Translate

zondag 16 december 2012

Terug naar huis

Toen we wakker werden, pakten we nog wat verder in. We gaven onze winterspulletjes terug en genoten van ons ontbijt. We namen afscheid van Jelle en om 9u45 stond de taxi klaar om ons naar de luchthaven te voeren. We konden (voor het eerst deze vakantie) de mooie kleuren van de zonsopkomst zien.

Laatste zicht op de Saija Lodge.

De wegen lagen vol met sneeuw, maar in Finland is dat geen enkel probleem om daar door te rijden (aan 80-90 km/h). We zagen nog enkele rendieren en moesten twee keer vertragen omdat er vogels op de weg zaten. Om 11u kwamen we aan op de kleine luchthaven van Kuusamo. Er stond een heel lange rij om in te checken en ook bij de security moesten we een tijdje aanschuiven. Voor we aan de security aankwamen, namen we afscheid van Judith en Lena. 

We zaten niet naast elkaar op de vlucht, dus lazen we wat. Na een dik uurtje vliegen landden we op de luchthaven van Helsinki. We kochten een broodje en keken wat rond in de winkeltjes. We gingen op een bankje zitten samen met Klaus en iets later kwamen we Judith en Lena opnieuw tegen, die een latere vlucht hadden genomen.

Rond 15u45 namen we afscheid van Judith, Lena en Klaus en gingen we naar de gate. Intussen was het hard beginnen sneeuwen in Helsinki. We moesten nog met de bus tot bij het vliegtuig rijden, waardoor we nog een laatste keer konden genieten van de kou en de sneeuw voor we het vliegtuig instapten. 

Na het ijsvrij maken van het vliegtuig vertrokken we met een kleine vertraging uit het witte Helsinki. Na een rustige vlucht moesten we nog 40 minuten wachten op de trein naar Leuven (en Tienen).

zaterdag 15 december 2012

Op bezoek bij een rendierhouder

Vanmorgen moesten we al om 9u15 klaar staan, dus we zetten de wekker iets vroeger en drukten minder op de snoozeknop.  We kleedden ons lekker warm aan en kropen in de taxi.  Na drie kwartier (waarbij we onderweg enele rendieren zagen, zelfs op de weg) kwamen we aan bij het huis van een rendierhouder: een heel vriendelijke en interessante man (die volgende week 60 jaar wordt), die de geschiedenis van zijn familie koestert en een superschattig hondje (Charpi of Zwartkopje) heeft.  Dat hondje was meteen iedereens vriend en liep overal mee naartoe.

Rendieren.

We kregen het gezelschap van een groep Britten, maar - zoals Wim het zo mooi zei - dat was een stelletje ongelikte beren die beter een winterslaap zouden houden.  Allereerste mochte we tussen de rendieren om ze (met de emmer) te voederen.  Daarbij moet je wel oppassen voor het gewei van die beestjes.  Blijkbaar lopen de dieren het merendeel van de tijd vrij rond en was het dus niet verbazingwekkend toen er ineens een collega belde om te zeggen dat er een paar van zijn exemplaren bij hem zaten en dat hij die maar eens bij gelegenheid moest komen ophalen.  We mochten ook even met de slee rijden met rendier Rudolf (voor het ultieme kerstgevoel).

Op de slee bij Rudolf.

In een donkere schuur (waar alleen daglicht via een deur binnenkwam en het zachte schijnsel van een kaars het uitgestalde gerief verlichtte) kregen we wat uitleg over oude gebruiksvoorwerpen.  Het leven moet hier hard zijn (geweest).

Daarna mochten we gezellig in de woonkamer gaan zitten (heerlijk verwarmd met een stoof).  We kregen thee, broodjes met zalm en verse dille, koekjes,...  Onze gastheer was echt een atypische Fin: heel erg spraakzaam.  Hij verteld honderduit over de rendieren, over de familiegeschiedenis,... en hij zong geregeld een lied.

