zaterdag 25 juli 2020

Simiane-la-Rotonde - Roosbeek

We stonden op om 6 uur en toen de laatste dingen waren ingeladen, konden we om 6u30 vertrekken.  We reden richting Sault en daarna over de Col des Abeilles.  We vonden pas net voor de autosnelweg een bakker.  We ontbeten op de eerste parking op de snelweg.

De rit verliep rustig, zonder files.  We namen de snelweg rond Lyon, en daarna de rustigere snelweg langs Bourg-en-Bresse.  We vermeden Luxemburg (want een rode corona-zone).  We kochten nog frietjes en om 18u30 waren we thuis.  We laadden de auto nog uit en ruimden de meeste spullen al op.

vrijdag 24 juli 2020

Sault & Gorges de la Nesque

Om 9u30 kwam Lotte me lekker knuffelen.  Wim was even ervoor uit bed geslopen.  We realiseerden ons dat we geen brood hadden, dat niet steenhard was geworden, dus gingen mijn twee schatjes snel naar de bakker om heerlijk vers stokbrood.

Na het ontbijt namen we nog wat tijd om te lezen, al wat op te ruimen, het reisdagboek in te vullen,...  Even voor de middag reden we naar de lavendeldistillerie in Sault, waar we weer buiten stapten met lavendelwater en lavendelsnoepjes (berlingots).

We hadden niet echt een plan voor de rest van de dag, maar op de kaart hadden we "Gorges de la Nesque" zien staan (twee sterren).  We reden naar daar en parkeerden ons aan de kant van de weg.  Na de obligatoire schoenenwissel (sandalen → trailschoenen) konden we aan onze wandeling beginnen.

Die begon al met een technische en steile afdaling in de volle zon.  Lotte ging op wandel met Wim z'n trailrugzak, zodat we niet - zoals gisteren - zonder water zouden vallen.  Ze was echt in haar element!

Na een halfuurtje vonden we schaduw en (relatieve) koelte onder een rots: ideaal om te eten.  Daarna daalden we (langs veel tijmplantjes) af, verder de kloof in, eerst voorbij een 12e-eeuws kapelletje (lekker koel) en dan tot in de rivierbedding.  Maar ook hier was het riviertje volledig opgedroogd.  Geen pootjebaden dus, helaas!

Aangezien het al vrij laat was, besloten we maar op onze stappen terug te keren.  We dachten dat de steile beklimming heel wat tijd in beslag zou nemen, maar Lotte schoot weg als een speer.  Vrolijk en stoer klom ze over de rotsen, als een echt berggeitje.

We reden terug naar ons huisje en het post-vieruurtje vloeide als vanzelf over in een aperitief.  Na het eten pakten we verder in en na een douche (en nog eens uit de bol gaan op Deep Purple), staken we onze flinke stapper in bed.  Wij gingen op het terras nog wat genieten van de ongelooflijke rust en stilte.  Toen de muggen ons teveel werden, gingen we binnen puzzels oplossen.  Voor we gingen slapen, gingen we eerst nog de tuin in om naar de komeet te gaan kijken.  Die stond intussen hoger aan de hemel maar leek zwakker dan vorige keer (al stoorde de maan ook wel...).  Maar fijn dat we ze nog eens hebben kunnen zien met het blote oog.  Thuis zal dat waarschijnlijk niet (meer) lukken.

donderdag 23 juli 2020

Saut du Moine

We sliepen opnieuw lekker lang tot 9 uur, toen kwam Lotte ons wakker knuffelen.  Na het ontbijt speelde Lotte nog een hele tijd en nam daarna een douche.  Rond 12 uur vertrokken we om een wandeling te maken, maar we stopten eerst nog eens in Simiane-la-Rotonde op zoek naar brood.  Zo zagen we dat Simiane eigenlijk wel gezellig is: smalle, steile straatjes, lekkere geuren, ...  Omdat we geen bakker vonden, vroegen we aan een oudere man die uit zijn raam hing waar we er één konden vinden.

We moesten weer naar boven klimmen om met de auto naar de grote weg beneden te rijden.  We kochten twee lekkere broden en keerden nog eens terug naar het huisje omdat er iemand haar trailschoenen was vergeten.

