Translate

vrijdag 24 juli 2009

Afscheid van China

Vandaag was onze laatste dag in China.  Een laatste keer ontbijten en daarna de bus op naar het Shanghai Science & Technology Center.  Daar werden we in sneltempo rondgeleid in slechts een klein deel van het gigantische museum.  We kregen daar een uurtje vrije tijd om zelf rond te kijken, maar dat was nog veel te weinig om het hele museum te bekijken.  Na de middag werden we twee uur gedropt in hét shoppingcenter van Shanghai.  In een kwartiertje waren we volledig rond.  De verkopers waren hier zeer ambetant en grepen ons bij de arm.  Daarna liepen we nog een rond daar in de buurt, maar eigenlijk was daar niks te zien.  We waren dus blij toen we de bus op konden richting luchthaven.

Chinese raketten in het Shanghai Science & Technology Center.

donderdag 23 juli 2009

Vrije dag in Shanghai

Vandaag was het een rustige vrije dag . We sliepen lekker uit, namen een lekker ontbijt en gingen sporten. Eerst zwemmen, daarna lopen op de loopband. In het begin had ik daar wat moeite mee en was 12 km/h veel te snel. Later vond ik toch het goeie ritme en kon ik versnellen tot 13 km/h.

Na het douchen gingen we wat rondwandelen in de buurt van het hotel, onze mail binnenhalen en wat rusten in de kamer.

's Avonds gingen we eten in de pizzahut, om eens iets totaal niet-Chinees te kunnen eten. Na het eten kropen we vroeg in bed.

woensdag 22 juli 2009

Zonsverduistering

Het is nauwelijks half vijf gepasseerd als de telefoon de eerste keer rinkelt.  Een gevoel van nervositeit klemt zich om mijn maag.  Pas als we gewassen en gekleed zijn, durf ik de gordijnen opentrekken.  En het is... bewolkt.  Nog voor het afgesproken uur zit iedereen op de bus.  Rijden maar!

Aangekomen op het waarneemterrein zonk de moed me in de schoenen: het regende.  Tegen de tijd dat ons ontbijtje was binnengespeeld en het eerste contact achter de rug was, konden we tussen de wolken door departieel verduisterde zon ontwaren.  We koesterden hoop en Jan telde voor iedereen de minuten af tot totaliteit.  Padden kropen weg, alle libellen verdwenen en eenden waggelden naar hun nest.  Een mysterieuse sfeer daalde neer op het waarneemterrein.  Even voor het tweede contact trok alles toe, maar Jan telde verder af.  Waariers werden bovengehaald, de goden werden aanbeden, dansen werden uitgevoerd, maar niets hielp.  Jan gaf het teken, het licht ging uit en de hemelsluizen gingen open.  Zondvloed!  De traantjes bleven niet achter.  Het vuurwerk om de boze geesten te verdrijven, dat we even tevoren hadden opgemerkt, had zelfs niet uitgehaald.  De wereld verstomde.  Zes minuten stonden we daar maar, in de regen, wij zonder jas of paraplu.  Abrupt ging het licht weer aan en we wisten dat we onze kans hadden verkeken.  Céline kwam ons haastig een stuk plastiek brengen om onder te schuilen.  We liepen met al onze (doorweekte) spullen naar het afdak, waar bijna iedereen was samengekomen en we onze ontgoocheling en bewondering konden delen met elkaar.  De VRT maar filmen...  Iedereen vond het natuurlijk jammer dat we de corona niet te zien hadden gekregen, maar toch was de eclips magisch geweest: totale duisternis, striemende regen, donder en bliksem...  In vroegere tijden moet men gedacht hebben dat het einde van de wereld was gekomen.

Klaar voor de zonsverduistering!

Klaar voor de zonsverduistering!

De gedeeltelijk verduisterde zon speelt verstoppertje met de wolken.

Laatste beeld van de zon voor de stortvloed...

Schuilen na de zondvloed.

De gidsen begonnen nerveus te worden: ze wilden dat we binnenkwamen om te eten en wij wilden buiten blijven om te hele eclips te beleven, ook al zagen we niks.  Onze fles osmanthuswijn werd rondgegeven onder de volhouders.  We hadden gegokt en verloren: statistisch gezien hadden wij de beste kansen, maar we hadden niet gezien waarvoor we eigenlijk waren gekomen...

