Translate

zaterdag 9 augustus 2014

Saint-Véran - Roosbeek

Aan alle mooie liedjes komt een einde, zo ook aan deze vakantie.  We hadden vandaag een autorit van 1002km voor de boeg, dus we stonden maar vroeg op (om 5u al!), om de drukte voor te zijn en op een deftig uur thuis te zijn (zodat Lotte niet meteen moet gaan slapen).

Even voor 6u zaten we al in de auto.  Lotte had haar flesje op, de laatste spullen waren ingeladen,...  Op zo'n onooglijk uur is er nog niemand op de baan, buiten een handvol leveranciers die de winkels in alle vroegte komen bevoorraden.

Afgelopen nacht hadden we een onweer over ons heen gekregen en dat was er duidelijk aan te merken: het regende fel toen we vertrokken en er lagen veel stenen op de baan.

Het uitzicht op de Col du Lautaret.

De kilometers tot in Grenoble werden maar traag afgelegd (wegens geen autostrade), maar wel langs mooie landschappen, o.a. met de Col de Lautaret (waar we een prachtig zicht hadden op besneeuwde toppen) en de watervallen in La Grave, even verderop.

De watervallen in La Grave.

We stopten maar twee keer onderweg om onze innerlijke mens te sterken, te tanken, wat met Lotte te spelen,...  Even voor 17u30 kwamen we dan eindelijk thuis.  Het verkeer was vlot, de kleine meid superflink, de chauffeur alert, het boek lekker spannend.

De vakantie was heerlijk, de frietjes achteraf ook.

vrijdag 8 augustus 2014

Croix de Curlet en Crête de Curlet

Om 0u45 ging mijn telefoon (die blijkbaar op maximaal volume stond), direct daarna ging die van Sara. Blijkbaar hadden we opnieuw vals alarm in onze veranda. Heel goed slapen deden we voor de rest van de nacht niet meer…

Rond 10u vertrokken we voor onze wandeling richting Croix de Curlet. Het was in het begin nogal moeilijk om de GR te vinden, maar dankzij onze kaart vonden we die dan toch beneden aan de parking.

Het eerste stuk van de wandeling ging goed naar beneden. Bij elke stap sprongen er een heleboel sprinkhanen weg. Na een kwartiertje stappen kwamen we bij Pont du Moulin waar we een mooi bergriviertje overstaken. Vandaar stond de wandeltijd tot Croix de Curlet aangeduid als 1u55.

Het mooie uitzicht op weg naar de Croix de Curlet.

Het paadje (een klein wegje waar een tractor zou moeten op kunnen rijden) begon direct heel hard te klimmen. Het was echt afzien! We wandelden door een bos waar de sprinkhanen al snel plaats maakten voor een heleboel vlinders. Na een tijdje namen we een smaller paadje dat langs het grotere wegje kronkelde. Het bleef enorm hard stijgen!

Aangekomen bij het Croix de Curlet.

Na heel wat mensen ingehaald te hebben, kwamen we op een open stuk waar een caravan van een herder stond. Na 10 minuutjes hard klimmen kwamen we aan bij het Croix de Curlet: na ongeveer 1u vanaf de Pont du Moulin. Goed gestapt!

Op de Crête de Curlet.

Het kruis was eigenlijk niet zo bijzonder (en eigenlijk nogal klein), maar we hadden wel een fantastisch uitzicht op Saint-Véran. We stapten nog wat verder (het paadje naar rechts) en liepen zo over de Crête de Curlet. Daar zagen we de koepels van de sterrenwacht van Châteaurenard. We klommen verder en verder en het uitzicht werd steeds mooier. Het paadje werd steeds moeilijker en toen ik wat wou uitrusten, zag Sara heel ver weg enkele gemzen. Goed gezien!

In de verte zagen we gemzen!

We klommen nog een beetje verder en begonnen dan aan de moeilijke afdaling: serieus naar beneden op steentjes. Het was niet zo eenvoudig om recht te blijven. Gelukkig werd het na een tijdje gemakkelijker en al snel stonden we weer bij de caravan van de herder.

Daar vonden we de perfecte steen om op te picknicken. De afdaling tot Pont du Moulin ging snel. Daarna was het nog 30 minuutjes sterk klimmen (en afzien!) tot in Saint-Véran. Daar kochten we nog tourtons voor morgen.

Lotte geniet van de berglucht!

