Posts

Posts uit 2010 weergeven

Lima - Roosbeek

Om 7u30 zou de taxi voor de deur staan, maar in het hostal hadden ons verzekerd dat er om 7u stipt al ontbijt ging zijn.  Alleen moesten ze om 7u20 nog naar de winkel om brood, dus het was een ontbijt in de rapte.  Onze malariapillen werden doorgeslikt met veel te hete thee (en een verbrande tong).  De taxichauffeur was nogal gehaast (het was drukker dan verwacht) en we werden geflitsts aan 80km/u waar we 60km/u mochten rijden.  In de luchthaven van Lima kochten we nog een boek over Manú; erg duur, maar de jungle was erg indrukwekkend.  Op het vliegtuig naar Miami bekeken we de foto's en filmpjes die ik tijdens de reis had gemaakt.  De filmpjes zijn niet bepaald van hoogstaande kwaliteit (het is moeilijk om een stabiel filmpje te maken in een schodderende jeep of boot), maar het geeft wel een idee. Tijdens het dalen naar Miami hadden we een goed zicht over de Everglades, de monding van een rivier van een 60-tal km breed.  Vergeleken met vorige keer, geraakten w

Cuzco - Lima

We hadden de wekker gezet om 8u30, maar iets na 6 lagen we al wakker. Uiteindelijk zijn we iets na 7 opgestaan. We maakten eerst onze valiezen en gingen dan ontbijten. Na het ontbijt gingen we geld wisselen en 3 flessen Pisco inslaan in de supermarkt. Daarna kuierden we wat rond door Cuzco, bezochten nog een marktje, kochten we een mooi tafeldoek, alpacasokken, nog een fles pisco en een knuffel-lama. We bezochten ook nog wat boekenwinkels, maar we konden niet echt een goed (én betaalbaar) boek over Manu vinden. Iets voor 12 uur gingen we dan eten. We dachten naar dezelfde pizzeria te gaan als op 31 oktober, maar die was blijkbaar gesloten. We zochten dan maar een andere pizzeria en vonden er uiteindelijk één (nadat we waren binnengelokt in een ander restaurant waar bleek dat ze de pizza's van hun menu toch niet konden klaarmaken). De pizza en de bijhorende pisco sour waren heel lekker.  Om 13 uur namen we de taxi naar de luchthaven. Daar werden we omgeboek

Paititi - Cuzco

Afbeelding
Alweer had het de hele nacht geregend en was het gestopt toen we om 6u30 opstonden.  Het gekwaak van de kikkers had vrijwel de hele nacht geduurd en ook 's morgens was het nog volop aan de gang.  Aangezien we zouden terugkeren naar de grote hoogte had ik maar voor de zekerheid diamox ingenomen, maar dat zorgde er wel voor dat ik veelvuldig was moeten opstaan om naar het toilet te gaan.  Ook hier gold dezelfde procedure: schoenen checken en kijken of er geen slangen in de badkamer zaten.  Natuurlijk hadden we er niet direct aan gedacht dat er licht was in de slaapkamer.  Na het ontbijt kropen we in de boot voor een halfuurtje, tot in Atalaya.  Daar namen we afscheid van de twee bootmannen en werden wij, de gids en de kokkin opgepikt door een monovolumewagen.  Dat was al een betere grootte dan de bus van de eerste dag. Squirrel monkey. Aangezien het 's nachts zo geregend had, lag de weg er op sommige plaatsen erg slecht bij en dreigden we onszelf vast te

Boca Manu - Paititi

Afbeelding
Deze nacht werden we een paar keer wakker. Eerst was er een kindje hard aan het wenen net naast onze kamer, we moesten een paar keer naar het toilet (met kaarsjes deze keer, want onze zaklamp vinden we niet meer) en de laatste keer werden we wakker door een enorm onweer. Toen we om 6 uur gingen ontbijten was het alweer gestopt met regenen. Iets voor 7 uur zaten we alweer op de boot richting Paititi. We zagen niet zo veel diertjes meer, maar wel nog een groep slapende Red Howler aapjes boven in een boom. We zagen ook twee toucans die de eieren van de Oropendula aan het stukmaken waren. We zagen ook nog enkele Roseata Spoonbill. De nesten van een Oropendula en een geïnteresseerde Toecan. Rond 12 uur kwamen we aan bij de warmwaterbronnen. Het deed deugd om ons eens te kunnen onderdompelen in het water. We roken zwavel en konden genieten van een (te) warm bad in het midden van de jungle.  Genieten van de warmwaterbronnen. Toen we weer vertrokken, werd de

