Translate

zaterdag 13 juli 2013

Hinterstoder

Vanmorgen ging het al heel wat makkelijker om op te staan, want we hadden een lekker ontbijtje in het verschiet: croissantjes uit de oven, meloen, aardbeitjes,...

Na deze aangename start van de dag reden naar Hinterstoder, waar we (gratis) de gondel en dan de stoeltjeslift namen tot zo'n 1900m.  Van aan het bergstation maakten we een mooie wandeling, met prachtige vergezichten.  Wel een tamelijk klein gebied, want - waar je ook ging - je bleef altijd andere wandelaars tegenkomen.  Maar het deed wel deugd om lekker te wandelen (en te beseffen dat dat nu nog steeds aan een deftig tempo lukt).

Bergmeer in Hinterstoder.

Na onze wandeling namen we de liften terug naar beneden en reden we terug naar Windischgarsten.  Onderweg zochten we nog naar enkele caches, maar tevergeefs.

Bergwandelen in Hinterstoder.

's Avonds pakten we onze spullen nog in, genoten we van een lekker maaltje en gingen we vroeg slapen, om fris te zijn voor de lange reis terug naar huis van morgen.

Mooie zonsondergang.

vrijdag 12 juli 2013

Windischgarsten

Aangezien we alletwee nogal moe waren, namen we rustig de tijd om wakker te worden. Na het ontbijt reden we naar Spital am Pyhrn om een wandeling te maken door de Dr. Vogelgesang Klamm, een smalle kloof.

De Dr. Vogelgesang Klamm.

Nadat we de auto hadden geparkeerd liepen we nog 10 minuutjes tot aan de ingang van de kloof. We liepen over kleine paadjes met vele, steile trappen, langs smalle kloven, met veel watervalletjes. Echt wel mooi en gelukkig was er niet te veel volk. Na een uurtje wandelen waren we al uit de kloof. We rustten eventjes op een bankje en wandelden dan verder tot aan de Bosruckhutte.

De Dr. Vogelgesang Klamm.

Daar aten we lekkere Berner Würstl en bleven we wat nagenieten van het aangename weer. We keerden langs een ander paadje terug, waar we mooie uitzichten hadden van alpenweides en waar we de typische bergtoppen van de kalkalpen goed konden zien.

Genieten van Berner Würstl.

Rond 15u stonden we terug aan de auto. We reden nog even naar Spital an Pyhrn om wat rond te kuieren. Onze volgende bestemming was het openluchtzwembad van Windischgarsten. Het duurde eventjes voor we het zwembad vonden, maar het was wel de moeite waard! Een mooie grote vijver met zicht op de bergen. Het water voelde eerste wel wat koud aan, maar eens we er in zaten, deed het deugd.

Na het zwemmen gingen we nog wat inkopen doen. Terug in het huisje aten we de overschot van gisteren op en rustten we wat uit. We aten pas heel laat en namen nog een douche.

donderdag 11 juli 2013

Skradin - Windischgarsten

Vandaag hadden we alweer een heel eindje rijden voor de boeg: zo'n 600km vanuit Skradin in Kroatië, door Slovenië, naar Windischgarsten in Oostenrijk.  Het goede nieuws was dat het vrijwel de hele tijd autostrade was, met uitzondering van het eerste stukje in Slovenië.

Toen we iets voor 9u vertrokken, was het al rond de 30 graden, maar dat zakte tot een schamele 20 graden toen we Oostenrijk binnenreden en het begon te stortregenen.  Gelukkig scheen in Windischgarsten de zon wel en we waren maar al te blij dat het hier een 5-tal graden koeler was dan in Kroatië.  Voor onze laatste dagen vakantie zijn we gelogeerd in een ruimte studio.

Nadat we al onze spullen de trap opgesleept hadden, kropen we terug de auto in om wat inkopen te doen en wat inspiratie op de te doen bij het informatiepunt.

Vrij vroeg al maakten we onszelf wat eten klaar.  We hadden zelfs geen fut meer om de afwas te doen; enkel om een douche te nemen en wat te liggen lezen op bed.

woensdag 10 juli 2013

Krka

Vandaag ging de wekker al om 7u, want we wilden op de eerste boot naar Krka zitten. Die vertrok om 8u.

