Translate

maandag 13 oktober 2014

Knossos, Cretaquarium en terug naar huis

Lotte was opnieuw tamelijk vroeg wakker. Sara voelde zich niet zo lekker zodat het allemaal wat langer duurde om alles op te ruimen. Toch zaten we al rond 10u in de auto op weg naar Knossos.

We passeerden door Heraklion en daar was het echt enorm druk. Ook in Knossos was het heel druk. Aanschuiven om de auto te parkeren en ook aanschuiven om een ticketje te kopen om binnen te gaan.

Knossos.

Knossos is een beetje te vergelijken met Phaistos: wel iets groter en iets meer opnieuw opgebouwd, en veel drukker natuurlijk. We wandelden wat rond en zagen af van de hitte. Vooral het grote plein, de half-heropgebouwde gebouwen (met gekleurde zuilen) en de tekeningen op de muren trokken de aandacht.

Knossos.

Nadat we alles gezien hadden, gingen we lookbroodjes en moesaka eten. Daarna reden we door naar het Cretaquarium. Het lampje voor de benzine dat al een ganse tijd aan het branden was, begon nu ook te knipperen. We wisten dus niet of we tot aan de luchthaven zouden raken, maar we mochten de auto leeg terugbrengen en dus probeerden we dat zo goed mogelijk te doen.

Samen kiezen wat we zullen eten.

In het Cretaquarium was het lekker fris. Er waren echt heel mooie aquaria en Lotte was heel enthousiast. Vaak kon ze voor het aquarium zitten, net tegen het glas. Ook al was ze heel moe, toch wees ze vrolijk met haar vingertje naar de vissen. Enkel toen er een haai recht naar ons toe zwom werd ze bang. Een heel mooi aquarium, een echte aanrader!

Lotte kijkt enthousiast naar de vissen.

Daarna reden we terug naar de luchthaven. Gelukkig hadden we net genoeg benzine. We waren wat bang dat ze bij Avis zouden klagen over enkele extra krassen die we waarschijnlijk hadden gemaakt op weg naar Chromonasteri, maar echt naar de auto hebben ze niet gekeken.

We waren veel te vroeg in de luchthaven. Na een uurtje wachten mochten we eindelijk gaan aanschuiven voor onze tickets. Het was er zo druk dat we wilden terugkeren om nog een halfuurtje te wachten, maar er stond zo veel volk dat we dat zelfs niet meer konden.

Gelukkig vond er iemand van de luchthaven dat wij naar een andere rij mochten omdat we een Lotteke bijhadden. Dat spaarde ons veel tijd. De luchthaven van Heraklion is echt een ramp, want we moesten met onze bagage daarna nog naar een andere rij. Het was niet gemakkelijk om terug te keren aangezien de rijen zo dicht bij elkaar stonden.

Lotte op de luchthaven.

Gelukkig was het minder lang aanschuiven om de bagage af te leveren en ook de securitycheck ging vlot. Aan de gates was het opnieuw veel te druk, dus we waren tevreden dat we eindelijk het vliegtuig konden opstappen (na een korte busrit). Lotte was opnieuw heel flink en moest deze keer door het raampje kijken om alles te zien. Na een uurtje viel ze in slaap en ze begon pas een klein beetje te klagen tijdens turbulentie en de landing.

Na het oppikken van onze bagage stonden meter Omi en Opi ons op te wachten, zodat we net voor middernacht thuis waren.

zondag 12 oktober 2014

De kloof van Aradena

Ons kleine meisje was al vroeg wakker (voor 8u dus) en na een uitgebreid ontbijt zaten we dus al om 9u10 in de auto, op weg naar Aradena, goed voor een rit van twee uur (in het naar daar gaan dan toch).  Om daar te geraken, moesten we wel de bergen over, dus er kwam heel wat bochtenwerk aan te pas.  We daalden af tot bijna bij de zee en daarna ging het met haarspeldbochten verder tot in Aradena, waar we ons parkeerden in de buurt van de brug over de kloof.

Op weg naar de Aradena kloof.

Het eerste deel van onze tocht, richting Livaniana, verliep over asfalt, maar gelukkig moesten we op de duur de bochten afsnijden via smalle muilezelpaden.

Vele geitjes op weg naar Livaniana.

We hadden er ons een beetje verlekkerd om in Livaniana onze innerlijke mens te versterken in de taverna, maar die was niet open, dus daalden we verder af tot in Lykos, waar het wandelpad letterlijk over het terras van enkele taverna's liep.  Net wat we nodig hadden!