Om 15u waren we terug in ons huisje. Tijd voor een dutje voor Lotte terwijl wij begonnen in te pakken en een douche namen. Na Lotte’s fruitpapje pakten we verder in en aten lekkere pasta (gemaakt door mijn keukenprinsesje).

‘s Avonds lazen we nog wat, brachten ons afval naar de container en kropen we vroeg in bed.

donderdag 7 augustus 2014

Col Agnel

Vandaag was ons plan om naar het marktje in Saint-Véran te gaan en daarna in het dorpje iets te eten alvorens eropuit te trekken.  Even voor half 11 stonden we dan op het marktje, maar er stond slechts een handvol kraampjes, waar honing verkocht werd, wol, kruiden,... maar geen brood.  We waren dus heel snel rond en keerden terug naar ons huisje, waar we nog een beetje lazen, terwijl Lotte een dik uur sliep.

We gingen 's middags terug eten in hetzelfde restaurantje als een paar dagen geleden (tartiflette deze keer), maar dat had nogal wat voeten in de aarde.  We zaten op de "verkeerde helft" van het terras en werden bediend door een dienster die zich de benen soms van het lijf liep maar heel inefficiënt werkte.  Het duurde eerst al heel lang eer we de menukaart kregen en eer ze onze bestelling had opgenomen, hadden de mensen naast ons haar al gevraagd of ze ons soms vergeten had.  Maar enfin, we hebben ons eten besteld en gekregen en het was heel lekker.

Op weg naar de Col d'Agnel.

Na het eten reden we naar Col d'Agnel, of Colle dell'Agnello zoals de Italianen 'em noemen.  Op de top konden we nog net op Frans grondgebied parkeren, zodat Lotte zo fier als een gieter al stappend de grens kon oversteken.  Onze kleine globetrotter!  Met Lotte in de armen kropen we langs een smal paadje naar omhoog en ze stapte zelf terug naar beneden, de beide handjes in mijn handen.  Soms tastte ze de bodem af met haar voetje, alvorens een echte stap te zetten, alsof ze een goed en betrouwbaar plekje zocht om haar voetje neer te zetten.

Lotte in Frankrijk of is het in Italië?

Hoewel het in Frankrijk beter weer was dan in Italië (zoveel wolken daar!) reden we toch de grens over op zoek naar de "gelateria", helaas zonder succes.  We stopten eerst in Pontechianale, maar buiten een stoeltjeslift viel er daar precies niet veel te beleven.  Daarna reden we door naar Casteldelfino, waar we door het hoofdstraatje kuierden.  Er werd daar vanalles verkocht (maar geen "gelato"!), terwijl de eerste minuten marsmuziek door luidsprekers galmde.  Het was net alsof we door de straat marcheerden!  We ontdekten enkele mooie zonnewijzers en keerden dan maar terug naar het goeie weer in Frankrijk.  Eén van de chauffeurs voor ons vond de marmotjes op de hellingen zo interessant dat hij er zijn bumper voor wou riskeren en om de haverklap zomaar stopte, wat leidde tot getoeter van de agressieve/temperamentvolle Fransman achter ons.

Lotte oefent het stappen in de bergen!

Onze pogingen om onderweg brood te kopen, mislukten wegens overal uitverkocht, dus kochten we ons een cake met tomaten en mozzarella en nog wat tourtons.  Heel lekker, zeker in combinatie met een glaasje pastis.

De smalle straatjes in Italië

Vooraleer we onze kleine meid in bedje staken, speelden we nog fijn met haar.  Het is ongelooflijk hoeveel ze de laatste tijd heeft bijgeleerd: op de knietjes kruipen (en dus niet alleen sluipen), zich rechttrekken, aan twee handjes stappen (slecht voor de rug van mama & papa), brood eten (met twee vingertjes),...

Zelf lazen we nog een beetje alvorens we gingen slapen.

woensdag 6 augustus 2014

Lac des Rouites

Vandaag sliepen we een beetje langer uit. Toen we Lotte om 9u30 uit bedje gingen halen, stond ze vrolijk recht, rond te kijken, in haar bedje. Toen we klaar waren om te vertrekken was het al na 11u. We reden richting Guillestre, maar sloegen iets vroeger af richting Ceillac. Op de grote weg richting Guillestre zagen we veel groepjes wielrenners, maar op het kronkelende zigzagwegje naar Ceillac was het heel rustig. Boven Ceillac zagen we meer dan 20 parapentisten.

