Translate

maandag 20 augustus 2018

Gargellen - Roosbeek

Om 7u30 werden we gewekt door de zachte tonen van onze wekker.  Da's beter dan die vechtende poezen van vannacht...  Tijd om naar huis te gaan...  Maar eerst: wassen, aankleden, ontbijten, afwassen, de laatste spullen in de auto laden, afval wegbrengen, vegen,...  Tegen kwart voor 9 konden we vertrekken: dag bergen, dag liftjes, tot in maart (ten laatste)!

Wegrijden uit de bergen - mijn bergen - en Sigur Rós, een combinatie waar ik nog meer heimwee van krijg, maar dan omgekeerd.  In het Duits hebben ze daar zelfs een woord voor: Fernweh.  Dat kan geen toeval zijn...

Lotte was aanvankelijk erg vrolijk ("Gaan we gek dansen, mama?"), maar begon na een tijdje wat te zeuren.  Al snel bleek waarom: we waren nauwelijks in Vandans of ze moest al (een eerste keer) overgeven.  Gelukkig waren we goed voorzien met een set reservekleertjes, een drankendispenser vol water voor een oppervlakkig wasje, wc-papier,...  Maar de volgende keer moest ze wel een tijdje in ondergoed en T-shirt blijven zitten...

Jammergenoeg moesten we het oppoetsritueel een paar keer herhalen, tot we in de valies naar verse kleertjes moesten zoeken en ze niks meer in haar lijfje had.  Gelukkig had ze 's middags wel honger en zin om te eten!

De rest van de rit verliep wel vlot, gelukkig, al waren er veel wegenwerken.  Het was wel al rond half zeven eer we thuiskwamen, met een dampend pak frietjes.

Na het eten mocht Lotte nog wat spelen, terwijl wij uitlaadden en uitpakten.  Maar toch maar niet te laat naar bed, want morgen moeten we weer vroeg opstaan.

zondag 19 augustus 2018

Schruns

Lotte maakte ons om 7u30 wakker, maar we mochten nog blijven liggen tot 8 uur.  Na een moeizaam ontbijt trokken we om 10 uur naar Sankt-Gallenkirch waar de Grasjoch-lift in het weekend open is.  De race in Gargellen was nog niet begonnen, dus stonden we snel op de parking.

We namen de Grasjoch-lift en stapten over in de Hochalpila-lift.  Die bracht ons tot op iets meer dan 2400 meter.  Iets voor 11 uur liepen we al te genieten van de mooie bergen.  We konden op veel plaatsen nog wat hoger klimmen om nog meer van het uitzicht te genieten en hier en daar kon je naar een bankje klimmen vanwaar je prachtige uitzichten had.



We stapten richting het bergstation van de Grasjoch-lift.  Met een mooi zicht op enkele kleine meertjes spreidden we ons picknickdekentje uit.  We zagen een pad en in de verte zagen we voor het eerst deze vakantie ook enkele marmotjes zitten.  Wanneer de zon achter de wolken verdween, was het tamelijk koud, dus bleven we niet zo lang zitten.



We daalden verder af, soms over niet zo gemakkelijke paadjes.  Op het einde moesten we nog over een weide met koeien.  Eéntje werd nogal agressief en zorgde er voor dat Lotte begon te wenen ./ brullen, wat er voor zorgde dat de koe nog agressiever werd.  We stapten zo snel mogelijk voort en om 13u30 kwamen we na een tochtje van 4 kilometer aan bij het bergstation.  Hoog tijd voor een laatste ijsje!


Terug beneden gingen we nog t-shirts kopen in de sportwinkel.  We reden terug naar ons huisje in Gargellen en stonden nog wat in de file voor de autorace.  Terug in ons huisje begonnen we op te ruimen en alles in te laden.  We namen een douche en 's avonds gingen we eten bij de Italiaan.  Terug in het huisje staken we Lotte in bed, maakten pudding en haalden de foto's binnen.


zaterdag 18 augustus 2018

Golm

Rond 8u kwam Lotte ons wekken.  Omdat de weersvoorspellingen van gisteren regen beloofden vanaf 11u, stonden we maar snel op, in de hoop nog iets te kunnen doen in de droogte.  Tegen half 10 vertrokken we met de auto richting Vandans.  In het Gargelner Tal, op de L192, moesten we wel een tijdje staan wachten omwille van de  Int. Akku Mäser Steinbock Berg Renn Slalom Gargellen  (een rally die het hele weekend duurt).  Dat zou 's avonds bij onze terugkeer naar ons huisje trouwens nog 'ns het geval zijn.

