Translate

zondag 28 augustus 2016

Tromsø - Oslo - Roosbeek

Het was amper 7u15 toen de wekker al afging. Vroeg, veel te vroeg! We pakten de allerlaatste spullen in (het meeste stak al in de auto) en gingen naar het hoofdgebouw om uit te checken. Het duurde even eer we beweging zagen en aan het beloofde ontbijtpakket hadden ze niet meer gedacht. Dan maar met een lege maag de auto in (en misschien nog goed ook, want Lotte kon de bochtige rit niet appreciëren).

Het was een koude ochtend (ongeveer 4 graden) en op de bergen lag verse sneeuw (ook al zijn die amper 300m hoog). Op een dik uur stonden we met een volgetankte auto op de luchthaven. Sleutels in de brievenbus en inchecken maar! Eén van onze valiezen was een beetje te zwaar en de onvriendelijke dame aan de incheckbalie deed er moeilijk over, maar gelukkig konden we het gewicht wat beter over de valiezen verdelen.

Aan de gate maakten we dan maar wat boterhammetjes met korrels klaar. De vlucht van Tromsø naar Oslo verliep vlot, al moesten we toch een lolly bovenhalen om Lotte tijdens de landing te overtuigen mooi te gaan zitten met de gordel om. In de luchthaven van Oslo aten we broodjes, puzzelden we wat en spendeerden we onze laatste Noorse kronen (we hebben nog welgeteld 2 NOK over, goed voor 20 cent). Toen we in Zaventem toekwamen, was het daar redelijk druk, maar we konden toch snel onze valiezen bemachtigen. 

Onze treintickets hadden we al op voorhand gekocht, zodat we daar al geen tijd meer aan zouden verliezen. We moesten enkel nog heelhuids (en met alle valiezen) door de poortjes zien te geraken en na enkele minuutjes konden we al op de trein stappen. Nog even overstappen (en wachten) in Leuven en we konden tot in Tienen rijden. Daar werden we op het perron opgewacht door omi en opi (wat was Lotte blij!).

Thuis konden we ravioli eten (met een glaasje wijn erbij) op ons terras. En Lotte maar tateren!

Toen omi en opi naar huis gingen, staken we haar in haar (grote) bed. Het was ondertussen al halftien.

Onder ons tweetjes zaten we nog wat in de zetel na te genieten van onze vakantie... en te genieten van weer thuis te zijn. Thuis is het ook mooi!

zaterdag 27 augustus 2016

Malangen

Iets na 1u ging de telefoon: alarm in ons huis... Gelukkig was het vals alarm, maar we sliepen toch iets minder goed. Gelukkig maakte Lotte ons pas wakker om 8u15. Perfect op tijd dus voor het ontbijt dat pas vanaf 9u kon.


Na het ontbijt trokken we onze warme kleren en muts aan voor een wandeling die in de buurt van ons huisje zou moeten beginnen. We liepen over het ganse domein en daarna via de grote weg terug. Pas helemaal op het einde zagen we de eerste pijltjes van de wandeling. We hadden het intussen al zo koud gekregen dat we terug naar het huisje stapten.


Daar speelde Lotte een hele tijd. Wandelen is wel leuk, maar misschien heeft ze het spelen soms toch wat gemist. Het weer werd intussen veel beter, dus konden we buiten op het terras, uit de wind, genieten van het uitzicht en het zonnetje.


We aten veel (onder andere lekkere pudding) en dronken veel water, zodat de meeste van onze restjes op waren. Wij pakten de valiezen en maakten een timelapse.


Na het avondeten (eerst lekkere garnaaltjes, daarna Pytt i Panne) gingen we nog wat wandelen. We zagen dicht bij ons huisje al een pijl voor de wandeling die we deze morgen probeerden te doen. Verder dan de zee zijn we niet geraakt. Lotte (én mama én papa) amuseerde zich met het werpen van stenen in de zee.