Rond 13 uur vertrokken we dan richting de Saut du Moine.  Het was wel verschrikkelijk warm en helaas hadden we niet altijd schaduw.  Al snel liepen we op een saaie weg.  Gelukkig ging die na een tijdje over in een brede aardeweg.  Daar vonden we een beetje schaduw en konden we picknicken.

Het paadje bleef breed tot we in Abbadie kwamen, een piepklein dorpje.  Blijkbaar denken vele toeristen dat ze zomaar in de tuinen van de mensen kunnen lopen, want bij ieder huis stonden borden dat je je op privé-domein bevond.  Na het dorpje werd het paadje smaller en leuker.  Al snel zagen we de Saut du Moine.  Mooie rotsen, maar geen waterval te zien.  Hier en daar was wel nog een geïsoleerd plasje water.  Niet te geloven hoeveel leven er in die kleine plasjes te vinden was: vissen, dikkopjes, kikkers, ...

Het paadje begon goed te klimmen nu.  We hoorden heel wat geritsel en plots schoot er een slang voor mijn voeten.  Toch wel een meter of twee lang.  We klommen verder en merkten dat al ons water (3 liter) intussen op was.  Gelukkig was het niet meer zo ver en hadden we nog water in de auto liggen.  Terug in het huisje dronken we veel water.  Intussen kwam de bewolking opzetten en werd het heel wat minder warm.

We aten meloen met parmaham en daarna bbq van kippenbrochetten.  Lotte kroop pas om 20u45 in bed.  Wij keken nog een hele tijd naar de show die 5 (of 6) relmuizen aan het geven waren.  Daarna kropen we ook in bed (om Japanse puzzels op te lossen).

woensdag 22 juli 2020

Gréoux-les-Bains

Het was al na 9u toen we opstonden.  Lotte was al een tijdje aan het spelen en was blijkbaar al eens komen piepen.  Na het ontbijt bleven we nog wat op ons terras zitten (puzzelen, reisdagboeken bijwerken,...).

Tegen 11u vertrokken we langs bochtige baantjes naar Gréoux-les-Bains.  We moesten een paar keer stoppen, zodat Lotte naar frisse lucht kon happen (ze had zitten lezen in de auto), en rond Manosque was het dikke file.  Het duurde dus behoorlijk lang eer we in Gréoux-les-Bains geraakten.

We wilden gaan eten in Café Colombero om Maxime en Laeticia (van l'Enchastre) terug te zien.  Zelfs na vijf jaar en met mondmaskers herkende Max ons!  Laeticia was er jammergenoeg niet vandaag (kleine Anna was ziek).  Het was superwarm op het overdekte terras, maar het eten was héél lekker.

We wandelden nog wat rond op het kleine marktje en gingen nog naar een lavendelwinkeltje.  Daarna keerden we terug naar Café Colombero, waar we van Max alledrie een verkoelend ijsje kregen (en voor we het wisten, waren we aan het skypen met Laeticia en Anna).

We reden terug via Valensole om de lavendelvelden te gaan bewonderen, maar op veel plaatsen was de lavendel al geoogst (of ze waren eraan bezig).  De heerlijke geur hing er gelukkig wél nog!

Na een tussenstop in Les Mées (voor boodschappen), reden we verder naar ons huisje, waar we rond 18u30 aankwamen.  Meteen tijd om te eten dus.  Toen Lotte in bed lag, ging ik het rondje lopen dat Wim gisteren al had gedaan.  Pfoe, dat was afzien!  De uitzichten waren wel heel mooi en het was heerlijk om door de lavendelvelden te lopen.  Sommige hellingen waren vreselijk steil en er kwam veel powerhiking aan te pas.

Na een deugddoende (en welverdiende) douche dronken we nog een pastis en aten we wat chips, terwijl we in bed een Japanse puzzel oplosten.  Lekker decadent!

dinsdag 21 juli 2020

Afkoelen in de Gorge de la Méouge

We sliepen tamelijk lang uit en nadat we hadden ontbeten buiten op het terras, maakten we ons klaar om naar de Gorge de la Méouge te vertrekken.  We stopten bij de bakker in Revest-sur-Bion en reden over de Col du Négron.  Er leek niet veel water in de Méouge te staan.  We parkeerden ons op een kleine parking en zaten al snel aan de Méouge, waar we genoten van een picknick.