We volgden in Tschagguns de pijltjes naar de Golmerbahn i.p.v. door te rijden naar Vandans, zodat we (onverwachts) uitkwamen bij het Lünerseewerk i.p.v. in het dalstation van de Golmerbahn.  Dat kwam er dan gewoon op neer dat we de onderste sectie van de gondellift niet moesten nemen.


We vergaapten ons (weer) aan de bergen en stapten rond het meer naar het Waldseilpark, waar Lotte het Zwergle Parcours aflegde, een gezekerd klauterparcours tussen de bomen, op kindermaat.  Het ging heel vlot, de zekeringen zelf één voor één overzetten naar de volgende draad en de hindernissen overwinnen.  Daarna begon ze om één of ander reden te huilen (geen idee waarom, want het ging echt wel goed) en had ze wat begeleiding en hulp nodig.  Mijn geduld werd wel een beetje op de proef gesteld, moet ik zeggen.  Sorry, Lotte!



Ze werkte de 14 oefeningen goed af en nadat we haar klimharnas en helm hadden ingeleverd, mocht ze nog even op de speeltuin, lekker schommelen.


We wilden boven op de berg eten, dus legden we de volgende twee segmenten van de gondellift af.  In de onmiddellijke omgeving van het Grüneck-bergstation vonden we geen geschikt plekje om te picknicken, dus zakten we een sectie tot aan Matschwitz.  Na onze picknick daar gingen we nog een sectie naar beneden om onze spullen in de auto te zetten en keerden we terug een sectie naar boven, naar Matschwitz.  De reden voor dit (schijnbaar) vreemde manoeuvre was dat er langs de middenste sectie een wandeling naar beneden kan gemaakt worden, waarbij je op zes verschillende plaatsen een glijbaan kan nemen (van 32 tot 62m lengte).  Vandaar dat we van onze rugzak af wilden...


Lotte wilde graag met mij naar beneden roetsjen, dus zo gezegd, zo gedaan.  Papa mocht eerst!  De eerste glijbaan, pfeifendes Murmeltier (fluitende marmot), ging meteen al supersnel (kriebels in de buik!).  Lotte kraaide van plezier!  En wij zouden denken dat ze het misschien wat eng zou vinden...  Op het derde tussenstation deden we een race tegen papa: hij de sluwe vos (schlaue Fuchs), wij de snelle haas (schneller Hase).  Nipt verloren!  Ja, papa, nipt!


De paadjes tussen de glijbanen waren best wel steil en al snel kwamen we bij de wilde muis (wilde Maus), de laatste glijbaan al.  Ik denk niet dat we ooit al zo snel 3km gewandeld hebben.


Met een ommetje langs het schansencentrum in Tschagguns, reden we naar Gaschurn, om iets te gaan drinken in Saladina (en Lotte moest naar het toilet), voor het gebruikelijke bezoek aan de Nova Drogerie en om boodschappen te doen.


Terug in het huisje hielpen we Lotte met haar reisdagboekje.  Intussen verdwenen de bergen achter de wolken en begon het te druppelen.  Na het eten, staken we onze vermoeide kleine meid in bed (hoewel ze in de fase van de ontkenning zat).

vrijdag 17 augustus 2018

Gandasee

Om 8u30 maakte Lotte ons wakker.  Na een lekker puddingontbijt trokken we met de auto naar de Schafsbergbahn in Gargellen om met de lift naar boven te gaan.  Het plan was opnieuw om er een rustige dag van te maken.  Rond 11 uur hadden de moderne liftjes ons boven afgezet.  


Boven was er een grote speeltuin en stond er een grote groep mensen aan te schuiven om met driewielertjes naar beneden te scheuren.  Wij vertrokken toch maar voor een kleine wandeling van een halfuurtje naar de Gandasee.  Eerst over een groot paadje waar veel mensen liepen, daarna gelukkig over een veel smaller paadje, steeds verder naar beneden.  We zagen het mooie meertje al van tamelijk hoog liggen.


We kwamen rond 12 uur aan bij het meertje.  We zochten een leuk plekje uit en begonnen aan onze picknick.  Lotte werd eventjes opgeschrikt door een loslopende hond.  Een uurtje later waren we alweer op weg.  Niet terug naar de lift, maar verder naar beneden.  Al snel zaten we op de grotere weg waar de driewielertjes naar beneden scheurden.  Gelukkig konden we iets later een kleiner paadje nemen.  Na een halfuurtje stappen zaten we al aan de Obwald-hut, waar Lotte eventjes kon spelen in een kleine speeltuin.



