Lake City.  De temperatuur was een stuk hoger dan de voorbije week, dus dat wordt opnieuw wat wennen.  

We laadden de auto uit (volledig deze keer) en probeerden alles weg te stoppen in onze valiezen.  Voor we op zoek gingen naar een restaurant, gingen we nog een laatste keer genieten van het bubbelbad.  Het duurde even voor we een deftig restaurant hadden gevonden.  We belandden in een Mediterraans restaurant waar we lekker aten en waar Lotte domino leerde spelen.  Terug in het hotel kroop Lotte direct in bed. 

Na het schrijven van het reisdagboek losten we nog wat binaire puzzels op en kropen snel in bed.

vrijdag 25 augustus 2017

Yellowstone National Park

Ook vandaag ging de wekker al om 6u20, om voor de massa in het park te zijn.  De sportkarren die gisteren op de parking van het hotel stonden, werden door de eigenaars opgepoetst en opgeblonken.


In een dichte mist reden we Yellowstone binnen en we konden maar hopen dat er geen dieren op de weg stonden.  De Madison-rivier dampte in de koude ochtendlucht (6°C).  Plots werd het wel beter met de mist op de weg, zomaar ineens, al bleef er over de meadows wel nevel hangen.


Aan de overkant van de rivier zagen we alweer onze familie wapiti's.  Goeiemorgen!  Even verder een buffel langs een riviertje, in de de mist.  Heel jammer dat we daar geen foto van konden nemen...


Het was nog erg vroeg toen we de auto parkeerden bij het bezoekerscentrum van Old Faithful, er stonden nog maar heel weinig auto's.  De plannetjes die voorzien waren, vonden we erg onduidelijk, dus het was wat gissen welke kant we op moesten.  Gelukkig waren wij niet de enigen die sukkelden!


Zoals gewoonlijk gingen we eerst naar het bezoekerscentrum om eens rond te kijken in het winkeltje, wat te leren over dit gebied van het park en stempeltjes te verzamelen, maar deze keer ook om te weten te komen wanneer de belangrijkste geisers zouden uitbarsten volgens de voorspellingen.  Old Faithful, vlak bij het bezoekerscentrum, zou om 10u05 (±10min) uitbarsten.  We bleven nog een tijdje binnen in de warmte, maar gingen toch ruimschoots op voorhand plaatsnemen op de bankjes (er zat toen nog niemand).  De dweil die ik al meer dan vier weken meezeul, kwam handig van pas, want de bankjes waren kletsnat.  De mensen rond ons waren heel blij dat ze onze dweil konden gebruiken.


Haast perfect op tijd begon Old Faithful uit te barsten.  Omwille van de kou zagen we meer stoom dan water de lucht in schieten, dat was wel wat jammer, maar het was wel indrukwekkend hoe lang die geiser uitbarstte.


We hadden een wandeling door de Upper Geyser Basin uitgestippeld, tot bij Daisy Geyser, die om kwart na 11 (±30min) zou uitbarsten.  Het paadje van asfalt en houten vlonders leidde ons door fragiel thermisch gebied met overal waar we keken opstijgende rookpluimen.  We passeerden langs warmwaterbronnen, poelen en geisers met de meest uiteenlopende kleuren, alweer.  Oranje, wit grijs, verschillende tinten groen en blauw, bruin,...  Verschillende micro-organismen leven in een ander temperatuursregime en zorgen elk voor een typische kleur.


Op weg naar Daisy Geyser passeerden we o.a. langs Grand Geyser, die tussen 11u15 en 13u15 zou kunnen uitbarsten.  Ook al was het nog geen 11u, toch zaten er al mensen op de bankjes te wachten.  Wij stapten verder richting Daisy Geyser en net toen we er een goed zicht op kregen, begon die uit te barsten.  Qua timing kan dat tellen!


We keerden stilaan terug tot bij Grand Geyser, waar intussen alle bankjes waren ingenomen en de mensen rijen dik stonden, ook al was het nog maar 11u30.  Wij zetten ons neer langs de rand van het pad en aten in afwachting de restjes pizza van gisterenavond op.  Intussen raakten we aan de praat met een vrouw die naast ons zat met haar twee zonen, die ons (Belgen in het algemeen, niet ons persoonlijk) bewonderde om onze talenkennis.  Voor hen is het echt heel bijzonder om (vloeiend) een tweede (derde, vierde of vijfde) taal te spreken, maar voor ons is dat maar niet meer dan normaal, toch?  En het was niet de eerste keer dat we het hierover hadden met Amerikanen.


