Translate

maandag 30 juli 2012

Managua - Houston - Frankfurt - Brussel

Om 4u45 ging de wekker al. We maakten ons snel klaar en trokken de straat over naar de luchthaven. Het duurde nogal voor we de tickets eindelijk hadden. Er stonden wel machines, maar die waren zo ingewikkeld dat er twee personeelsleden bij elke machine stonden. Eigenlijk moest alles toch nog manueel gebeuren.

We gingen in de lange rij staan voor de douane en de security. Aan de douane slaagden ze er in om het plastiekje uit Sara's pas te trekken. Gelukkig was dat geen probleem en waren we al snel door de security.

We kochten twee flesjes water met de laatste cordoba's. Na het boarden was er opnieuw een security controle. Die hadden we niet verwacht en aangezien water als een gevaarlijk explosief wordt aanzien, moesten we ons pas gekocht water achterlaten.

De vlucht vertrok mooi op tijd. We kregen wel wat te drinken, maar een ontbijt was er blijkbaar niet voorzien. Op tijd kwamen we aan in Houston. Daar kwamen we verrassend snel door de immigratie. Voor de security moesten we iets langer wachten. In Houston hebben ze een nieuwe machine voor de security. Je moet daar in een grote koker gaan staan met je handen boven je hoofd.

We gingen lekker eten in een visrestaurant. Terug bij de gate kregen we onze echte tickets. Rond 15u kwam er plots een leger personeel langs (17 mensen!). De grote Boeing 747 vertrok mooi op tijd. Slapen was bijna onmogelijk, want er bleef de ganse tijd veel lawaai en er zaten zoveel kleine kinderen op het vliegtuig, dat er altijd wel eentje aan het wenen was. Voor we probeerden te slapen, kregen we een uitgebreide maaltijd en ook voor aankomst kregen we een uitgebreid ontbijt.

We kwamen om 9u00 aan in Frankfurt. Nadat we door de douane waren en door de security, probeerden we ons wakker te houden totdat we op het vliegtuig naar Brussel konden stappen.

zondag 29 juli 2012

Little Corn Island - Managua

Het was erg warm vannacht.  Het open raam zorgde voor wat verkoeling, maar ook voor het irritante heen en weer wapperen van ons muskietennet.  Toch maar venster toe. 
Toen de wekker om 7u30 afliep, lagen we al een tijdje wakker.  We lieten ons uit bed glijden en begonnen alvast onze spullen bij elkaar te zoeken (want om 10u moesten we uit onze cabaña).  Iedereen had precies een luie dag, want buiten bazin Anna was er niemand bij het ontbijt.

Na het ontbijt en het betalen van de rekening, pakten we onze rugzakken en gingen we nog een paar uurtjes op ons bankje langs het strand zitten, met een boekje in het zonnetje.

Tegen half 11 stapten we naar het dorpje, waar we in café Tranquillo een caipirinha dronken met nachos met guacamole en quesadillas con queso.  Ze waren daar inderdaad heel erg "tranquillo": de diensters sleften op hun dooie gemak door de zaak (haast en spoed is zelden goed) en alles ging traag, maar het was wel lekker.

Prachtige natuur op Little Corn Island.

Tegen half 2 zou de boot naar Great Corn Island vertrekken, maar om zeker een plaatsje te bemachtigen, stonden we al veel te vroeg langs de kleine kade.  Op één of andere  miraculeuse wijze, passen alle passagiers precies op het bootje en moet er niemand achterblijven.

Deze keer zaten we helemaal achteraan (waardoor je sowieso al minder schokken krijgt) en was de tocht rustiger (deze keer gingen we met de golven mee).  Het stukje van de kade tot aan de luchthaven deden we te voet en ook nu konden we een stuk afsnijden door vlak aan het einde van de landingsstrook over te steken.

Met veel lawaai landde het vliegtuig enkele minuten voor we moesten opstijgen, tot grote nieuwsgierigheid van alle wachtende kinderen.  Toch landden we vroeger dan verwacht in Managua.  De controle verliep trouwens volledig manueel: onze namen en paspoortnummer werden nauwgezet overgeschreven en onze rugzakjes werden met de hand doorzocht.

In Managua hoefden we gewoon de straat maar over te steken om naar datzelfde hotel van enkele dagen geleden te gaan.  Ook nu hetzelfde scenario: Wim zijn rugzak werd gedragen en ik kon mijn plan trekken.  Het was een andere kamer, maar ze zag er precies hetzelfde uit.  De schoenen en sokken gingen meteen uit.

Kort na aankomst gingen we eten en namen we een douche.  Deze keer was het water niet warm, maar de straal volstond nu wel om mijn haar uit te spoelen.  Proper gewassen kropen we vroeg in bedje.

zaterdag 28 juli 2012

Little Corn Island

Toen we rond 7u30 opstonden. was het bewolkt en was er heel veel wind. Na de lekkere eitjes bij het ontbijt, kropen we in de hangmat en ligzetel aan onze kabine, om wat te lezen en de foto's te downloaden.

We wandelden wat langs de zee, lazen wat en rustten. Rond 13u30 kregen we lekkere pasta te eten en na het eten gingen we gewoon door met rusten, lezen, genieten van de zee en het mooie weer, ...

Het prachtige Little Corn Island.

Rond 17u30 trokken we naar het dorp (aan de andere kant van het eiland). We zochten en vonden een restaurantje. We bestelden een caipiriña en aten gegrilde kreeft, met zicht op zee. We dronken nog een caipiriña en keerden in het donker terug naar Derek's Place. We liepen bijna verkeerd, maar dankzij de gps hadden we dat snel door. We zagen enkele padden, hagedissen en vuurvliegjes. Al snel waren we terug in onze kabine, waar we snel in het (te) warme bed kropen.

Lekkere kreeft.

vrijdag 27 juli 2012

Little Corn Island

Je moet hier wennen aan de golven die breken op het strand en aan het ruisen van de bladeren waaruit het dak van onze hut is opgebouwd.  Binnen lijkt het alsof het stormt, maar niets is minder waar.

Paradijselijk Little Corn Island.

Om 7u30 ging de wekker: tijd om effectief op te staan, want wakker waren we al een tijdje.  We kregen een lekker ontbijtje met omelet, watermeloen en heerlijk geroosterd brood met een achterliggende smaak van kokosmelk.  Tegen de tijd dat alles opgesmuld was, waren de wolkjes verdreven en scheen de zon volop.

 Via het strand en kleine paadjes wandelden we naar The Village (aan het andere eind van het eiland), goed ingesmeerd, maar domweg water vergetend.