Eén van de taverna's in Lykos.

Verder liep het paadje een stuk vlak langs de zee om dan over de rotsen naar boven te klimmen en tot een smalle richel te verworden.  Leuk om van daaruit de prachtige kleuren van de zee te bewonderen.

In Marmara overwogen we nog even om te gaan zwemmen, maar aangezien het sowieso al laat ging worden, zijn we toch maar voortgestapt, de uitgedroogde rivierbedding op de bodem van de kloof in.  Makkelijke, vlakke passages wisselden af met heuse klauterpartijen over grote stenen en rotsblokken.  Het was niet altijd evident om hier over te geraken en het gebruik van handen was geen overbodige luxe maar pure noodzaak.  De vele geitjes die we onderweg tegenkwamen, deden dat een heel pak vlotter!

De kloof van Aradena.

Tenslotte kwam de brug in zicht (wat een irritant geluid als daar een auto over rijdt!) en even nadat we eronder door waren gepasseerd, begonnen we aan de klim tot in het spookdorp Aradena.  Aangezien sommige relingen langs het pad stuk waren, voelden we er niet veel voor om de resterende relingen te gebruiken.

Samen in de kloof van Aradena.

Na de korte maar krachtige klim kwamen we bovenaan in het dorp uit.  We liepen door de straatjes van dit verlaten dorp.  Tussen de vele vervallen huizen bleken hier en daar toch goede, bewoonde huizen te staan.

Het spookdorp Aradena.

Bijna aan de brug moesten we door het zoveelste geitenpoortje, maar we waren zo moe dat we zelfs niet zagen hoe we het moesten opendoen (gelukkig werden er ons al snel instructies toegeroepen).  Die cola was dus welverdiend.

We staken de brug over om tot bij de auto te komen.  Na een verluier-, eet- en speelsessie met Lotte kropen we in de auto en vertrokken terug naar het hotel.  De gps gaf nu een andere route aan waar het één en ander kan over verteld worden.  Tja, die bergen: we moesten er weer over en de gps had daar wel een heel interessante route voor uitgestippeld: smalle wegen, veel haarspeldbochten, veel stenen op de weg, hier een daar een hoopje geiten of schapen, de invallende duisternis,...

Lotte moest nog eten en in bad (wij trouwens ook), dus tegen de tijd dat wij konden gaan eten, was het restaurant eigenlijk al gesloten en waren ze alles al aan het klaarzetten voor het ontbijt.  Gelukkig konden we nog wel iets eten.

Daarna zaten we nog een beetje op ons terras alvorens in bedje te kruipen.

zaterdag 11 oktober 2014

Preveli Beach

Lotte had een heel slechte nacht. Eerst wenend wakker worden met koorts, een uur later met een stinkende (en volle) broek en uiteindelijk om 7 uur omdat ze honger had. Aangezien we te moe waren om de Aradenakloof te doen, beslisten we om een wandeling naar Preveli Beach te maken.

Na een klein uurtje rijden (of slapen) kwamen we aan bij het beginpunt van de wandeling. We vertrokken bij een mooie, oude brug, net waar de Megalopotamos een meertje vormt.

De brug bij het beginpunt van de wandeling.

Het straatje werd snel een verharde weg en iets later een smal paadje. We klommen en zagen af en toe de Megalopotamos onder ons liggen. Er stond een stevige wind en af en toe moesten we het paadje delen met een grote kudde schapen. Lotte was intussen vrolijk aan het zingen in de draagrugzak.

Het paadje werd versperd door een grote kudde schapen.

Na enkele kilometer wandelen op het mooie paadje zagen we de Libische zee, met twee eilanden. Het paadje ging nu snel naar beneden. We moesten nog eventjes klimmen en zagen al snel het mooie Preveli Beach: mooi strand, rustige en heldere zee en de monding van de Megalopotamos met palmbomen langs de oever. Heel mooi!

Het steile paadje naar Preveli Beach.

We installeerden ons in de schaduw en probeerden Lotte eten te geven, maar dat lukte niet echt. Sara ging eerst een beetje zwemmen, daarna genoot ik van het heldere water. Op de terugweg moesten we eerst door de Megalopotamos. Het water was verrassend koud! Op het eerste stuk klommen we snel, gedeeltelijk via trappen. We hadden vaak een mooi uitzicht op Preveli Beach.