Na de lunch gingen de meesten terug naar het hotel, maar wij gingen toch mee naar het waterdorp Xitang, ook al waren we mestnat.  Het bleef maar regenen onderweg en we zagen hoe velden blank stonden en rivieren vervaarlijk hoog stonden.  Toen we in Xitang aankwamen, hield het echter op met regenen en het bleef droog toen we door de nauwe straatjes wandelden.  Een bootje bracht ons terug bij de parking en tegen de tijd dat we terug op de bus stapten, begon het weer te regenen.

Het waterdorp Xitang.

Gelukkig hadden we nog een klein uurtje om ons te douchen en om te kleden voor het afscheidsdiner.  Nu was er - naast de traditiegetrouwe watermeloen - ook slagroomtaart als dessert.  Vandaag was een dag zonder thee en dat voelde een beetje raar.  Het zal wennen worden als we terug thuis zijn en geen thee drinken bij iedere maaltijd.

Op de bus naar het hotel werd er nog nagekaart over de impressies van de afgelopen dag en de plannen voor morgen.  Wij gaan voor een lekkerlui dagje met een beetje sport en wat kuieren door de straten van Shanghai.

dinsdag 21 juli 2009

Shanghai

Ook in miljoenensteden zijn de straten 's nachts leeg (of toch bijna). Dat merkten we toen de bus ons naar het hotel bracht.  Hip gekromde verlichtingspalen, futuristisch aandoende brugcomplexen, hoge gebouwen die zich aftekenen tegen de donkere nachtelijke hemel,... Shanghai is groots.

Tegen 2u20 kwamen we aan bij het hotel.  Wie op de bus nog niet in slaap gevallen was, had alvast kleine oogjes.  Wij waren nog bij de gelukkigen: we konden snel onze valiezen en onze sleutel bemachtigen, zodat we 10 minuutjes later al heerlijk in bed lagen.  Tot 7 uur later.

Na het ontbijt hadden we nog even tijd om volledig wakker te worden, want de bus vertrok pas om 12 uur, meteen richting eethuis.  Na het middagmaal bezochten we de Tempel van de Jaden Boeddha en struinden we door de Oude Bazaar naar een prachtige Chinese tuin.

De tempel van de Jaden Boeddha.

Chinese tuin in Shanghai.

Het was dan al snel weer tijd om te eten.  We waren er wel vroeg bij om te eten, want daarna stond er nog een boottocht op het programma.  We waren nog maar net vertrokken of het begon te gieten.  Gelukkig klaarde het snel weer op, zodat we de skyline van Shanghai vanop het dek konden bewonderen.  Mooi en lelijk tegelijk: zoveel lichtpollutie en toch ook weer magisch.

De skyline van Shanghai.

Terug in het hotel overlegden we nog even over de strategie voor morgen.  Het belooft een korte nacht (en een lange dag) te worden...

maandag 20 juli 2009

Naar Ping'An en Shanghai

We konden vandaag wat langer slapen, want we zouden pas om 9u30 vertrekken. We hadden voor het ontbijt nog eventjes de tijd om te zwemmen (in de lichte regen). Het ontbijt was uitstekend! Zeer uitgebreid en zeer lekker, met live piano-muziek op de achtergrond.

Bij het uitchecken kregen we dankzij mijn 'starwoods preferred guest' kaart nog een doosje thee als geschenk.

Om 9u30 vertrokken we toen naar Ping'An, een klein dorpje in de bergen. De rit duurde ongeveer 3 uur en het eerste uur verliep alles rustig. Daarna werd de weg alsmaar smaller en steiler. Op een bepaald moment moesten we overstappen in een kleinere bus die ons dicht bij het dorpje zou afzetten. Toen ging het pas echt naar boven! De buschauffeur scheurde door de scherpe bochten, toeterde er op los en stak op de smalle weg twee andere bussen voorbij.

Lekker eten in Ping'An.

Uiteindelijk kwamen we veilig aan in Ping'An. De plaatselijke vrouwen klampten ons al direct aan om prullen te verkopen. We gingen eerst eten in het dorpje en daarna klommen we hoger en hoger. We zagen meer en meer bergen, rijstplantages in terrassen, ... Echt enorm mooi! Het was een iets langere wandeling, dus konden we ons eens uitleven. Tijdens de afdaling raakten we elkaar kwijt, maar we waren wel op tijd beneden aan de bus.

De rijstterrassen in Ping'An.

De rijstterrassen in Ping'An.