De gastheer.

Ik had graag een hele dag naar deze man geluisterd, maar helaas moesten we rond 12u30 alweer voort.  We name hartelijk afscheid en vertrokken weer naar Saija, waar een heerlijk kippensoepje op ons wachtte.

Na het middageten was de bewolking stilaan aan het wegtrekken, maar dat was helaas van korte duur: tegen de tijd dat het zonnetje onder was, was het terug volledig bewolkt.  We lazen een beetje en namen een sauna.  Tussen twee saunagangen door gingen we - gewikkeld in een handdoek - op onze blote voeten naar buiten, zelfs in de diepe sneeuw, maar dat was toch een beetje te koud en we stonden snel weer binnen.

Na het avondmaal stonden er alweer sterretjes en dus haastten we ons in onze dikke kleren om vanop het meer te gaan kijken of er poollicht was.  Jammer genoeg waren de sterretjes maar zwak en al heel snel verdwenen ze zelfs.  We gingen dus al gauw naar binnen om in de lekker warmte wat te lezen,...  Voor we het wisten, was het al half 12 en knipten we dus maar snel het lichtje uit.

vrijdag 14 december 2012

Sneeuwscooter

Na het ontbijt werden we om 10u opnieuw aan het onthaal verwacht om onze helmen op te halen. Daarna stapten we naar onze sneeuwscooters, die iets verder stonden. We kregen een uitgebreide uitleg over het gebruik en het besturen van de sneeuwscooters door Jarno. We zagen er allemaal heel stoer uit toen we gingen vertrekken (daar hadden de helmen heel wat mee te maken!).

Klaar om te vertrekken!

In het begin was het rijden met zo een sneeuwscooter wel wat wennen. Het stuur beweegt mee met alle oneffenheden en je moet nogal wat kracht gebruiken om echt te kunnen sturen. We vertrokken over het meer. Onze snelheid was ongeveer 20 km/h, maar sneller moest dat voor mij niet. Toen we van het meer af waren en in de bossen kwamen, merkten we dat de sneeuwscooters meer met ons reden dan wij met de scooters. Na 12 km namen we een pauze op een mooi heuveltje tussen twee meren. 

Lekkere soep om op te warmen.

Het deel na de pauze ging al een stuk vlotter. We kregen de sneeuwscooter eindelijk onder controle, konden iets sneller gaan rijden en merkten dat je eigenlijk meer controle hebt als je iets sneller rijdt. 

Net voor we aankwamen aan de plaats waar we middagpauze hadden, moesten we nog een steile helling op. Iemand van onze groep viel stil op het steilste stuk, waardoor Jarno sommigen moest helpen om boven te raken. Ik stond gelukkig net voor de helling stil, zodat ik zelf naar boven kon rijden.

We kregen een lekkere soep in een hutje waar Jarno een vuurtje aanstak. Lekker en gezellig! Na een tasje thee waren we klaar om terug te keren.

Iedereen reed een stuk sneller nu. In het bos haalden we vaak 30 km/h, soms nog iets meer. Op een bepaald moment zagen we twee rendieren in het bos! Heel mooi! Toen we terug op het meer kwamen, gaven we serieus gas en reden we 50 - 60 km/h. Om 15u waren we terug.

Stoer!

Sara haastte zich om snel naar de rooksauna te gaan. Ik downloadde de foto’s en las wat, want de mannen mogen pas om 16u30 in de rooksauna.

De rooksauna is een sauna in een gebouw, zonder dat er een schoorsteen is. Daardoor ruikt de sauna nogal naar rook. Het douchen moest in de sauna zelf gebeuren. Om de warmte wat op te drijven, werden er een paar grote lepels water op de gloeiende stenen gegooid. Wij vonden het al tamelijk warm. Jelle kwam binnen en vond het nogal frisjes en gooide nog snel een hoop water op de stenen. 