Grand Geyser was intussen met het voorspel begonnen en spoot al af en toe wat water de lucht in, waarop wij iedere keer dachten dat het spektakel ging beginnen.  Het zou nog tot 12u36 duren eer de (eerste) uitbarsting begon.  Eén kleine, quasi-constante straal en één hogere straal die met stoten de lucht in ging, minutenlang.  Uiteindelijk viel de grote straal stil, de geiser kreeg applaus en mensen begonnen recht te staan, maar de geiser had nog wat in petto: met nog meer geweld ging de tweede straal water de lucht in, nog hoger dan tevoren, ook nu weer minutenlang.  Je vraagt je af waar al dat water vandaan blijft komen (zeker na enkele weken in de woestijn).


Een derde uitbarsting kwam er helaas niet meer, dus toen de mensenmassa was opgelost, gingen we opnieuw op weg.  In de verte zagen we Old Faithful nog eens uitbarsten (dat gebeurt gemiddeld om de 90min).


We gingen nog even langs Anemone Geyser, een klein maar bijzonder geisertje waar we eerder al voorbij waren gekomen.  Het lijkt gewoon een diep gat in de grond dat ineens volloopt met water en dan uitbarst en dan ineens - poef - is het gedaan en loopt al het water terug de diepte in.  Zo gaat dat elke 7-10min.


We waren al bijna terug bij het bezoekerscentrum toen we achter ons Lion Geyser nog zagen uitbarsten.  Ach, waarom ook niet?


Met een dikke 7km in de benen kwamen we terug bij de auto.  Omdat het nog tamelijk vroeg was, besloten we ons geluk te beproeven en een parkeerplek te zoeken bij Fountain Paint Pot.  Dat lukte wonderwel.  Het bezoekersaantal lijkt weer gezakt tot een normaal niveau na de drukte voor en na de eclips.


Hier werden we over houten vlonderpaden geleid langs oranje-bruine bacteriële matten, bronnen, pruttelende modderpotten, dampende poelen en geisers, o.a. Clepsydra Geyser die eigenlijk de hele tijd uitbarst.  Hoe onherbergzaam dit gebied ook mag lijken met z'n verschroeiende temperaturen en zuren, toch vind je hier sporen van dieren, zelfs bisons.


Op weg naar het hotel kwamen we een overstekende wapiti tegen en een bison langs de kant van de weg.  Ongelooflijk hoe snel zo een kolos kan verdwijnen in het struikgewas!  Ik was wel blij dat we die bison nog zagen, bij wijze van afscheid, en ook onze familie wapiti's was van de partij.

In het hotel speelde Lotte nog met haar memory-spel met Noord-Amerikaanse dieren, dat ze vandaag van ons heeft gekregen.  Even na 17u gingen we al eten (terug tapas), lekker buiten op het terras.  Lotte was gelanceerd en zong en danste op het gras.

Terug in het hotel ging ze meteen naar bed, zo uitgeput was ze.  Gelukkig hoeven we morgen niet zo vroeg op te staan.

Wij bekeken nog wat foto's en lazen nog een beetje eer we ook gingen slapen.

donderdag 24 augustus 2017

Yellowstone National Park

De wekker stond om 6u20 en dat vonden we allemaal nogal vroeg.  Lotte wou echt niet uit bed kruipen en huilde hard toen we haar pyama probeerden uit te trekken.  Uiteindelijk werd het toch beter en konden we vroeg naar Yellowstone vertrekken.  We waren nog maar pas het park binnen en we zagen al de familie wapiti's.  Vandaag liepen ze langs de kant van de weg.


De rest van de rit verliep vlot zo vroeg op de ochtend en we konden nog parkeren aan het beginpunt van de Fairy Tale Trail.  We deden maar een klein stukje van de wandeling, tot aan het uitkijkpunt op de Grand Prismatic Spring.  Tijdens de rit hadden we al heel wat grote rookwolken gezien en dat was eigenlijk ook wat we zagen van de Grand Prismatic Spring...  Er rond zagen we mooie kleuren en structuren, maar het water zelf konden we niet zien door de stoom.  


Wij wachtten wat om te zien of de stoom zou afnemen, terwijl Lotte in het zand speelde.  Ze viel eens en ging daarna neerzitten, waardoor ze volledig vuil was.  De stoom nam inderdaad voor een groot deel af door de toenemende warmte, zodat we een heel mooi zicht kregen.  Wat een kleurenpracht!  In de verte zagen we ook een buffel zitten.  