Na de wandeling namen we nog een douche en staken we Lotte rond 20u in bed. Wij pakten nog verder in en genoten van de mooie kleuren bij de zonsondergang. Na een filmpje kropen wij ook in bed.

vrijdag 26 augustus 2016

Alta - Malangen

We hadden de wekker om 8u30 gezet, maar Lotte wekte ons een uurtje vroeger. Dat was niet zo slecht, want we hadden nog een lange rit van bijna 400km voor de boeg (en we hadden toch ook lang geslapen). Na het ontbijt (in de pizzeria van gisterenavond) konden we even na 9u de parkeergarage uitrijden en koers zetten richting Malangen, onze laatste verblijfplaats in Noorwegen (helaas).

Het zonnetje verdween jammergenoeg achter de toenemende bewolking en na een tijd begon het zelfs te regenen. Heel jammer, want we reden bijna de hele tijd langs de fjorden en dat was nog mooier geweest als we een goed zicht zouden gehad hebben.


Toen het nog relatief goed weer was, maakten we nog een ommetje richting Øksfjordjøkulen, een prachtige gletsjer. Erg dicht konden we niet komen, want de brug was gesloten wegens werkzaamheden. Maar we hebben een prachtige gletsjer gezien en bovendien kregen we er nog twee groepen rendieren zomaar bij. Het was dus zeker de moeite om die 15km extra te rijden.


Wegwerkzaamheden hebben we trouwens (meer dan) genoeg gezien op de E6. Op tal van plaatsen werden er tunnels gegraven (die Noren en hun tunnels toch!) en werd het wegdek verbreed.


Van zodra we ietwat van de fjorden wegreden, kregen we telkens grote groepen rendieren te zien. Opmerkelijk, want de voorbije weken zagen we telkens eenzame exemplaren of kleine groepjes van twee, hooguit drie, rendieren.


De berglandschappen, zo vlak naast het water, waren (ondanks het slechte zicht) prachtig (zeker de Lyngen Alpen), met geregeld watervalletjes en rendieren, maar Lottes maagje kon het niet altijd appreciëren en ze moest tot twee maal toe van outfit veranderen. Daarna was het wel beter en zat ze weer vrolijk te zingen en te vertellen.

Na een late lunch in de auto (want het was kou en het begon te regenen) en een tussenstop om inkopen te doen, kwamen we rond 17u aan in Malangen.

Papa laadde de auto uit, terwijl ik al spulletjes klaarzette en aan het avondeten (Zweedse balletjes) begon.

Na het eten maakten we nog een avondwandeling voor we Lotte in bed staken. Wij namen een douche, schreven het reisverhaal en keken naar een filmpje. Tegen 23u gingen wij ook slapen.

donderdag 25 augustus 2016

Karasjok - Alta

Lotte was al om 6u30 wakker. Gelukkig bleef ze nog rustig tot de wekker afliep om 8u30. Na het ontbijt, het opruimen en het inladen van de valiezen, stapten we naar het hoofdgebouw. Daar werden de husky's net voorbereid om een tocht te gaan lopen.

We stonden dus nog een ganse tijd te kijken hoe de honden één voor één uit hun hok werden gehaald, ze direct afkwamen wanneer hun naam werd genoemd, ze werden ingesnoerd in hun harnas en daarna rustig gingen liggen wachten. Toen de eerste groep honden terugkwam, werden die honden losgekoppeld en werden de nieuwe honden aan het touw gebonden. De honden werden heel enthousiast en waren duidelijk blij toen ze (voor een quad of een soort go-cart) konden beginnen lopen. We zagen nog twee eekhoorns in de buurt.


We betaalden en vertrokken pas rond 11u, veel later dan gepland (maar die hondjes waren zo interessant om naar te kijken). De rit verliep vlot, af en toe moesten we wel eens stoppen voor overstekende rendieren (of voor rendieren aan de kant van de weg).