We parkeerden ons iets verder naast een mooi bergbeekje. Iets na 12 begonnen we aan de wandeling. De eerste 200m waren naast het beekje en dus tamelijk vlak, maar daarna sloegen we af en ging het (heel) steil naar boven. Ook al hadden we elk ongeveer 10kg op onze rug, toch haalden we veel andere wandelaars in (en werden we zelf niet ingehaald).

Het steile paadje.

Na ongeveer 40 minuten klauteren (wat was dat zwaar!) kwamen we bij een mooie waterval, de Cascade de la Pisse. Ook na de waterval bleef het serieus klimmen. Tijdens de ganse klim zagen we enorm veel vlindertjes.

De zware wandeling.

Uiteindelijk werd het toch minder steil en al snel kwamen we aan bij Lac Miroir. We waren eerst wat teleurgesteld omdat we enkel planten zagen en geen meer. Maar toen we iets verder wandelden begonnen we toch water te zien. Op de achtergrond zagen we ruwe, besneeuwde bergen.

De ruwe, besneeuwde bergen.

Het was heel druk bij Lac Miroir. Overal zaten mensen te eten of uit te rusten. Wij besloten dus verder te stappen tot Lac des Rouites. Het was niet gemakkelijk om de goeie weg te vinden, maar al snel begonnen we alweer hard te klimmen langs een riviertje.

Toen we bovenkwamen bij Lac des Rouites waren we daar helemaal alleen. De perfecte plaats voor een piknik dus. Buiten het gefluit van marmotjes was het er muisstil. Zalig! Het was een klein meertje omgeven door scherpe en hoge rotsen met hier en daar wat sneeuw. Een adembenemend uitzicht!

Lac des Rouites.

Na het eten keerden we langs dezelfde weg terug aan een heel hoog tempo. Tijdens de afdaling liepen er ons verschillende mensen, soms kinderen voorbij. Totaal gek!

Een uurtje later stonden we weer beneden. Lotte oefende het stappen nog een beetje en daarna reden we terug naar het huisje. We hadden pech want we zaten vaak achter trage auto’s.

Terug thuis gaven we Lotte een fruitpapje en genoten we van een pastisje. Nadat we lasagna hadden gegeten speelden we nog wat met Lotte, gaven haar een badje en stopten haar in bed. Wij hielden een rustige avond: Sara tekende wat, ik schreef het reisverhaal. Daarna lazen we nog wat.

dinsdag 5 augustus 2014

Col d'Izoard

Vandaag moest en zou het een rustige dag worden.  De wandeling van gisteren hing nog behoorlijk in de benen.  De pijntjes kunnen er wel snel worden uitgestapt, maar de benen voelden we heel erg vermoeid (en minder betrouwbaar) aan.

We reden met de auto de Col d'Izoard op.  Daarbij zagen we niet alleen veel fietsers zich een weg naar boven zwoegen, maar zaten we ook een tijdje vast achter een verdwaalde zware vrachtwagen.  Geen idee wat die daar te zoeken had, maar wonder boven wonder is hij wel boven geraakt.  In de andere richting stoven de fietsers aan vreselijk hoge snelheiden de col af.  Toen er aan handvol skateboarders als zotten naar beneden kwam gescheurd, vroegen we onszelf af of onze ogen ons niet bedrogen.  Je zag ze zo onder de auto wegschuiven of over de motorkap gekatapulteerd worden...

De Col d'Izoard.

Even onder het hoogste punt hielden we één keer halt bij de Casse Déserte, een waar maanlandschap.  Het zag er onwezelijk uit.  Boven was het een drukte van jewelste en wemelde het van wielertoeristen die zich een held waanden omdat ze boven waren geraakt.  Zou ik ook doen!

De Col d'Izoard.

We aten ons middagmaaltje op en wandelden nog een 3-tal km, op zoek maar "chamois".  Tevergeefs, helaas.  Het was wel een heel fijne wandeling, weliswaar langs een moeilijk en smal paadje met losse stenen.

Boven op de Col d'Izoard.

Daarna keerden we terug naar ons huisje met een tussenstop in de supermarkt.  Daar was het gelukkiglijk veel minder druk dan zaterdag.  We staken Lotte nog even in bedje, gaven haar fruitpapje en speelden nog een beetje met haar.  Daarna gingen we "querasclette" eten.  Njammie!  Een kommetje met gesmolten kaas met patatje in!

Uitrusten op de Col d'Izoard.

Terug bij ons huisje lieten we Lotte nog een beetje schommelen vooraleer we haar in badje legden.  Ze had er precies wel nood aan om gewoon eens te spelen.

Schommelen aan het huisje.