Na een halfuurtje kijken en wachten, keerden we terug naar de auto.  We reden een beetje terug, richting de parking voor het Midway Geyser Basin, maar er was al een file om de parking op te rijden, zodat we wat verder langs de grote baan parkeerden.  Via een vlonderpaadje konden we tot heel dicht bij de Grand Prismatic Spring komen.  Er was nog altijd heel wat stoom boven het water,  maar we konden de schitterende kleuren toch beter dan verwacht zien.  We passeerden ook nog langs de Excelsior Geyser Crater, een enorm grote krater, met prachtig blauw water. 


Na de wandeling sprongen we terug in de auto om de Firehole Lake Drive te doen: een éénrichtingsbaan waar we nog een heleboel geothermische activiteit tegenkwamen.  We stopten niet overal, maar konden wel genieten van de Firehole Spring:  wat een prachtige kleuren!  Niet te beschrijven!  Veel kleiner dan de Grand Prismatic Spring, maar de kleurenpracht was misschien wel mooier.  We zagen uitbarstingen onder water die het oppervlak meestal niet bereikten.  We bekeken nog de Surprise Pool, een hot spring waar het water aan de kanten aan het koken was en dus opborrelde.


We stapten verder naar de Great Fountain Geyser, een enorm grote geiser die tussen 14 uur en 18 uur zou uitbarsten.  Aangezien het nog maar 12 uur was, hebben we daar niet op gewacht.  We reden ook nog langs de White Dome Geyser, die er uit zag als een kleine, witte vulkaan.  Firehole Lake bekeken we vanuit de auto.



Op weg naar de Firehole Canyon Drive kwamen we nog een bizon tegen langs de weg.  Op deze weg hadden we mooie uitzichten op een kleine Canyon, met een riviertje.  Op een bepaalde plaats was er zelfs de mogelijkheid om te zwemmen.  We reden naar het Junior Ranger Center waar we ons installeerden aan een tafeltje en onze boterhammetjes aten.  Lotte werkte nog wat in haar Junior Ranger boekje met de hulp van mama.



Om 14 uur volgden we een praatje van een ranger.  Lotte leerde er met een kompas werken en vond samen met ons de weg.  Nu de laatste opdracht uit het Junior Ranger boekje was vervuld, kon ze nog eens de eed afleggen en kreeg ze een geiser-patch.  Op de terugweg zagen we nog twee wapiti's aan de overkant van de rivier zitten en liep er een bizon langs de weg.  Die konden we van heel dicht bij bewonderen, maar een idioot ging wel van heel dicht bij foto's nemen...


Iets na 15 uur waren we al terug in het hotel.  We genoten van een hot tub, waar er amper bubbels waren en gingen daarna nog in bad.

We zochten een restaurantje uit en aten er pizza.  We kochten nog melk en terug in het hotel kroop Lotte nog voor 19 uur uitgeput in bed. Haar oogjes vielen direct toe, dus ze zal de extra nachtrust wel kunnen gebruiken.  Wij kropen ook snel in bed nadat het reisverhaal geschreven was.

woensdag 23 augustus 2017

Yellowstone National Park

De wekker stond op 7u30 ingesteld, maar we waren alledrie al iets vroeger wakker.  Ons hotel bevindt zich echt op een boogscheut van Yellowstone, dus we waren heel snel in de natuur.  Het duurde niet lang of we zagen de familie van zes wapiti's van gisteren terug.  Ze waren aan het grazen langs de Madison-rivier, een stukje dichter bij de rand van het park.  Leuk om hen terug te zien!


We stopten even in het ranger station van Madison, waar we net te laat waren voor een praatje over wildlife safety.  Jammer...  Na het (intussen traditionele) stempeltje reden we verder door het groene landschap.  Wat een contrast met de woestijnlandschappen van de voorbije weken!


We hielden halt bij Beryl Spring, met z'n pruttelende (en stinkende) water en dampende fumarolen.  De geur van rotte eieren prikte in onze neus...  Wat verderop parkeerden we weer, om Artists' Paintpots te gaan bezoeken.  We wandelden er tussen dampende pruttelpotten, fumarolen, een uitgebreid gamma aan kleuren.  Lotte (en met haar veel andere kinderen) vond de pruttelende modder het leukst.  Ik werd ook nog vastgeschaard door een kleine jongen die verkeerdelijk dacht dat ik zijn mama was, zijn vergissing inzag en de rest van de wandeling bang bleef voor mij...



