Translate

zondag 5 november 2017

Gaschurn - Roosbeek

Even voor 7u werd heel het hotel (wij dus) gewekt door Lotte die alsnog uit bed viel.  Het zat eraan te komen (we hadden haar al een paar keer moeten redden gisterenavond en vannacht...).  Een halfuurtje later ging de wekker pas.  Traditioneel werd het gordijn opzij geschoven voor een blik op de bergen:  Mijn bergen!  Onze bergen!

We laadden alle spullen in de auto (op de lege parkeerplaats) en gingen ontbijten (in de lege ontbijtzaal).  Meneer en madame waren speciaal afgekomen om ons te zien.  Ze hadden het ons gezellig gemaakt, met kaarsjes en servies met diertjes voor Lotte.  We moesten wel nog even op Daniel wachten om te betalen, maar het was wel leuk om eens bij te praten.

Nog voor 9u zaten we in de auto, op weg door de lege straten.  Zoals steeds vond ik het moeilijk om te vertrekken uit Gaschurn.  Leuk om hier eens te zijn in het tussenseizoen als er niemand is en het hier uitgestorven lijkt.

Het begon al snel te regenen, soms zelfs tamelijk hevig, dus veel zin om te stoppen hadden we niet.  's Middags was het gelukkig wel droog, zodat we de kans hadden om te stoppen en om beurten in een stokbrood te bijten.


We volgden een alternatieve route (en misten bijgevolg de halverwegebrug) en gelukkig was er geen file (op zondag rijden er ook geen vrachtwagens in Duitsland).  Rond 17u waren we al thuis!

We begonnen al meteen met uitpakken en gingen nog snel naar de "frietjeswinkel".  Nadat Lotte tegen 19u30 was gaan slapen, ruimden we de rest nog op.  We waren blij dat we in de zetel konden ploffen...

zaterdag 4 november 2017

Naar Gaschurn

Lotte kwam al om 6u15 onze kamer binnen om te vragen hoe laat het was.  Het midden van de nacht was blijkbaar een goed antwoord, want ze kroop terug in haar bedje.  Een half uurtje later hoorden we haar spelen in de living en iets na 7 uur kwam ze ons echt wakker maken.



We pakten alles in en toen Lotte haar ontbijt eindelijk op was, konden we rond 9 uur vertrekken naar de Montafon.  De rit verliep heel vlot.  We luisterden naar Kabouter Korsakov en reden door veel (en lange) tunnels.  Om 11u20 parkeerden we ons bij de lift naar Kristberg.  We hadden geluk, want we moesten niet wachten en konden direct in de drukke lift stappen.



Boven aten we een koekje en genoten we van het wondermooie uitzicht.  We maakten een wandeling en passeerden langs sneeuwkanonnen en skiliften.  Heel ver zijn we niet geraakt, want Lotte was nogal moe.  Na ons middagmaal keerden we dus al terug.  We wandelden langs een klein meertje en stonden al snel terug bij de lift.  Daar zocht en vond mama nog snel een geocache.  De uitzichten waren echt wel indrukwekkend!



Terug beneden was het maar 20 minuutjes rijden tot hotel Saladina in Gaschurn.  Daar verwelkomden ze ons met open armen.  Blijkbaar zijn we de enige gasten.  Wel een beetje raar, want tijdens de skivakantie zit het hotel altijd helemaal vol.  We kregen de kamers te zien waar we in maart waarschijnlijk zullen zitten tijdens de skivakantie.  We wandelden even naar het dalstation, zagen de vele werken en liepen met Lotte tot aan de skischool.  Niet te geloven hoeveel dingen ze nog herkent.


We kochten nog wat spulletjes in de vernieuwde Spar en genoten samen van de sauna.  Daarna gingen we vlug bij de Italiaan eten.  Terug in het hotel ging Lotte pas rond 8 uur slapen.  Wij lazen nog een beetje in bed, redden Lotte die bijna uit bed viel en knipten het licht uit.

vrijdag 3 november 2017

Reisenschuh

Lotte was al erg vroeg uit de veren vanmorgen en begon al te spelen in de living.  Papa stond eerst op en bouwde hoge torens met haar, terwijl mama nog even mocht blijven liggen.