Het was inderdaad nog rustig op dit vroege uur. Er zaten iets meer dan 10 mensen op de boot. Na twintig minuutjes kwamen we aan in Krka, dichtbij Skradinski Buk. We kochten de toegangstickets en waren al vlug bij de spectaculaire watervallen. Veel breder dan Plitvice, maar toch ook wel hoog! Het was fantastisch om de watervallen in alle rust te zien. We klommen rustig de trapjes op en genoten van de hogergelegen watervallen. De kraampjes langs het paadjes stonden nog allemaal leeg op dit vroege uur.

Skradinski Buk watervallen in Krka.

De tocht liep over een vlonderpaadje, waar we enkele kikkers, hagedissen en veel libellen zagen. Het was toen al enorm warm, dus rustten we eventjes uit op een bankje. Rond 10u30 waren we terug bij Skradinski Buk en nu zag het er totaal anders uit. Een mensenmassa probeerde de watervallen te bekijken, overal stonden kraampjes, … Het was een goeie beslissing om zo snel op te staan. Het was moeilijk om het brugje bij de waterval over te gaan (er was te veel volk) op weg naar de aanlegplaats voor de boot naar Visovac en Roski Slap.

Skradinski Buk watervallen in Krka.

Na ons middagmaal vertrok de boot stipt om 12u. Er was tamelijk veel volk mee, dus wij zaten op een tamelijk slechte plaats in de boot. Na een halfuurtje varen kwamen we aan op het eiland Visovac. We kregen een korte uitleg en konden een klein museum en de kerk bezoeken. Wij waren vooral onder de indruk van de stilte op het eiland. Wat een rustige plek!

Sara bij de Skradinski Buk watervallen.

Na een halfuurtje verder varen kwamen we Roski Slap, een andere mooie waterval. De boot draaide wat rond bij de waterval zodat we allemaal een mooi zicht hadden. We kregen een uurtje om rond te wandelen, maar het was te warm, dus hielden we het rustig en zagen we niet veel. De boot zette ons terug af in de buurt van Skradinski Buk om 15u30.

Ook al was het druk, toch namen we een duik in het frisse water van de Krka, net voor de Skradinski Buk waterval. Heerlijk verfrissend en een prachtig uitzicht op de watervallen!

Zwemmen bij de watervallen.

Om 17u15 namen we de boot terug naar Skradin. Terug in het huisje namen we een douche en gingen we iets eten. In een goedkoop restaurantje kwamen ze onze servietten met vork en lepel op tafel leggen, kregen we een lekkere amuse-gueule en een nagerechtje. En het eten was nog lekker ook! Moe van de lange dag keerden we terug naar onze kamer.

dinsdag 9 juli 2013

Zaton Mali - Skradin

Toen we vanmorgen opstanden, was het al zo'n 30 graden.  Een mens staat hier al nat in het zweet, gewoon van uit bed te kruipen.  We zochten onze spullen bijeen en sleepten alles twee verdiepingen naar beneden, naar de auto.  Tegen kwart voor 10 zaten we in de auto, in de koelte van de airco, op weg naar onze laatste bestemming in Kroatië: Skradin, van waaruit we het nationaal van Krka (lees: "Keurka") zullen verkennen.

Ongeveer de helft van de reis verliep langs de kustweg, waarna we via wat haarspeldbochten de gloednieuwe autostrade bereikten.  Het gekke is dat je langs de kust nog een 5-tal km door Bosnië moet.  Om Kroatië uit te geraken, moesten we gewoon terugwuiven naar de grenswachter en toen we het land we in wilden, werd er zowaar geknipoogd.

Onderweg zagen we nog tal van kraampjes, waar de groenten en het fruit bijzonder aantrekkelijk lagen uitgestald.  Zelfs fruitboer Rik van bij ons in 't dorp zou er nog iets van kunnen leren.

Tijdens het tanken kangs de autostrade, speelde ik de hoofdrol in mijn eigen "coca-cola-filmpje": ik had nogal beziens toen ik de voorruit waste (maar met zo'n weer doe je toch niks anders aan dan een kort rokje en een topje?).

Even voor 14u reden we Skradin binnen, waar we al snel het huis vonden waarin we gelogeerd waren, op een boogscheut van de aanlegkaden waar de boten naar het nationaal park vertrekken.  Deze keer zitten we op het gelijkvloers en kunnen we de auto vlak voor de deur (gratis) parkeren.  We laadden uit en aten wat, alvorens we naar het stadje wandelden.  Daar visten we uit waar en wanneer de boten vertrekken, deden we boodschappen, struinden we wat rond en aten we een ijsje.  Dat was al meer dan genoeg bij zo'n verzengende hitte.