Het leven is hier zo anders dan thuis.  De enige wielen op dit eiland zijn van kruiwagens en een occasionele fiets.  Tijd heeft geen belang.  De uren verstrijken hier zonder dat je er de vinger op kan leggen waar ze nu eigenlijk naartoe zijn.

We hebben zowat het hele eiland al wandelend doorkruist en kwamen tot de conclusie dat onze kant het zaligst is: lekker afgelegen, niet het ene huisje naast het andere,...  Dit is vast het meest ontypische dat we ooit op vakantie hebben gedaan.  Luieren, lezen, zwemmen, nietsdoen,...

Prachtige stranden.

In de namiddag zaten we op een bankje langs het strand in het zonnetje een boekje te lezen en hebben we een hele tijd gesnorkeld.  Dat ging al een heel stuk beter: we waren beter uitgerust en meer ontspannen.  Hand in hand geraakten we al een heel stuk verder en zagen we zelfs onze eerste visjes.

Rond 16u30 begon het lichtjes te regenen.  We namen een douche en lazen daarna verder, tegen elkaar aangekropen.

Rond 20u30 had Derek alweer een lekker stoofpotje (met scampi, kokosmelk en groentjes) klaargemaakt.  Het was alweer een gezellige maaltijd.  Het kwam o.a. ter sprake dat ik wiskunde gestudeerd heb en ook hier vinden mensen dat raar: te abstract, te ingewikkeld,...  Sterrenkunde daarentegen vinden de mensen altijd fascinerend.

Na het eten kropen we in bedje.

donderdag 26 juli 2012

Managua - Little Corn Island

We moesten heel vroeg opstaan (4u15), want om 6u15 zou het vliegtuig naar Big Corn Island vertrekken. Toen we om 4u45, 1u30 voor het vertrek aankwamen op de luchthaven, was er nog niet veel te zien. Voor de nationale vluchten was er een klein gebouwtje, met 2 counters. Rond 5u kwam er eindelijk iemand en al vlug hadden we onze bagage ingeleverd, hadden we onze tickets voor de terugvlucht en kregen we grote, blauwe, kartonnen rechthoeken als tickets voor onze vlucht.

Onze tickets voor de vlucht naar Little Corn Island.

Voor we door de security konden, moesten we eerst nog een tax betalen. Hiervoor werd een nieuwe rij aangemaakt, zodat er nu drie rijen kriskras door elkaar stonden. De vrouw die verantwoordelijk was om deze tax te innen, had zich blijkbaar overslapen, want ze kwam pas na een ganse tijd wachten aan.

Toen ze er eindelijk was, hadden we snel het bewijs van de tax en konden we door de security. Die stelde niet zo veel voor. De computer moest niet uit de zak en ik moest ook mijn schoenen niet uit doen. Ook de manuele controle die ik moest ondergaan, stelde niet veel voor.

Iets na 6u15 mochten we naar het vliegtuig stappen en ons een plaats uitzoeken. De propellers begonnen te draaien en al vlug waren we weg. We kregen een hapje en een drankje en rond 7u30 landden we op de kleine luchthaven van Big Corn Island. Tijdens de landing kon ik al de mooie stranden en de mooie blauwe zee zien.

We moesten onze paspoorten nog eens laten zien en iets later kregen we onze rugzakken. We wandelden naar de haven, die ongeveer 1,5 kilometer verder lag. We vonden al snel de correcte haven en de correcte boot. We konden ons al registreren, zodat we zeker plaats zouden hebben.

Aangezien we nog twee uur moesten wachten, keken we al naar mooie vissen in de heldere zee. Ook kregen we enkele springende krabben te zien.

Toen we om 10 uur in de boot zaten, begon het kort maar hevig te regenen. Al snel kregen we reddingsvesten en vertrok de boot. Eens we een beetje uit de buurt van het eiland waren, merkten we dat dit onze meest avontuurlijke boottocht ooit zou worden. We werden hevig heen en weer geslingerd op de harde stoeltjes. De golven waren zo hoog dat we soms een smak maakten van een meter of twee. Soms vlogen we enkele seconden door de lucht. We deden ons alltwee pijn bij het neerkomen (de slag was zo erg dat onze staartbeentjes in onze hypothalamus terug kwamen - zo voelde het toch). Soms kregen we een slag zeewater over ons heen.

Rond 10u30 kwamen we al aan op Little Corn Island. Daar stond iemand ons met een kruiwagen op te wachten. We gooiden onze rugzakken in de kruiwagen en na een wandeling kwamen we om 11u aan bij Derek's Place.
Onze kabine was nog niet klaar, dus genoten we al van het prachtige uitzicht : mooie stranden, turkois blauw zeewater, prachtige palmbomen, ... Het lijkt hier wel het paradijs.

Het paradijselijke Little Corn Island.

Toen onze kamer klaar was, deden we direct onze zwemkleren aan. De kabine waarin we slapen ziet er heel mooi uit. Ze staat twee meter boven de grond en in de kabine zitten veel lege flessen en schelpen verwerkt.

Het paradijselijke Little Corn Island.

We gingen al eens zwemmen in de zee en begonnen een boek te lezen. Rond 13 uur kregen we een lekkere maaltijd. Na het eten gingen we voort met lezen, namen we af en toe een duik in het warme water en gingen we snorkelspullen lenen. We probeerden de snorkeltechnieken onder de knie te krijgen, maar dat was niet zo evident.

Toen het begon te schemeren, namen we een deugddoende douche in onze kabine. Om te douchen, moesten we met een kommetje water uit een vat nemen en ons daarmee afspoelen. Zalig!

Toen keken we aan de zee nog wat naar de invallende duisternis. Rond 20 uur gingen we naar de eethut, waar we, discussiërend over sterrenkunde, een lekker maaltje aten.

woensdag 25 juli 2012

Granada - Managua

We hadden vannacht allebei niet zo goed geslapen (het was zo warm in onze kamer), dus het was wat later toen we opstonden (rond 8u).  We genoten rustig van ons ontbijtje (na een verfrissend zwempartijtje) en daarna kropen we gezellig in een hangmat om het thuisfront een mailtje te sturen en wat foto's voor hen te selecteren.

Even voor de middag zochten we de laatste spullen bij elkaar.  Uit Wim z'n rugzak steekt onze hangmat een heel stuk uit.  De lege ruimte is opgevuld met onze stinkende vuile was.  Dat gaat plezant zijn als we die thuis opendoen.  In mijn rugzak steken onze spullen voor de volgende bestemming: Little Corn Island.