Het mooie Preveli Beach.

Na een tijdje kwamen we bij een oud kapelletje en werd de weg breed en vlak. Al snel waren we terug bij de brug, het vertrekpunt van de wandeling. Voor we terugreden genoten we nog van een bord Meze en een glaasje Retsina.

Eventjes uitrusten!

Terug in het hotel lieten we Lotte nog wat slapen. Na het avondmaal genoten we buiten op het terras nog van een glaasje wijn.

vrijdag 10 oktober 2014

Schiereiland Akrotiri

Lotte had er niet zo'n goeie nacht opzitten (veel hoesten...) en wij dus ook niet.  Vandaar dat we toch maar voor een rustigere dag opteerden i.p.v. een lange zware wandeling te maken.

Na een lekker ontbijtje reden we naar het schiereiland Akrotiri, toch een rit van ongeveer anderhalf uur.  Vooral het laatste gedeelte van de rit was heel "interessant".  De weg naar het klooster van Agia Triada was een smalle ommuurde straat met witgekalkte bomen.  Verderop werd de weg nog smaller, van ellendig beton, met  rotsen en struiken aan de zijkant en hier en daar een geit.  Tenslotte kwamen we uit bij het klooster van Moni Gouverneto, waar we parkeerden en onze wandelschoenen aantrokken.

Het klooster van Moni Gouverneto. 

We wandelden de kloostertuin door en begonnen aan de afdaling naar de Kretenzische Zee, langs een geplaveid pad.  Na een kwartiertje kwamen we bij de ruïnes van huizen en de ingang van een druipsteengrot (Arkaidiotissa).  Na een bezoekje aan de grot namen we ruim de tijd om Lotte te verluieren en eten te geven.  Ze vond het daar precies heel leuk, want ineens stapte ze - zo fier als een gieter - aan één handje en dat ging heel vlot!

De druipsteengrot van Arkaidiotissa.

We gingen terug op pad, verder naar beneden over het geplaveide pad, tot we bij het vervallen klooster van Moni Katholiko kwamen.  Daar staken we de brede brug over de kloof over en daalden we erin af langs een steil en schijnbaar geïmproviseerd paadje, waarlangs we over rotsen moesten klauteren,

Lotte stapt voor het eerst aan één handje.

We liepen verder langs de kloof tot bij de zee.  Volgens sommige geocachers kon je daar uitstekend zwemmen, maar de zee was ons daar veel te wild, dus keerden we op onze stappen terug, weer helemaal naar boven, tot bij de auto.

Moni Katholiko.

Onderweg kwamen we nog een heel aantal geiten tegen die zich in schijnbaar de meest onmogelijke posities bevonden, en spreekwoordelijke geiten die dachten dat ze op hun flipflops overal kunnen geraken.  Oh, en salamanders.

De brug bij Moni Katholiko.

Daarna keerden we terug naar ons hotel, waar we nog wat met Lotte speelden voor we gingen eten.  Voor de derde dag op rij stapte ze zelf van aan de kamer tot aan de eetzaal (toch een eindje wandelen, zeker voor zulke korte beentjes), alleen waren er deze keer stukken bij waar ze maar één handje nodig had.

De Kretenzische zee.

Toen Lotte in bed lag, slopen wij naar ons terras voor een glaasje wijn en wat gekeuvel (precies die twee oude mannekes van in The Muppet Show).  Tenslotte kropen we zelf in bedje.

Genieten in de hotelkamer.

donderdag 9 oktober 2014

Phaistos

Vandaag stond Phaistos opnieuw op het programma, zonder tussenstop deze keer zodat we er zeker zouden raken. Na het ontbijt vertrokken we dus voor een rit van 1u30. Aan het hotel was het tamelijk bewolkt en niet zo warm. Ze voorspelden ook onweer in de namiddag. Eens we in het zuiden van Kreta waren zagen we alleen nog zon en was het heel warm.

Net voor we in Phaistos aankwamen, beslisten we om eerst te stoppen in Agia Triada waar de resten van een Minoïsche villa te zien zijn. Om de parking te bereiken moesten we eerst een heuvel op rijden. Om de villa te zien moesten we opnieuw naar beneden stappen. Toch wel een beetje raar.

Agia Triada.