Uitkijkpunt bij het fort van Skradin.

Na wat rust in de koelte van onze kamer gingen we eten.  Blijkbaar hadden ze een ongelukje gehad in de keuken met de fles olijfolie, want mijn eten baadde echt in de olie.

Daarna klommen we nog wat trapjes omhoog naar het uitkijkpunt bij het fort, waar we nog snel een cache vonden.  De temperatuur was eindelijk gezakt tot een draaglijk niveau.

In onze kamer lazen we nog een beetje, genietend van de koelte van de airco en daarna gingen we slapen.

maandag 8 juli 2013

Dubrovnik

Aangezien we niet buiten konden zitten, aten we ons ontbijt op bed. Toen we alles hadden bijeengepakt en nadat we waren ingesmeerd met zonnecrème namen we de auto naar Dubrovnik. We parkeerden de auto in een garage die niet overdreven duur was (20kn/uur, iets minder dan €3). Van aan de garage was het nog 10 minuutjes wandelen tot aan de oude stad, vooral trappen af.

Aangekomen bij de oude stad gingen we onmiddellijk de stadsmuren op. Vanop de muren hadden we een prachtig uitzicht: een mooi overzicht over de stad, een uitzicht over de zee, het kasteel, … Dubrovnik is echt een heel mooie stad! Op de muren moesten we vaak trappen op en af en dat terwijl de zon enorm aan het branden was. Het was zo warm dat we uitgeput waren toen we de muren waren rondgelopen.

Op de stadsmuren van Dubrovnik.

We zochten snel iets om te eten en te drinken. Een glaasje cola zorgde ervoor dat onze energieput een beetje werd gevuld, een quesadilla zorgde ervoor dat onze buikjes rond werden gegeten.

De stadsmuren van Dubrovnik.

Na het deugddoende eten slenterden we nog wat rond door de oude stad. Ik at nog een ijsje voordat we naar de auto terugkeerden, omdat we weer begonnen afzien van de hitte. Nu de trapjes naar boven, dus veel vermoeiender dan bij het vertrek.

Op de stadsmuren van Dubrovnik.

We stopten nog bij een mooi uitzichtpunt, hoog boven de stad en keerden terug naar ons huisje. Sara zwom een beetje, ik hield het bij pootjebaden. De zee is hier echt nog koud! Daarna lazen we nog wat en namen we een douche.

Dubrovnik.

We reden naar een restaurantje aan de zee. We aten er een overheerlijke zwarte risotto, terwijl het hevig begon te onweren: er kwam harde wind opzetten, het begon te donderden, te bliksemen en te regenen. Gelukkig hadden we een rieten dak boven ons hoofd om ons droog te houden. Terug in onze kamer lazen we nog wat.

Heel lekkere zwarte risotto.

zondag 7 juli 2013

Bilje - Zaton Mali

We waren al een tijdje wakker voor de wekker zou aflopen, dus besloten we niet op het alarmsignaal te wachten en al een kleine voorsprong te nemen op het schema dat we ons hadden voorgenomen.  Het beloofde immers een lange rit te worden, dwars door Bosnië - Herzegovina tot in het zuiden van Kroatië, in de buurt van Dubrovnik.  Qua afstand viel het nog mee (ca. 570km), maar het zou ons 9u kosten, aangezien er nauwelijks autostrade bij zat.

De grensovergang van Kroatië naar Bosnië verliep vlotjes, maar toch word ik bij grensovergangen toch steevast een tikkeltje nerveus (ook al is alles in orde).  Hoewel er maar een beperkt stuk autostrade was, geraakten we redelijk snel tot in Sarajevo, maar daar stropte het dan toch op: wegenwerken, een marktje, bedelende vrouwen en hun kinderen die je voor de wielen lopen,...

Even later begon het dan nog te regenen ook en moesten we de rechte wegen inruilen voor bochtige weggetjes door de bergen.  Hier en daar zagen we paneeltjes in de zijberm om te waarschuwen voor landmijnen.  Een herinnering aan het droevige oorlogsverleden van het land.