Otorongo - Boca Manu

Afbeelding
We konden wat uitslapen vandaag, want we werden pas om 7u voor het ontbijt verwacht.  Het had toen al uren geregend en er stonden overal grote plassen.  We vreesden al dat we niet naar de observatietoren zouden kunnen gaan, maar gelukkig hield het op met regenen en viel er alleen maar water van het gebladerte naar beneden.  Na het ontbijt gingen we dus toch op pad. De mooie paddenstoel die gisteren zo snel tevoorschijn was gekomen, was alweer verdwenen. Sprinkhaan. Plots hoorden we in het struikgewas iets dat op gesnurk leek en we moesten muisstil verder wandelen.  De gids vertelde ons dat er even verderop  een jaguar moest zitten.  Mooie beestjes, maar je wilt ze liever niet tegenkomen als je in de jungle rondwandelt.  De gids was er toch ook niet gerust in, want hij wandelde voort met zijn hand op zijn mes.  Met ingehouden adem schoven we voetje voor voetje door de jungle en we waren opgelucht toen we de jaguar  even later de andere kant hoorden uitgaan.  We

Otorongo

Afbeelding
Deze nacht moesten we twee keer naar het toilet en in de jungle is dat toch altijd een beetje spannend. Eerst de lamp zoeken, dan controleren of er geen beesten op het muskietennet zitten, kleren met lange mouwen aantrekken, controleren of er geen dieren in onze laarzen zijn gekropen, laarzen aantrekken, goed rondkijken terwijl we naar het toilet wandelen, toiletten controleren op slangen en andere beesten en dan pas kan je naar het toilet gaan. Om 6 uur werden we aan het ontbijt verwacht. We waren alle twee nog een beetje moe. Na het ontbijt kropen we opnieuw in de boot om naar het Salvador meer te varen. We waren nog niet lang vertrokken, toen Carlos begon te roepen dat hij twee jaguars in de rivier zag zwemmen. De snelheid van de boot werd opgedreven en iets later zaten we heel dicht bij twee baby-jaguars. Heel schattige zwemmers! Op de oever hoorden we de mama-jaguar roepen. Al heel snel kropen de baby-jaguars uit het water, het dichte woud in.  Een jaguar v

Boca Manu - Otorongo

Afbeelding
Om 6u kregen we als ontbijt een lekker omeletje met kaas en daarna nog een rijkelijke schotel fruitsla met vers fruit (banaan, appel, mandarijn en veel papaya).  Een uurtje later zaten we alweer op de boot.  We verlieten de Madre de Dios en voeren de Manu-rivier op.  We passeerden zelfs de plaats waar die gevaarlijke inboorlingen leven, maar daar hebben we gelukkig niks van gemerkt. Ara's. Op onze boottocht naar Otorongo kwamen we veel vogels en andere dieren tegen, die we gisteren ook al hadden gezien, maar nu nog meer prachtige macaws.  We zagen opnieuw twee capybara's, maar deze keer was er een baby-exemplaar.  Het is volop het moment van de jonge diertjes in de jungle, want we zagen ook nog een kleine black spider monkey en een kleine red howler monkey.  Die spidermonkeys zijn trouwens zotte beestjes, zoals die door de bomen slingeren.  Je vindt deze dieren nog een best door te zoeken naar bomen die plotseling fel bewegen.  De schildpadden vind je