Bij de ingang hadden we een mooi overzicht over de ruïnes. Aangezien alles daar al zo lang verlaten is, zijn er niet echt spectaculaire overblijfselen. Je kon wel mooi zien waar de verschillende huizen stonden, waar de tempel was en ook van de aquaduct waren er nog stukken te zien. Aan het uiteinde van het domein was er een kapelletje van recentere datum te zien (14de eeuw).

Een kapelletje uit de 14de eeuw.

Aangezien het al 13u was, reden we naar Kamilari omdat daar een goed restaurantje zou zijn. Dat restaurantje was helaas gesloten en ook de andere restaurantjes in Kamilari waren dicht. We reden nog een paar kilometer verder naar Kalamaki waar we toch nog iets vonden om te eten. Met uitizcht op de zee en een eilandje genoten we van Meze, met een glaasje Retsina. Na het eten kregen we nog (veel te veel) Raki, niet de Turkse anijsdrank, maar een drankje dat een beetje naar Grappa smaakt.

De ruïnes van Phaistos.

Na het lekkere eten reden we door naar Phaistos, een grotere Minoïsche vindplaats met mooi uitzicht op de bergen. Voor een groot stuk te vergelijken met Agia Triada, maar wel een stuk groter en met drie indrukwekkende pleinen. Hier konden we ook enorm grote kruiken zien.

De ruïnes van Phaistos

Op de terugweg zagen we nog een wegwijzer naar 'Taverna De Belgen'. Terug in het hotel namen we een bad en genoten van het lekkere avondmaal. Toen Lotte in bed lag, zaten wij nog een tijdje op het terras.

Taverna "De Belgen"

woensdag 8 oktober 2014

Op weg naar Phaistos

Even na 8u waren we alledrie wakker, al bleven we nog een tijdje liggen: Lotte lag heerlijk te rollebollen, terwijl wij stiekem toekeken.

We namen rustig de tijd voor het ochtendritueel en een lekker ontbijtje (wat een drukte alweer in de ontbijtzaal).  Daarna bekeken we wat we vandaag zouden gaan doen.  We besloten Phaistos te gaan bezoeken, een Minoïsche vindplaats, en onderweg nog een paar extraatjes uit de reisgids mee te pikken.

In Armeni.

Onze eerste stopplaats was bij de necropool van Armeni, waar een 200-tal graven uit de laat-Minoïsche periode in 1969 werden blootgelegd. Je kon de site gratis bezoeken en zelfs afdalen in de tombes, al was daar - afgezien van een zweverige bende vrouwen met wierrook - niet veel te zien.

De necropool van Armeni.

Daarna wilden we naar Chromonastiri om de kerk van Pelagia te gaan bekijken.  We vonden de kortste (in afstand dan toch) weg er naartoe, maar laat ons zeggen dat het niet de meest optimale weg was.  In het begin viel het gravelweggetje nog mee, tot omkeren echt onmogelijk was en we alleen konden bidden dat we geen tegenliggers zouden tegenkomen.  Op was overstekende geiten na, was er geen levende ziel te bespeuren.  Dat was heel goed te begrijpen, want de stenen op de weg werden groter, de putten dieper.  Eén keertje moesten we uitstappen om een dikke tak aan de kant te leggen.  Toen stonden we ineens wel voor een aflsuiting, daar konden we toch even niet mee lachen, want keren was geen optie maar blijven staan natuurlijk ook niet.  Gelukkig kregen we de afsluiting snel open en konden we verder hobbelen.

Geitjes op weg naar Chromonastiri.

Na veel zweten en slappe lach bereikten we tenslotte de rand van het dorpje.  Daar parkeerden we en na ca. 1km kwamen we aan het kerkje dat we wilden bezoeken.  Een heel klein kerkje (met 7 stoelen) waar het geld voor de kaarsen gewoon in een mandje lag.  Als we er niet over hadden gelezen, hadden we de fresco's waarschijnlijk niet opgemerkt.

Het kerkje van Chromonastiri.

In het dorpje zetten we ons neer op het terras van een "taverna", waar we lekkere kleine gerechtjes aten.  Ondertussen was het beginnen te gieten en koelde het fel af, zodat ze ons kwamen vragen of we toch niet binnen wilden komen zitten.  Toen het zo goed als gedaan was met regenen, rekenden we af en gingen we weer naar buiten.

In Phaistos zijn we dus nooit geraakt.  We keerden gewoon terug naar het hotel, via normale wegen, welteverstaan (de auto maatke wel vreemd lawaai wanneer we fel naar rechts draaiden).