Daarna gingen we in het verfrissende water, waar de vissen zoentjes gaven aan onze voeten.  Mama genoot van het water en Lotte en ik spetterden elkaar nat.

Rond 15 uur reden we verder naar de hoofdparking van de Gorge de la Méouge (5km verder), maar daar was het zo druk dat we toch maar doorreden.  We keerden terug via Sisteron.  Terug in het huisje genoten we van het mooie weer.  

Lotte kroop rond 19u30 in bed.  Daarna ging ik nog lopen.   Het is hier echt niet plat en veel van de beklimmingen waren op losse stenen, zodat ik echt geen grip had.  Intussen was het wat bewolkt geworden, zodat we niet konden waarnemen.  We namen een douche en maakten nog een Japanse puzzel in bed.

maandag 20 juli 2020

Forcalquier

Tegen 8u30 stonden we op.  Het was al/nog aangenaam warm.  Rond 10u vertrokken we met de auto naar Forcalquier, op vraag van Lotte op de tonen van Deep Purple.

De parking voor marktbezoekers stond aardig vol, maar we wisten - na enig gemanoeuvreer - een plekje te bemachtigen.

We waren zes jaar geleden hier al naar de markt gekomen en we verlekkerden ons nu weer op olijven en droge worsten, weliswaar met een klein hartje omwille van de drukte.  Gelukkig liepen de mensen niet tegen elkaar op en waren de meesten geduldig.  Veel bezoekers (wij ook) droegen een mondmasker, maar ik kon niet begrijpen dat iedereen in principe kriskras door elkaar kon lopen en dat behoorlijk wat marktkramers die met eten omgingen zelf geen bescherming droegen.  Die zouden alvast niks aan ons verkocht krijgen...

Een paar kaar geleden kocht ik in Apt op de markt heel mooie oorbellen, maar ik raakte er jammergenoeg één kwijt.  Stond diezelfde kraam hier nu op de markt!  Wat een gelukje!  Hij had dezelfde set niet bij, maar kon er wel bestellen.  Ik kijk er al naar uit om in de herfst mijn pakketje te ontvangen!

Geladen met drie soorten olijven, drie droge worsten en vrolijk gekleurde keramiek, keerden we terug naar de auto (met een tussenstop bij de bakker).  Zo veel plek op de parking!  Mondmasker uit, handen ontsmetten en terug naar het huisje.

De rest van de dag brachten we door in de schaduw.  Wat een luiheid!  De mistral stak op en blies de parasol zelfs omver, maar bracht ook een heerlijke, zoete lavendelgeur mee.

We lieten onze aankopen smaken bij onze pastis.  Na onze prefab paella staken we Lotte in bed.  Wij puzzelden nog wat samen en kropen ook vroeg in bed.

zondag 19 juli 2020

Rustige dag in Simiane-la-Rotonde

Lotte was al iets voor 8 uur wakker.  Wij blijven ook niet meer zo lang liggen.  Het was al (te) warm, dus konden we buiten ontbijten.  Na het ontbijt begon Lotte te spelen, mama fitness-oefeningen te doen en haalde ik de foto's van de Pyreneeën binnen.  Ik installeerde ook de telescoop voor een eventuele waarneemnacht vanavond.  De meisjes namen nog een douche voor het middageten.

Na de middag deden we gewoon voort: puzzelboekjes invullen, spelen, foto's bewerken, ...  We wandelden eens tot aan het lavendelveld aan de overkant van de straat.  Lotte was intussen al grote fan geworden van Deep Purple en danste er op los.

We genoten van een aperitief en na het avondeten kroop Lotte al vroeg in bed (19u30).  Ik maakte de telescoop verder klaar.  Toen we de telescoop gingen collimeren, zag Sara aan het luik van het huisje een dier kruipen.  We gingen kijken en zagen een relmuis (zevenslaper).  Wat een mooi diertje!  We maakten samen nog puzzels (kruiswoordraadsels, sudoku's, ...) en keken naar komeet Neowise.  Rond 23 uur ging Sara slapen en ik keek nog voort tot 1 uur.  De locatie is echt wel heel donker, maar de wind maakte het waarnemen soms wat onaangenaam.

zaterdag 18 juli 2020

Héas - Simiane-la-Rotonde

Om kwart voor acht liep de wekker af.  De bergen lagen prachtig in de zon, maar helaas moesten we hier vandaag vertrekken.  Om 9u overhandigden we de sleutel aan de eigenaar en reden we weg.  Eerst zigzag de bergen uit, daarna nog een hele tijd parallel met de Pyreneeën, waarbij we zelfs nog heel even de Pic du Midi de Bigorre zagen liggen.