Het paadje werd nu heel smal en kronkelde steil naar beneden.  We liepen nu door een bos, zodat we iets minder konden genieten van de prachtige uitzichten.  We staken een groter paadje over en daalden nu nog sneller naar de Madrisa-hut.  Een hut van de DAV die onbemand is en waar trekkers kunnen overnachten.  We liepen nu langs de rivier, maar het paadje bleef toch wel uitdagend.



We staken een brugje over en moesten nog eventjes klimmen tot aan ons huisje.  Daar kwamen we rond 15 uur, na alweer een dikke 8km stappen, aan.  Ik stapte nog naar de lift om de auto op te pikken.  We aten wat hapjes en daarna maakte ik me klaar voor een loopje.  Lotte wou nog wat gaan wandelen met mama.  Het loopje was niet gemakkelijk... Ik liep tot helemaal aan de Obwald-hut en terug naar het huisje: 390 meter klimmen op 6 kilometer!  Echt wel zwaar... Lotte en mama stapten intussen nog eens anderhalve kilometer.  Toen ik terug was, ging mama lopen.  Na onze douches speelden Lotte en ik barricade, terwijl mama lekkere pasta maaktje.


Lotte werkte nog wat in haar dagboekje en was toen zo moe, dat ze moeilijk in bed raakte.  Wij lazen nog wat, schreven het reisverhaal en maakte de timelapses, terwijl het buiten begon te regenen.

donderdag 16 augustus 2018

Gantekopf

Rond half acht kwam Lotte onze kamer binnen om ons te vertellen dat de gondellift al werkte.  Ze gunde ons daarna nog even rust, maar niet lang meer.

Een groot deel van de voormiddag werd gespendeerd aan de reisdagboeken.  Tegen 11u vertrokken we met de auto naar Gaschurn (waar we gelukkig een net vrijgekomen parkeerplek konden innemen), met de bedoeling om daar de lift naar boven te nemen en daar dan te picknicken.  We hadden onze sportschoenen wel aan, maar het moest een rustdag worden (om de beentjes wat te sparen).

Lotte was in haar nopjes, omdat ze nu al die pistes zonder sneeuw zag (nu werden daar besje geplukt) en ons kon uitleggen welke liften ze allemaal had genomen en welke pistes ze al had gedaan.


We wandelden voor de boerderijdieren (zwijntjes, geiten, schapen, kippen, eenden en konijnen) en de speeltuin (die was voor na het eten) naar beneden, langs de 60 (de oude 1) om een rustig plekje te zoeken om ons picknickdekentje uit te spreiden, weg van de andere mensen en op een goeie plek voor een timelapse.


We genoten van de zon en lieten Lotte na het eten kiezen: terugkeren met de gondels (en dus ook langs de speeltuin passeren) of een eindje wandelen en dan een stoeltjeslift en de bus nemen.  "Ik wil wandelen," was het antwoord.


We moesten even stevig klimmen om aan het begin van het paadje over de Gantekopf te geraken en volgden dan het uitgesleten pad omhoog.  We dachten enkele keren dat we "vanaf nu alleen nog maar naar beneden" zouden gaan en ook het bos bleef langer uit dan we ons herinnerden, maar Lotte hield dapper stand: haar kleine beentjes (en haar sportschoenen) lieten haar omhoog en omlaag klauteren, ze dartelde van mama naar papa (en weer terug), bestuurde even weer haar virtuele bus, had af en toe wel een koekje of een snoepje nodig, trok samen met ons foto's en vroeg "Wat is dit?" en "Wat is dat?".



Na bijna 6km stappen, konden we eindelijk neerploffen op de stoeltjeslift en ik legde haar uit waar wij allemaal skiën.  In het dal moesten we nog even klimmen tot aan de hoofdstraat, waar we een halfuurtje op de bus naar Gaschurn moesten wachten.



We stapten  (met opzet) een halte te vroeg af en passeerden nog langs het Tourismusamt (voor glaasjes van de Montafon) en de kerk (om een kaarsje te branden voor Frau Wohleser).  We maakten nog een ommetje langs het kapelletje, Maria Schnee, en we hadden geluk, want de deur was open (da's nog maar de tweede keer op al die jaren tijd).  Langs de rivier stapten we naar hotel Saladina, waar we iets dronken.  Daniel en Herr Wohleser waren blij ons te zien, maar het was wel een emotioneel weerzien, nu Frau Wohleser er niet meer is...  We zullen haar missen.