Bij check-out regelden we ons vervoer naar de luchthaven van Managua (daar hebben we een hotel geboekt) en lieten we onze rugzakken achter, zodat we nog even het stadje in konden.  We vonden een gezellig restaurantje met lekkere cocktails (piña colada en mojito) en lekkere tapas.  En wegens een promotie kregen we allebei nog een 2e cocktail.

Piña colada.

In het hotel wachtten we nog een uurtje op de taxi.  Intussen was het beginnen te regenen: tijd om te gaan.  De taxichauffeur bracht ons naar het hotel vlak over de luchthaven (je moet echt maar gewoon de straat oversteken).  Bij het inchecken was het daar enorm druk en er stonden veel politieagenten (geen idee waarom).

Snel het reisdagboek aanvullen.

Het hotel op zich leek wel een doolhof: alles ziet er hetzelfde uit.  Je kan hier echt verdwalen.  Hier overnachten is een noodzakelijk kwaad: de kamers zijn niet gezellig, er is niks te beleven en het eten is hier belachelijk duur (maar een mens moet eten).  Maar we winnen er wel een paar uurtjes slaap mee en bovendien logeert Gandalf De Grijze hier ook (of toch iemand die erop lijkt).  Van het zogenaamde machismo van de Latijns-Amerikaanse mannen heb ik hier (buiten de blikken) nog niet veel gemerkt, want Wim zijn rugzak wordt altijd gedragen en ik kan altijd zelf sleuren (niet dat ik dat erg vind).

We hadden allebei uitgekeken naar een heerlijke douche (dat mocht ook wel voor die prijs), maar dat viel lelijk tegen: de douchekop spoot alle kanten op (behalve de goeie) en haar uitspoelen was zo goed als onmogelijk.  Het duurste hotel blijkt de overnachtingsplaats met de slechtste douche.

Gelukkig was er airco (die is hier echt nodig als je wat wilt slapen) en - zoals zo vaak hier - het zachte geluid en de mooie verschijning van de huisgekko.

dinsdag 24 juli 2012

Granada - Masaya - Granada

We lagen al wakker rond 6u, maar door de ventilator en de airco wat aan te zetten, konden we toch blijven rusten tot 7u30.

Na het uitgebreide ontbijt (waar we ook nog de empanada van gisteren opaten) stonden we om 9u klaar voor onze tocht naar Masaya. Onze gids vandaag was Frank en ook Julie ging mee.

Na een halfuurtje rijden waren we al bij de vulkaan in Masaya. We kregen eerst een rondleiding in een mooi museum, daarna reden we door naar de top van de vulkaan. Een drive-in vulkaan dus. De auto's moeten daar parkeren met de voorkant naar de uitgang, om in geval van een uitbarsting zo snel mogelijk weg te kunnen.

De Masaya-vulkaan.

De vulkaan was echt spectaculair. Je kon de overkant niet zien, omdat er nogal veel rook uit de krater kwam. De laatste uitbarsting was op 30 april, dus de vulkaan is nogal actief. Er was ook enorm veel wind, wat het allemaal nog wat ruwer maakte.

We wandelden een beetje (met veiligheidshelm op ons hoofd) en trokken daarna naar het marktje in Masaya. Een leuk, tamelijk rustig marktje, waar je een massa souvenirs kan kopen. We kochten er insteeksloefjes voor Sara en dronken er een gigantisch sapje, voor bijna geen geld.

Het marktje in Masaya.

Een gigantisch sapje.

We reden nog door naar een gezinnetje waar ze hangmatten maken en verkopen. We kochten een enorme hangmat, veel goedkoper dan op het marktje (805 cordoba in plaats van 1500).

Rond 14u30 waren we terug aan het hotel. We sprongen in het zwembad en bekeken de mail en de foto's.

Voor het eten kropen we nog wat in de hangmat. Om 19u gingen we in het hotel aan tafel voor het avondeten. We dronken een mojito en dansten nog een salsa. De tafeltjes waren zeer gezellig, enkel een kaarsje ontbrak. Het eten was heel lekker en mooi gepresenteerd (de puree was in hartvorm). Om 21u kropen we in bed.

maandag 23 juli 2012

Granada

Even na 6u waren we allebei al klaarwakker: te warm, te veel licht,...  Een frisse duik in het zwembad bracht de nodige verkoeling.  We moesten wel muisstil zijn, want het was nog vroeg en alle kamers geven uit op het zwembad.

Vanaf 7u30 konden we ontbijten, wat eigenlijk "laat" is volgens onze uren van opstaan.  We namen ruim de tijd om van een rustig ontbijtje te genieten.  Daarna trokken we het stadje in en kuierden we wat rond in de gezellige straatjes,  De keren dat ons een taxirit of rit met paard en kar werden aangeboden, zijn niet te tellen.  We gingen ook naar de bank om wat geld te wisselen.  Je moest hier wel door een metaaldetector (die weliswaar langs alle kanten piepte) en Wim moest zijn fototoestel afgeven, maar hier geraakten we tenminste alletwee (en met rugzak) binnen.

Daarna hadden we alweer verkoeling nodig en sprongen we nog eens in het zwembad.  We keerde nog heel even terug naar de stad, voor we onszelf in het hotel trakteerden op een lekkere mojito, terwijl we nog even onze foto's bekeken.

Plaatselijk marktje in Granada.

Om 14u was het dan tijd voor onze kookcursus.  Julie, een Nederlandse stagiaire in het hotel, nam ons mee naar een lokaal marktje, waar we een aantal nieuwe fruitsoorten en kruiden leerden kennen.  Tenslotte kwamen we bij het huis van een lief oud dametje, dat ons de plaatselijke keuken zou leren kennen.  We keken onze ogen uit en staken de handen uit de mouwen.  We maakten gallo pinto ("rice and beans"), empanada's, salsa, tortilla's en gebakken banaan en kaas.  Daarna mochten we er zelf van eten: het was lekker, maar veel te veel!  We waren blijkbaar heel snel geweest met het koken, want ca. 3u later zaten we alweer aan een tafeltje in het hotel.

Het resultaat van een namiddagje koken.

Even na 18u begon de gratis salsales in het hotel.  Moeilijk om onze oude gewoontes af te leren (en het klopte volgens ons ook niet altijd), maar het was wel plezant.

Achteraf dansten we onder ons tweetjes nog wat rueda en dronken we nog een mojito, alvorens we in het bedje kropen.

Mojito.

zondag 22 juli 2012

San José - Granada

Toen de wekker om 4u00 afging, voelde ik me nog heel moe. De taxi zou er zijn om 4u30, maar om 4u20 werd er al op onze deur geklopt. We maakten snel de rest van onze valies en sprongen in de taxi.