Tijdens het terugkeren kreeg bus 2 een klapband. Gelukkig reed bus 2 voorop, zodat de gestrande reizigers in de 2 andere bussen konden overstappen. Na nog eens te eten, vertrokken we naar de luchthaven voor de vlucht naar Shanghai. Het was enorm druk op de luchthaven, we kochten de eclips-'champagne' (een soort wijn dus) en konden uiteindelijk op het vliegtuig stappen. Om 0u10 landde het vliegtuig in Shanghai.

zondag 19 juli 2009

"Raften" en dan naar de Tea Master

Na een avond onder ons tweetjes, hadden we allebei heerlijk geslapen.  Om 8u30 moesten we gereed staan om te gaan raften, maar eerst konden we skypen met papa.  Het was leuk om eens iemand van het thuisfront te horen.
Maar het raften dus...  We hadden gisteren - na het zien van foto's in de winkelstraat - al door dat het niet zo spectaculair zou zijn als het klinkt.  En inderdaad: we zaten in een zetel op een vlot van bamboe, onder een parasol, terwijl een Chinees het bootje voortduwde met een lange staak bamboe.  Af en toe was er eens aan watervalletje, maar de kans om nat te worden, was miniem.  Helaas...

'Raften' op de Li-rivier.

Na ons rafting-avontuur bracht de bus ons naar Guilin, waar we meteen gingen eten.  Het  was een lekker buffet met zeer straffe wasabi.  Daarna gingen we naar een onderzoeksinstituut voor thee.  We mochten er zelf thee plukken (en verzamelen in een Chinese hoed) en kregen er vier soorten thee te proeven volgens de regels van de kunst.  In het winkeltje kochten we een pak jasmijnthee, dus binnenkort kunnen we zelf thee maken in onze theepot.

Het plukken van de theeblaadjes.

Het proeven van de thee.

Daarna mochten we in onze hotelkamer, waar een gigantisch bed stond.  We waren blij dat we nog even op adem konden komen alvorens te eten.  Nadien was er nog een praatje van Jan over zonsverduisteringen.  De eclipskoorts begint te stijgen...

zaterdag 18 juli 2009

Yangshuo

Vandaag was het een rustiger dag. We vertrokken pas om 9u, dus konden we tot 7u30 slapen. Na het ontbijt vertrokken we naar de Li-rivier. Op de Li-rivier maakten we een boottocht van 1u30.

De boottocht op de Li-rivier.

De uitzichten waren werkelijk adembenemend: een rustige rivier, stijle karstbergen, enkele aalscholvers, waterbuffels en vooral veel rust en natuur. Meer hadden we echt niet nodig! Het is hier wel verschrikkelijk warm in Yangshuo!

De boottocht op de Li-rivier.

Na de boottocht kwamen we op een marktje terecht en wat we daar zagen was niet te geloven! Ooit gedacht om een zakje met 3 (levende!) padden te kopen? Anderen van onze groep zagen een dode hond liggen...

Na het middageten waren we vrij. We konden rustig de mail binnenhalen, wat rondlopen door de 'rustige' hoofdwinkelstraat, een theepot en kopjes kopen en wat zwemmen.

vrijdag 17 juli 2009

Het Stenen Woud en dan naar Yangshuo

Om 7 uur moest onze bagage al buiten staaan, dus we moesten vroeg ons bedje uit.  De nacht had deugd gedaan, maar was te kort.  Na het ontbijt vertrokken we met onze gids, Helen, met de bus naar het Stenen Woud.  Druk verkeer en na een halfuur hadden we dan ook prijs.  Een brommer, hoeveel punten zijn er daarmee verdiend?  Gelukkig kwam de passagier er enkel met kleerscheuren vanaf!  200 Yuan rijker kon het brommertje weer verder, en wij ook.  Met geld valt alles te regelen!

Na een rit van ongeveer twee uur kwamen we aan bij het Stenen Woud.  Ondanks al het volk, was het toch een verademing om weer in de natuur te kunnen rondlopen.  Jammer genoeg moest iedereen samen blijven, omdat je daar snel kan verdwalen.  Je had wel verbeelding nodig om de juiste dingen te herkennen in de rotsformaties.

Het Stenen Woud.

Het Stenen Woud.

Na het middageten bracht de bus ons door het drukke verkeerd naar de luchthaven van Kunming, waar we het vliegtuig naar Guilin namen, een boerengat van ocharme 700000 inwoners.  Daar maakten we kennis met onze nieuwe lokale gids, Lancy.  Na het avondmaal reden we met haar naar ons hotel in Yangshuo.  In dit stadje bestaan blijkbaar geen hoge gebouwen, dus we slapen niet hoog boven de grond, maar gewoon op het gelijkvloers.

donderdag 16 juli 2009

Xi'An naar Kunming

Nu was het mijn beurt om last te krijgen van airconditionitis, dus kon ik maar heel moeilijk slapen... Om drie uur schrokken we toen nog eens wakker omdat plots alle lichten aansprongen (na werken aan de electriciteit).