We reden verder naar het noorden, maar "moesten" onderweg toch even stoppen voor een bison die een klein eindje van de weg stond te grazen.  Een dier (eender welk) zorgt er hier steevast voor dat de mensen hun gezond verstand verliezen, helaas: ze lopen in het midden van de weg, willen toch net nog die paar metertjes dichter gaan, voeren gekke (en schijnbaar ongecontroleerde) manoeuvres uit met hun auto's,...


Maar goed, naar het noorden dus!  We wilden gaan wandelen in het Norris Geyser Basin, maar het verkeer naar de parking zat hopeloos vast.  Gelukkig vonden we nog een plekje langs de kant van de weg (die plekjes begonnen schaars te worden, toch als je volledig van de weg wilde staan).  Op weg naar het beginpunt van de wandeling vond Lotte een speelgoedhelicoptertje, waarmee ze de rest van de dag nog veel plezier zou hebben.



Er waren verschillende wandellussen langs de hydrothermische features om uit te kiezen, maar omdat we eigenlijk geen geisers, warmwaterbronnen of fumarolen wilden overslaan, besloten we ze te combineren, goed voor een wandeling van 5km over paadjes (waar onze voeten heel vuil en stofferig van werden) en houten planken.


We begonnen - zonder het te weten - langs de mooiste kant: Porcelain Basin.  Dampend en pruttelend water, stoom en nog meer kleuren hier: melkblauw, oranje als uitgelopen inkt of gravel van een tennisveld, grasgroen, mysterieus donker,...  Overal waar je kijkt, vind je sporen van hydrothermische activiteit.


De meeste geisers hielden zich stil en dampten en pruttelden hooguit, maar de Vixen Geyser deed alleszins zijn best.  Vanop afstand hadden we die al wat zien spuiten, maar dat was abrupt stilgevallen.  Toen we erbij stonden, begon het bijna even abrupt opnieuw: een smalle straal water werd 4-5m de lucht in geschoten en dat ging zo wel enkele minuten voort, tot het weer abrupt stopte.


We passeerden langs de grootste actieve geiser ter wereld, Steamboat Geyser, die wel wat water omhoog spoot maar niet echt uitbarstte.  Tijdens zo'n echte uitbarsting schiet het water 90-120m omhoog, maar de geiser is onvoorspelbaar en de tijd tussen twee uitbarstingen ligt tussen 4u en 50 jaar.  Niet op wachten dus!


Toen we wat weg waren van de stoom en damp (en vooral van de geur) haalden we onze lunch boven.


De rit verder naar het noorden, naar Mammoth Hot Springs, verliep - omwille van uitgebreide wegenwerken - erg moeizaam.  We deden nog een ommetje langs de scenic byway langs de Upper Terraces, een soort terrassen van travertijn waarover heet water naar beneden loopt.  De grote parking aan het begin van de rondrit stond overvol, maar verder langs het smalle, bochtige baantje vonden we her en der een plekje om te parkeren en een kijkje te gaan nemen naar de witte travertijn met oranje uitstroom.


In de buurt van het bezoekerscentrum van Mammoth Springs was het vreselijk druk, maar een wapiti (met gewei) liet het niet aan z'n hart komen en zat overstoord op het gras, niet ver van de weg.


We reden naar het oosten, richting Lamar Valley en kwamen belachelijk veel bisons tegen onderweg,  Eerst een groep van 60-70 exemplaren, dan nog zo'n grote groep, maar veel verder,  Het begon stilletjes te regenen, maar toen we stopten om een groep van 20 bisons te bekijken, klaarde het alweer een beetje op.  De groep kwam stilaan dichterbij en één dier stak zelfs de baan over, waarop de mensen collectief begonnen te molenwieken met hun armen om bestuurders te waarschuwen. 


De andere dieren staken niet over maar ze stonden wel dicht genoeg om hen te horen eten van het gras.  Ze werden trouwens vergezeld van een heleboel vogels die de opgeschrikte insecten verorberen en meeliften op de rug van een bison, soms 10 tegelijk.


In de Lamar Valley moesten we ineens remmen voor een bison die achter en bocht een helling kwam afgestuikt en plots enkele meters voor onze auto stond.  Nu niet dat een aanrijding imminent was, maar het was toch behoorlijk schrikken.


We reden richting Canyon Village, terwijl Lotte op de achterbank helemaal "los" ging met haar helicopter ("wiewaa, wiewaa").  Oh en aan de rand van het bos zat er nog een muilhert, dat uiteindelijk - hop hop - springend met de vier poten tegelijk tussen de bomen verdween.