Aan het busstation was het nog heel rustig. Rond 5u15 mochten we onze valiezen inleveren. Daarna moesten we nog eens aanschuiven om de documenten voor de grensovergang af te halen. We vulden de documenten in en al vlug zaten we op de Tica-bus, die iets na 6u vertrok.

De bus was tamelijk luxueus (niet zo luxueus als in Peru) en reed vlotjes door. Rond 8u00 konden we naar een eerste film kijken : Johny English Reborn. Door naar de film te kijken, ging de tijd een stuk sneller vooruit. Daarna kregen we nog een tweede film, over iemand die een zoo overneemt. De film was nog bezig toen we aan de grensovergang kwamen.

Iedereen moest de bus uit, in de rij gaan staan (in de gietende regen!) om dan uiteindelijk een papiertje af te geven en een Costa Ricaanse stempel te krijgen. Iedereen kroop opnieuw op de bus en we reden enkele honderden meter verder. We moesten onze pas afgeven en 27$. Terwijl iemand met onze passen naar de douane trok, moesten wij allemaal de bus af, onze bagage zoeken en die op een natte tafel leggen. Het was intussen nog harder aan het regenen en ook onder het afdak werden we kletsnat. Na een ganse tijd kwam er eindelijk iemand langs die onze bagage zou controleren. Onze overburen (2 Israeli's) moesten hun valies openen en kregen de gekste vragen voorgeschoteld, zoals : "Hoeveel talen spreken jullie? Zijn jullie gelovig? ...". Wij moesten gewoon vertellen dat we van België zijn en mochten gewoon terug naar de bus, zonder dat we onze bagage hadden moeten tonen.

Terug op de bus keken we naar de rest van de film en om 14u00 kwamen we aan in Granada. Na een halfuurtje stappen, kwamen we aan in hotel Con Corazon. Daar was gelukkig nog plaats en al snel zaten we in onze mooie kamer.

We lagen wat in de hangmat, bekeken de foto's van Corcovado en namen een douche.

We wandelden nog wat door het mooie stadje (Granada doet ons wat denken aan Zuid-Amerikaanse stadjes). We aten bij een Mexicaan. Er kwamen constant kinderen vragen of we iets wilden kopen. Het eten was iets minder lekker dan we gehoopt hadden.

Terug in het hotel bekeken we onze mail en benoemden we de foto's.
Rond 20u00 gingen we slapen na deze vermoeiende dag.

zaterdag 21 juli 2012

Bahía Drake - San José


Om 6u werden we gewekt met de tonen van "Welcome to the jungle".  Nochtans laten we vanaf vandaag de jungle achter ons.  Na een copieus ontbijt (fruit, omelet en verloren brood) vertrokken we iets na 7u uit Casa Horizontes en een halfuurtje later namen we met o.a. Johannes en Renate het bootje naar Sierpe.  Onze rugzakken werden aan boord gedragen.  Wij waadden op blote voetjes door de zee tot aan het bootje.  Toen we neerploften, voelden we nog goed dat de trip van gisteren erg hobbelig was.  Toen we door de mangroves voeren, zag ik een wasbeertje naar beneden kruipen.

Bahía Drake.

Aangekomen in Sierpe namen we met Renate en Johannes de taxi tot aan het hotel waar ze hun auto hadden achtergelaten.  Daar wisselden we de enorme hoeveelheid foto's van Corcovado uit.  De Duitsers waren zo vriendelijk om ons met de auto tot in Palmar Norte te brengen.  Het lange wachten op de bus van 15u01 kon beginnen.  We wandelden wat rond, aten iets en zetten ons tenslotte op een bank met een puzzelboekje.  Af en toe stopte er een bus, maar het was alweer niet aangeduid welke naar waar reed.  Slechts 10min te laat konden we op onze bus stappen, die - vreemd genoeg - een totaal andere route volgde.  Gelukkig ging dit sneller en hadden we geen panne, zodat we vroeger dan we hadden verwacht, toekwamen in San José.  We keerden nog een laatst keer terug naar onze vertrouwde overnachtingsplaats.  Daar lieten we het thuisfront nog iets weten en kropen we alweer vroeg in bedje.

vrijdag 20 juli 2012

Corcovado - Bahía Drake

Om 4u15 ging de wekker, want we zouden vandaag een ochtendwandeling maken. Na het wegjagen van de mieren die in Sara haar slaapzak waren gekropen, waren we iets na 4u30 klaar om te vertrekken. Het was gelukkig droog, want het had de hele nacht geregend.

Het was nog donker toen we vertrokken, dus zochten we met onze zaklamp naar diertjes. We zagen enkele padden, kikkers, insecten, spinnen en vogeltjes. Het werd snel klaar en rustten eventjes aan het strand. Daar zagen we in de verte een krokodil zwemmen.

Een pad tijdens onze ochtendwandeling.

Om 6u30 waren we terug in het ranger station en konden we genieten van een lekker ontbijt (rijst, bonen, spek en eieren). Na het ontbijt gingen we onze spullen pakken en rond 8u30 waren we opnieuw aan het wandelen. We zagen veel vogeltjes en indrukwekkende bomen.

Op een bepaald moment hoorden we een enorm geschreeuw van een spider monkey. Blijkbaar was dit de alarmschreeuw en zou dat kunnen betekenen dat er een grote kat in de buurt van het aapje zat. Onze gids besloot het pad te verlaten en door de jungle op zoek te gaan naar het aapje. We vonden de boom waar het aapje in zat, maar zagen voor de rest niets bijzonders. Deze keer hadden we dus iets minder geluk.

Een indrukwekkende boom in de jungle.

Terug in het ranger station maakte Kenneth ons een lekkere burrito. Om 13u namen we de boot terug naar Bahía Drake. Deze keer was de zee veel minder rustig en werden we vaak opgeschrikt door de grote sprongen die het bootje maakte. De bankjes van de boot waren nogal hard, dus deden we ons af en toe eens pijn.

In Bahía Drake werden we goed ontvangen in Casa Horizontes, met een lekker bordje fruit. Pedro en Yami waren er wel niet. Om 18u30 kregen we een lekker maaltje, samen met de twee andere koppels die in Casa Horizontes logeerden (oa. Ben en Jules die we op de nachttour hadden ontmoet). Natuurlijk hadden we voor het avondeten al genoten van een deugddoende douche. Na het eten kropen we in bed.

donderdag 19 juli 2012

Corcovado

"Today is going to be puma day".  Profetische woorden van de gids.  Rond 5u werden we gewekt door het gebrul van een bende howler monkeys en het kabaal van de bende Belgen in de kamer naast ons.  Een uurtje later ging onze wekker af en maakten we ons klaar voor het ontbijt (rice and beans natuurlijk). 