Na het ontbijt reden we naar de luchthaven van Xi'an. Alles verliep vlot en na een vlucht van twee uur kwamen we aan in Kunming, een kleine stad met amper 5 miljoen inwoners. Kunming ligt op bijna 2000 meter hoogte en de temperatuur was heel aangenaam. Lekker warm en niet vochtig. We reden direct naar het restaurant (ook al hadden we op het vliegtuig al gegeten).

De kabellift naar de Westelijke Heuvels.

Daarna reden we door naar de Westelijke heuvels. Daar hadden we een mooi uitzicht op een meer en de stad. We moesten eerst met een primitieve kabellift naar boven. De wandeling zelf ging naar beneden, waar we van tempeltje naar tempeltje liepen. Het deed deugd om eens in de bossen kunnen rond te wandelen.

De wandeling in de Westelijke Heuvels.

Toen was het alweer tijd om te gaan eten. Het eten was zeer lekker, met meerdere visschotels. 's Avonds was er nog een praatje van Jan over de Chinese sterrenkunde.

woensdag 15 juli 2009

Xi'An

Na het ontbijt bracht de bus ons naar het Historisch Museum, een heel mooi museum met archeologische vondsten, maar helaas ook heel veel Chinezen.  Dat is het soort mensen dat je liever niet tegenkomt in musea: ze duwen en trekken, komen voor je staan, bepotelen de vitrines,...  Ik was blij dat ik daar buiten was, terug de "rust" in, al was het museum op zich wel mooi.

Een Boeddha in het Historisch Museum.

Daarna ging het naar het jade-museum, of beter gezegd: een jade-winkel.  Daar kregen we dan weer veel te veel tijd.  We mochtn ook de winkel niet uit voor we alles gezien hadden.  We zagen zelfde beelden die duurder waren dan een volledig ingericht huis, met auto in de garage en telescoop in de kelder.

Na de middag kregen we eindelijk te zien wat iedereen wilt zien in Xi'An : het terracotta-leger.  Het wasde moeite waard.  Er wordt niet overdreven in de reisgidsen.  Gelukkig konden we daar een drietal uur rondlopen, het grootste deel zonder achter het vlagje aan te tsjokken.  Helaas ergerde ik me meer en meer aan al die onbeschofte Chinezen die duwem, trekken, rochelen, spuwen, geen "nee" (willen) verstaan, je nakijken,...  Het gaat er bij mij gewoon niet in dat een volk zo boertig, arrogant en onbeschaafd kan zijn.  Ik kan geen Chinezen meer zien!  De buschauffeurs zijn hun beroep niet waardig: spookrijden met 30 man op de bus!!

Het terracotta leger.

Het terracotta leger.

Gelukkig valt de reisgroep wel mee en kwamen we in de warmwaterbronnen een vriendelijke Amerikaan (jawel!) tegen die we misschien wel overtuigden om zich volgende week naar de totaliteitszone te begeven.

Warmwaterbronnen.

Na het avondeten kon het opruimen van de kamer beginnen en kropen we in bedje.  Hopelijk brengt de nachtrust wat soelaas...

dinsdag 14 juli 2009

Xi'An

We hadden nog tamelijk goed geslapen op de trein en toen we rond 7u wakker werden, zaten we al bijna in Xi'An. De trein kwam mooi op tijd aan en iets later stonden we al op het plein voor het station, met mooi uitzicht op de omwalling van Xi'An. Op de bus maakten we kennis met Catherine, onze nieuwe gids en reden we naar het hotel. Na het uitgebreide ontbijt was onze kamer nog niet vrij, maar we waren toch een van de eerste die na een paar minuutjes mochten vertrekken. De kamer was overdreven groot en chique.

Om 11u vertrokken we naar de Grote Pagode van de Wilde Gans, een spectaculaire boeddhatempel van 7 verdiepingen. We kregen daar wat tijd om zelf rond te wandelen. Na het eten bezochten we de stadsmuur van Xi'An. Heel groot en breder dan we verwacht hadden. De muur is een vierkant van 14km en eens per jaar wordt er zelf een wedstrijd op gelopen.

De Grote Pagode van de Wilde Gans.
De stadsmuur van Xi'An.