Wim en ik keken nog in onze papieren en op de topografische kaart om de wandelingen voor de komende dagen uit te kiezen, terwijl we onze benen nog wat lieten rusten op bed.  Daarna ging het lichtje uit en vertrokken we naar dromenland.

maandag 4 augustus 2014

Le Pic de Châteaurenard

Omi en Opi vertrokken vandaag om 6u45 terug naar huis. We zwaaiden hen uit en net toen ze weg waren begon Lotte te wenen. Veel hebben we dus ook niet meer geslapen.

We maakten ons klaar voor de wandeling en om 9u35 vertrokken we door het dorpje. Iets buiten het dorpje werd de weg een aarden weg. Daar kon je de ‘Navette’ nemen om een eind verder afgezet te worden. Wij vonden dat natuurlijk niet nodig en liepen een eind over de weg. We moesten af en toe aan de kant gaan staan omdat er een busje passeerde.

Saint-Véran

Na een tijdje namen we een klein paadje dat naast de weg liep. We liepen rustig langs het paadje en al snel zagen we een marmotje. Het zou niet het enige marmotje van de dag zijn.

Een marmotje.

Toen het paadje weer bij de weg kwam, was het niet lang meer tot de afslag naar het observatorium. Daar zagen we dat we nog 7,7km moesten wandelen tot boven… Als je al 4km hebt gewandeld en je weet dat je nog moet terugkeren, begin je je toch af te vragen of de wandeling niet te lang zal zijn.

Edelweiss!

Op de weg naar de sterrenwacht begon het direct goed te stijgen: niet hard, maar wel constant. Er passeerden een heleboel auto’s. Eerst konden we Saint-Véran nog zien liggen, later zagen we ‘La Chapelle de Clausis’ en nog later de sterrenwacht. We kwamen hoger en hoger en de omgeving werd steeds mooier. Wat een mooie bergen, wat een mooie planten en bloemetjes en wat een massa marmotjes! We zagen ook veel Edelweissjes.

Nog meer marmotjes.

Na een hele tijd klimmen kwamen we uiteindelijk boven aan de sterrenwacht. Daar hoorden we spreken in een microfoon. Net toen we aankwamen hoorden we een applaus en waren we nog net getuige van de eerste steenlegging van het nieuwe gebouw.

De receptie bij de sterrenwacht.

Wij gaven Lotte een nieuwe luier en een groentepapje, terwijl er op 2931m hoogte een receptie begon. Ik stal twee stukjes pizza en we wandelden verder naar de top: Le Pic de Châteaurenard (2989m). Tijdens de klim probeerden wij wat te eten, maar op die hoogte was dat niet zo gemakkelijk tijdens een inspanning. Het uitzicht was fenomenaal: in de diepte Saint-Véran, de andere kant de twee koepeltjes van de sterrenwacht en rondom mooie bergen.

De sterrenwacht.

We keerden voor een groot stuk terug langs dezelfde weg. We genoten opnieuw van de uitzichten, de Edelweiss, de bloemetjes en de marmotjes, maar we stapten stevig door. Iets voor de weg van het observatorium op de andere weg kwam, namen we een klein paadje langs het oude irrigatiekanaal. Een heel mooi paadje dat op het einde hard naar beneden ging richting Saint-Véran. Onze benen deden echt wel pijn tijdens de afdaling.

In Saint-Véran gingen we nog ‘tourtons’ halen en uiteindelijk na 7u30 wandelen, na 24,5km, 64 marmotjes en heel wat Edelweiss stonden we uitgeput terug aan het huisje. We aten vlug wat tourtons en gaven Lotte haar fruitpap. Het was net of Lotte die 24,5km zelf had gewandeld, want na haar fruitpapje at ze nog 2 betterfood koeken en nog was ze niet tevreden. Wij aten nog de rest van de pasta van gisteren en staken Lotte vroeg in bed (rond 19u), want ze was heel erg moe. We genoten enorm van de douche en hielden een rustige avond.

zondag 3 augustus 2014

Saint-Véran

Vandaag wilden we een beetje uitslapen, dus moest Lotte als wekker fungeren.  Toen we om 9u opstonden, lag ons poppetje nog lekker te slapen (onze wekker was dus "kapot").

Saint-Véran.