Pilcopata - Boca Manu

Afbeelding
Om 6u30 stond er voor ons een lekker ontbijtje klaar, met een spiegeleitje. Tijdens het ontbijt was het tamelijk fel aan het regenen. We gooiden onze spullen op de bus en trokken te voet weg, op zoek naar vogeltjes. We trokken over een brugje en al snel zagen we de eerste vogels: verschillende tanagers, macaws (eerst ver weg, later ook dichterbij) en de gids zag zelfs een toecan. Het lukte ons vandaag duidelijk beter om de vogeltjes te zien. Op zoek naar vogeltjes. Na een tijdje pikte de bus ons op en reden we voort. Iets verder gingen we opnieuw te voet verder op zoek naar vogeltjes. Een volgende stop was bij een kleine familie waar ze een coca-plantage hebben. We zagen daar een klein wild varkentje en ze hadden daar ook twee macaws. We mochten de macaws op onze hand nemen voor een foto, maar bij mij kroop die direct in mijn nek. Een macaw in mijn nek. We kropen terug in de bus, maar na een tijdje moesten we stoppen omdat een vrachtwagen zich had vastgere

Cuzco - Pilcopata

Afbeelding
Het was een erg korte nacht, want om 4u40 ging de wekker alweer.  Iets voor 5u belde onze gids Carlos al aan bij het hostel.  Het was noodzakelijk om vroeg te vertrekken voor onze tocht door de jungle, omdat er een stuk weg enkel 's morgens vroeg en 's avonds laat toegankelijk is wegens werken. Onze eerste stop was rond 8u in een klein dorpje, waar we konden ontbijten.  We hadden dan toch al wat kunnen rusten in de bus.  We zaten met ons tweetjes alleen op de bus met de gids, de kokkin en de chauffeur.  Na een tijdje hielden we halt in Paucartambo, een klein en moeilijk bereikbaar dorpje, dat ieder jaar in juli opleeft tijdens het feest van de Virgen de Carmen.  Vanuit het hele land (en vanuit Bolivië) komen de mensen afgezakt om er te dansen in hun kenmerkende kostuums.  We liepen met de gids door dit dorpje, passeerden langs een bakker en kregen bij de fontein uitleg over de verschillende kostuums tijdens de festiviteiten. Fontein in Paucartambo. D

Wiñaywayna - Machu Picchu - Cuzco

Afbeelding
Toen we deze nacht een sanitaire stop maakten, konden we de weg wel gemakkelijk vinden. Op het onmenselijk vroege uur (3u30) maakten de dragers ons wakker. Ik hoorde de dragers al van enkele tenten verder komen, Sara lag nog lekker te slapen toen de dragers aan de tent kwamen schudden.   Na het inpakken van de valiezen, zaten we om 4 uur aan de ontbijttafel. Vandaag was de eerste dag dat we niet zoveel honger hadden, dus aten we alleen een pannenkoek. Toch vertrokken we pas om 5u15 voor onze tocht naar Machu Picchu. Vijf minuutjes later stonden we al in de file, want er was een controlepost die maar om 5u30 openging. We stapten stevig door op een niet zo moeilijk paadje. Af en toe was het bewolkt en af en toe konden we beneden in het dal Aguas Calientes zien liggen. Wolken en af en toe zon op weg naar Machu Picchu. Na 50 minuutjes kwamen we toe in Inti Punku, de zonnepoort. Tijdens het winter-solstitium schijnt de zon door de zonnepoort naar de zonnetempel

Pacaymayo - Wiñaywayna

Afbeelding
We werden alweer om 5u30 wakker gemaakt met een tas cocathee.  Terwijl we die leegdronken, maakten we ons klaar voor het ontbijt (een lekker omeletje) en de lange dag die er zat aan te komen. Vroeg opstaan... Net gewekt met een tas cocathee. Tegen 7u trokken we de berg op en halverwege stopten we bij de archeologische site Runkurakay. Deze plaats diende als wachttoren en om boodschappen door te sturen en eventuele passanten onderdak te bieden voor de nacht.  Dit gebouw had de vorm van het rituele mes van de Inka's, dat werd gebruikt om dieren te offeren. Runkurakay. We wandelden verder naar boven en passeerden enkele meertjes.  Na van het mooie uitzicht te hebben genoten, daalden we af naar Sayacmarca.  Dit waren huizen waar de Inka's vroeger - op weg naar Machu Picchu - rituele baden konden nemen om hun lichaam te zuiveren. Rond de middag kwamen we toe op een camping, waar we alweer  lekker aten.  Daarna volgden we een tof paadje (95% Inka)