Na de stadsmuur gingen we naar de grote moskee. Die zag er eigenlijk uit als een Chinese tempel en in de moskee zelf mochten we niet binnen. Ik vond de moskee nogal tegenvallen. Na de moskee liepen we naar de mooie drumtoren, waar we een mooi uitzicht hadden op de buurt en de klokkentoren. Om daar te geraken, moesten we een druk marktje passeren.

De drumtoren.

Na de drumtoren liepen we verder naar het dumpling-restaurant. Dumplings zijn kleine maaltijden, met wat deeg rond. Naar het schijnt zijn er 18 verschillende soorten en ik denk dat we die allemaal geproefd hebben. Ze bleven maar met nieuwe schotels langskomen! Uiteindelijk kwamen ze een zeer grote schotel, met deksel op tafel zetten. Onder die schotel werd een vuurtje aangemaakt en daarna werden mini-dumplings in de ketel gedaan. Het aantal dumplings in de soep vertelde iets over de toekomst. Ik krijg een promotie (3 dumplings) en Sara heel veel geluk (2 dumplings).

Een dumpling.

maandag 13 juli 2009

Hutongs - Behaipark - Tempel van Confucius - Nachttrein

Het was een slapeloze nacht, want mijn neus was het ene moment verstopt en het andere moment fameus aan het lopen.  In de voormiddag werden we in riksja's rondgereden door de zogenaamde hutongs, de traditionele wijken van Beijing.  Wat voelde ik mij lui!  De Chinezen rijden met riksja's zoals ze met auto's rijden.  Rakelings schieten ze langs elkaar, muren en voetgangers door.  We werden ook ontvangen bij een mevrouw thuis in een hutong.  Klein, maar het viel daar beter mee dan verwacht.  Het huis was ook wel nog maar drie jaar geleden volledig gerenoveerd.

Daarna gingen we met onze lokale hutong-gids Koko nog naar de bell tower, helaas in de gietende regen.  Onze bus ging ook naar een lokale (super)markt.  Ze verkochten daar groenten en onderdelen van dieren (kippenpoten) die je bij ons niet vindt, maar de vis stonk.  Zo'n markt/winkel moet je wel gezien hebben.

Het lokale marktje.

In de namiddag was het gelukkig weer droog, maar dan is het meteen erg laf.  Gelukkig bracht ons bezoek aan het Behaipark wat verkoeling.  Daarna bezochten we nog de Tempel van Confucius.  Iedereen was blij dat we daar even vrij konden rondlopen, want de hele tijd achter een Kunoni-vlagje aan slenteren begint ook wel tegen te steken.  Volgend jaar zullen we maar weer lekker onder ons tweetjes ergens gaan rondhossen!

Het Behaipark.

Maar de echte hel moest nog komen: een overdekte markt van vijf verdiepingen waar uurwerken, ipods, gsm's, parels, zijde,... (allemaal nep) werden we verkocht op een agressieve wijze.  Ze pakten je arm vast, liepen een stuk mee, deden al de helft van de prijs af nog voor je interesse toonde,... Toen we door de rayon met schoenen passeerden, smeten ze ons de schoenen bijna naar het hoofd.  Je moet weten: ik ga naar de Brantano om schoenen te kopen, omdat ze je daar gerustlaten, i.t.t. bij een particulier.  Zo'n uur op die markt was dus echt te veel.

Na het avondeten ging het richting het station van Beijing.  Veel file onderweg en veel volk in het station, maar we waren op tijd ondanks/dankzij de nervositeit van de gidsen.  Trouwens, het was een geluk dat die gidsen er waren, want de bestemmingen zijn enkel aangeduid in het Chinees.  De trein bestond uit coupeetjes van vier bedden (softsleepers).  Wij deelden de coupee met Patrick en Edwin.  Voor we gingen slapen, hadden we nog een gezellige babbel.  Dan spreidden we ons bedje open en kropen we erin.  Jammer dat de bedden zo smal waren, dus het zou een nachtje zonder Wim worden...

In de nachttrein naar Xi'An.

zondag 12 juli 2009

Chengde

Het hotel in Chengde was niet zo goed geïsoleerd, zeker niet tegen geluidsoverlast. Ons buurmeisje had last met de kaart voor de deur (die was afgebroken) en dus was de deur een ganse tijd aan het piepen. De Chinezen die te hulp kwamen maakten enorm veel lawaai. Toen dat eindelijk voorbij was, konden we nog een hele tijd de tv van één van onze buren horen. We waren dus nog moe toen we opstonden.