Tegen half 9 vertrokken we voor een wandeling van meer dan 8u.  Best wel zwaar met zo'n warmte en vochtigheid.

Al snel moesten we door de Rio Claro waden, een rivier die (toen) tot halverwege onze kuiten kwam.  Daarom moesten we dus onze sandalen meenemen...

We werden de hele dag verwend met de mooiste vogels, aapjes (spider monkeys, howler monkeys), coati's, een hertje,...

Op een bepaald moment liep ik met de gids voorop (de anderen waren nog in Johannes zijn boek aan het zoeken naar de trogon die we zonet hadden gezien), toen hij ineens stilhield en wees naar het enige dier dat ik van de eerste keer zag.  Op de grond lag - heel rustig (misschien een beetje bang) - een poemawelpje.  De gids probeerde de achterblijvers zo snel (en zo stil) mogelijk te waarschuwen, terwijl ik daar alleen stond met mijn fototoestel, bang dat de anderen te laat zouden zijn om dit mooie beestje te zien.  Dat was gelukkig niet het geval, al duurde het toch een tijdje eer Wim het beestje zag liggen.  Hij was diep in het bos aan het zoeken, terwijl de poema maar een paar meter van ons verwijderd was.

Na een tijdje zagen we iets verder nog een welpje liggen.  De mama poema kon dus niet veraf zijn en dus was voorzichtigheid geboden.  Ze lag enkele meters verder in het struikgewas verscholen, maar van agressie was geen sprake.  Ze liet ons rustig begaan en wij probeerden geen onverwachte bewegingen te maken.  Na een tijdje stond de mama poema op en wandelde weg, gevolgd door de twee kleintjes.

Mama poema met twee kleintjes.

Zo verging er wel een halfuur.  We bleven verdwaasd achter.  Kippenvel krijg je ervan.  We wandelden nog een hele tijd tot aan het strand, waar we even bleven zitten om onze boterhammetjes op te eten en een regenbui te laten passeren.

Strand van Corcovado.

Tegen de tijd dat we terug aan de Rio Claro kwamen, was het hoogtij en stond het water tot aan onze borstkas.  Kleren uit en in ons ondergoed met onze rugzak en schoenen boven onze hoofden staken we de rivier over.  We dropten al onze spullen aan de overkant en besloten - zonder woorden - een frisse duik te nemen in de rivier.  Grappig dat de gids vanmorgen zei dat we misschien wel sandalen wilden meenemen.  Gelukkig waren er geen haaien of krokodillen te bespeuren...

Op de terugweg zagen we nog een groep van 20 - 30 wilde zwijnen.  Sommigen kwamen wel heel dichtbij.  Soms durven zulke groepen wel eens te chargeren, dus ik was er niet helemaal gerust in.  We konden hen echter zonder problemen een halfuurtje volgen.

Kenneth had onderweg al tegen iedereen opgeschept over onze poema's en ook in het ranger station kon hij het niet laten.  Een poema zie je niet alle dagen en drie al helemaal niet...

Rond 17u30 werd er op de hoorn geblazen, het teken dat het avondeten klaar was.  Daarna kropen we in bed en nog voor de elektriciteit werd uitgezet om 20u, waren we al lang in dromenland.

woensdag 18 juli 2012

Bahía Drake - Corcovado

De wekker stond om 5u00, want om 6u00 zouden we vertrekken naar Corcovado. We aten eerst nog een lekker en uitgebreid ontbijt bij Pedro en Yami en iets voor 6u stonden we op de vertrekplaats. We maakten kennis met Johannes en Renate, de twee Duitsers die ons op de tocht naar Corcovado zullen vergezellen. Om 6u15 kwam ook Kenneth, onze gids en tegen 6u30 zaten we op de boot.

De golven waren wat hoger dan eergisteren, maar al bij al was het nog altijd een rustig boottochtje. We zagen twee zeeschildpadden (Olive Ridley) die aan het paren waren.

Twee Olive Ridley zeeschildpadden.

Na de aankomst (iets na 8u), zagen we al vlug enkele mooie vogels (pelikanen, toekan, ...). We hoorden ook het enorm luide gebrul van de brulapen. Iets later begon het hard te regenen, dus haastten we ons naar het Sirena Ranger Station.

We kozen een kamer uit en gooiden onze rugzakken daar. Toen we vertrokken voor de eerste wandeling, was het al gestopt met regenen. We zagen al snel mieren, spinnen (grote spinnen!), vele vogels en iets later ook een grote groep spider monkeys. Iets later zagen we ook een groep squirrel monkeys overtrekken.

Enorme spinnen!

Aapjes!

Iets voor 13u waren we terug bij het ranger station. Toen we naar onze kamer trokken, zagen we onze valies niet meer, maar wel een familie Spaanstaligen. We vonden onze rugzak terug in een andere kamer. We besloten ons maar in die kamer te installeren en begonnen een gevecht met ons muskietennet. Uiteindelijk zijn we naar het bovenste deel van het stapelbed verhuisd, waar we het net wel op een deftige manier konden ophangen.

Iets na 15u vertrokken we voor een tweede wandeling. We zagen nog meer vogeltjes en ook een groep brulapen. Het hoogtepunt was een tapir. Die zat een hele tijd met zijn pootjes in het water en wandelde dan rustig weg. Wat een enorm groot dier! Indrukwekkend om te zien!

Een tapir.

Om 17u30 kregen we een lekker maaltje. We zaten aan tafel met twee Belgen, die later ook in onze kamer bleken te slapen. Na het eten, rond 19u kropen we al in bed. Het werd pas rustig iets na 20u, toen alle lichten in het ranger station werden uitgezet. Het was nog altijd verschrikkelijk warm!

dinsdag 17 juli 2012

Bahía Drake

We werden vanmorgen rond half zes gewerkt door een troep aapjes, waarschijnlijk die van gisterennamiddag.  Even later stonden we op, omdat we wilden gaan kijken of de snorkeluitstap naar Caño Island zou doorgaan, maar er was niemand.  We kregen van Yami een copieus ontbijt: een bord fruit (banaan, watermeloen, ananas en papaya) en een omelet.  Tegen de tijd dat de "rice and beans" op tafel stonden, hadden we al lang geen honger meer. 

"Room with a view", heet dat.

Omdat de snorkeluitstap eventueel om 7u kon beginnen, keerden nog 'ns terug.  Er was nog steeds niemand te zien, dus besloten we maar om een wandeling te maken. 

Bahía Drake.