In Saint-Véran (trouwens het hoogste stadje van Europa) was het vandaag "fête des traditions et des métiers anciens".  Zowel in de voor- als in de namiddag gingen we dus op verkenning in de kleine, gezellige straatjes.  Je voelt toch wel dat je hier zo hoog zit (~2000m).  We zochten en vonden de 15 zonnewijzers.  Daarvan werden natuurlijk foto's genomen, zowel zonder als met schaduw.  We smulden ook van "tourtons", lekkere brooddeeggebakjes met aardappels en reblochon, geitenkaas of spek.

Genieten van het uitzicht in Saint-Véran.

's Avonds pakten omi en opi in (zij vertrekken morgenvroeg), terwijl Wim en ik spaghetti maakten.  We keken nog een beetje op de kaart en stippelden al een wandeling uit voor morgen.

Fête des traditions et des métiers anciens.

We kropen lekker vroeg in bed.

zaterdag 2 augustus 2014

La Palud-sur-Verdon - Saint-Véran

We stonden iets voor 8u op vandaag en begonnen de rest van de spulletjes in te laden: Het bedje van Lotte en de spullen die we gisteren nog nodig hadden. Na het inladen zaten we al vrij vroeg aan de ontbijttafel. Na het lekkere ontbijt bleven we nog een tijdje babbelen met Maxime en Laetitia. We betaalden (bijna €350 te weinig) en kregen nog wat koekjes en lavendelolie. We namen afscheid van Maxime, Laetitia en de Belgen en vertrokken richting Saint-Véran.

Het mooie berglandschap onderweg.

We reden opnieuw richting Rougon en deze keer hadden we geen problemen met de spiegels. We passeerden langs een mooi meertje waar we de verblijfplaats van een sekte konden zien. In Castellane gingen we tanken, maar het was heel druk zodat we lang moesten aanschuiven. We reden over de Col d’Allos. Eerst was de weg nog breed, maar de laatste kilometers werd de weg echt smal en kronkelend. Iets voorbij de top stopten we om Lotte eten te geven en zelf wat te eten. De afdaling verliep verder langs smalle, kronkelende wegen.

Lotte is in haar nopjes in de bergen.

We reden over de Col de Vars en kwamen al snel in de Queyras. Bij de ingang van Saint-Véran moesten we betalen om te parkeren. Saint-Véran ligt echt heel mooi en hoog tussen de bergen. Na wat moeite vonden we de gîte: minder luxe dan de twee vorige, maar wel nog goed genoeg. We laadden de auto uit en wij keerden terug naar Chateau-Queyras om te winkelen, terwijl Lotteke haar fruitpapje at. Het weer begon om te slaan en we hoorden af en toe een donderslag. We aten nog een raclette en kropen sneller dan de voorbije dagen in bed.

vrijdag 1 augustus 2014

Corniche Sublime

Aangezien we al twee dagen na elkaar laat waren gaan slapen (omdat we naar de sterrenhemel hadden gekeken), deed het vanmorgen toch een beetje pijn toen de wekker om 8u afging.  Vandaag stond de Corniche Sublime op het programma, een toeristische rondrit met de auto rond de Verdon.  Maar voor we er goed en wel aan begonnen waren, lag onze linker zijspiegel er al af.  Alweer aangereden op quasi dezelfde plaats  door iemand die niet aan de kant durfde of wou.  We kregen de spiegel gelukkig terug op de juiste plaats, maar er zaten wel lelijke barsten in en de andere auto was ervandoor...

De Gorge du Verdon.

Aan de Balcons de Mescla konden we zien hoe de Artuby in de Verdon stroomt en 2km later kwamen we aan de Pont d'Artuby, een hoge brug met één boog van 180m over de Artuby, waarvan vaak mensen naar beneden springen met een elastiek rond de enkels.  Op dat kwartiertje dat we daar stonden, zagen we twee mensen bungeejumpen.  Zij liever dan wij...

Pont d'Artuby.

De uitzichten waren echt schitterend, maar er waren maar weinig parkeerplaatsen, die dikwijls al volstonden of in extremis werden ingenomen door onbeleefde Duitsers.  Als chauffeur heb je daar niet al te veel aan, denk ik dan.  Door het incident met de zijspiegel van vanmorgen, was ik de hele dag op mijn ongemak.

De Gorge du Verdon.

We waren tamelijk vroeg terug in L'Enchastre, zodat we nog wat konden zwemmen, Lotte nog wat kon slapen en we op ons gemak konden inpakken en inladen.

We dachten dat we vroeger konden gaan slapen, maar het was alweer veel te gezellig tijdens het avondeten en het was snel alweer middernacht.  We wisselden nog emailadressen uit met de Belgen en kropen in bedje.