Iets na de middag stopten we op een willekeurige parking aan de kant van de weg, en dat bleek een enorme meevaller te zijn! Na twee minuutjes wandelen kwamen we bij bankjes, met uitzicht op een indrukwekkende waterval! Heel mooi. We maakten een timelapse en aten boterhammetjes met Rekesalat (garnaalsla). Ongeveer 30km voor Alta reden we door een kloof. Het deed ons een beetje denken aan de weg vanuit Digne-Les-Bains.


Het uitzicht uit ons hotel valt een beetje tegen: in de verte zie je wel wat bergen, maar net voor ons raam kijk je eigenlijk neer op een groot dak. 


We wandelden nog even rond in het winkelcentrum en gingen iets na 17u al eten in de pizzeria van het hotel. Lotte was zo uitgeput dat ze wat zeurde, maar het leverde haar wel een spelletjespakket op van de pizzeria.

Na het eten ging Lotte al vroeg slapen. Aangezien wij in dezelfde kamer slapen, deden wij ook al vroeg onze oogjes toe.

woensdag 24 augustus 2016

Karasjok

Het was amper 6u toen Lotte bij ons kwam met de melding dat ze goed had geslapen.  Tja, hier is het natuurlijk een uurtje vroeger dan in Finland...  We probeerden het moment van opstaan zo lang mogelijk uit te stellen, maar aan de andere kant: het was schitterend weer (wel een beetje koud: 3˚C)!

Na een ontbijt van trollenpap en een korte rit met de auto, waren we rond 9u al aan het wandelen... in korte broek (dat zouden we bij deze temperatuur thuis nooit in ons hoofd halen).

Een aarden baantje met veel plassen, door een naaldbos, vormde het begin van de wandeling.  Lotte stapte flink zelf en wilde in iedere plas wel eens haar stokje steken.  Toen er geen plassen meer waren en het zanderige pad naar boven ging, sloeg de verveling wat toe bij haar en moesten we haar een beetje afleiden met koekjes, haar drinkbus, de vele gigantische paddenstoelen (veel vliegenzwammen, alweer) langs het pad, lekkere besjes om te plukken en direct in haar mondje te laten verdwijnen,...


Toen kwam de "redding": op ons pad liep een beekje, soms twee, en we vonden het alledrie heel leuk om daar in te stappen (Jip & Janneke to the rescue).  Zo stapte Lotte toch alweer 2.5km helemaal zelf (met de nodige begeleiding uiteraard).


Uiteindelijk wilde ze dan toch liever bij mama in de rugzak dan zelf nog verder te wandelen, maar wij bleven lekker verder door het beekje waden.  De naaldbomen waren intussen helemaal verdwenen en we zagen enkel nog berkenbomen, die het uitzicht helaas belemmerden.

Ik vond de schedel van een rendier (zonder onderkaak maar met klein gewei) en die zeulden we de rest van de wandeling natuurlijk mee.  Het eerste plekje waar we ons picknickdekentje konden uitspreiden, vonden we tegen de middag, dus hielden we daar halt om onze boterhammetjes op te eten.


We besloten om terug te keren en jammergenoeg moest dat (in principe) langs dezelfde weg gebeuren... maar daar hadden we niet echt zin in.  Dus van zodra het ging, lieten we ons "allemansrett" gelden: toen er weer naaldbomen verschenen, liet de bodemvegetatie het stilaan toe om te struinen.  De wandeling werd er zo natuurlijk wel zwaarder op maar véél leuker dan gewoon dezelfde weg terug te nemen...

Dikke lagen mos waarin we wegzakten, heel veel paddenstoelen (waarvan er sommigen accidenteel vertrappeld werden), laaghangende takken om opzij te duwen, besjes om op te snoepen,... En dan - ineens - stonden we in een volledig ander bos: enkel nog naaldbomen, gemakkelijke ondergrond,... Alleen jammer van die draad bijna helemaal op het einde, die ons nog een kilometertje deed omlopen...