We gingen boodschappen doen en toch nog 'ns bij de Italiaan eten, deze keer op het terras.  Terug in het huisje staken we Lotte vrij snel in bed, want het was alweer laat en een rustdag was het niet bepaald geweest.

Terwijl ik het reisverhaal schreef, maakte mijn lieve schat pudding voor morgenvroeg (en een potje voor vanavond).  We lazen nog wat en gingen op tijd slapen.  Morgen echt een rustdag?


woensdag 15 augustus 2018

Saarbrückner Hütte - Bielerhöhe

Aangezien het ontbijt tussen 6u30 en 7u30 werd opgediend, hadden we de wekker om 7 uur gezet.  We hadden niet zo goed geslapen en er was al veel lawaai voor 7 uur.  De ontbijtzaal zat al goed vol toen wij daar aankwamen.  Toen we naar buiten keken, zagen we nog altijd veel wolken.  We wasten ons met het ijskoude water van de berghut en om 8u30 waren we klaar om te vertrekken naar Bielerhöhe over de Tschifernella in het - intussen - stralende zonnetje.


We namen eerst nog wat panorama's en vertrokken dan via het grote paadje naar beneden.  Onderweg namen we een heleboel foto's, want het is hier toch wel adembenemend mooi!


Na een uurtje wandelen staken we de rivier over, werd het paadje veel smaller en begonnen we aan de klim over de Tschifernella.  Klauterend over de stenen gingen we natuurlijk heel wat trager vooruit, maar aangezien het een echt Lotte-paadje was, stapte Lotte heel flink door.  Na een halfuurtje kwamen we bij twee kleine meertjes, waar we eventjes pauze namen.


Om 10u15 zagen we diep onder ons de Vermunt-stausee liggen.  Lotte werd een chauffeur en wij mochten in haar bus stappen.  Zo leidde ze ons over de dikke stenen op het paadje.


Om 11 uur zagen we het einddoel van onze wandeling liggen: Bielerhöhe.  Het meer lag wel nog een heel eind weg en het paadje werd er niet gemakkelijker op...  Heel smal en met een diepe afgrond naast ons.  Lotte werd ook nogal moe, wat perfect te begrijpen was.  Ze wou zelf in het midden van het pad slapen...  Ons tempo werd dus nog een stukje lager.



Iets voor 13 uur kwamen we een heleboel paarden tegen op ons pad en net voor we aan de beslissende klim naar Bielerhöhe begonnen, kwamen we nog wat koeien tegen.



Om 13u30 kwamen we eindelijk aan in Bielerhöhe.  Goed gewandeld!  We zetten ons op het terras met zicht op de Silvretta-stausee en genoten van lekkere frietjes (of Leberkäse).  We kochten nog snel een ijsje en probeerden op de bus te springen, maar daar mochten we niet op omdat we ons ijsje nog aan het eten waren...  Dan gingen we maar wat souveniertjes kopen in het winkeltje en namen we de volgende bus.  Die zat heel vol.  Aangezien er toch niet direct een aansluiting was in Sankt-Gallenkirch richting Gargellen, stapten we in Gaschurn af om iets te drinken in hotel Saladina.


We namen een uurtje later de bus richting Sankt-Gallenkirch, maar die had 10 minuten vertraging, zodat we moesten vragen om de bus richting Gargellen tegen te houden.  We moesten wel blijven staan in de bus, omdat die bomvol zat.

In Sankt-Gallenkirch sprongen we op de bus naar Gargellen.  Daar aangekomen was het wel nog 1.5km klimmen naar het huisje.  Ik deed mijn rugzak uit en ging de auto snel halen, want Lotte had de voorbije dagen al heel flink gewandeld en nu nog een stevige klim naar ons huisje was misschien wat te veel gevraagd.

We waren blij dat de wandelschoenen uit konden.  We namen een douche en reden rond 19 uur terug naar Gaschurn om te gaan eten bij de Italiaan.  We waren pas iets na 21 uur terug.  Hoog tijd om Lotte in bed te stoppen.  Wij bleven ook niet meer zo lang op, want ook wij waren heel erg moe.

dinsdag 14 augustus 2018

Saarbrückner Hütte

Even na 8u stonden we op.  Lotte was toen al stilletjes in haar kamertje met haar knuffels aan het spelen.  We aten elk een potje pudding en namen samen een lekker warme douche.  Een blik tussen de gordijnen toonde wolken, regen,...