Voor het avondeten speelden we nog een beetje met Lotte en wandelden we nog een beetje tot aan de zee.  De golven waren precies tamelijk wild.

Toen Lotte in bedje lag, slopen we naar ons terras, waar we nog even genoten van de milde avondlucht, alvorens zelf ook te gaan slapen.

dinsdag 7 oktober 2014

Plakias

Lotte maakte ons wakker en stond recht in bed te kijken wanneer we haar eruit zouden halen. We namen uitgebreid de tijd voor een lekker ontbijt.

Daarna sprongen we in de auto richting Plakias. Het eerste deel was over de grote weg langs de kust, toen we bij Rethimnon het binnenland in reden werd het al snel smaller. Na een tijdje moesten we een zijweg nemen naar Plakias: tamelijk smal met af en toe een overstekende geit. Net voor we in Plakias aankwamen reden we nog door een mooie kloof (de kloof van Kourtaliotis).

Aan de rand van Plakias, dicht bij de Libische zee, vonden we een grote parking.

We liepen wat langs de zee, staken de Molenbeek over, waarin we veel visjes zagen zwemmen en begonnen onze wandeling richting Mirthios. Al snel waren we uit Plakias en liepen we over rustige weggetjes naar boven. We liepen tussen de olijfbomen en kwamen al snel bij de (grote) overblijfselen van een oude molen.

We steken de Molenbeek over.

Iets later moesten we over stenen de Molenbeek oversteken. Al snel kwamen we aan bij een kerkje, een mooi brugje en een tweede molen. Na deze molen begon het pas echt te klimmen richting Mirthios. Het was heel warm, dus echt snel gingen we niet vooruit.

De overblijfselen van de molen.

Gelukkig was het niet zo ver en bij het binnenwandelen van Mirthios konden we aan het oude washuis genieten van wat schaduw en het frisse water van een bronnetje.

We klommen de trappen op naar Taverna Plateia. Daar aten we Meze voor twee personen terwijl we genoten van het prachtige uitzicht op de Libische zee.

Lekker eten in Mirthios.

De terugweg naar Plakias ging heel snel. We installeerden ons op het strand en gingen met onze voetjes in de zee. Lotte vond het toch maar niets om met haar kleine voetjes in de grote zee te staan. Ze vond het wel heel leuk om op het piknik-dekentje te zitten en eerst naar mama en dan naar papa te kijken die in de zee zwommen.

Genieten van de zee.

Op de terugweg stopten we nog eens bij de kloof van Kourtaliotis waar we genoten van het uitzicht.

Terug in het hotel namen we een bad en 's avonds genoten we opnieuw van het lekkere eten. Na het flesje gaf Lotte over zodat we nog een douche moesten nemen. Daarna kropen we alledrie in bed.

maandag 6 oktober 2014

Roosbeek - Kreta

Onmenselijk, zo om 2u20 moeten opstaan (omdat de taxi ons om 3u kwam oppikken).  Belachelijk als je beseft dat ons vliegtuig pas om 6u05 zou opstijgen...  Maar de taxichauffeur drukte ons op het hart dat het toch noodzakelijk is om zo lang op voorhand te vertrekken, zelfs zo vroeg op de dag.  We waren, zoals verwacht, véél te vroeg in de luchhaven.  Er was daar wel al wat volk, maar we moesten nergens wachten.

Aan de gate lieten we Lotte nog wat spelen, rondkruipen en (aan twee handjes) rondstappen, want daarna moest ze nog lang genoeg stilzitten.  De vlucht zou immers 3u30 duren en je kan wel verwachten dat het verhaal van de giraf in de rode auto en de twee panda's in de gele auto na een keer of vijf wel gaat vervelen.  We zaten nog niet op het vliegtuig of Lotte had haar charmes al bovengehaald (zelfs als ze supermoe is, werken die dus nog) en was ze al andere mensen (veelal oudere dames) aan het verleiden.

Op het vliegtuig maakten we onszelf en Lotte vast en nog voor we goed en wel aan het bewegen waren, lag ze al in slaap, lekker tegen mij aan genesteld.  Zo konden we toch een tijdje alledrie lekker dutten.  Daarna kregen we iets te eten, speelden we wat en rustten we nog een beetje.  Bij het dalen, zeurde Lotte een beetje omdat ze last had van haar oortjes.  Maar gelukkig hadden we haar drinkbeker bij de hand.  Ze was echt superflink en wij waren (alweer) een fiere mama en papa.