Toen we het warm genoeg vonden, trokken we naar buiten om een ‘bad’ te nemen in een gat dat was uitgekapt uit het bevroren meer. De eerste keer ging ik tot mijn knieën in het ijskoude water. We trokken terug naar de sauna en de tweede keer ging ik wel volledig in het water. Raar, maar echt koud voelde het water niet. Na een derde keer de sauna in te trekken vonden we het welletjes en keerden we terug.

Toen we terugkwamen van het eten, zagen we een poolhaas lopen. Voor we gingen slapen, keken we nog naar de ‘Polar Express’.

donderdag 13 december 2012

Sneeuwschoenwandeling

Na het ontbijt trokken we onze warme kleren aan om om 10u aan een nieuw avontuur te beginnen: sneeuwschoenwandelen.  In het "boothuis" kregen we rakketten aangemeten en verbazingwekkend lange stokken.  We liepen samen met gids Jelle, met in ons kielzog twee Duitse zussen, nog een Duitser alleen (Klaus) en ten slotte nog het Italiaanse koppen en de tolk-gids Danila.

Sara klaar om te vertrekken.

We liepen een tijdje over echte paadjes, maar uiteindelijk baanden we ons een weg door het bos, tussen struiken door.  Onderweg zagen we sporen van hazen, vossen,... en kwamen we langs een halfbevroren rivier.

Sara en gids Jelle aan het wachten op de Italianen.

Na anderhalf uur hielden we halt bij een vuurplaats, bij een brug over een rivier.  Onder die brug zou een otter leven, maar die kregen we helaas niet te zien.  Jelle maakte vuur, we kregen thee en bessensap (uit een berkenhouten tas) en kregen ook een soort doughnut om op een stok te roosteren en in suiker te rollen.  Daarna keerden we terug naar de lodge, waar we net op tijd toekwamen voor de lunch: een heerlijke, dikke erwtensoep.

Wim en Sara tijdens de middagpauze.

Jammer genoeg was de prachtige opklaring van de pauze bij de vuurplaats maar van korte duur en begon het in de namiddag weer te sneeuwen.  En daarmee werd onze collectieve hoop op poollicht weer de grond ingeboord.

Smullen van de Bula.

In de namiddag lazen we een beetje en probeerden we onze vermoeide spieren een beetje te helen.  Als avondeten kregen we een stoofpotje van rendier en daarna kregen we nog een mooi filmpje te zien van hoe het hier in de zomer en de herfst is.  We zullen toch nog eens moeten terugkomen...

Na de video gingen we terug naar ons huisje.  We lazen een beetje en kropen moe maar tevreden in bed.

woensdag 12 december 2012

Langlaufen

Na het ontbijt werden we om 10u verwacht aan het onthaal voor onze langlauftrip. We kregen onze schoenen van Jelle, onze (Belgische) gids voor vandaag. We waren maar met een kleine groep vandaag : enkel wij twee, onze gids Jelle en een Italiaanse gids in opleiding.

We kregen onze ski’s. Het viel ons direct op hoe lang, smal en licht die zijn. Na een korte uitleg waren we klaar om te vertrekken. Het voelde in het begin wel wat onwennig aan, vooral omdat we al direct naar beneden moesten skiën. Het was heel moeilijk om het evenwicht te bewaren. Ik raakte met veel geluk beneden. Sara volgde vlot, de Italiaanse ging tegen de grond.

Wim op de langlauflatten.

We kwamen op het meer en daar begon het vlotter en vlotter te gaan. Sara miste wel eens het spoor en viel. Na een tijdje kwamen we aan een eilandje, waar we even naar boven moesten klimmen en daarna weer naar beneden. Niet iedereen raakte zonder vallen beneden. Het ging vlotter en vlotter en we maakten steeds meer snelheid. We genoten van de mooie natuur en kregen heel wat interessante uitleg.

Sara op de langlauflatten.