Borden met plaatsnamen of waarschuwingen waren nu ook half (soms zelfs volledig) in Cyrillisch schrift.  Kerkjes en minaretten (met bijhorende begraafplaatsen) wisselden elkaar af.  Marmeren plaquettes langs de kant van de weg (op de meest onverwachte plaatsen eerst) wezen erop dat de weg echt wel gevaarlijk was.  Desalniettemin waren er nog steeds chauffeurs die hun tegenliggers de stuipen op het lijf joegen door in te halen op plaatsen waar dat niet mocht en af en toe bleek er een koe op de weg te lopen, liefst nog achter een bocht.

Typische verkeerssituatie in Bosnië - Herzegovina...

Toen we bijna terug in Kroatië waren, kregen we eindelijk (weer) zicht op zee.  De grensovergang zelf was een kwakkel.  We passeerden boven Dubrovnik, zodat we een mooi zicht kregen op de oude stad en de wallen errond.  Jammer genoeg worden er verderop moderne gebouwen neergepoot en meren er tegenwoordig gigantische cruiseschepen aan in de haven.

Zicht op Dubrovnik.

Onze kamer was een klein beetje verder, in het rustige Zaton Mali.  We hebben de straat maar over te steken voor een frisse duik.  Onze kamer heeft ook zicht op zee.  Wel een leuke verrassing aangezien we een kamertje aan de achterkant hadden geboekt.

Na het uitladen van de auto, "sleften" wel moe en uitgehongerd naar een restaurantje even verder, voor onze portie schatten uit de zee.  Daar kikkerden we wel van op.  Daarna lazen we nog wat en kropen we in bed.

zaterdag 6 juli 2013

Kopački Rit

De wekker liep vandaag af om 8u15. Na het ontbijt reden we naar de ingang van Kopački Rit, voor de boottocht.

Iets na 10u vertrokken we met de boot. De gids vertelde ons over het park terwijl we op zoek gingen naar beestjes. Het was eigenlijk heel rustig op het water, veel vogels zagen we niet (was het misschien te warm?). Toch zagen we twee zeearenden, enkele reigers, eendjes, …

Reiger.

Het landschap was op zich ook al heel bijzonder. Een deel was afgesloten omdat er blijkbaar nog heel wat (land)mijnen liggen. Door de snelheid van de boot voelden we niet hoe warm het wel was.

Gevaar voor mijnen!

De boottocht was om 11u15 gedaan. We gingen nog iets verder het park in, op zoek naar een kasteel, maar dat hebben we nooit gevonden. Toen we eventjes uitstapten om naar de Donau te gaan kijken (500m verder) werden we aangevallen door een massa muggen. Voor we aan de Donau kwamen, haastten we ons al terug naar de auto, op vlucht voor de muggen.

Op de terugweg zagen we een zwijntje. Tegen 15u waren we terug in onze koele kamer, waar we wat rustten.

Een everzwijn.

We gingen eten in hetzelfde restaurant als gisteren. Toen we klaar waren, verscheen er een auto met een soort kanon op gemonteerd. Die auto begon een grote wolk insecticiden rond te spuiten. Raar dat dat zomaar kan in een natuurgebied! We vluchtten naar binnen en toen de rook was verdwenen liepen we naar onze auto.

Lekker eten!

We zochten nog naar een cache, maar vonden niets. In de verte hoorden we gedonder en zagen we het bliksemen, dus keerden we naar onze kamer terug. Om 21u barstte het onweer goed los : veel wind, gedonder en gebliksem! Na een deugddoende douche (toen we eindelijk warm water hadden) kropen we in bed.

vrijdag 5 juli 2013

Čigoč - Bilje

Ook vanmorgen roerden de vogels zich, maar het bleef toch rustiger dan gisteren.  Omdat we pas tegen de middag uit onze kamer moesten, hadden we de wekker pas om 9u gezet.  Dan hadden we nog tijd genoeg om rustig (in de schaduw) ontbijten en onze spullen bijeen te zoeken.  Toen we afrekende, kregen we een houten ooievaartje aan een koordje.  Die kreeg onmiddellijk een plaatsje aan de achteruitkijkspiegel van de auto.

Het eerste stuk van de weg die we moesten volgen, was hetzelfde als gisteren.  Alleen moesten we het lappendekentje nu bijna 50km volgen.  Gelukkig kwam er daarna een lang stuk autostrade, tot in Osijek.  Daar probeerden we tevergeefs een supermarkt te vinden.  Niet dat er geen supermarkten ware, het was gewoon onduidelijk hoe we erbij moesten geraken.