Daarna moesten we beslissen welke rugzakken we zouden meenemen (twee grote rugzakken, een grote en een kleine, of toch twee grote), wat er allemaal in moest (slaapzakken, kleren, eten,...) en welke kleren we zouden aandoen (toch maar een korte broek).


Tegen 20 na 10 trokken we de deur achter ons dicht: dikke rugzakken met regenhoes erover, regenjas aan, kap op,...  Op weg naar het dalstation van de Schafbergbahn om passen te kopen voor de liften en de bus.


We hadden ondertussen in de verte aan de kant een gele bus (onze bus!) zien staan, dus in zeven haasten stapten we naar de bushalte, waar we nauwelijks vijf minuten later werden opgepikt.  Een gelukje, want daarna was er drie uur geen bus meer vanuit Gargellen.


Onze bus vertrok met (te veel) vertraging (het rolletje papier moest nodig vervangen worden), maar we haalden (tegen mijn verwachting in) toch onze aansluiting in Sankt Gallenkirch.  De bus bracht ons via de Silvretta Hochalpenstraße naar de Vermunt Stausee, waar we uitstapten om aan onze wandeling naar de Saarbrückner Hütte te beginnen.  Een geaccidenteerde Schotterweg bracht ons al snel omhoog langs de Krombach.  In het begin moesten we wel uitkijken voor de vele koeienvlaaien!


Jammergenoeg waren er veel wolken, waarachter de bergen verstopt waren, en dan begint het nog te regenen ook!  Lotte kreeg koud, dus deden we haar een lange broek aan.  Onze remedie tegen haar kouden handen?  Minions-sokken!  Het zag er wat gek uit, maar het hielp wel!


Ons snelle middagmaal na bijna een uur stappen verliep in de gietende regen!  Het picknickdeken werd doornat...  We stapten dus maar snel verder.  We moesten af en toe wel een liedje zingen of een koekjesbocht uitvinden, maar Lotte stapte dapper voort!  Wij zouden ermee inzitten dat ze natgeregend werd, maar ze kloeg er niet één keer over.  Ik moest wel haar handsokken af en toe laten drogen (lichaamswarmte in mijn ondergoed)...


De wolken trokken af en toe wat weg, zodat we een glimp konden opvangen van het prachtige berglandschap... en hier en daar een vlekje sneeuw.


We verlieten het grote pad en volgden een smal bergpaadje met veel stenen, echt Lotte-terrein.  Dat ging vlot, zeker toen we boven ons een prachtige houten berghut met blauwe luikjes zagen: de Saarbrückner Hütte, ons einddoel van vandaag.  Kort nadat we de hut hadden opgemerkt, was ze alweer opgeslokt door de wolken...


Aan onze linkerzijde doemde er een gletsjer op, die 20 jaar geleden nog een heel stuk lager kwam (zo werd ons in de hut verteld).  Af en toe kraakte die vervaarlijk en moet er hogerop (verscholen achter de wolken) een groot stuk afgebroken zijn...


Na 3u30 klimmen, konden we de aangename warmte van de berghut binnenstappen.  Zalig!  De warme chocomelk deed ook veel deugd!  We warmden op in de gezellige Stübe en gingen dan ons kamertje inrichten.  Onze natte spullen legden we te drogen.  Daarna gingen we terug naar de Stübe (daar was het warmer), puzzels oplossen, reisverhaal schrijven, kleuren,...


Vanaf 18u werd het 3-gangenmenu geserveerd.  Gelukkig hadden we maar voor twee personen besteld, want het was copieus: (aardappel)soep, chili con carne (met overgare rijst) en dan nog dessert (courgettegebak met kaneel en ijs).  Lotte kreeg zelfs nog een ijsje extra!


Voor het eten waren we nog buiten gegaan en konden we redelijk veel zien, maar erna was alles weer gehuld in allesomvattend wit.


Tegen half negen gingen we samen met Lotte met de kippen op stok.  Zacht geroezemoes steeg op uit de Stübe onder ons, schurende scharnieren, krakende vloerplanken,...  Tegen 22u kon je een speld horen vallen: geen gesnurk, af en toe een kuchje,... This is the life, zo in de bergen!