We legden onze spullen in de auto en staken de straat over om bij de rivier een koekje te eten (en wat stenen in het water te gooien).  Daarna keerden we met de auto terug naar het huisje, waar we een lekkere "Lofoten fiskesuppe" aten.


We maakten nog een wandeling op het domein van de Engholm Husky Lodge en gingen dan naar de honden kijken.  Daar raakten we aan de praat met een sympathiek koppel uit Tessenderlo en hun lieve dochter Kato.  Blijkbaar hadden zij ons al gezien in Kiilopää.

's Avonds (nadat we nog even in ons huisje waren gaan opwarmen), aten we ook samen in de gezellige keuken, waar we eland geserveerd kregen.  Lekker!

Het werd al snel laat en Lotte viel bijna ter plekke in slaap.  We legden haar dus maar snel in bed en keken nog naar een filmpje voor we zelf ook onder de wol kropen.

dinsdag 23 augustus 2016

Kiilopää - Karasjok

Om 7u45 maakte Lotte ons wakker.  Iets te vroeg, want de wekker stond pas om 8u30.  Na het ontbijt laadden we alles in en gingen we uitchecken.  Rond 9u15 vertrokken we in de regen richting Noorwegen.


We stopten een eerste keer in Ivalo, waar er een Sami-toeristenwinkeltje is.  De eerste winkel waar we binnengingen was eerder een kringloopwinkel.  Gelukkig zagen we de andere kant van de straat wel de toeristenwinkel.

Iets voor Inari maakten we een tussenstop op een aardebaantje.  Daar vertrekt een wandeling vanwaar je mooie uitzichten hebt op het meer van Inari.  Het was jammer genoeg zo hard aan het regenen dat we gewoon in de auto een koekje aten en verder reden.

In Inari stopten we nog eens bij een toeristenwinkeltje, maar dat was heel klein en niet interessant, zodat we snel weer verder reden.  We verlieten de Artic Highway (E75) en namen de veel interessantere weg 92 richting Noorwegen.  Al snel zagen we een groep van 7 rendieren tamelijk dichtbij in het bos.  De weg kronkelde verder en we zagen nog eens twee rendieren (in de verte) en een groep van 7 rendieren heel dichtbij de weg oversteken.

Lotte vond duidelijk dat we veel te lang in de auto zaten, want ze was niet gelukkig.  We staken de grens over en al snel zaten we in Karasjok.  We kregen een warm welkom en een rondleiding in ons huisje: een prachtige blokhut met gigantische ramen, een kachel, zelfgemaakte tafel en stoelen, ... Heel leuk en heel gezellig!


Nadat de auto was uitgeladen, keerden we nog eens terug naar Karasjok om boodschappen te doen. Terug in het huisje aten we rijstpap, maakten we een vuurtje en stuurden we wat fotootjes door naar de familie.  Lotte amuseerde zich met de boekjes die ze in het huisje vond.


Pas na ons avondmaal was het droog buiten.  We wandelden nog eens naar de husky's.  Lotte vond het heel leuke beestjes, zelf toen ze begonnen huilen.  Terug in het huisje namen we nog een douche en staken we Lotte in bed. De twee bedden in het huisje zijn eigenlijk een deel van de woonkamer, dus moesten we stil zijn.

maandag 22 augustus 2016

Kiilopää

Tegen half 9 werden we wakker en werden we begroet door een vrolijk snoetje dat boven het babybedje uitkeek.  Regenen deed het niet meer, maar het was wel nog erg mistig.

Nadat onze kommetjes pudding op waren en we wat hadden gespeeld met Lotte en haar knuffels, vertrokken we voor een wandeling in het nationaal park Uhro Kekkonen.  Vlakbij het hoofdgebouw moesten we door een houten "huisje" stappen en konden we aan onze wandeling beginnen.