Het ontbijt was iets minder uitgebreid dan in Beijing, maar we konden zeker niet klagen. De eerste stop vandaag was het zomerpaleis. De gebouwen zelf waren niet zo indrukwekkend (de verboden stad was veel mooier), maar de tuin was wel heel groot. Een mooi meer met vele lelies, mooie gebouwen en brugjes. Zowel bij de gebouwen als in het park stonden wat Chinezen muziek te maken.

Het zomerpaleis in Chengde.

Daarna reden we verder naar het kleine Potala. Een kleinere kopie van het Potala paleis in Lhasa (Tibet). Dit gebouw heeft een totaal andere stijl dan al de vorige gebouwen die we al hebben gezien. Om het gebouw op het echt potala paleis te laten lijken en om het indrukwekkender te maken, waren de onderste verdiepingen eigenlijk helemaal opgevuld.  Er stonden ook heel wat andere gebouwen die eigenlijk volledig (ook van binnen) uit steen bestonden. Binnen in het potala paleis was er een pleintje met een Chineze tempel. Echt wel de moeite! Van helemaal bovenaan hadden we een prachtig uitzicht. Ook de 'kleine Chinese muur' rond het zomerpaleis was goed te zien.

Het kleine Potala.

Het middagmaal was in een restaurant waar ze duidelijk niet goed wisten hoe ze de afwas moesten doen. Ook de tafels waren nogal vuil. Na het eten vertrokken we met de bus terug naar Beijing. Ik was aan het lezen terwijl Sara op de weg naar de spannende busrit keek. Uiteindelijk kwamen we zonder ongelukken in Beijing aan.

zaterdag 11 juli 2009

Chinese Muur - Puning Tempel

Vanmorgen moesten we nog vroeger opstaan, want om 8u vertrok de bus naar Chengde.  Rijden in China is een heus avontuur.  Eenvaksbanen worden gebruikt als drievaksbanen en ook voor spookrijden draaien ze hun hand niet om.  Onderweg verloren we heel wat tijd door wegenwerken op het andere rijvak.  In het midden van de rijweg stonden kegels, waartussen vlaggetjes waren gespannen die je bij ons op verjaardagsfeestjes ziet.  Kilometers lang.  Maar dat weerhield sommgen er niet van om toch op het andere rijvak te gaan rijden.  We zagen ook veel fruitbomen, waarbij het fruit verpakt was in papieren zakjes.  Blijkbaar worden er spreuken in het fruit gegrift en helpen de zakjes de kleur te bewaren.

We stopten eerst nog voor een plaspauze, maar de toiletten waren smerig.  Aan sommige elementaire hygiëneregels ontbreekt het de Chinezen toch.  Even verder stopten we dan in Jinshanling voor een wandeling op een ander stuk van de Chinese Muur.  Ik vond dit stuk eigenlijk indukwekkender dan het stuk in Badaling.  Veel minder toeristisch ook, al waren er wel veel hardnekkige verkopers die je bleven lastigvallen. Enkele versnellingen hielpen wel, maar zij trokken natuurlijk geen foto's.  Het zicht was adembenemend en de mist versterkte de mystieke sfeer.  Je moet wel grootheidswaanzin hebben om het in je hoofd te  halen zoiets te bouwen!

De Chinese Muur bij Jinshanling

Na het middagmaal en na alle verkopers van ons lijf te hebben geschud, ging het met de bus richting Chengde.  Zo lang op de bus zitten, heeft ook wel iets.  Onze gids, Harry, vertelde over het leven in China.  Blijkbaar maken Chinezen zich meer zorgen over hun oude dag dan westerlingen.  Hun systeem van vroeger - de kinderen zorgden voor hun ouders - wordt natuurlijk steeds moeilijker met de éénkindspolitiek...

Ongeveer een uur later kwamen we aan in Chengde.  Ik was liever eerst langs het hotel gepasseerd voor een normaal wc (mijn arme darmpjes lagen overhoop), maar we reden meteen naar de Puning Tempel.  Deze tempel is nog steeds in gebruik: er lopen Lama's rond, er wordt gebeden en geofferd... en wierook gebrand.  Niet gewoon één stokje, maar de hele verpakking tegelijk (en liefst meerdere verpakkingen ineens).  Adembenemend.  Zo ook het grootste Boeddha-beeld ter wereld.  Gezegd wordt dat het gebouw eromheen werd opgetrokken.  Lijkt me zeer aannemelijk.  Jammer genoeg mochten we geen foto's van worden gemaakt.

De Puning Tempel in Chengde.

