Translate

dinsdag 31 oktober 2017

Wasserfallweg

We werden opnieuw wakker gemaakt rond 7 uur door het kindje van de buren.  Iets later stond Lotte bij ons in de kamer.  Buiten zag het gras er wit uit door het stevige vriezen.  Na het ontbijt werd er nog gespeeld en geknutseld tot het buiten wat warmer was. 



Daarna gingen we naar buiten, om een beetje te oefenen bij het fietsen.  Er reden heel wat tractors op en aan en aan de overkant van de weg waren graafmachines aan het werk...  Lotte was dan ook te afgeleid om goed te kunnen oefenen.  We gingen dus al snel naar de koeien (en de machines) kijken.  Veronika kwam ons vertellen dat we eens naar boven mochten.  Daar zagen we eerst een konijntje zitten, daarna hadden we een goed zicht op de koeien en helemaal achteraan zaten nog 4 kippen.



We maakten ons klaar voor de wandeling en reden een dikke 5 minuten tot aan het vertrekpunt.  Daar waren ze bezig met grote werken.  Er werd precies een nieuw dorp uit de grond gestampt.  We moesten ons dus iets voor het echte begin parkeren en langs de werken stappen.



De watervalweg begon met een stuk langs de rivier.  Aan de eerste bank stopten we al eens om een koekje te eten.  We keerden iets terug om een moeilijker paadje te nemen, omdat we dachten dat Lotte dat leuker zou vinden... Maar het ging vandaag echt niet vooruit.  We moesten haar constant voorttrekken en aanmanen om toch maar verder te stappen.  We probeerden haar af te leiden, liedjes te zingen, treintjes te maken, ... Niets hielp.  Ze had gisteren natuurlijk al enorm ver gewandeld...



Het eerste deel van de wandeling liepen we in het zonnetje en moesten we goed klimmen.  Het voelde echt warm aan.  Al tamelijk snel (in afstand dan toch) kwamen we aan een eerste, mooie waterval.  In een mooi bos raapten mama en Lotte al wat kerstversiering op en iets later zaten we in een klein huisje, net groot genoeg om een bank in te zetten, onze boterhammetjes op te smullen.



We passeerden schaapjes en kwamen al snel in de schaduw terecht.  Daar was het plots veel kouder en lag er hier en daar een beetje sneeuw.  We moesten eventjes 5 minuutjes omlopen om de Hölle waterval te zien: Echt wel de mooiste van de dag.  Tamelijk hoog met een mooi poeltje beneden.  We klommen terug naar boven om echt aan de terugweg te beginnen.  Daarna liepen we eventjes langs de weg en dan door een mooi bos.  Het ging goed naar beneden, zodat we eindelijk wat snelheid konden maken.  Na 4 uur stappen (voor 5,4 km!) waren we terug bij de auto.



Terug bij het huisje aten we wat druifjes.  Lotte luisterde nog altijd niet zo goed.... Ze ging wel flink onder de douche.  Enkele maanden geleden durfde ze dat nog niet, nu was het niet makkelijk om haar er weer uit te krijgen.



Terwijl mama het eten kookte, gingen Lotte en ik op de schommel en op de glijbaan spelen (in de kou!).  Na het eten kroop Lotte al snel in bed.  Ik maakte nog een foto met sterrensporen en we probeerden nog de knopen uit een bol wol te krijgen.


maandag 30 oktober 2017

Gilfenklamm

Lotte was gisterenavond en vannacht een paar keer wakker geworden en klonk als een zeehond.  Zo hoesten, ocharme!  Het was toch een hele opluchting toen ze tegen 8u vrolijk onze kamer binnenkwam en zei dat het toch al beter ging met haar verkoudheid.  Wij lagen ondertussen al zeker een uur wakker, omdat de jongste telg van de buren aan het roepen en gillen was.


Toen we opstonden, lagen de bergen te baden in het zonlicht, al was het nog erg koud,  Na het ontbijt speelden we nog een beetje en tenslotte deden we onze warme kleren aan om de kou te trotseren.  Een skibroek kwam er nog niet aan de pas, maar thermisch ondergoed, een muts, sjaal en handschoenen waren wel nodig.


Na een korte rit tot bij de sporthal van Stanger trokken we onze wandelschoenen aan en gingen we op pad.  In het begin was het paadje nog niet zo interessant (al passeerden we wel een speeltuin waarmee we Lotte de hele wandeling konden motiveren), maar dat veranderde al snel toen we de kassa waren gepasseerd.  Het pad werd - haast ongemerkt - smaller, met uitstekende stenen en boomwortels ("boomtrappen"), echt een parcours voor Lotte.  Zelfs de trappen waren op haar maat gemaakt.


We volgden wel de hele tijd het riviertje, maar het duurde toch wel even eer het een echte klamm werd.  Watervalletjes donderden naar beneden, brugjes slingerden heen en weer,...  Op hete dagen een fijne afkoeling, nu toch wat fris, al zaten we daar wel wat afgeschermd van de wind.


Rond de middag kwamen we boven uit de klamm, bij Jaufensteg, waar veel wandelaars zich neerpostten op een terrasje.  Wij namen snel een kijkje in het kapelletje ("Waar is het zusje?" vroeg Lotte, op zoek naar een afbeelding van Jezus) en staken vervolgens een weide door, om aansluiting te vinden op wandelpad 1A.


We liepen eerst een tijdje op asfalt, maar dat vonden we niet erg: het straatje was rustig genoeg en het uitzicht op de bergen was prachtig.  We vonden zelfs een bankje in het zonnetje om te eten.