In het begin lagen er vlonderpaadjes met trapjes, daarna kwam er een breed paadje met steentjes (gelukkig, want alles lag er nat bij).  Na ongeveer 600m begon Lotte te duimen en in haar haartjes te draaien, dus was het geen verrassing dat ze vroeg om bij papa in de rugzak te mogen.  Na een klein plateautje leidden houten trapjes ons de berg op, de mist en de wolken in.

Ik was me net aan het afvragen wat nu eigenlijk de toegevoegde waarde was van de trapjes (want je kan er evengoed naast lopen), toen Lotte ineens riep: "Kijk, een eekhoorn!"  Enkele trapjes voor ons zat een hermelijntje naar ons te kijken: een heel speels beestje, dat zich van alle kanten liet bekijken. En wij maar foto's nemen!


Het diertje durfde wel heel erg dicht bij ons komen!  Het gebrek aan uitzicht was vrijwel direct vergeten!  Na een tijdje liep het voor ons naar boven (wat een snelheid!) en verdween uit het zicht. Wij stapten nog  verder naar boven, in de ijdele hoop boven de wolken te komen.


We daalden dus maar weer gewoon af...  Na een koekje (en met warmere kleertjes aan) nam Lotte ons weer op sleeptouw, niet meer langs dezelfde weg, maar langs smallere paadjes, met veel berkenstruikjes, rendiermos en paddenstoelen langs weerskanten.


Terug in de hut aten we soepje om terug op te warmen en papa maakte - met de deskundige assistentie van Lotte - al een gezellig (en heel warm) vuurtje,  We gingen zelfs alledrie samen in de sauna.  Lotte was immers al iedere keer geïntrigeerd door dat extra kamertje en we hadden beloofd dat ze er eens in mocht als het warm was.  Ze vond het allemaal heel interessant en bleef flink zitten (maar ze had dan ook zo'n leuk papieren doekje om op te zitten).


Even na 17u gingen we naar het hoofdgebouw om daar te eten (rendierfajitas).  Blijkbaar eten ze hier nogal vroeg, want er zaten al heel veel mensen in de "refter".  Daarna maakten we nog een avondwandeling langs de speeltuin, waar we werden opgegeten door de muggen.


We staken Lotte in bedje, lazen nog een heleboel hoofdstukken in onze boeken en kropen tegen 23u zelf ook in bed.  Het was intussen stevig aan het regenen.

zondag 21 augustus 2016

Äkäslompolo - Kiilopää

Om 1u15 hoorden we een bonk, gevolgd door gehuil: Lotte was uit bed gevallen... Gelukkig was ze snel getroost en sliep ze snel weer verder.  We waren allemaal moe, want we sliepen nog allemaal toen de wekker om 8u30 afliep.  Na het ontbijt pakten we de rest van de spullen in, laadden de auto vol en zagen we een eekhoorn.  Om 9u45 vertrokken we om de sleutel af te geven.


Al snel waren we in de mist aan het rijden.  Toch zagen we drie rendieren langs de kant van de weg zitten, waaronder een wit rendier.  Gelukkig verdween de mist na een kwartiertje en konden we goed doorrijden op de grote en brede wegen.  Op de E75, de Artic Highway, reden honderden moto's ons tegemoet.  Gelukkig was het richting het noorden veel rustiger.


Langs deze E75 zag mama een grote roofvogel zitten, dus keerde ik snel terug zodat we de vogel goed konden bekijken.  Iets verder zagen we vier rendieren.  Eén van de rendieren stak nogal in paniek de straat over.  Gelukkig stonden we al zo goed als stil.  Het viel ons op dat de bomen beginnen verkleuren: het begin van de herfst... (De Lapland-Ruska)


Iets na twee kwamen we, opgejaagd door een bus, aan in Kiilopää.  We kregen al snel de sleutel zodat we naar ons huisje konden gaan.  Alweer een mooie blokhut, maar wel een stuk kleiner dan de vorige... Een heel kleine keuken, één slaapkamer met babybedje, maar wel een sauna.