Tegen 14u30 vonden we het pension in Bilje, waar we gelogeerd waren.  De gastvrouw leek aanvankelijk niet zo vriendelijk, maar eigenlijk was ze gewoon nerveus over haar Engels.  We haalden onze spullen uit de auto en installeerden ons in onze kamer.

Wat later gingen we naar de winkel in Bilje en gingen we naar het informatiepunt van Kopački Rit.  Daar boekten we ons boottochtje voor morgen en zochten (en vonden) we nog een cache.  Tegen dan was het al laat genoeg om te gaan eten.

Kopački Rit.

Daarna keerden we terug naar onze kamer in Bilje, waar we voor het slapengaan nog een beetje lazen.

donderdag 4 juli 2013

Lonjsko Polje

Rond 5 uur werden we wakker door het gekwetter van vogeltjes en het geklepper van een ooievaar. Gelukkig werd het snel rustiger zodat we tot 9 uur konden blijven liggen.

Na een uitgebreid ontbijt liepen we wat rond door Čigoć. Niet te geloven hoeveel ooievaars en nesten er zijn in dit kleine dorpje! Het was enorm warm dus namen we onze tijd om rustig rond te kuieren.

Eén van de vele ooievaars.

Daarna reden we naar Krapje. Onderweg zagen we al vlug minder ooievaars. Aan de oevers van de Sava zagen we wel enkele reigers. In Krapje bezochten we het informatiecentrum over Lonjsko Polje. We kregen informatie over wat er allemaal te zien is, betaalden de toegang, keken naar een informatiefilmpje van 16 minuten en kregen de sleutel van een uitkijkpunt in het vogelreservaat. Binnen in het informatiecentrum was het lekker koel, dus vonden we het niet zo erg om een tijdje binnen te zijn.

Ooievaars in Lonjsko Polje.

We reden nog een eindje verder en parkeerden de auto op een aarden weggetje. Vandaar wandelden we (ongeveer 1 km) naar de uitkijkhut. Door de hitte was het een hele opgave om tot aan de hut te raken.

Vanuit de hut hadden we een mooi uitzicht over Krapje Dol. Het zat daar echt vol met vogels : veel reigers, ooievaars, zwarte ooievaars, een familie zwaan, … Met de verrekijker konden we de vogels echt goed zien! Gelukkig viel de temperatuur goed mee in de hut, dus bleven we daar een tijdje. Naast het kijken naar vogels, aten we daar en lazen we nog wat. Het terugstappen ging iets beter, want het leek intussen iets minder warm te zijn.

Op zoek naar vogels.

Op de terugweg naar Čigoć stopten we in Mužilovčica, nadat we eerst 3 kilometer over een aarden wegje moesten rijden. In de verte zaten veel vogels, dichterbij zagen we koeien en Turopolje varkens. De boeren waren de koeien net weer bijeen aan het drijven.

Turopolje varkens.

Terug in Čigoć namen we een deugddoende douche en gingen we eten, terwijl het eindelijk aangenaam van temperatuur werd. We lazen nog wat en kropen in bed.

woensdag 3 juli 2013

Pitvice - Čigoč

Vandaag liep de wekker alweer om 7u af, omdat we voor de grote massa het nationaal park binnen wilden en we nog rustig wilden ontbijten en de auto laden.  We betaalden onze overnachtingen en namen afscheid van de gastvrouw en de vriendelijke Nederlanders uit Vlissingen.

Deze keer parkeerden we de auto aan ingang 2.  Het was hier opmerkelijk drukker dan gisteren aan ingang 1.  Gelukkig hadden we al een toegangsticket en konden we direct het park in.

Het duurde nog wel even eer we echt aan onze wandeling konden beginnen, want we moesten nog vele trapjes op en vele trapjes af, eer we aan de aanlegsteiger van de bootjes kwamen.  Op een paar minuten werden we naar de overkant gebracht.

Vandaag verkenden we de zuidkant van het park, waar de hogergelegen meren zich bevinden.  De watervallen aan deze kant nemen minder extreme proporties aan, maar zijn daarom niet minder mooi.  We werden alweer betoverd door de kleurenpracht van de meren, de rondfladderende libellen, de kikkers die hun kaken net niet tot ontploffenstoe opblazen,...

Plitvice.