In Avignon reden we heel dicht langs de Pont (en reed een onoplettende chauffeur heel dicht bij ons), terwijl we eerder al een schitterend zicht hadden gehad op de Cité van Carcassonne.

Berglandschappen maakten plaats voor zonnebloemvelden en helemaal op het einde voor uitgestrekte lavendelvelden die in bloei stonden.  Lotte en ik draaiden onze raampjes naar beneden om de heerlijke geur binnen te laten.

Even voor 18u stuurde de gps ons een minuscuul veldweggetje in, maar zelfs wij vonden dat overdreven.  Gelukkig moesten we niet te lang zoeken om de échte route te vinden.  We kregen een rondleiding door het huisje en nadat we de auto hadden leeggemaakt, reden we nog naar Apt om boodschappen te gaan doen.  In het terugkeren, kwam de lavendelgeur zelfs naar binnen zonder de raampjes te openen!

We aten tapas, maar Lotte wou halverwege de maaltijd toch liever naar bed.  Het was dan ook al laat en we hadden veel gewandeld de voorbije week.

De sterren kwamen opzetten en toen het donker genoeg was, keken we nog naar de komeet (en de Melkweg die kwam opzetten).  Wat een stilte hier!

Daarna slopen we de gevaarlijke trap op en kropen we in (ons korte) bed.

vrijdag 17 juli 2020

Cirque de Troumouse

We hadden de wekker niet gezet, maar Lotte kwam om 7 uur al eens vragen hoe laat het was.  Om 8 uur kon ze echt niet meer blijven liggen en ging ze naar beneden.  Iets later kwam ze ons ook uit bed halen.  We aten rustig een puddingontbijt, lazen wat of losten sudoku's op.  Lotte las ook nog wat in haar boekje.


Pas rond 11 uur maakten we ons klaar om naar de parking van de Cirque de Troumouse te rijden.  Op weg naar boven zagen we drie marmotjes.  Er was gelukkig nog wat plaats op de parking.  We maakten ons klaar voor onze laatste wandeling in de Pyreneeën.  Er waren maar enkele wolken vandaag en die maakten het zicht op de Cirque de Troumouse alleen maar spectaculairder.


We klommen deze keer veel verder naar boven.  We passeerden een paar keer de weg waar een 'treintje' steeds weer op en af rijdt.  Boven aan de parking kregen we een schitterend zicht op de Cirque de Troumouse.  Dit uitzicht hadden we moeten missen toen we een paar dagen geleden naar het Lac des Aires wandelden.  We liepen naar een klein topje waar we rond 13 uur ons picknickdekentje uitspreidden.  Na ons middageten genoten we nog wat van het prachtige uitzicht en het zonnetje.  Ik maakte een timelapse.


We liepen verder door naar een top, zonder de paadjes te volgen.   Na een stevige klim stonden we te genieten van het uitzicht op de Cirque.  Daarna liepen we richting het pad, af en toe door riviertjes.  Het pad liep naar een top waar we een mooi uitzicht op het Lac des Aires hadden.  We liepen nog naar een andere top waarop een groot Maria-beeld staat.


We keerden terug via een klein paadje, dat plots stopte.  We stapten voort door de weiden en zagen het skelet van een 'kleiner' dier liggen (een marmot?).  Iets verder lag het skelet van een koe, met een mooie kop.  We zaagden het laatste stukje vel los, zodat we de koeienkop konden meenemen.  Iets verder zagen we nog een ander skelet van een koe liggen.  De gieren doen hier goed hun werk!