Wayllabamba - Pacaymayo

Afbeelding
Toen we 's nachts naar het toilet gingen (ook al was dat gesloten) zagen we een wondermooie sterrenhemel. Veel konden we niet herkennen, maar we zagen wel heel duidelijk de grote Magelhaense wolk. Om 5u30 werden we gewekt door de dragers, die met een kopje coca-thee voor de tent stonden. Tegen 6 uur kregen we een enorm uitgebreid ontbijt: de meest vloeibare havermoutpap ooit gezien, gevolgd door zeer voedzame pannenkoeken. Iets voor zeven begonnen we aan de zwaarste dag van de Inka-trail. Het eerste stuk, tot aan het controlepunt, ging al goed naar boven. Dit stuk liepen we nog met de ganse groep samen. Na het controlepunt werden we losgelaten en konden we ons eigen tempo stappen. Al van in het begin vormden David, Victoria, Sara en ik een groepje. De rest zouden we pas op het einde terugzien. Het pad voor vandaag. Het eerste deel viel al bij al nog mee. Het pad steeg goed, maar af en toe was er een stukje vlak, ideaal om te recupereren. Al heel snel

Cuzco - Wayllabamba

Afbeelding
Tussen 6u20 en 6u40 moesten we gereed staan aan de basiliek, dus de wekker ging alweer vroeg af (5u50).  Het regende toen we buiten kwamen en Cuzco likte haar wonden na halloween. Toen we daar om 6u50 nog altijd (in de gietende regen) stonden, werden we toch ongerust en ging ik in het hostel informeren, maar daar hadden ze ook niemand gezien.  Gelukkig merkten we dan tamelijk snel een groep trekkers op.  Blijkbaar waren zij daar gaan schuilen en stond de gids bij hen. We vonden het wel vervelend dat we uiteindelijk een uur later dan voorzien vertrokken, maar we waren tegelijk opgelucht dat we de start niet hadden gemist. Na een busrit van een tweetal uur kwamen we toe in Ollataytambo , waar we een dik halfuur werden losgelaten.  Sommigen begonnen te hamsteren, wij schaften ons een wandelstok aan. Na 40 minuten kwamen we toe in Piskacucho, ook wel bekend als "km 82", het begin van de " Inka Trail" .  Hier moesten we met al onze spullen van

Cuzco

Afbeelding
Gelukkig hadden we 12 uur om te slapen, want we werden nogal gestoord. Eerst was er een of ander concert op de Plaza de Armas en aangezien ons hotel nogal dicht bij lag, konden we de muziek dus horen. Later begon het (hard?) te regenen en konden we de regen heel goed horen. Rond 1 uur was er dan een bende Spaanstaligen die nogal veel lawaai maakte in de buurt van onze kamer. Optocht in Cuzco. Toen we opstonden, dachten we dat het intussen zomertijd was geworden in Peru, maar blijkbaar doen ze in Peru niet mee met de zomertijd en was het dus nog maar 8 uur in plaats van 9 uur. Toen we na het ontbijt nog wat gingen winkelen, zagen we dat er een grote optocht bezig was op de plaza de Armas : militairen, politie, vlaggen die werden opgetrokken, fanfare en heel veel groepen van mensen (van een school) en iedereen die op de maat van de muziek marcheerde (of dat toch probeerde). Leuk om eens mee te maken. Nadat we genoeg hadden gezien van de optocht, kochten we ee