We keerden terug en rond 12u waren we aan de lodge. De Italiaanse stopte er mee, maar wij gingen nog een eindje door. We passeerden het geboortehuis van een beroemd Fins dichter, zagen zijn standbeeld en begonnen terug te keren. Om 12u50 waren we terug. We zagen scheel van de honger, dus waren we blij dat we een lekker soepje konden drinken.

Opwarmen aan een lekker soepje.

We hadden nog eventjes contact met het thuisfront via skype. In de namiddag gingen we nog wat wandelen, namen we een sauna en verwenden we elkaar met een massage. 

Om 18u werden we verwacht voor een praatje over poollicht. Dat ging door in een hut wat verder in het bos. In het midden van de hut was er een groot vuur en wij zaten daar met bankjes rond. We kregen een gluglu (een soort glühwein) en een typisch kerstkoekje. We zagen enkele poollicht-filmpjes en foto’s.

Iets na 19u waren we terug voor ons avondeten. We kregen een uitgebreid kerstdiner, met voorgerecht (verschillende soorten vis), als hoofdgerecht kalkoen en als nagerecht nog een lekker stukje taart. Na het eten nam één van de Duitsers de gitaar en begon te spelen. Af en toe was er een voor ons bekend liedje en konden we meezingen. Het was echt wel een gezellige avond!
Iets na 21u keerden we terug naar onze kamer, waar we nog wat lazen. 

dinsdag 11 december 2012

Huskytocht

Omdat we gisteren uiteindelijk toch laat in ons bedje lagen, waren we nog een beetje moe toen we om 9u gingen ontbijten.  Daarna gingen we terug naar ons huisje om wat extra lagen kleren aan te doen.  Daar moet je dus echt meer dan een kwartier voor uittrekken!

Om 10u werden we verwacht bij de hondenkennel om een tocht van 30km te maken, met onze gids van gisteren (Taina), hetzelfde Italiaanse koppel en ook nog een Italiaanse die in de lodge werkte (en echt wel nodig was als tolk).  140 Honden blaften en huilden: "Kies mij, kies mij!"  We kregen elk een papiertje met de naam van vijf honden, die we uit de hokken moesten halen, optuigen en voor de slee spannen.  Wim kreeg Leo, Idia, Indy, Kodiak en Ana; zelf kreeg ik Pirka, Nuget, Snoopy, Frank en Nome.  Jawel, ze hebben alle 140 een naam!

Twee van onze husky's (de slimme stuurhonden).

Tegen de tijd dat mijn slee klaar was, stond ik al nat in 't zweet.  Er zit nogal kracht achter die beestjes en ze waren er duidelijk op uit om te lopen.  Ik mocht als eerste achter de sneeuwmobiel, Wim als derde.  Ook vandaag had ik weer de snelste honden.  Wim zijn beestjes waren vinniger dan die van gisteren, zodat hij met de Italiaanse mocht wisselen om vlak achter mij te sleeën.  De Italianen zijn vandaag trouwens nog een paar keer van hun slee gerold en blijven liggen.

Aan het genieten van de kou.

De prachtigste sneeuwlandschappen schoven langs ons voorbij.  Iedere keer we stopten (om te checken of iedereen nog volgde), waren mijn honden echt moeilijk tegen te houden, zelfs met twee voeten op de rem, en als Taina terugliep naar de sneeuwmobiel, was er al helemaal geen houden meer aan.

Rond 13u stopten we bij een vuurplaats voor het middageten.  De sledes werden verankerd en vastgebonden aan een boom, maar het duurde nog een tijdje eer de honden tot rust kwamen.

Vuurplaats tijdens de lunch.

We legden rendierhuiden op de houten bankjes die daar stonden, terwijl Taina het vuur aanmaakte.  Ik hield ook nog even een sanitaire stop: een hele onderneming.  Al die lagen afstropen en dan zorgen dat er geen kleren nat werden.  Dat lukte gelukkig, zelfs zonder te bevriezen.