Onderweg kwamen we vooral veel hagedisjes tegen, maar jammer genoeg geen aapjes of zo.  Dat wandelen ging trouwens aan een slakkengangetje.  Het is hier zo warm en vochtig dat zelfs de inwoners van Bahía Drake erover klagen.  We kwamen ook nog het Duitse gezin tegen, waarmee we gisteren die hobbelige boottocht maakten.

Nadat we terug waren van onze wandeling, wandelden we nog door tot in het dorpje.  We gingen naar de twee supermarktjes, niet omdat we iets nodig hadden, maar omdat we de koelte wat wilden opzoeken. 

Ctenosaurus.

Terug in Casa Horizontes, bezweet en uitgeteld, legden we ons op bed met de ventilator aan en vielen we in slaap tot we alweer gewekt werden door een aapje.  Hoewel we ons aanvankelijk eerder versuft voelden, had onze siesta toch deugd gedaan.

Daarna zetten we ons op het terras om foto's over te halen op de computer en te benoemen, nu we ons de namen van de dieren nog min of meer herinneren.  Gelukkig hebben ons twee goede natuurgidsen over Costa Rica aangeschaft.

Tegen 15u gingen we naar onze gids voor Corcovado, Kenneth, voor de last-minute info voor morgen, en nog eens naar de supermarkt om veilig water in te slaan en voor een zak chips (om onze zouten weer aan te vullen).

In Casa Horizontes genoten we nog van het mooie uitzicht vanop het terras en van een verfrissende douche.  We hadden er gisteren na de nachtwandeling beter ook één genomen, want het deed ongelooflijk veel deugd.

's Avonds genoten we nog van een candlelight diner onder ons tweetjes en daarna kropen we al vroeg in bed.

maandag 16 juli 2012

Palmar Norte - Bahía Drake

We stonden om 7 uur op, pakten alles in en trokken naar het centrum, op zoek naar de plaats waar de bus naar Sierpe ons moest oppikken.  Op de plaats waar het busstation volgens 'The Rough Guide' moest zijn, was er niet veel te zien.  We vroegen dus wat rond en al tamelijk snel vonden we de bus, goed op tijd om de bus van 8 uur te kunnen nemen.

Om 8u30 waren we al in Sierpe.  Daar aten we wat, zagen een Ctenosaurus en enkele Scarlet Macaws.  Aan het haventje probeerden we te weten te komen hoe we in Bahía Drake konden raken.  Al snel vertelde er iemand dat de boot om 11u30 zou vertrekken.  Maar hoe we zeker konden zijn dat we effectief op de boot zouden raken, kon niemand ons vertellen.

Een Ctenosaurus.

Tegen 11u15 zijn we dan maar op de kade gaan staan een probeerden we een boot te versieren.  Op de eerste twee boten mochten we niet op, gelukkig op de derde wel.

Al snel zaten we in mooie mangroves.  Iets later, net voor we aan de zee kwamen, werden de golven hoger en werd de bootrit een echte pretparkattractie.  Toch vonden we het minder erg dan de verhalen die we hadden gehoord.  

Bij de aankomst kwam de boot gewoon dicht bij het strand, het laatste stukje moesten we met onze voeten door de zee.  Pedro stond ons al op te wachten en bracht ons over een steil weggetje naar Casa Horizontes, waar we een lekker bordje met vers fruit kregen.
 
Bahía Drake is echt wel een mooie plaats : een prachtige baai, mooie stranden en een jungle tot aan het strand.

Bahía Drake.

We gingen wat wandelen om te zien waar we deze avond moeten zijn voor de night tour en liepen nog wat verder door, soms over het strand, soms door de jungle.

We gingen naar het toerismebureau om nog vanalles te regelen (trip voor morgen, de laatste dingen voor Corcovado in orde brengen, ...). Terug in Casa Horizontes zaten de andere gasten, twee Duitsers er ook al.
Toen we op het terras zaten, zagen we heel wat kolibri's. We werden ook twee keer opgeschrikt door een groep white capuchin monkeys. Die kwamen heel dicht en er waren er heel wat met kleintjes op de rug.

Een witte Capuchin Monkey.

Om 18u30 mochten we aan tafel, die met kaarsjes was verlicht, om een lekker maaltje te eten.

Voor we echt aan onze night tour konden beginnen, moesten we nog een eindje wandelen, over het strand en in de jungle.  In het donker is dat toch altijd een beetje spannender.  We zagen grote krabben en nog grotere padden.

Op de afspraakplaats kregen we nieuwe lampjes.  We moesten nog eventjes twee anderen oppikken.  Tijdens de wandeling daar naar toe zagen we een gigantische kikker en de grootste sprinkhaan die hier voorkomt.  In de rivier zagen we de reflectie van de ogen van meerdere krokodillen.

We kwamen aan een hotel waar Tracie ons stond op te wachten en waar we ijskoud water mochten drinken.  Dat deed deugd, want ook al was het al donker (met een schitterende sterrenhemel!), toch was het nog snikheet.

De night tour was heel leuk! We zagen al snel een slang, een groene kikker met rode ogen en een kinkajou. We zagen vele spinnen, onder andere door met onze zaklamp op ooghoogte te zoeken naar de rode reflecties van de spinne-ogen. Sommige spinnen maken kleine tunneltjes die ze met een deurtje afsluiten.

De Red-eye Tree Frog.

We mochten een hele grote spin / schorpioenachtige op onze hand nemen (die bedekte gans ons hand) een ook een reusachtige wandelende tak konden we van dichtbij zien.

Een grote spin!

zondag 15 juli 2012

San José - Palmar Norte

Vandaag hadden we een lange busrit voor de boeg: van San José helemaal tot in Palmar Norte.  Toen we om 7u20 opstonden, was het enorm aan het regenen (al viel het nog mee in vergelijking met de apocalyptische regen in Tortuguero).  Na een karig ontbijt (geen rice & beans, maar vies melkbrood), stapten we naar het busstation en gelukkig viel er toen nog slechts af en toe een druppel. 

Het was alweer een typisch Latijns-Amerikaanse busrit.  Het vertrek: even chaotisch als altijd.  Vele perrons, maar geen aanduidingen over welke bus waar zou vertrekken en om hoe laat, onduidelijkheid over wat te doen met onze rugzakken,...

Even na 8u30 vertrokken we voor een busrit die 5u30 had moeten duren.  Het werd uiteindelijk een busrit van 8u.  In Buenos Aires moest iedereen van de bus af en zouden we een halfuur blijven staan.  Maar we bléven daar maar staan.  Uitleg werd er niet gegeven.  We begonnen al ernstig te overwegen om een taxi te nemen voor de laatste 60km, maar dat bleek gelukkig niet nodig.