Nadat we een rivier waren overgestoken, waar ik Lotte droeg en daarna Sara in mijn rug liet springen, kwamen we terug op de weg naar de parking.  Na een snelle afdaling stonden we na 5 uur terug bij de auto.  Alweer bijna 9 km afgelegd, met 450 hoogtemeter.


We reden terug naar beneden, tot in Gèdre, want we moesten de eigenaars van het huisje laten weten wanneer we morgen vertrekken.  We kochten snel een ijsje, maar het internet werkte vandaag niet zo goed in Gèdre, dus reden we nog door naar Luz-St-Saveur, waar we wel internet hadden.  Daarna keerden we terug naar ons huisje.


We begonnen de auto al wat in te laden.  Na een pastiske als aperitief aten we lekkere worsten.  We ruimden op en Lotte en ik gingen de afvalzakken wegvoeren.  Terug in het huisje namen we nog een douche.  We stopten Lotte om 21 uur in bed en laadden de rest van de spullen in.  Het was intussen al laat geworden, dus kropen wij niet veel later ook in bed.

donderdag 16 juli 2020

Tourmalet

We waren duidelijk alledrie héél erg moe, want het was al na 10u toen we eindelijk opstonden.  Na ons puddingontbijt werkte Lotte haar reisdagboekje bij, maar ze raakte een beetje gefrustreerd omdat het vandaag écht niet lukte om een marmotje te tekenen.

Kort na de middag vertrokken we naar Gèdre voor verse stokbroden en daarna reden we de Tourmalet op, bekend van de legendarische beklimming in de Tour de France.  Dat was eraan te merken, want heel wat fietsers probeerden in navolging van hun helden de top te bereiken, de ene al breder zwalpend dan de andere, zonder uitzondering met een verbeten blik op hun gezicht.

We parkeerden ons even voorbij de top langs de kant van de weg en liepen dan enthousiast een helling op, vanwaar we een uitzicht hadden op het observatorium van de Pic du Midi de Bigorre en op de diepte van waaruit we naar boven waren gereden.  De wolken die daar hingen, waren perfect voor een timelapse!

Na onze picknick op dat lokaal maximum, denderden we de helling weer lopend af en gingen we nog even kijken naar het standbeeld en de panelen van de Col du Tourmalet.  Iedereen leek elkaar te verdringen voor de perfecte foto, zonder ook maar acht te slaan op Corona-maatregelen of verkeersregels.

Tijdens de afdaling moesten we meermaals stoppen voor schapen die de weg inpalmden.  Ik ging er dan als een "herderke" tussenlopen, zodat het verkeer weer door kon.  Héérlijk!

Om klokslag 16u waren we weer bij het huisje.  We aten een stuk fruit in de zon op de ligzetels op ons terras, maar eigenlijk was het wat te warm in de volle zon...  We aten vroeg (wat een smakeloos vlees!), zodat we nog naar boven konden rijden naar de Cirque de Troumouse, tot aan Auberge de Maillet.  We telden alweer een tiental marmotjes in het naar boven rijden!

We wandelden en liepen daar nog wat rond en moesten alweer vaststellen dat de wolken hier echt wel heel snel kunnen komen opzetten.  Dat gebeurt hier opvallend sneller dan in de Alpen!  Hier kan je je écht wel door het weer laten verrassen!

Ons plan om nog wat verder naar boven te rijden (pas mogelijk na 19u) borgen we dus maar snel op en ook over het waarnemen van de komeet konden we een kruis maken  Maar zo lagen we wel vroeg in bed.

woensdag 15 juli 2020

Cirque de Gavarnie

We hadden de wekker om 8 uur gezet, maar we hadden het allemaal moeilijk om uit bed te raken.  Na het ontbijt reden we naar Gèdre en parkeerden we ons aan de kerk.  Naar het kleine winkeltje was het nog een eindje stappen.  We kochten brood, wat beleg en een stafkaart van de buurt.  Daarna reden we naar Gavarnie, waar we al snel een plaatsje vonden om te parkeren.  

Al van bij het begin van de wandeling hadden we een prachtig zicht op de Cirque de Gavarnie, met een enorm hoge waterval.  Ook al stonden er heel veel auto’s op de parking, toch was het tamelijk rustig op de wandelpaden.  Al snel weken we af van de 'grote' weg en namen we een kleiner paadje, nog steeds met schitterende uitzichten.  Lotte was iets te wild en lette niet goed genoeg op en viel pardoes op de grond.  Gelukkig waren de pijntjes vlug vergeten.