We kregen warm bessensap en broodjes, terwijl Taina de soep opwarmde.  We kregen zelfs nog een dessertje (bula) dat we zelf boven het vuur mochten roosteren.  Heerlijk!  Tegen de tijd dat onze thee op was, begon het al te schemeren.  In het schemerdonker keerden we terug naar de lodge.  Dat duurde nog een uurtje (en af en toe ging het goed bergaf).  Aangekomen zetten we al de honden terug in hun hok.  Wat een heerlijke dag!  Ik was wel blij dat ik drie paar sokken en drie paar handschoenen aan had, maar ik heb toch geen kou gehad, zelfs niet bij het stilzitten tijdens het eten.

Sara bij één van de husky's.

Terug in ons huisje zetten we meteen de sauna aan.  Dat hadden we wel verdiend, want - hoewel het de honden zijn die de hele tijd lopen - je bent er toch ook wel moe van en onze armen en schouderbladen voelen we toch een beetje.

's Avonds kregen we nog een lekkere ovenschotel met zalm en prei en keken we naar een paar afleveringen van "The Big Bang Theory", alvorens we gingen slapen.  Jammer genoeg was het bewolkt en was er dus geen poollicht.

maandag 10 december 2012

Winterwandeling en huskytocht

De wekker ging om 8u30. Buiten was het nog heel donker, maar toch begon het wat te schemeren. Na het ontbijt konden we onze extra winterspullen halen. We kregen een dikke overall, handschoenen, wanten, een gezichtsmasker, een dikke muts en warme laarzen.

In de voormiddag maakten we een korte wandeling en lazen we nog wat. Als middagmaal kregen we een lekkere zalm-maaltijdsoep. 

De Saija Lodge in de sneeuw.

Om 13u30 werden we aan de hondenkennel verwacht voor een tocht op de hondenslee achter de husky's. We kregen eerst een uitgebreide uitleg over het gebruik van de slee en daarna mochten we helpen met de honden in te spannen voor de slee. 

We mochten de honden mee helpen halen uit hun hok. Die beestjes zijn echt wel heel sterk, je moet ze goed optillen, zodat ze enkel op hun twee achterpoten staan. Als je dat niet deed, gingen zij op wandel met jou, in plaats van omgekeerd. 

Gids Taina.

Elke slee kreeg vijf honden. Daarna mochten we nog meehelpen om alle honden een harnas aan te doen en in te spannen. 

Sara vertrok heel vlot. De honden en de slee van de Italiaanse die ook mee was, vertrokken ook heel vlot, maar de Italiaanse bleef liggen. Toen zij uiteindelijk vertrokken was, was het mijn beurt. Helaas waren we wat problemen om het touw los te krijgen, maar eens dat los was, gaven de husky's een schok aan de slee en weg waren we!

Na de eerste bocht stopten we nog eens om te zien of iedereen wel mee was (en werd de Italiaanse nog eens opgeraapt). Tijdens de eerste minuten moesten we nog wat gewoon worden aan de slee, maar al snel zaten we op het meer, waar alles veel eenvoudiger werd. 

De husky's.

We genoten van het mooie uitzicht in de sneeuw (het sneeuwt al de ganse dag). Af en toe werd er eens gestopt en wanneer we een paar minuten stilstonden, werden de honden ongeduldig. In het begin liepen ze altijd tamelijk snel, maar na een tijdje was dat al veel langzamer. 

Na een tijdje gingen we van het meer af en kwamen we in een bos. Eerst met kleine boompjes, later met grotere. Dit vond ik echt een heel mooi stukje natuur.