We kwamen dus veel later dan verwacht aan in Palmar Norte, waar we onszelf verwenden met een heerlijke frisse duik in het zwembad, gevolgd door een deugddoende douche.  Daarna trokken we het dorpje in om wat te eten (pizza) en alvast de bushalte te vinden, waar we morgen de bus tot in Sierpe zullen nemen.  Vermoeid van de lange busrit kropen we in bedje.

zaterdag 14 juli 2012

Tortuguero - San José

We werden om 7 uur aan het ontbijt verwacht, dus echt lang konden we niet slapen deze nacht.  Toen we opstonden scheen het zonnetje mooi.  Na het ontbijt gingen we nog wat wandelen om onder andere een foto te maken van de boosters van een raket die daar zijn aangespoeld het voorbije jaar.  We zagen een bewegende (!) luiaard en ook een hele mooie trogon, voor we in de boot stapten.

Stukken van een rakettrap.

Een trogon.

De boot ging tamelijk snel, maar toch zagen we nog tamelijk wat beestjes : vogeltjes, hagedissen, rivierotters en 4 krokodillen.

Na de bootrit moesten we nog eventjes op de bus wachten.  Deze bracht ons snel naar de eetplaats.  Na een lekker maaltje (onder andere rijst met bonen), namen we afscheid van een deel van onze groep, onder andere de twee sympathieke Nederlanders (jaja, ze bestaan!) die op huwelijksreis zijn (Shirley en Vincent).

Rond 14u15 kwamen we aan in ons hostel in San José.  We trokken de stad in om tickets voor de bus naar Palmar en Granada te kopen.  Sara slaagde er in haar beste Spaans in om de juiste tickets te bemachtigen.  In San José valt er eigenlijk niet veel te beleven.  Enkel rond de centrale straat was het druk.

Terug in het hostel schreven we wat mailtjes, bekeken de foto's en hielden we het voor de rest kalm.

vrijdag 13 juli 2012

Tortuguero


Normaal gezien zouden we rond 5u40 met de boot vertrekken om beestjes te zoeken, maar het was al uren aan het regenen en het einde van de regenbui was nog niet in zicht.  We konden dus terug in bed kruipen en zouden rond 8u vertrekken.  Maar de regen en het oorverdovende gedonder bleven aanhouden.  Het was eigenlijk al moeilijk om de wekker te horen.  Het arme hondje van de lodge stond te trillen op zijn pootjes.



Zondvloed in Tortuguero.

Tegen 9u (na het ontbijt en een filmpje over Tortuguero) was het minder aan het regenen en konden we eindelijk vertrekken, allemaal in poncho.

Gelukkig werd het regenen druppelen en kwam de zon er zelfs door.  Tijdens het boottochtje zagen we verschillende kaaimannen, slangenhalsvogels, aapjes (red howler monkeys), vleermuizen,...  Zelfs toucans en macaws kregen we te zien.

Merkwaardige neusvleermuis.

Terug bij de lodge kreeg iedereen rubberlaarzen voor een wandeling door de jungle.  We konden ze wel gebruiken, want het was erg modderig.  Op sommige plaatsen waren de laarzen maar net hoog genoeg  (tot paniek van sommigen van de groep).  Het meest spectaculaire van de wandeling waren de minuscule (geen 2cm) rode kikkertjes met blauwe achterpoten, toepasselijk blue jeans frog genoemd.

Blue jeans frog.

In de namiddag was er tijd om even af te koelen in het zwembad en een beetje te wandelen op het domein van de lodge en op het strand.  We zagen een groep spider monkeys van ca. 5 exemplaren en een heleboel mooie vogels.  We zagen een flycatcher en het was duidelijk dat dit beestje zijn naam niet gestolen heeft.

Na het avondeten (rice and beans) was het afwachten tot het moment dat we vertrokken om naar de schildpadden te gaan kijken.  Tijd genoeg om nog eens naar die grote vleermuis te gaan kijken bij het zwembad en naar kaaimannen te gaan zoeken met de zaklamp.  Alweer lichtten er tal van oogjes op in het schijnsel.

Om 20u45 was het dan eindelijk zover: de boot vertrok - eerst met horten en stoten, daarna aan volle snelheid - naar Tortuguero.  Aangezien onze lodge nogal afgelegen ligt (lekker rustig), was dat nog wel een eindje varen.  We pikten onze gids Leopoldo op en samen gingen we naar de luchthaven (eigenlijk niet meer dan een landingsbaan).  Daar kregen we wat meer uitleg over hoe schildpadden 's nachts aan land komen, een nest graven, eieren leggen en begraven, en dan - zonder omkijken - weer in de zee verdwijnen.

Het weer was heel variabel: de ene keer zagen we een prachtige sterrenhemel, even later viel de regen met bakken uit de hemel.  Snel kregen we bericht over welke schildpad we mochten gaan bekijken.  Voetje voor voetje schuifelde onze groep vooruit, voorafgegaan door de gids met een klein rood lampje.  Extra licht, fototoestellen, etc... zijn verboden op het strand (om de dieren niet (te veel) te storen), dus jammer genoeg hebben we geen beeldmateriaal.

Het was een magisch moment toen de gids met het rode lampje op een schildpad scheen en we konden horen, zien en voelen hoe ze met haar flippers het zand opzij duwde.  Zoveel moeite voor kleintjes die ze nooit zal zien!  Het leek al een hele opgave om op het strand te komen, want zo'n schildpad is niet echt gemaakt om aan land te komen.  Uiteindelijk keerde ze terug naar de oceaan zonder eieren te leggen.  We zagen toen duidelijk dat ze met verschillenden tegelijk aan land komen.  Het ruisen van het water en de prachtige sterrenhemel droegen alleen maar bij aan de magie van het moment.  Even verderop was een andere schildpad al bezig met het leggen van haar leerachtige eieren.  Die kwamen eruit per 3 - 4, dan even pauze, dan weer 3 - 4 eieren,... tot zowat 100 eieren in totaal.  We hadden nog uren willen kijken, maar de bezoeken zijn telkens beperkt tot 2 uur (van 20u tot 22u en van 22u tot 24u).

Toen we terugkeerden naar de boot, gingen de hemelsluizen weer open.  Maar wat kon ons dat schelen: we hadden schilpadden gezien.

Kort na middernacht kropen we moe maar tevreden in bed.

donderdag 12 juli 2012

San José - Tortuguero

We hadden de wekker gezet om 5u50, maar werden al vroeger wakker door enkele zatte lawaaimakers.  Toen Sara zich eens boos maakte, werd het eindelijk stil.

Om 6u20 wachtte een busje ons op.  We pikten nog wat extra mensen op, maar al snel waren we vertrokken richting Tortuguero.