Op Kreta duurde het even vooraleer onze valiezen op de band voorbij kwamen en nog veel langer eer we van achteraan in de rij bij het autoverhuurbedrijf waren opgeschoven tot helemaal vooraan.  Even later konden we dan wegrijden in "onze" Astra mét kinderzitje (al was het een beetje een gesukkel om dat laatste goed te installeren).  Lotte viel al gauw in slaap en, toegegeven, ik bleef niet lang achter.  Gelukkig was Wim wel nog bij de pinken en had hij direct door dat we iets te ver waren gereden,

De pechstrook wordt hier trouwens niet alleen gebruikt waarvoor ze bedoeld is, maar ook (en vooral) als extra rijvak om snelle chauffeurs even te laten passeren.

Het hotel was echt atypisch voor ons: grote blinkende inkomhal, iemand die ons - met golfkarretje - tot bij de auto bracht en onze valiezen droeg,...

De rest van de dag kuierden we nog wat rond op het domein van het hotel en sliepen we wat (met ons drietjes in het grote bed).  's Avonds gingen we nog eten: een uitgebreid buffet (waaruit we een lekkere mezze samenstelden) en een overweldigend aantal mensen.  Daarna kropen we met Lotte op stok.

dinsdag 23 september 2014

Ons eerste jaar met Lotte

Vandaag is ons kleine meisje al geen echt baby meer, maar begint ze stilaan een echte, flinke peuter te worden! Vandaag hebben wij verlof genomen en zijn we met ons drietjes naar Pairi Daiza gegaan, waar we van een mooie maar vermoeiende (zie foto) dag hebben gehad.


We hebben haar afgelopen jaar iedere dag eventjes gefilmd. Uit al dat beeldmateriaal hebben we voor iedere dag één seconde gekozen (moeilijk!) en al die secondes zijn aaneen geplakt in onderstaand filmpje. Het was een prachtig jaar en we hebben er met volle teugen van genoten! 

zaterdag 9 augustus 2014

Saint-Véran - Roosbeek

Aan alle mooie liedjes komt een einde, zo ook aan deze vakantie.  We hadden vandaag een autorit van 1002km voor de boeg, dus we stonden maar vroeg op (om 5u al!), om de drukte voor te zijn en op een deftig uur thuis te zijn (zodat Lotte niet meteen moet gaan slapen).

Even voor 6u zaten we al in de auto.  Lotte had haar flesje op, de laatste spullen waren ingeladen,...  Op zo'n onooglijk uur is er nog niemand op de baan, buiten een handvol leveranciers die de winkels in alle vroegte komen bevoorraden.

Afgelopen nacht hadden we een onweer over ons heen gekregen en dat was er duidelijk aan te merken: het regende fel toen we vertrokken en er lagen veel stenen op de baan.

Het uitzicht op de Col du Lautaret.

De kilometers tot in Grenoble werden maar traag afgelegd (wegens geen autostrade), maar wel langs mooie landschappen, o.a. met de Col de Lautaret (waar we een prachtig zicht hadden op besneeuwde toppen) en de watervallen in La Grave, even verderop.

De watervallen in La Grave.

We stopten maar twee keer onderweg om onze innerlijke mens te sterken, te tanken, wat met Lotte te spelen,...  Even voor 17u30 kwamen we dan eindelijk thuis.  Het verkeer was vlot, de kleine meid superflink, de chauffeur alert, het boek lekker spannend.

De vakantie was heerlijk, de frietjes achteraf ook.

vrijdag 8 augustus 2014

Croix de Curlet en Crête de Curlet

Om 0u45 ging mijn telefoon (die blijkbaar op maximaal volume stond), direct daarna ging die van Sara. Blijkbaar hadden we opnieuw vals alarm in onze veranda. Heel goed slapen deden we voor de rest van de nacht niet meer…

Rond 10u vertrokken we voor onze wandeling richting Croix de Curlet. Het was in het begin nogal moeilijk om de GR te vinden, maar dankzij onze kaart vonden we die dan toch beneden aan de parking.

Het eerste stuk van de wandeling ging goed naar beneden. Bij elke stap sprongen er een heleboel sprinkhanen weg. Na een kwartiertje stappen kwamen we bij Pont du Moulin waar we een mooi bergriviertje overstaken. Vandaar stond de wandeltijd tot Croix de Curlet aangeduid als 1u55.