We aten pudding (met verse koemelk) voor ontbijt en gingen dan naar buiten.  Het fietsen lukte niet zo goed (Lotte was afgeleid, vergat te trappen,...).  We gingen naar de winkel om eten en kerstcadeaus te kopen.  De winkel leek gevuld met mensen met haast en in plundermodus...


Terug bij het huisje was de jongste dochter van de boerderij buiten aan het spelen en zich goed vuil aan het maken.  Lotte ging bij haar zitten en de twee vriendinnetjes speelden en taterden met elkaar, alsof er geen verschil in taal was...


Even later kropen we onder ons drietjes de weide naast de boerderij omhoog (en ja, die was op het einde erg steil!).  We volgende de slingerende weg naar boven, in de hoop een mooi(er) uitzicht te hebben of een bank te vinden, maar jammergenoeg stonden we ineens voor een afsluiting en konden we niet verder.  We zetten ons neer voor het hek en aten een koekje (of twee), alvorens we aan de afdaling begonnen.  Het was wel aangenaam in het zonnetje, maar we aten toch maar binnen omdat ze zich af en toe achter een wolk verstopte (en dan is het ineens fris).


Na het eten speelden we eerst gezelschapsspelletjes (De wereld rond met Kaatje) en gingen nog wat naar de speeltuin.  Lotte had nog zin om te fietsen en het ging al heel wat beter dan vanmorgen.  Zolang ze niet doorheeft dat we haar niet meer vasthebben, fietst ze al flinke stukken zelf!


Het koelt hier wel snel af (de zon verdwijnt snel achter de bergen), dus na het fietsen konden we wel een warme chocomelk gebruiken.  Spijtig genoeg werd het ook stilaan tijd om op te ruimen en in te pakken...  Morgen trekken we naar Saladina en Lotte vindt het toch maar raar dat we daar naartoe gaan zonder onze ski's.  Hopelijk is ze niet te hard ontgoocheld dat er geen sneeuw ligt!

donderdag 2 november 2017

Naar de Furtalm

Rond 4 uur werd Lotte wakker en riep ze ons.  Ze stelde een heleboel vragen, ging eens naar het toilet, wou naar de bergen en de sterretjes kijken en ging gelukkig verder slapen.  Om 7u30 maakte ze ons definitief wakker.  We aten lekkere pudding en zagen dat het buiten wit zag van de kou.



We speelden en knutselden wat en gingen toen naar buiten om te fietsen.  Dat ging alweer een heel stuk beter!  Lotte speelde nog wat in de speeltuin voor we vertrokken naar de parking bij de Hölle waterval.  Daar vertrok vandaag onze wandeling naar de Furtalm Hütte. 



We stapten de brug over en begonnen al snel sterk te klimmen.  We volgden wandeling '6', in de rood-wit-rode strepen.  Lotte stapte al heel wat beter, maar was toch nog moe.  We moesten over bruggetjes en grote stenen klauteren.  We hadden een prachtig uitzicht op de bergen.  Na 700 meter stopten we eens (na een ferme klim!) om een koekje te eten.  Niet zo veel later had de zware klim een slachtoffer opgeleverd: Lotte was te moe en wou gepakt worden.  Het laatste deel tot aan de gesloten hut klom het iets minder hard, op het einde konden we zelfs over een mooi pad met kleine steentjes naar beneden wandelen.



We stapten voorbij de hut en begonnen opnieuw sterk te klimmen.  Tien minuutjes later zochten we een grote steen om te picknicken.  Er volgde nog een sterke klim waarop Lotte het grootste deel werd gedragen.  Vanop het hoogste punt stapte ze helemaal zelf terug naar de auto.  Eerst op smalle paadjes met haarspeldbochten, daarna op dezelfde weg terug.