Nadat we de auto hadden uitgeladen en een koekje hadden gegeten, vertrokken we voor een wandeling.  Al snel zaten we op een klein paadje.  Lotte vond pas na 1,2km dat ze genoeg had gestapt, dus droegen wij haar om beurt.  We zagen een groepje rendieren (5 tot 10) wegrennen. Jammer genoeg begon het te regenen.  Iets over halfweg waren er veel vlonderpaadjes.  Lotte vond die paadjes wel interessant, dus stapte ze heel fier nog 600m verder.  Het begon harder te regenen, dus waren we blij dat we na iets meer dan 4km terug bij ons huisje waren.


We staken met veel moeite een vuurtje aan en aten macaroni met kaas en hesp, die vervangen werd door balletjes.  Lotte tekende en puzzelde nog wat.  Rond 19u gingen we nog eens naar de receptie om een fles melk te kopen.  Na deze avondwandeling namen we een douche en iets voor 20u staken we Lotte in bed.  Toen begon het hard te regenen.


Mama maakte nog pudding, we bekeken de foto's, lazen wat en schreven het reisverhaal.  We namen nog een sauna en speelden wat Neolemmix.

zaterdag 20 augustus 2016

Kuerlinkka-waterval

Aangezien we pas om middernacht in bed waren geraakt, waren we blij dat Lotte pas tegen half 9 naar mama en papa op zoek ging.  Na een lekker potje pudding waren we om 10u klaar voor een kort ritje met de auto.  We waren de straat nog niet uit of we werden al "opgehouden" door een rendier dat in het midden van de weg stond.  We konden het alledrie heel goed zien en Lotte ging op de achterbank uit haar dak.  Na en tijdje zagen we nog een kalfje vlakbij, gewoon in de tuin van een huis.

We reden nog even verder en parkeerden bij een stoeterij.  We volgden te voet een breed zanderig pad, tot we de rivier hoorden en besloten om een klein paadje te volgen, dat was uitgesleten tussen de struikjes, het mos en de paddenstoelen.

Naarmate we dichter bij de rivier kwamen, daalde het pad fel af, vaak over stenen die fameus met mos waren bedekt.  Soms wel wat glad, maar erg leuk!


We keken wat naar het water en wandelden verder langs de rivier over een (vaak) onduidelijk pad. Lotte vroeg om in de rugzak te zitten en dat was misschien maar best ook.  Soms was het een beetje moeilijk om overal door te geraken met de rugzak.

Na een tijdje kwamen we bij het watervalletje waarnaar we op zoek waren.  Heel mooi (misschien wel wat kleiner dan verwacht) en de ideale plaats om onze boterhammetjes op te eten (al was het nog vroeg).  Ik zag op een bepaald moment zelfs een vis omhoog springen uit het kolkende water.


Na het eten volgden we de rivier verder stroomafwaarts.  Het water werd weer rustiger en de bedding breder met hier en daar wat zijtakken.  Het pad werd nog onduidelijker, maar we vonden uiteindelijk toch een klein paadje dat steil omhoog klom.  Daarna wandelden we in de richting van het grote pad, ook al was er nu zelfs niet de minste hint van een paadje.  Het rondstruinen kon beginnen!


We hadden de rivier nog niet lang achter ons gelaten, of we zagen al een prachtig en indrukwekkend rendier met een joekel van een gewei niet zo ver van ons vandaan.  Duidelijk een mannetje.


Tussen de naaldbomen slopen we dichterbij.  Lotte riep in het begin "Ik heb een rendier gezien!", maar daarna fluisterde ze alleen nog maar dat ze een rendier had gezien (en dat Meneer Konijn het ook heel goed kon zien).


We blijven een tijdje in de buurt (en namen veel foto's) en sloegen dan af naar links, een helling op, terwijl dat prachtdier verder het bos inwandelde, heel rustig.