Mijn honden waren blijkbaar de traagste van de groep, zodat ik niet alleen bij het klimmen de slee moest helpen duwen, maar ook op de vlakke stukken.
Toen we weer op het meer kwamen, waren we snel terug bij de hondenkennel. Het was intussen al goed donker geworden (15u30). We hielpen de husky's terug los te koppelen en keerden terug naar ons huisje na een mooie tocht. Daar keken we naar een filmpje en namen we een sauna.

Om 18u werden we verwacht voor het avondmaal (gehakt van wilde runderen) en een praatje met uitleg over Finland en de husky's. Rond 20u waren we terug in ons huisje.

Daar lazen we nog wat. Tegen 22u kropen we in bed. Ik keek nog eens naar buiten en zag dat het helder was. Sara kroop terug uit bed, we trokken onze warme kleren aan en trokken naar buiten. Het was toch kouder dan verwacht, dus keerden we nog eens terug om nog meer kleren aan te trekken. 

Poollicht.

Bij het meer was het goed donker. We zochten naar poollicht en zagen boven de noordelijke horizon een groene band. We twijfelden of dat nu poollicht was of niet. We namen een heleboel foto’s. Na een tijdje leek de groene band toch van helderheid en vorm te veranderen, dus denken we dat we toch echt wel het poollicht hebben gezien. Net toen de helderheid en vorm begon te variëren, trok het volledig dicht. We waren terug bij het huisje rond middernacht, waar we met onze koude voeten en handen in bed kropen.

zondag 9 december 2012

Op weg naar Finland!

Om 8u ging de wekker af: tijd voor vakantie!  Enigzins slaperig kropen we uit bed, voor de dagelijkse ochtendrituelen en om de laatste spullen bijeen te zoeken.  Onze kerstboom staat mooi te schitteren in onze living, maar wij gaan een weekje elders de kerstsfeer opsnuiven: in het hoge Noorden, Taivalkovski, Finland.  Net buiten de poolcirkel; daar waar de tegels uit de grond vriezen.

Om 9u15 kwam papa ons oppikken om ons naar het station van Tienen te brengen.  Een "plan B" was gelukkig niet nodig: de trein reed (voor een keer) goed op tijd en we kwamen ruimschoots op tijd aan op de luchthaven.  We dropten onze rugzakken af, kregen onze tickets tot op onze eindbestemming (Oulu) en stapten vlot (zonder gepiep zowaar) door de security.

Na een rustige vlucht van 2u30, kwamen we toe in Helsinki; een kleine, haast gezellige luchthaven (met parketvloer).  We hadden 45 minuten tussen de vluchten, maar dat was meer dan genoeg.  Het was daar al opvallend donker toen we om 16u de aansluitingsvlucht namen.

Het ontijzelen van het vliegtuig zorgde ervoor dat we met een halfuur vertraging aankwamen in Oulu.  Daar stond er ons iemand op te wachten, die ons naar de Saija Lodge zou brengen, een kleine 200km verder het binnenland in.  Eén Duitse toerist stond ook al te wachten om mee te gaan, maar twee Duitse koppels, die met een latere vlucht zouden toekomen, hadden nog meer vertraging dan wij.  Het was 19u toen we allemaal in de auto kropen en de donkere nacht inreden.

Het was een lange rit (2u30) en we kwamen uitgehongerd aan in de lodge.  In het hoofdgebouw kregen we onze sleutel en we gingen snel onze spullen in ons huisje zetten, zodat we  gauw konden eten (eland).

Na een gezellige maaltijd gingen we terug naar ons huisje en deze keer kwamen we toch iets verder dan de inkomhal.  Er was een gezellige living met zetels, een slaapkamer (met een deur naar het terras) en een badkamer (met sauna).  Hoewel het al laat was, namen we toch een sauna.  We gingen daarna nog even buiten afkoelen op het terras, maar de sneeuw aan mijn blote voeten was net iets te pijnlijk en we waren dus snel weer binnen.  Wat zijn we toch stoer!

Na een korte douche waren de koude voeten al snel vergeten en we kropen moe maar tevreden in bed.