Het mooie uitzicht op weg naar de Croix de Curlet.

Het paadje (een klein wegje waar een tractor zou moeten op kunnen rijden) begon direct heel hard te klimmen. Het was echt afzien! We wandelden door een bos waar de sprinkhanen al snel plaats maakten voor een heleboel vlinders. Na een tijdje namen we een smaller paadje dat langs het grotere wegje kronkelde. Het bleef enorm hard stijgen!

Aangekomen bij het Croix de Curlet.

Na heel wat mensen ingehaald te hebben, kwamen we op een open stuk waar een caravan van een herder stond. Na 10 minuutjes hard klimmen kwamen we aan bij het Croix de Curlet: na ongeveer 1u vanaf de Pont du Moulin. Goed gestapt!

Op de Crête de Curlet.

Het kruis was eigenlijk niet zo bijzonder (en eigenlijk nogal klein), maar we hadden wel een fantastisch uitzicht op Saint-Véran. We stapten nog wat verder (het paadje naar rechts) en liepen zo over de Crête de Curlet. Daar zagen we de koepels van de sterrenwacht van Châteaurenard. We klommen verder en verder en het uitzicht werd steeds mooier. Het paadje werd steeds moeilijker en toen ik wat wou uitrusten, zag Sara heel ver weg enkele gemzen. Goed gezien!

In de verte zagen we gemzen!

We klommen nog een beetje verder en begonnen dan aan de moeilijke afdaling: serieus naar beneden op steentjes. Het was niet zo eenvoudig om recht te blijven. Gelukkig werd het na een tijdje gemakkelijker en al snel stonden we weer bij de caravan van de herder.

Daar vonden we de perfecte steen om op te picknicken. De afdaling tot Pont du Moulin ging snel. Daarna was het nog 30 minuutjes sterk klimmen (en afzien!) tot in Saint-Véran. Daar kochten we nog tourtons voor morgen.

Lotte geniet van de berglucht!

Om 15u waren we terug in ons huisje. Tijd voor een dutje voor Lotte terwijl wij begonnen in te pakken en een douche namen. Na Lotte’s fruitpapje pakten we verder in en aten lekkere pasta (gemaakt door mijn keukenprinsesje).

‘s Avonds lazen we nog wat, brachten ons afval naar de container en kropen we vroeg in bed.

donderdag 7 augustus 2014

Col Agnel

Vandaag was ons plan om naar het marktje in Saint-Véran te gaan en daarna in het dorpje iets te eten alvorens eropuit te trekken.  Even voor half 11 stonden we dan op het marktje, maar er stond slechts een handvol kraampjes, waar honing verkocht werd, wol, kruiden,... maar geen brood.  We waren dus heel snel rond en keerden terug naar ons huisje, waar we nog een beetje lazen, terwijl Lotte een dik uur sliep.

We gingen 's middags terug eten in hetzelfde restaurantje als een paar dagen geleden (tartiflette deze keer), maar dat had nogal wat voeten in de aarde.  We zaten op de "verkeerde helft" van het terras en werden bediend door een dienster die zich de benen soms van het lijf liep maar heel inefficiënt werkte.  Het duurde eerst al heel lang eer we de menukaart kregen en eer ze onze bestelling had opgenomen, hadden de mensen naast ons haar al gevraagd of ze ons soms vergeten had.  Maar enfin, we hebben ons eten besteld en gekregen en het was heel lekker.

Op weg naar de Col d'Agnel.

Na het eten reden we naar Col d'Agnel, of Colle dell'Agnello zoals de Italianen 'em noemen.  Op de top konden we nog net op Frans grondgebied parkeren, zodat Lotte zo fier als een gieter al stappend de grens kon oversteken.  Onze kleine globetrotter!  Met Lotte in de armen kropen we langs een smal paadje naar omhoog en ze stapte zelf terug naar beneden, de beide handjes in mijn handen.  Soms tastte ze de bodem af met haar voetje, alvorens een echte stap te zetten, alsof ze een goed en betrouwbaar plekje zocht om haar voetje neer te zetten.

Lotte in Frankrijk of is het in Italië?