Nog diep onder de indruk struinden we verder en al snel stonden we terug bij de auto.  Het was een korte wandeling geweest (nauwelijks meer dan 2km), maar wel lekker avontuurlijk.  En dat rendier was echt het mooiste dat we ooit gezien hebben!


We reden terug naar ons huisje, met een aantal tussenstops.  Eerst naar de souvenirwinkel voor een pin van de Finse vlag (voor op de rugzak) en een knuffelrendier voor Lotte.  Daarna gingen we nog tanken en boodschappen doen.  Dat lekkere (en gigantische) ijsje hadden we wel verdiend!


In de hut maakten we samen nog een gezellig vuurtje (ook al geeft deze kachel nauwelijks warmte), speelden en kleurden we nog een beetje met Lotte.  Na het avondeten (fishsticks) maakten we nog een korte maar deugddoende avondwandeling in de buurt van onze blokhut, voor we Lotte in bedje legden.

Wij pakten daarna al wat spullen in en speelden een paar levels (wel, eigenlijk veel te veel) NeoLemmix.  Het was al na 23u toen we in bed kropen, terwijl het enorm begon te regenen en te weerlichten.

vrijdag 19 augustus 2016

Tähtipolku

Om 6u45 hoorden we een bonk in de kamer van Lotte en iets later stond ze wenend in onze kamer. Ze bleef nog een tijdje rustig bij ons in bed liggen tot we om 8u opstonden.  Na het ontbijt reden we richting het Kesänkijärvi-meer.  Voor we daar aankwamen (en het was maar 4 kilometer) zagen we al een rendier aan de kant van de weg.  Aan het meer begonnen we aan het Tähtipolku-pad (sterrenpad). Voor we echt vertrokken waren, viel Lotte pardoes op haar buik.  Na een beetje wenen, stapte ze toch vlotjes 1,2km voordat ze in de rugzak wou.


Het begin van het pad (de eerste twee kilometer) was heel eenvoudig: een vlak en breed pad langs het meer.  We zagen een kleine kikker wegspringen voor onze voeten.  Toen we na twee kilometer aan het eind van het meer kwamen, draaide ons pad scherp naar links.  We zagen de eerste panelen met informatie over de sterrenhemel. 


Het pad ging nu steil naar boven.  Als ze in Lapland een pad naar de top van een berg willen leiden, doen ze dat blijkbaar meestal recht naar boven.  Het was dus zweten geblazen!  Na een tijdje veranderde het pad in een grote hoop stenen.  Op handen en voeten klauteren was nog net niet nodig. Tussen die stenen merkten we opnieuw een kikker op (die zat echt al heel hoog boven het meer!).


Iets voorbij de top van de Pirunkuru installeerden we ons voor een picknick en maakten we een timelapse.  We hadden een mooi uitzicht op enkele bergen en heuvels vol dennenbossen.  Het begon plots heel donker te worden en fel te waaien, dus ruimden we snel alles op en haastten ons naar beneden.  Het pad was heel aangenaam nu, dus konden we wel wat snelheid maken.


We lachten met een ander koppel wandelaars dat altijd 15m uit elkaar liep, de vrouw voorop.  Af en toe eens kijken of alles nog in orde was met haar man deed ze niet.  Na wat vlonderpaadjes bereikten we na 4 uur opnieuw onze auto.  Het was gelukkig nog altijd niet aan het regenen.


Wij gingen eerst nog eens naar het meertje, waar we nog een tijdje langs het water zaten.  Tijdens het terugrijden spotte mama een rendier wat verder in het bos.  Ze stapte uit en kon van heel dichtbij foto's maken.  Het rendier kwam ook nog eens heel dicht bij de auto paraderen, dus Lotte en ik konden het beestje ook heel goed zien.