Het was beduidend warmer dan gisteren, dus het kostte ons allebei meer moeite om vooruit te komen.  We kwamen onze Nederlanders toevallig nog eens tegen, toen we even (bewust) afweken van tot wandeling uit ons boek.  Ik blijf me er trouwens over verbazen hoe sommige mensen op flipflops, instekers of ander ongepast schoeisel over de paadjes "sleffen".

Op het einde van de wandeling zetten de boot ons weer over en aten we terug op ons bankje van gisteren.  Daarna keerden we terug (trapjes op, trapjes af) naar de parking.  Daar konden we onze zware wandelschoenen inruilen voor sandalen.  Freedom!

Jammer  genoeg moesten we dan nog een drietal uur in de auto zitten, op weg naar Lonjsko Polje, een moerasgebied verder het binnenland in.  Eigenlijk was dat maar 160km, maar zonder autostrade gaat zoiets natuurlijk veel trager.  Ze zijn hier trouwens specialist in chauffeurs de hele tijd een andere snelheid op te leggen.  Op een gegeven moment zagen we (bij werken) een bordje "20" staan.  We vroegen ons onmiddellijk af of je dat eigenlijk wel kan.

We passeerden een gebied waar enorm veel huizen in ruwbouw stonden.  Wel met vensters en een dak in de meeste gevallen, maar soms schijnbaar verlaten zonder ooit bewoond te zijn.  Heel vreemd allemaal.

Tegen 17u30 kwamen we in Čigoč aan.  We hadden toen onderweg al veel ooievaars gezien, maar de eerste ooievaars van Čigoč zaten op het dak van het huis waarin we logeerden.  Dat huis was trouwens gebouwd in traditionele stijl met veel hout.

Typische bouwstijl in Čigoč.

Het was hier precies nog warmer, dus we waren blij dat we een beetje in de tuin konden gaan zitten in de schaduw.  Hoewel we het eigenlijk te warm vonden om te eten, moesten we onze energieput toch vullen.  Ondertussen zaten de ooievaars langs alle kanten te klepperen.  Ons eten moesten we zien op te krijgen met alleen een lepel.  Een hele opgave, want ik heb nooit leren eten met maar één stuk bestek.

Bijna ieder huis in Čigoč heeft ooievaars op het dak.

Een kaar dat het begon te schemeren, viel het geklepper van de ooievaars stil, terwijl de muggen actiever werden.  Tijd om binnen te gaan en aan onze welverdiende nachtrust te beginnen.

dinsdag 2 juli 2013

Plitvice

We hadden alletwee heel slecht geslapen. Het was de ganse nacht heel hard aan het waaien en dat stoorde ons echt. Ik dacht dat de boze wolf ons huisje aan het omver blazen was, maar gelukkig was ons huisje van steen. Om 7u ging de wekker af en om 7u30 zaten we aan het ontbijt. Het was een heel lekker en uitgebreid ontbijt : een sapje, een eitje, veel boterhammen, koffie, thee, melk, … en dat alles met liefde gemaakt!

Na het ontbijt reden we naar ingang 1 van de Plitvice meren en rond 8u30 hadden we betaald en konden we aan de wandeling beginnen. Direct bij de ingang hadden we al een heel spectaculair zicht op de grootste waterval en enkele kleinere, met heldere meertjes. De wandeling startte met een afdaling. Toen we beneden waren stapten we over vlonderpaadjes, langs watervalletjes, tot aan de grote waterval. Daar konden we naar boven klimmen tot aan een mooi uitzichtspunt, wat we natuurlijk deden. Terug beneden wandelden we over vlonderpaadjes van waterval naar waterval. We bewonderden de heldere meertjes, waar je de vissen zo kon in zien zwemmen. We genoten van de libellen, de vlindertjes, de kwakende kikkers, …

De Plitvice watervallen.

Aan een andere parking hielden we een korte pauze, we aten een koekje en gingen naar het toilet. De wandeling ging verder langs de oever van het grootste meer. Mooie paadjes door de bossen : Wat een wondermooie etappe! Toen ik een foto nam van een bloemetje gleed plots de gps uit mijn zak, helemaal naar beneden, tot de gps plots voor het water bleef liggen. Wat een geluk dat ik de gps nog kon redden.

Op zoek naar de gps.