Hoewel het in Frankrijk beter weer was dan in Italië (zoveel wolken daar!) reden we toch de grens over op zoek naar de "gelateria", helaas zonder succes.  We stopten eerst in Pontechianale, maar buiten een stoeltjeslift viel er daar precies niet veel te beleven.  Daarna reden we door naar Casteldelfino, waar we door het hoofdstraatje kuierden.  Er werd daar vanalles verkocht (maar geen "gelato"!), terwijl de eerste minuten marsmuziek door luidsprekers galmde.  Het was net alsof we door de straat marcheerden!  We ontdekten enkele mooie zonnewijzers en keerden dan maar terug naar het goeie weer in Frankrijk.  Eén van de chauffeurs voor ons vond de marmotjes op de hellingen zo interessant dat hij er zijn bumper voor wou riskeren en om de haverklap zomaar stopte, wat leidde tot getoeter van de agressieve/temperamentvolle Fransman achter ons.

Lotte oefent het stappen in de bergen!

Onze pogingen om onderweg brood te kopen, mislukten wegens overal uitverkocht, dus kochten we ons een cake met tomaten en mozzarella en nog wat tourtons.  Heel lekker, zeker in combinatie met een glaasje pastis.

De smalle straatjes in Italië

Vooraleer we onze kleine meid in bedje staken, speelden we nog fijn met haar.  Het is ongelooflijk hoeveel ze de laatste tijd heeft bijgeleerd: op de knietjes kruipen (en dus niet alleen sluipen), zich rechttrekken, aan twee handjes stappen (slecht voor de rug van mama & papa), brood eten (met twee vingertjes),...

Zelf lazen we nog een beetje alvorens we gingen slapen.

woensdag 6 augustus 2014

Lac des Rouites

Vandaag sliepen we een beetje langer uit. Toen we Lotte om 9u30 uit bedje gingen halen, stond ze vrolijk recht, rond te kijken, in haar bedje. Toen we klaar waren om te vertrekken was het al na 11u. We reden richting Guillestre, maar sloegen iets vroeger af richting Ceillac. Op de grote weg richting Guillestre zagen we veel groepjes wielrenners, maar op het kronkelende zigzagwegje naar Ceillac was het heel rustig. Boven Ceillac zagen we meer dan 20 parapentisten.

We parkeerden ons iets verder naast een mooi bergbeekje. Iets na 12 begonnen we aan de wandeling. De eerste 200m waren naast het beekje en dus tamelijk vlak, maar daarna sloegen we af en ging het (heel) steil naar boven. Ook al hadden we elk ongeveer 10kg op onze rug, toch haalden we veel andere wandelaars in (en werden we zelf niet ingehaald).

Het steile paadje.

Na ongeveer 40 minuten klauteren (wat was dat zwaar!) kwamen we bij een mooie waterval, de Cascade de la Pisse. Ook na de waterval bleef het serieus klimmen. Tijdens de ganse klim zagen we enorm veel vlindertjes.

De zware wandeling.

Uiteindelijk werd het toch minder steil en al snel kwamen we aan bij Lac Miroir. We waren eerst wat teleurgesteld omdat we enkel planten zagen en geen meer. Maar toen we iets verder wandelden begonnen we toch water te zien. Op de achtergrond zagen we ruwe, besneeuwde bergen.

De ruwe, besneeuwde bergen.

Het was heel druk bij Lac Miroir. Overal zaten mensen te eten of uit te rusten. Wij besloten dus verder te stappen tot Lac des Rouites. Het was niet gemakkelijk om de goeie weg te vinden, maar al snel begonnen we alweer hard te klimmen langs een riviertje.

Toen we bovenkwamen bij Lac des Rouites waren we daar helemaal alleen. De perfecte plaats voor een piknik dus. Buiten het gefluit van marmotjes was het er muisstil. Zalig! Het was een klein meertje omgeven door scherpe en hoge rotsen met hier en daar wat sneeuw. Een adembenemend uitzicht!

Lac des Rouites.

Na het eten keerden we langs dezelfde weg terug aan een heel hoog tempo. Tijdens de afdaling liepen er ons verschillende mensen, soms kinderen voorbij. Totaal gek!

Een uurtje later stonden we weer beneden. Lotte oefende het stappen nog een beetje en daarna reden we terug naar het huisje. We hadden pech want we zaten vaak achter trage auto’s.

Terug thuis gaven we Lotte een fruitpapje en genoten we van een pastisje. Nadat we lasagna hadden gegeten speelden we nog wat met Lotte, gaven haar een badje en stopten haar in bed. Wij hielden een rustige avond: Sara tekende wat, ik schreef het reisverhaal. Daarna lazen we nog wat.