We beeldden dieren uit en eerst moest mama raden wat we waren.  Daarna werden de rollen omgedraaid en moest ik raden wat mama en Lotte uitbeeldden.  Daarna raadde Lotte.  We maakten veel plezier en voor we het wisten waren we terug bij de auto.  Flink gewandeld!  En tijd voor een koekje.


Terug bij het huisje wou Lotte opnieuw fietsen en deze keer reed ze zeker 25 meter alleen.  Daarna speelde ze nog in de speeltuin.  Lotte en mama tekenden nog wat en toen gingen we in de douche.  We speelden met de Duplo en na het eten kroop Lotte al snel uitgeput in bed.  Mama maakte nog lekkere pudding (met verse koemelk!).  Wij keken nog naar een filmpje voor we ook gingen slapen.

woensdag 1 november 2017

Reisenschuh

We werden wééral vroeg gewekt door de gillende peuter van de buren.  Lotte stond ook ineens in onze kamer toen het nog donker was, maar gelukkig konden we haar overtuigen om nog wat verder te slapen in haar eigen bedje.

Aangezien we er al twee zware wandeldagen hadden opzitten (voor Lotte dan toch), bleven we vandaag op de boerderij.  We knutselden een aftelkalender voor Sint-Maarten, oefenden wat met het fietsen, speelden buiten,...  Na de "ontknoping" van gisterenavond kon ik ook verderbreien aan mijn trui.

Lotte was heel moe vandaag en het zeuren en huilen waren navenant, helaas.  Gelukkig kregen we haar in de namiddag zo ver dat ze wat rustte in de zetel, waarna het beter ging.  We gingen nog wat fietsen (toch enkele meters alleen en geen platte katten!) en Lotte mocht daarna nog wat op de trampoline.  Daarna "versierden" we samen de gekochte pizzabodem met champignons, ham en kaas.  Zo'n snelle, quasi-prefab maaltijd smaakt ook wel eens.

Na het eten reden we nog met de stoelentrein en kregen we nog Duplo-taart.  We staken onze vermoei(en)de kleine meid in bed en maakten pudding met de verse melk van de boerderij.  Daarna keken we nog naar een film (The Black Dahlia), alvorens we zelf gingen slapen. 

dinsdag 31 oktober 2017

Wasserfallweg

We werden opnieuw wakker gemaakt rond 7 uur door het kindje van de buren.  Iets later stond Lotte bij ons in de kamer.  Buiten zag het gras er wit uit door het stevige vriezen.  Na het ontbijt werd er nog gespeeld en geknutseld tot het buiten wat warmer was. 



Daarna gingen we naar buiten, om een beetje te oefenen bij het fietsen.  Er reden heel wat tractors op en aan en aan de overkant van de weg waren graafmachines aan het werk...  Lotte was dan ook te afgeleid om goed te kunnen oefenen.  We gingen dus al snel naar de koeien (en de machines) kijken.  Veronika kwam ons vertellen dat we eens naar boven mochten.  Daar zagen we eerst een konijntje zitten, daarna hadden we een goed zicht op de koeien en helemaal achteraan zaten nog 4 kippen.



We maakten ons klaar voor de wandeling en reden een dikke 5 minuten tot aan het vertrekpunt.  Daar waren ze bezig met grote werken.  Er werd precies een nieuw dorp uit de grond gestampt.  We moesten ons dus iets voor het echte begin parkeren en langs de werken stappen.



De watervalweg begon met een stuk langs de rivier.  Aan de eerste bank stopten we al eens om een koekje te eten.  We keerden iets terug om een moeilijker paadje te nemen, omdat we dachten dat Lotte dat leuker zou vinden... Maar het ging vandaag echt niet vooruit.  We moesten haar constant voorttrekken en aanmanen om toch maar verder te stappen.  We probeerden haar af te leiden, liedjes te zingen, treintjes te maken, ... Niets hielp.  Ze had gisteren natuurlijk al enorm ver gewandeld...