We kwamen terug op de bredere weg.  Daar was het heel wat drukker, maar eigenlijk waren er toch nog minder mensen dan verwacht.  De weg begon goed te klimmen tot aan de l'hôtellerie du Cirque.  Daar hadden we een prachtig uitzicht op de Cirque de Gavarnie, maar was het wel te druk.  We namen een smal paadje en begonnen goed te klimmen.  We staken een riviertje over en vonden een leuk plekje onder wat rotsen voor onze picknick.  Het paadje werd nu echt leuk (en rustig).  Soms liepen we naast een diepe afgrond, soms onder overhangende rotsen.  Bij veel van de rotsen droop er water naar beneden.

Pas na een hele tijd begonnen we weer te dalen en al snel zaten we terug op de 'grote' weg langs de rivier.  Intussen waren de wolken komen opzetten en zagen we de Cirque de Gavarnie niet meer.  Na alweer 11km wandelen stonden we terug bij de auto.  

Rond 16 uur waren we terug bij het huisje.  Na het vieruurtje (fruit) ging Lotte nog een hele tijd schommelen en buiten spelen.  We namen een douche en tijdens de aperitief werkte Lotte in haar reisdagboek.  

Daarna reden wij nog eens naar de Cirque de Troumouse.  Lotte zag al twee marmotjes tijdens de rit, wij maar ééntje.  Boven genoten we van een picknick met een geweldig uitzicht.  Er waren maar weinig wolken, dus de Cirque de Troumouse was prachtig te zien.  We liepen langs het skelet van een schaap dat de gieren enkele dagen geleden hadden opgesmuld.  Het was wel heel koud tijdens de picknick.  We keerden terug naar het huisje en zagen nog een tiental marmotten.  Lotte kroop snel in bed, want het was al 21 uur.

Wij bleven nog een hele tijd wakker.  Ik probeerde een vuurtje aan te steken, maar dat was niet echt een succes.  Het was intussen helemaal helder geworden.  Ik keek waar komeet Neowise zou staan en dat bleek net daar te zijn waar de bergen wat lager zijn.  We konden de komeet eerst fotograferen en daarna ook met het blote oog zien.  Hoe later het werd, hoe lager de komeet zat, maar hoe donkerder het ook werd.  We zagen een schitterende staart en met de verrekijker was de komeet echt indrukwekkend.  Rond 24 uur gingen we slapen.

dinsdag 14 juli 2020

Pont d'Espagne

Na onze exploten van gisteren vonden we dat we het wel verdienden om de wekker niet te zetten.  Tegen 9u stonden we op en na het ontbijt nam Lotte uitgebreid de tijd om in haar reisdagboek te schrijven en te tekenen, terwijl wij wat lazen.

Tegen 11u vertrokken we met de auto, langs bochtige wegen, tot voorbij Cauterets.  Deze wegen zijn erg populair bij wanna-be wielrenners en we zagen zelfs een man op een koersfiets zijn vrouw op een MTB aan een kabel naar boven trekken.  Zo vernederend!

Aan het einde van de weg parkeerden we op de gigantische parking van de Pont d'Espagne.  Zoveel mensen hadden we nog niet gezien deze vakantie.  Vreselijk!  Ook op het eerste deel van de wandeling kwamen we nog veel toeristen tegen en er zijn er altijd wel bij die zich gedragen alsof ze nog nooit van Corona hebben gehoord.  En ook al houden vele mensen er wél rekening mee: het blijft onaangenaam om ergens veel mensen aan te treffen.

Maar het pad (met veel stenen om over te klauteren) was wel leuk, zo langs het riviertje en met zicht op de bergen. We namen even een zijpaadje en we werden direct gevolgd door mensen die dachten dat het hoofdpad zo liep en dan onthutst moesten vaststellen dat dat niet zo was.  Daar moeten wij dan stiekem om lachen.