Het verkeer richting West-Yellowstone verliep gelukkig vlotter dan gisteren, al zorgde onze familie wapiti's nog voor het nodige verkeersinfarct.  Het was toch weer na 19u toen we in het hotel toekwamen, dus we trokken snel naar een restaurantje: tapas!  Binnen was het er heel druk, maar gelukkig konden we buiten eten (dag, kolibri!).  De tapas waren lekker (en de sangria ook wel), maar dat brood was echt het beste dat we in vier weken hebben gegeten!


We staken Lotte snel in bed, namen nog een bad (vuile voeten!), schreven het reisverhaal en haalden de foto's binnen.  Daarna kropen we - eindelijk - ook in bed.  Alweer een lange dag.

dinsdag 22 augustus 2017

Jackson - West Yellowstone

We werden iets na 7 uur wakker.  Het was heel wat rustiger in de ontbijtzaal dan gisteren.  Iets na 9 uur vertrokken we richting West Yellowstone, maar eerst gingen we nog Grand Teton National Park bezoeken.  


Van zodra we het park binnenreden, zagen we direct de prachtige pieken van de Tetons.  Schitterend!  We reden opnieuw naar het bezoekerscentrum bij Moose Junction.  Nu konden we wel rustig in het winkeltje rondsnuisteren.  Aangezien Lotte een praatje van een ranger moest volgen om junior ranger te worden, bleven we daar nog luisteren naar een praatje over de vogels in het park.  Heel interessant, maar te moeilijk om te volgen voor Lotte.  Ze kreeg wel een patch als beloning omdat ze opnieuw junior ranger was geworden.  De medailles waren op en dat vonden we wel wat spijtig.


We reden door richting Jenny Lake.  Daar was ook een bezoekerscentrum.  Het was wel moeilijk om te parkeren, want er waren grote werken aan de gang.  Maar wij hadden geluk, want er reed juist iemand weg toen wij aankwamen.  We stapten even naar de rivier waar Lotte haar hartje kon ophalen door met stenen te gooien.  In het bezoekerscentrum konden we de patch van Lotte omwisselen voor een medaille.  We stapten naar het meer en zagen in de rivier een mooie reiger zitten. 


We reden door en iets ten noorden van Jenny Lake namen we een klein eenrichtingswegje dat langs het meer liep.  We reden door een mooi bos, maar door alle bomen zagen we het meer niet echt. 



We reden verder en stopten af en toe om te genieten van het mooie landschap.  Iets voor 15 uur waren we bij het Colter Bay bezoekerscentrum.  We gingen nieuwe stempeltjes halen en aten op een bankje met zicht op het haventje.  Het laatste deel in Grand Teton National Park werd het landschap helemaal anders: we hadden geen zicht meer op de bergen, maar reden door mooie bossen.  Soms waren er grote stukken bos afgebrand.


Na een kwartiertje in de file te staan, reden we om 16u15 Yellowstone binnen.  We konden al snel genieten van mooie uitzichten op een rivier.  Hier geen hoge bergen, maar dichte bossen, af en toe afgewisseld met open plekken.  We stopten even om te genieten van de Lewis waterval en reden door naar Lewis Lake.


We stopten in het Grant Village bezoekerscentrum om een junior ranger boekje te halen voor Lotte.  Daarna reden we door het geiser-gebied.  We zagen op vele plaatsen stoom uit de rivier komen, maar de echte geisers zullen we één van de volgende dagen bekijken.  Soms was het echt file en tijdens één van die files zagen we een bizon aan de kant van de weg zitten.


We moesten nog eens stoppen omdat Lotte naar het toilet moest en op 20 kilometer van West Yellowstone stonden we opnieuw in de file.  Ik zag nog net dat er iemand foto's aan het nemen was van een groot hert.  We konden op die plaats net parkeren, dus hadden we geluk.  Na een tijdje kijken zagen we wel 6 wapiti-herten.  Ze kwamen heel dichtbij en we konden zien hoe een kleintje melk dronk.




Rond 20 uur kwamen we aan in West Yellowstone.  Op de plaats waar volgens de GPS ons hotel moest staan, vonden we niets.  Gelukkig stonden we iets later wel op de goeie plek.  Na eventjes wachten op een lawaaierige Amerikaan die aan het opscheppen was over van alles en nog wat, konden we eindelijk inchecken.

Onze zoektocht naar een restaurant eindigde in een winkeltje, waar we brood kochten en een slaatje om op onze kamer op te eten.  Het was al 21u30 toen Lotte eindelijk ging slapen.  Nadat het reisverhaal eindelijk was geschreven, kropen wij ook in bed.