Daarna ging het richting hotel, waar ik eindelijk mijn darmen tot bedaren kon brengen.  Na het lekkere eten merkten we dat één bed was opgengeslagen en de pantoffels van het hotel waren uitgepakt.  Vlak voor het slapengaan was er nog een praatje over Chinese ruimtevaart met o.a. een filmpje van een mislukte raketlancering.  Al een geluk dat met Herschel alles goed is gegaan..

vrijdag 10 juli 2009

Verbiestdag


Vandaag was het dus Verbiest-dag. We begonnen in het oude observatorium van Beijing. Dat is echt wel op een mooie plaats gelegen, bovenop de oude stadsmuur. Eerst kregen we wat uitleg in het kleine museum. De uitleg was niet echt goed te noemen, maar de oude instrumenten waren meer dan de moeite waard! De instrumenten waren op zich al mooi, maar vooral de Chinese invloeden maakten de instrumenten spectaculair (versierd met draken, ...). Er stonden ook heel wat zonnewijzers in de tuin. Daarna was er een officiële uitwisseling van geschenken. Als echte sterrenkundigen bleven we te lang in het observatorium rondhangen en verloren we al tamelijk wat tijd, zodat we de volgende stop in sneltempo moesten afwerken. 

Eén van de instrumenten van het oude observatorium.

Die volgende stop was het zomerpaleis. Mooi gelegen aan een meer (met een windje, zodat we toch iets konden afkoelen). We vertrokken eerst met de boot (in de vorm van een draak) vanwaar we een mooi uitzicht hadden op de brug en het paleis. Eenmaal aangekomen aan het paleis was het enorm druk, zodat we eigenlijk wel blij waren dat we gewoon naar de bus konden stappen. Na het eten trokken we naar het planetarium. Dit zag er echt wel futuristisch uit. We kregen een audiotour (waar we niets van begrepen, want we zijn nogal omgevingsdoof) en een voorstelling in het planetarium (in het Chinees).

Boot bij het Zomerpaleis.

Daarna trokken we naar het kerkhof waar Verbiest begraven ligt. Hier werd ons wel duidelijk hoe belangrijk hij was, want hij lag in een groepje apart, met de 3 belangrijkste missionarissen.

Het kerkhof waar Verbiest begraven ligt.

Laatste stop was de acrobatische show. We zaten daar allemaal met onze mond vol tanden te kijken naar enorm lenige Chinezen, die halsbrekende kunstjes aan het uitvoeren waren. Echt wel heel spectaculair en de moeite waard, maar niet om thuis zelf uit te proberen.

donderdag 9 juli 2009

Chinese Muur - Minggraven & Heilige Weg - Olympische stadions

Om 6u30 ging de telefoon af voor de eerste wake-up call.  Hoewel we ruim voldoende hadden geslapen, was het toch nog een pijnlijke zaak.  Tijdens het ontbijt was het maar moeilijk kiezen : croissants, meloen, dumplings, wafels, spek, eieren, sushi,... ze hadden het allemaal.  Om half 9 sprongen we op de bus en reden we naar de  pas van Badaling om de Chinese Muur te bekijken.  Al van ver bleek dat dit een zeer toeristisch stuk was: een ware processie  bewoog zich verder over de Muur.  Je kon ofwel naar rechts om het makkelijke stuk te beklimmen, ofwel naar links voor het steile gedeelte.  De keuze was dus snel gemaakt.  Omdat wij ook niks gewoon kunnen doen, klommen we - in de brandende zon - in sneltempo naar boven, langs links.  Af en toe vonden we verkoeling in de wachttorens.  Verbazingwekkend dat zo'n immens bouwwerk  zo lang geleden kon worden geconstrueerd: zo ver je kon kijken, zag je de Muur tussen de bergen slingeren.  Hoe hoger we gingen, hoe rustiger het werd.  Die superieure  marathonconditie (als je sommigen mag geloven) helpt echt.
 
De Chinese Muur in Badaling.

Boven gekomen, waren we bijna ontgoocheld dat we ons doel al hadden bereikt.  Maar ach, volgens de Chinezen is Wim een echte man en ben ik een echte vrouw.  Jammer genoeg waren er veel verkopers die de toeristen lastig vielen (en bleven terugkomen).

Na een lekker middagmaal ging het naar de Minggraven, maar dat was eigenlijk niet veel soeps.  Wel impressionant was de Heilige Weg.  Weerskanten van de weg stonden grote beelden van paarden, kamelen, olifanten,...

De Heilige Weg.