Al snel stonden we daar dan toch alleen en konden we in alle rust van de prachtige natuur genieten (zoals we dat het liefst hebben): een kabbelend beekje, een meertje, daarachter besneeuwde bergtoppen,...  Jammer genoeg moesten we daarna terug het drukke pad op, tot aan de Lac de Gaube, ook zo'n prachtig appelblauwzeegroen meertje temidden van de bergen.

We wandelden terug langs de andere oever, over een breder pad, dat ook nog eens rustiger was (zeker toen we het bergstation van de stoeltjeslift voorbij waren).  Af en toe donderden we al traillopend de berg af, wat voor Wim niet zo gemakkelijk was met zijn fototoestellen rond zijn nek en aan zijn rugzak.

Bijna terug bij de auto kwamen we aan het eigenlijke doel van de dag: de Pont d'Espagne.  Nu is dat geen misse brug, maar we waren toch vooral onder de indruk van de watervallen...

We hadden alweer meer dan 7km gestapt: niet slecht voor een rustdag.  Zoiets doet dromen over avontuurlijkere trektochten met ons gezinnetje...

Op de tonen van Bart Peeters (en ons bijhorende gezang/gekweel, ja) keerden we terug naar huis.  Wim had zich al een tijd afgevraagd waar zijn portefeuille was en gelukkig vond hij die snel terug toen we terug in het huisje waren.  Wat een opluchting!

Tijdens onze aperitief werkte Lotte ijverig aan haar reisdagboekje en daarna aten we toch-wel-lekkere prefab paella.  Toen Lotte in bed lag, maakte Wim nog een vuurtje.  We lazen nog wat en staarden in de vlammen toen het te donker was geworden om nog te lezen.

Rond 22u kropen we in bed. Die berglucht maakt moe!

maandag 13 juli 2020

Cirque de Troumouse

We hadden de wekker om 7 uur gezet.  Na een ontbijt met chocoladekoeken stonden we om 8 uur al aan de parkeerplaats van Héas en konden we aan de wandeling beginnen.

We begonnen direct met een serieuze klim richting Cirque de Troumouse.  We zagen al snel 4 gemzen rondspringen en iets later zagen twee van de gemzen aan de andere kant van de vallei nog eens terug.  Het steilste stuk van de klim moest dan wel nog komen.  De uitzichten werden nog mooier en spectaculairder.  Wel jammer dat er wolken waren die de hogere stukken van de Cirque de Troumouse wegstopten.

We kwamen langs twee bijna uitgedroogde meren en pas daarna zagen we het Lac des Aires: een mooi meertje, met een mooi uitzicht, maar dus nog altijd met wolken.  We installeerden ons op een picknick-dekentje, startten een timelapse en begonnen al te eten, ook al was het nog maar 11u15.  We namen rustig onze tijd (vooral Lotte) om te eten en na ons middagmaal bleven we nog even zitten.

We klommen nog wat verder omhoog voor een nog beter uitzicht (als dat nog kon) en begonnen daarna aan de terugtocht.  We liepen nu richting de Cabane des Aires over smalle paadjes.  Het waren niet echt officiële wandelpaden en bijgevolg was het heel rustig.  Lotte was een hele tijd verhalen over Jantje aan het verzinnen.

We liepen nu in de richting van een spectaculaire rots (Tour de Lieussaube).  Dat was opnieuw een stevige klim.  We zagen verschillende gieren die soms heel laag boven onze hoofden voorbij vlogen.  Wat een enorme vogels!  Heel erg de moeite om de gieren van zo dichtbij te zien.

Daarna begonnen we langzaam aan de afdaling.  Eerst liepen we op een smal paadje met een duizelingwekkende afgrond.  Na een tijdje werd het minder steil naast ons en liepen we door een prachtig landschap naar een riviertje.  We volgden het riviertje eventjes en daalden toen heel snel verder.

Om 16u30 waren we eindelijk terug bij de auto.  Na 750m klimmen en 13.3km, en dat zonder klagen, dat verdiende zeker en vast een snoepje!

Terug bij het huisje aten we een fruitje, gevolgd door een zeevruchten aperitiefbordje en genoten we van een deugddoende douche.  

We slaagden er in de gasoven aan te zetten om canneloni met garnalen te eten.  We staken de open haard nog aan, vooral voor de gezelligheid.  Lotte leek nog vol energie te zitten en ging om 20u30 naar bed.