Het eerste deel van de wandeling liepen we in het zonnetje en moesten we goed klimmen.  Het voelde echt warm aan.  Al tamelijk snel (in afstand dan toch) kwamen we aan een eerste, mooie waterval.  In een mooi bos raapten mama en Lotte al wat kerstversiering op en iets later zaten we in een klein huisje, net groot genoeg om een bank in te zetten, onze boterhammetjes op te smullen.



We passeerden schaapjes en kwamen al snel in de schaduw terecht.  Daar was het plots veel kouder en lag er hier en daar een beetje sneeuw.  We moesten eventjes 5 minuutjes omlopen om de Hölle waterval te zien: Echt wel de mooiste van de dag.  Tamelijk hoog met een mooi poeltje beneden.  We klommen terug naar boven om echt aan de terugweg te beginnen.  Daarna liepen we eventjes langs de weg en dan door een mooi bos.  Het ging goed naar beneden, zodat we eindelijk wat snelheid konden maken.  Na 4 uur stappen (voor 5,4 km!) waren we terug bij de auto.



Terug bij het huisje aten we wat druifjes.  Lotte luisterde nog altijd niet zo goed.... Ze ging wel flink onder de douche.  Enkele maanden geleden durfde ze dat nog niet, nu was het niet makkelijk om haar er weer uit te krijgen.



Terwijl mama het eten kookte, gingen Lotte en ik op de schommel en op de glijbaan spelen (in de kou!).  Na het eten kroop Lotte al snel in bed.  Ik maakte nog een foto met sterrensporen en we probeerden nog de knopen uit een bol wol te krijgen.


maandag 30 oktober 2017

Gilfenklamm

Lotte was gisterenavond en vannacht een paar keer wakker geworden en klonk als een zeehond.  Zo hoesten, ocharme!  Het was toch een hele opluchting toen ze tegen 8u vrolijk onze kamer binnenkwam en zei dat het toch al beter ging met haar verkoudheid.  Wij lagen ondertussen al zeker een uur wakker, omdat de jongste telg van de buren aan het roepen en gillen was.


Toen we opstonden, lagen de bergen te baden in het zonlicht, al was het nog erg koud,  Na het ontbijt speelden we nog een beetje en tenslotte deden we onze warme kleren aan om de kou te trotseren.  Een skibroek kwam er nog niet aan de pas, maar thermisch ondergoed, een muts, sjaal en handschoenen waren wel nodig.


Na een korte rit tot bij de sporthal van Stanger trokken we onze wandelschoenen aan en gingen we op pad.  In het begin was het paadje nog niet zo interessant (al passeerden we wel een speeltuin waarmee we Lotte de hele wandeling konden motiveren), maar dat veranderde al snel toen we de kassa waren gepasseerd.  Het pad werd - haast ongemerkt - smaller, met uitstekende stenen en boomwortels ("boomtrappen"), echt een parcours voor Lotte.  Zelfs de trappen waren op haar maat gemaakt.


We volgden wel de hele tijd het riviertje, maar het duurde toch wel even eer het een echte klamm werd.  Watervalletjes donderden naar beneden, brugjes slingerden heen en weer,...  Op hete dagen een fijne afkoeling, nu toch wat fris, al zaten we daar wel wat afgeschermd van de wind.


Rond de middag kwamen we boven uit de klamm, bij Jaufensteg, waar veel wandelaars zich neerpostten op een terrasje.  Wij namen snel een kijkje in het kapelletje ("Waar is het zusje?" vroeg Lotte, op zoek naar een afbeelding van Jezus) en staken vervolgens een weide door, om aansluiting te vinden op wandelpad 1A.


We liepen eerst een tijdje op asfalt, maar dat vonden we niet erg: het straatje was rustig genoeg en het uitzicht op de bergen was prachtig.  We vonden zelfs een bankje in het zonnetje om te eten.