Op het einde van het meer kwamen we opnieuw watervallen tegen. Een bootje zette ons snel over naar de andere kant van het meer, waar we in het zonnetje wat aten. Van aan de rustplaats ging het heel snel terug op een vlak paadje rond het meer. Het laatste deel van de wandeling liepen we hoog boven de meren en de watervallen, waar we een mooi uitzicht hadden.

Plitvice watervallen.

Rond 15u waren we terug aan de ingang waar we onszelf trakteerden op een lekkere frisco. We liepen terug naar de parking en van daar stonden we op 5 minuutjes bij ons appartementje.

Na het bewerken van wat foto’s en een douche gingen we naar het restaurant waar we gisteren ook waren. Daar zaten we naast twee Nederlanders, die toen we terugkeerden, bij ons in het huisje bleken te zitten. We praatten nog wat met de Nederlanders op het terrasje over hoe plezant Belgen wel zijn en over reizen. We werden nog getrakteerd op een borreltje,

Toen we in bed kropen vielen we pas in slaap toen de Italianen in de kamer naast ons rustig werden.


maandag 1 juli 2013

Dramalj - Smoljanac

Vanmorgen lieten we de wekker al om 8u aflopen, omdat we tussen 9u en 10u al uit ons appartementje moesten.  Dat was ruimschoots voldoende, want tegen 9u waren we gepakt en gezakt.

Een groot stuk van onze reisweg was hetzelfde als gisteren, alleen bleven we nu langer de kustweg volgen, alvorens we aan het betere bochtenwerk konden beginnen.  We hadden nog een hele tijd een prachtig zicht over de zee en haar eilanden, maar dan ging het onherroepelijk verder het binnenland in en moesten we de zee een weekje achterlaten.

Vele bochten later kwamen we aan in Kuterevo, waar we een tussenstop maakten om het berenweeshuis te bezoeken.  Alles draait daar op de inzet van een horde vrijwilligers, maar we vonden toch dat het onze gids aan passie ontbrak.

Eerst kregen we drie kleine beertjes te zien, die toch een beetje een zielige indruk gaven.  Eentje likten aan zijn voorpoten en klonk als een poes die aan het spinnen is.  Jammer genoeg hebben deze diertjes hun moeder heel jong verloren en hebben ze dus nooit leren jagen.  Door dat gebrek aan jachtinstinct en de gewenning aan de mens, zullen we nooit in de vrije natuur kunnen worden uitgezet en zullen ze nooit meer van het "wilde leven" kunnen proeven.  Een tragisch lot.

Eén van de beren in het opvangcentrum in Kuterevo.

Daarna nam de gids ons mee naar de grote afspanning waarin zes volwassen beren zaten, maar hij kon ons er geen enkele aanwijzen.  Na zijn uitleg ging hij terug en bleven wij nog wat rondkijken.  Wim zag ineens twee beren, geen broodjes smeren maar lekker luieren in de zon.

We vertrokken daar met gemengde gevoelens.  Ze willen de mensen op deze manier bewust maken van het feit dat er beren leven in Kroatië, maar of dit de juiste manier is...  Centjes voor de inkom en de uitleg vroegen ze ook al niet, dus het leek eerder op bezigheidstherapie voor mensen dan dat het echt om de beren draait.

Zo reden we verder naar het einddoel van de dag: Smoljanac, dicht bij de Plitvice-meren.  Onderweg stopten we nog even bij een klein veldweggetje en spreidden we ons picknickdekentje uit, tot groot jolijt van toevallige passanten.

Heerlijk picknicken aan de rand van een rustig weggetje.

Even voor 16u draaiden we het straatje naar Smoljanac in en het eerste huis was meteen het goeie.  We werden hartelijk ontvangen door de vrouw des huizes en laadden de auto uit.  Daarna ploften we op bed om wat te lezen en ik viel uiteindelijk nog een tijdje in slaap.

Voor het avondeten moesten we een klein stukje rijden.  Vreemd, aangezien we toch heel dicht bij één van de toeristische trekpleisters van Kroatië zitten.

We reden terug naar Smoljanac en zetten ons nog een beetje buiten op het terras.  De gastvrouw kwam nog af met twee borrelglaasjes likeur met opgelegd fruit.  Dat moest ik aan mijn voorbij laten gaan, helaas, maar een kort "proeverke" leerde mij dat dat eigenlijk wel zonde was.

Toen het te fris werd, gingen we naar binnen en even later kropen we in bed.