Verder op de weg kwamen we langs een wei met schapen met zo van die schattige hangoren en er was ook een zwart lammetje dat nog wat wankel op z'n pootje stond (tot ons groot jolijt).  In een afvalcontainer langs de kant van de weg vonden we niet alleen een hele hoop kapotte skistokken, maar ook borden van een stoeltjeslift.  Die konden we toch echt niet laten liggen!


Met twee borden onder mijn arm doken we even verderop - via een smal paadje - het bos in.  We passeerden langs ruïne Reifenegg, een hoog gebouw met dikke muren maar zonder dak.  Lotte was toch ongerust over de koning, de prins en de prinses, die nat werden als het regende.


We daalden verder af door het bos en kregen het einddoel stilaan in zicht.  We kwamen terug op de aanloopweg van vanmorgen, via een rood-wit paadje dat me toen al intrigeerde.


Na ongeveer vier uur kwamen we bij de speeltuin, de ultieme beloning voor onze flinke stapper.  Ze had zelfs nog energie over om nog wat te spelen!  Maar het koelde wel snel af, dus we waren blij dat we in de auto konden kruipen.  We hadden 6.7km gestapt en alles samengeteld had Lotte zich misschien een kilometer laten dragen.


Op de terugweg naar ons huisje deden we nog inkopen bij de Eurospar, waar we voor het eerst het gevoel hadden dat we in Italië zijn: zo'n aanbod pasta!


Terwijl ik het avondeten maakte (cannelloni al forno), knutselde Lotte met papa een kabouter.  Ze was wel doodop, want om 18u (tijdens het eten eigenlijk) vroeg ze al om te gaan slapen.


Wij lazen nog wat, dronken een glaasje en kropen ook maar vroeg in bed.

zondag 29 oktober 2017

Regendag en zwemmen in Mühlbach

Lotte was al wakker om 6u30. Dat vonden wij nog wat vroeg, maar niet echt te verbazen, want ze was gisteren vroeg in bed gekropen en deze nacht hadden we onze uurwerken moeten aanpassen naar het winteruur. Lotte begon al te spelen, terwijl wij nog wat verder rustten.  Het was nogal slecht weer...  Veel wind, niet warm en veel wolken.  Na het ontbijt begon het te regenen.  Aangezien het vandaag de enige dag was waarop er regen was voorspeld, maakten we er een rustig dagje van. 

Er werd heel wat gelezen, met de duplo gespeeld en getekend.  Lotte speelde ook juf voor haar knuffeltjes.  We speelden ook nog wat gezelschapsspelletjes.  Na het eten vertrokken we richting Mühlbach, naar het zwembad.  Onderweg zagen we een prachtige regenboog.  Amper 20 km na het vertrek scheen het zonnetje al en was het 20 graden (tegenover 8 graden in Reisenschuh).


We stonden eventjes in de file bij de péage en begonnen aan de klim naar Mühlbach.  We konden maar moeilijk geloven dat we boven op een berg een zwembad zouden vinden, maar gelukkig was dat wel het geval.

We speelden eerst een hele tijd in het kinderzwembad.  Lotte maakte veel plezier door altijd van de glijbaan te gaan.  Helaas was het heel erg glad en ging Lotte enkele keren tegen de grond (of tegen de glijbaan).  We gingen ook nog in het diepe zwembad waar Lotte toonde dat ze al goed kon zwemmen met haar bandjes.

We aten een koek en reden terug, deze keer via de weg naast de autostrade.  In Reisenschuh was het nog altijd aan het regenen.  We aten lekkere pasta met kaassaus en hamblokjes.  We dansten en speelden nog een hele tijd.  Lotte ging pas rond 20u slapen.  Ze had plots veel last van een lelijke hoest, dus kwam ze nog even uit bed om te bekomen.

Wij lazen nog voor we ook in bed kropen.

zaterdag 28 oktober 2017

Roosbeek - Reisenschuh

Na een veel te korte nacht werden we om 3u brutaal wakker gemaakt door onze opdringerige wekker.  Met kleine oogjes sloften we naar de badkamer.  Op straat (en dus ook in onze gang) was het pikdonker.  Zo zalig dat ze 's nachts de lichten doven in onze straat!  Al loop je wel tegen een muur van licht aan als je aan de steenweg komt.

Lotte was nog vast aan het slapen toen we haar kamertje binnen kwamen, maar ze stond wel monter en blij op, klaar om aan de vakantie te beginnen!  Tegen 3u35 staken de laatste spullen in de auto en konden we aan de lange rit beginnen.  Op zich valt 925km wel mee, maar we hadden wel veel file onderweg.  Zo veel wegenwerken!

Gelukkig werden we onderweg bezig gehouden door een zingende / vertellende / wijzende / vragende kleine meid op de achterbank.  Het zonnetje scheen en we kregen steeds meer bergen te zien.  Toch altijd betoverend, zo'n berglandschap!

Via Brenner reden we (met de vlam in de pijp) de grens met Italië over, waar alles tweetalig Duits - Italiaans werd aangeduid.

Tegen 15u reden we de oprit naar de boerderij op, waar mooie bruine koeien in de stal stonden.  We werden vriendelijk (in het Duits) onthaald door Veronika en installeerden ons in ons huisje.  Daarna gingen we weer naar buiten om wat te oefenen met de fiets zonder zijwieltjes.  Natuurlijk niet gemakkelijk: kijken waar je rijdt, blindelings de pedalen vinden, trappen (snel genoeg), mooi recht zitten,... en dat allemaal tegelijk!  Maar het begon al beter te gaan!


We gingen weer naar binnen: spelen met de Duplo, eten, lezen,...  We waren alledrie heel erg moe en kropen dus vroeg in bed (al was het niet gemakkelijk om mijn boek weg te leggen...).