Verder op de weg kwamen we langs een wei met schapen met zo van die schattige hangoren en er was ook een zwart lammetje dat nog wat wankel op z'n pootje stond (tot ons groot jolijt).  In een afvalcontainer langs de kant van de weg vonden we niet alleen een hele hoop kapotte skistokken, maar ook borden van een stoeltjeslift.  Die konden we toch echt niet laten liggen!


Met twee borden onder mijn arm doken we even verderop - via een smal paadje - het bos in.  We passeerden langs ruïne Reifenegg, een hoog gebouw met dikke muren maar zonder dak.  Lotte was toch ongerust over de koning, de prins en de prinses, die nat werden als het regende.


We daalden verder af door het bos en kregen het einddoel stilaan in zicht.  We kwamen terug op de aanloopweg van vanmorgen, via een rood-wit paadje dat me toen al intrigeerde.


Na ongeveer vier uur kwamen we bij de speeltuin, de ultieme beloning voor onze flinke stapper.  Ze had zelfs nog energie over om nog wat te spelen!  Maar het koelde wel snel af, dus we waren blij dat we in de auto konden kruipen.  We hadden 6.7km gestapt en alles samengeteld had Lotte zich misschien een kilometer laten dragen.


Op de terugweg naar ons huisje deden we nog inkopen bij de Eurospar, waar we voor het eerst het gevoel hadden dat we in Italië zijn: zo'n aanbod pasta!


Terwijl ik het avondeten maakte (cannelloni al forno), knutselde Lotte met papa een kabouter.  Ze was wel doodop, want om 18u (tijdens het eten eigenlijk) vroeg ze al om te gaan slapen.


Wij lazen nog wat, dronken een glaasje en kropen ook maar vroeg in bed.

zondag 29 oktober 2017

Regendag en zwemmen in Mühlbach

Lotte was al wakker om 6u30. Dat vonden wij nog wat vroeg, maar niet echt te verbazen, want ze was gisteren vroeg in bed gekropen en deze nacht hadden we onze uurwerken moeten aanpassen naar het winteruur. Lotte begon al te spelen, terwijl wij nog wat verder rustten.  Het was nogal slecht weer...  Veel wind, niet warm en veel wolken.  Na het ontbijt begon het te regenen.  Aangezien het vandaag de enige dag was waarop er regen was voorspeld, maakten we er een rustig dagje van. 

Er werd heel wat gelezen, met de duplo gespeeld en getekend.  Lotte speelde ook juf voor haar knuffeltjes.  We speelden ook nog wat gezelschapsspelletjes.  Na het eten vertrokken we richting Mühlbach, naar het zwembad.  Onderweg zagen we een prachtige regenboog.  Amper 20 km na het vertrek scheen het zonnetje al en was het 20 graden (tegenover 8 graden in Reisenschuh).


We stonden eventjes in de file bij de péage en begonnen aan de klim naar Mühlbach.  We konden maar moeilijk geloven dat we boven op een berg een zwembad zouden vinden, maar gelukkig was dat wel het geval.

We speelden eerst een hele tijd in het kinderzwembad.  Lotte maakte veel plezier door altijd van de glijbaan te gaan.  Helaas was het heel erg glad en ging Lotte enkele keren tegen de grond (of tegen de glijbaan).  We gingen ook nog in het diepe zwembad waar Lotte toonde dat ze al goed kon zwemmen met haar bandjes.

We aten een koek en reden terug, deze keer via de weg naast de autostrade.  In Reisenschuh was het nog altijd aan het regenen.  We aten lekkere pasta met kaassaus en hamblokjes.  We dansten en speelden nog een hele tijd.  Lotte ging pas rond 20u slapen.  Ze had plots veel last van een lelijke hoest, dus kwam ze nog even uit bed om te bekomen.

Wij lazen nog voor we ook in bed kropen.