Terug in het huisje genoten we van een lekker soepje.  Daarna speelden we met Lotte.  Rond 18u aten we pizza.  Lotte had grote honger, want ze speelde bijna een halve pizza naar binnen.  We maakten nog een avondwandeling en namen een douche.  Lotte ging rond 20u slapen.  Mama maakte nog lekkere pudding. Wij gingen nog in de sauna en speelden (veel te lang) lemmings.


donderdag 18 augustus 2016

Pallas-Yllästunturi

Om 8u (Finse tijd) kwam Lotte onze kamer binnengestommeld.  Ze vleide zich tegen ons aan en zo konden we nog een uurtje soezelen.  Na het ontbijt maakte ik de rugzak klaar voor de dag en reden we met de auto naar het Kellokas-bezoekerscentrum.  Onze kaart en de wegwijzers waren niet echt behulpzaam in het uitstippelen van een wandeling, maar gelukkig was er OpenStreetMap...  We kozen zomaar een richting en keken dan onderweg wel hoe we zouden stappen.

Aanvankelijk was het pad breed genoeg om hand in hand naast elkaar te wandelen en een tijdje was het zelfs breed genoeg voor een auto (of twee).  Lotte had voorlopig nog geen zin om zelf te wandelen.

Na een 3-tal km moesten we kiezen: afslaan en na een kilometertje alweer bij de auto staan of nog even volgen en een langere ronde wandelen.  We kozen (natuurlijk) het laatste en even later kwamen we terecht op een paadje zoals we ze graag hebben: een smal paadje (we moesten dus achter elkaar lopen) leidde ons door het naaldbos.  Een dicht bos met ranke, slanke sparren (heel anders dan de breed uitwaaierende kerstbomen bij ons) wisselde af met meer open vlaktes met verweerde bomen (die duidelijk de elementen hadden moeten trotseren).


We kwamen dicht bij een moerassig gebied en met de zompige paadjes kwamen ook de (irritante) insecten.  Even verderop spreidden we ons picknickdekentje uit en namen we even rust om wat te eten.  Dat deed Lotte duidelijk deugd, want daarna was ze niet meer te stoppen.  Ongeveer 2.5km stapte, liep, slenterde ze zelf, gaande gehouden met vers geplukte bosbessen (met een paarse mond en paarse handen tot gevolg).


We waren trouwens nog niet lang terug op pad of we werden al verblijd met de verschijning van een klein dozijn taïgagaaien.  Wat een tamme en nieuwsgierige beestjes!  Even later was er van hen geen spoor meer, dus het was echt een gelukstreffer geweest!


Op sommige plaatsen zou "zompig" een verbloeming van de feiten geweest zijn.  Balancerend op takken en plukken mos en gras, die als eilandjes op het natte pad fungeerden, met Lotte op de arm, probeerden we zo snel mogelijk vooruit te komen, om toch maar nergens te blijven steken of te diep weg te zakken.  Dat lukte niet altijd even goed, maar het schaterlachen werd er niet minder op (en dat hielp natuurlijk ook niet).


Ik zocht takjes bleek, verweerd hout bijeen voor een knutselwerkje, Lotte bestudeerde alle paddenstoelen die ze kon vinden,...


Uiteindelijk vroeg ze zelf om weer bij mama in de rugzak te mogen en terwijl zij lag/hing te slapen, konden we goed vaart maken.  En net toen we dachten dat we er geen meer zouden zien, kregen we twee rendieren in het vizier (mama met kalfje).  Toen we er bijna waren (en Lotte intussen alweer vrolijk wakker was geworden), zagen we er nog drie het pad over stormen.  Toch wel heel bijzondere dieren!


Even na 16u stonden we weer bij het vertrekpunt.  We gooiden onze spullen in de auto, wisselden schoenen en gingen dan lekker schommelen met Lotte (want dat hadden we vanmorgen beloofd).


We kochten snel nog een brood en vulden in onze hut onze energie weer aan.  Lotte had nog zin in een avondwandeling voor ze ging slapen.  Dat zouden we thuis misschien ook eens af en toe moeten doen...  Wim had ook al gezellig het haardvuur aangemaakt.