Normaal gezien zouden we daarna naar het hotel rijden, maar we zijn nog langs de olympische stadions - het vogelnest en de water cube - gepasseerd voor een fotostop.  Het is moeilijk te vatten welke fantastische prestaties hier geleverd zijn (lang leve Tia!).  Maar de stadions zijn en blijven lelijk.  Het viel trouwens op dat er al hard gewerkt wordt aan de stadions.  Nu al.

Het Vogelneststadion.

Na het avondeten en een korte adempauze was het tijd voor het praatje van Jan over onze Belgische astronomische trots, pater Ferdinand Verbiest, want die staat morgen op het programma.  Daarna had iedereen duidelijk nood aan slaap.  Het zal nog wel even duren voor we volledig omgeschakeld zijn...

woensdag 8 juli 2009

Kennismaking met China

Het is 20 voor 6 's avonds in Beijing.  Net een verfrissende douche genomen en ik hoop dat ik straks niet op mijn bord in slaap val.  24 Uur geleden stonden we nog aan te schuiven op een drukke luchthaven in Zaventem, slapen op het vliegtuig bleek een hopeloze zaak (en Kung Fu Panda is zoveel leuker dan proberen te slapen) en de dag was al goed gevuld!  De schrik voor de Mexicaanse griep zit er goed in bij de Chinezen: vlak voor het uitstappen werden we allemaal gescreend op koorts door een dame die eruit zag alsof ze met gevaarlijke chemische producten moest omgaan (inclusief mondmasker én bril) en zelfs een temperatuur van 37°C gaf aanleiding tot een zekere vorm van paniek onder het luchthavenpersoneel.

Uiteindelijk wist iedereen toch zijn bagage te pakken te krijgen en de groep werd verdeeld over drie bussen, die al snel vertrokken naar het park bij de Tempel van de Hemel.  Daar hebben we onze oogjes nogal open getrokken.  Vergeet het zwarte gat na uw pensioen, want u kan nog altijd gaan stijldansen in het dichtsbijgelegen park.  Of aan tai-chi doen, al dan niet met zwaard.  Of badmintonnen,... Keuze genoeg!  Ook kaartspelletjes en een dubieuse vorm van domino (met dobbelstenen) behoren tot de mogelijkheden.  En schaam u ook niet langer als u niet geheel toonvast zingt! De tempel van de hemel zelf mag er ook best zijn. Mooi rond, zeer hoog (het aantal verdiepingen weet ik helaas niet meer) en mooi versierd met knap schilderwerk. Na ons bezoek aan de tempel van de hemel kropen we terug de bus op. Het was nog altijd vroeg op de ochtend (10u?), maar het was nu al duidelijk dat iedereen op de bus enorm moe was. Het zou alleen maar erger worden.

De Tempel van de Hemel.

De volgende stopplaats was het Tian An Men plein. Een groot plein, dat wel, maar minder spectaculair dan verwacht. Historisch gezien heel belangrijk natuurlijk en de foto van Mao wereldberoemd. Hier merkten we nog maar eens dat de Chinezen rare schepsels zijn, want een jonge Chinese dame begon plots de vreemdste gebaren te tonen aan Sara. Uiteindelijk begrepen we dat ze samen met Sara op de foto wou. Sara is natuurlijk heel mooi, maar ik had toch niet verwacht dat ze dat zelfs in China wisten.

Het Tian An Men plein.

Daarna gingen we eventjes naar ons hotel om in te checken en te kijken of onze bagage al was aangekomen. De kamers zagen er zeer luxueus en groot uit. Helaas hadden we geen tijd om te slapen, want we vertrokken onmiddellijk naar het restaurant voor onze eerste Chinese maaltijd. Eten in China is echt een feest. Je zit met 8 man rond de tafel. In het midden staat een grote, ronddraaiende schijf waar ze een heleboel schotels komen opzetten. Het ene gerecht is al wat beter dan het andere, maar in het algemeen was het eten zeer lekker!

Na het eten trokken we naar de verboden stad. Deze is echt heel mooi! Enorm veel knappe gebouwen, grote pleinen en een mooie tuin. Ik had de film 'The last emperor' gezien, dus wist ik al voor een groot deel wat ik kon verwachten. Na de verboden stad gingen we opnieuw eten. In de bus zaten meer en meer zombies. Het restaurant was zeer gelijkaardig aan het restaurant van de voormiddag, hoewel je hier ook verse vis kon eten. En vers was de vis wel, want je kon je eigen vis uitkiezen uit een aquarium. Wij aten geen vis, maar een gelijkaardige maaltijd als tijdens de middag. Na het eten keerden we terug naar het hotel en kropen we zeer moe, maar tevreden vroeg in bed.

De Verboden Stad.