Cuzco

Afbeelding
Buiten een nachtelijke controle om 1u30 - meer schijnvertoning dan iets anders - hadden we een rustige busrit en konden we zelfs wat slapen.  We kregen geen kussentje of dekentje, maar gelukkig had ik nog het dekentje van American Airlines, waar we ons onder konden nestelen. Om 4u ging het licht onherroepelijk aan, toen we in Cuzco aankwamen,  Het was nog pikdonker en veel te vroeg om naar de stad af te zakken.  We zetten ons dan maar in de wachtzaal, waar alle maatschappijen hun bustickets trachten te verkopen.  Ze verkopen die bustickets zoals ze bij ons prei verkopen op de markt.  Vrouwen met de meest irritante stemmen roepen een waslijst van bestemmingen af, en het gaat over en weer. Zicht op de Plaza de Armas. Van zodra de zon op was en het licht begon te worden, trokken we met onze rugzak in de richting van de Plaza de Armas.  Enorm veel taxichauffeurs probeerden ons ervan te overtuigen dat wandelen geen goed plan was, maar wij hadden liever dat ze ons gerust

La Paz - Cuzco

Afbeelding
We mochten opnieuw vroeg uit ons bedje, want tussen 7u en 7u20 zou de bus ons komen ophalen. Om de een of de andere reden konden we het tweede deel van de nacht (vanaf 3 uur) niet meer goed slapen. Rond 7u15 kwam de bus ons ophalen en reed toen nog een eind door La Paz, om andere toeristen op te halen. Daarna stopte de bus aan de busterminal, waar er nog een heleboel mensen opstapten. Uiteindelijk vertrokken we om 8u15. We moesten opnieuw, net als gisteren en net als bij het vertrek van de trektocht in de Cordillera Real, door het veel te drukke El Alto. Lago Titicaca. Het was een lange rit, soms met mooie uitzichten op de Andes en na een tijdje ook op het Titicaca-meer. We kwamen tamelijk veel herdersvrouwtjes tegen langs de kant van de weg. Rond 11 uur moesten we allemaal van de bus stappen en overstappen op een bootje, de bus werd met een grotere boot overgezet. Om 12 uur kwamen we dan eindelijk aan in Copacabana. Daar werden we opgewacht door iemand va

Uitstap naar Tiwanaku

Afbeelding
Het probleem van vannacht was niet meer dat de grond te hard was, of de wind te fel woei, maar dat iedere positie zo zalig goed lag ("l'embarras du choix"). In elk geval stonden we om 8u op de stoep en werden we even later opgepikt door een camionette, die ons naar Tiwanaku zou brengen.  Het viel ons al snel op dat één van onze medereizigers de hele tijd filmpjes zat te maken met zijn fototoestel, van de idiootste dingen eerst.  En het zou nog erger worden ter plaatse: hij zou de mensen van hun sokken lopen om toch maar te kunnen filmen, ook al was dat soms expliciet verboden.  We konden dus maar moeilijk ons gegniffel onderdrukken, toen zijn batterij het stilaan begon te begeven. Tiwanaku. Het eerste object dat we te zien kregen, was een enorme monoliet (8m hoog): een afbeelding van een figuur, die wederkerigheid symboliseerde.  Onze gids vertelde dat je dat kon zien aan de "verkeerde" rechterhand (of had die figuur twee linkerhanden?

Huayna Potosi - La Paz

Afbeelding
Rond 2u15 slopen we uit onze tent, voorbij de gids, uit het huisje naar buiten om de toiletten te bezoeken. Het was duidelijk al een paar dagen na volle maan, want we zagen een heel mooie sterrenhemel, met de Magelhaense wolken en nog wat andere neveltjes. We zouden ontbijten om 7u30, maar om 6u50 riep Ramiro ons al wakker. We hadden iets beter geslapen in de tent in het huis, maar toch nog altijd niet echt goed. Het was wel een heel stuk warmer, maar de grond was nog niet zacht genoeg. Prachtige omgeving bij onze slaapplaats. Toen we opstonden, was de lucht super-blauw. Het bijna-onweer van gisteren was dus heel ver weg. Om 8 uur vertrokken we voor het laatste deel van onze trektocht, een tocht van 2 uur, volgens Ramiro toch. Het eerste deel was een zware beklimming op de flanken van Huayna Potosi. Het was dus nogal zwaar, maar we zagen wel steeds nieuwe, mooie uitzichten van Huayna Potosi. Genieten van de Huayna Potosi. Na een dik uurtje waren we