Rond 8 uur stopten we voor een uitgebreid Costa Ricaans ontbijt (rijst, bonen, eieren, worstjes, vers fruit, ...). Achter het gebouw was er een vlindertuin, waar we veel grote, mooie en kleurige vlinders konden zien.  Op een bepaald moment vloog er één op mijn pet, waarna Sara de vlinder op  haar hand nam.  Toen die vlinder eindelijk weg was, konden we onze reis verder zetten.

Onderweg zagen we enkele beestjes : de twee-tenige luiaard, een iguana, een Jesus-Christ lizard, vogeltjes, ...

Luiaard.

Het laatste deel van de trip was over een aarden weggetje.  We mochten de bagage overladen in een boot en al snel zagen we een grote krokodil.  We zagen vanop de boot ook iguana's, hagedissen en vogels.

De grote krokodil.

Rond 12 uur kwamen we aan in Tortuguero, een klein dorpje waar eigenlijk niet veel te beleven is. De ene kant van het dorpje heb je de Rio Tortuguero en de andere kant, 200 meter verder, de oceaan, waar de golven nogal hoog waren.
Vanuit Tortuguero was het nog 30 minuutjes varen, op steeds kleinere riviertjes. Eigenlijk is het meer één groot moeras in plaats van riviertjes.  De omgeving is echt heel mooi!  Net voor we aankwamen bij het hotel, zagen we nog enkele schildpadden en een kaaiman.

Na het middageten trokken we wat naar onze kamer om af te koelen, want het is hier echt verschrikkelijk warm.

Vervolgens maakten we een kleine wandeling naar het strand.  We zagen al vlug enkele hagedissen.  Toen we een beetje in een hangmat hingen, hoorden we plots een vreemd geluid.  Het bleek een mooi gekleurde specht te zijn.

Een specht.

Onmiddellijk daarna kregen we een spider monkey te zien.  Die kwam vruchten eten van een boom en liet zich langs alle kanten bewonderen.  

Een spider monkey.

Toen het begon te schemeren zagen we een aantal heel grote sprinkhanen.
Om 18 uur kregen we een film te zien over de zeeschildpadden.  Na het eten (rijst met bonen, samen met groentjes en vlees), gingen Sara en ik terug naar de rivier.  Met onze zaklampen konden we de ogen van een stuk of 4 kaaimannen zien.
 
Daarna gingen we nog wat afkoelen in het zwembad.  We konden zien dat scorpius hier heel hoog aan de hemel staat, maar werden opgeschrikt door een enorm grote vleermuis, die rond onze hoofden begon te cirkelen.  We kropen vroeg in bed, met het geluid van de zee en de jungle op de achtergrond.

woensdag 11 juli 2012

Monteverde - San José

Om 6u stonden we op en merkte ik dat het mooi weer was, ook al klonk het - met de gordijnen nog toe - alsof het aan het stormen was.  Na een warme douche (zonder gevaar voor elektroshocks), gingen we ontbijten: pannekoeken en rijst met bonen. 

Tegen 7u werden we opgepikt voor een ochtendwandeling.  Onze groep was een beetje te groot (we waren met ca. 10 man) en echt veel beestjes zagen we niet, maar het was toch de moeite waard.  De jungle was erg dicht en dat maakt het natuurlijk niet gemakkelijk om beestjes te vinden, maar de gids wist ons toch een paar aapjes (capuchin monkeys) en twee slangen aan te wijzen.

Bothriechis lateralis.

Aansluitend bezochten we nog het kolibricentrum, waar deze beestjes worden gelokt met gewoon water.  We waren allebei echt onder de indruk, wat ook te merken is aan het aantal foto's en filmpjes die we hebben gemaakt.

Kolibri.

Nadat we terug waren gebracht naar ons hotel, wandelden we naar het centrum van Santa Elena om een overschrijving te doen voor ons verblijf in Corcovado en om te eten.  In de bank viel het ons op hoe paranoïde ze hier zijn.  Je geraakt er gewoon niet binnen met een rugzak (en de lockers waren te klein) en er kan telkens maar één persoon per keer door de deur.

Tegen half 2 werden we opgepikt door een busje dat ons weer naar San José bracht.  De chauffeur, een vrouw, versnelde en vertraagde gelukkig niet zo bruusk, maar in San José verbaasde ik me er toch over dat ze niets of niemand aanreed.

In het hostel was er een drukte van jewelste, maar we waren zo moe dat we toch in slaap vielen.

dinsdag 10 juli 2012

San José - Monteverde

We hadden de wekker gezet om 7 uur, maar lagen al om 6 uur wakker.  Echt veel hebben we dus niet geslapen, want we lagen pas rond middernacht in bed.  Na een karig ontbijt werden we opgepikt door een camionette voor de reis naar Monteverde.  We moesten eerst nog een heleboel andere mensen oppikken, dus het eerste uurtje van de tocht reden we door San José.

We merkten al heel snel dat onze chauffeur een nogal enthousiaste rijstijl had : zeer hard optrekken, af en toe hard remmen...

Na twee uur rijden, kregen we een pauze.  We kochten wat koekjes en water en op de parking zagen we al enkele roofvogels en vlinders.  Na de stop zagen we al snel de stranden van de Stille Oceaan.

Het interessante deel van de rit moest toen nog beginnen : de weg werd smaller en was soms zo steil dat je niet kon zien wat er achter kwam...  Het laatste deel van ongeveer 25 kilometer was op een aardebaantje.  We werden dus stevig heen en weer geslingerd.
Uiteindelijk kwamen we aan in ons hotel : Hotel Montaña.  Een mooi hotel met een enorm grote kamer.  Vanuit de kamer hadden we een mooi uitzicht op de jungle en zagen we al veel vogeltjes.  We gingen vlug iets eten en al vlug werden we opgepikt om de Sevatura hangende bruggen te bezoeken.

De Sevatura hangende bruggen.

We wandelden 3 kilometer door de jungle.  In totaal liepen we over 8 bruggen, de één al hoger dan de andere, tussen de bomen.  We zagen veel mooie bomen en bloemen, maar eigenlijk niet zoveel beestjes : enkele kolibri's, een paar andere vogels, een wasbeer en enkele rupsen.

Op de Sevature hangende bruggen.

We keerden terug naar ons hotel en al vlug werden we opgepikt voor de nacht-tour.  Toen we net waren aangekomen, zagen we al een agouti lopen.  De tour was echt spectaculair!  We zagen heel veel dieren : agouti's, een wasbeer, rupsen, wandelende takken, een hagedis, spinnen (onder andere gigantische tarantula's), een wespennest, kevers, ...

Een wasbeer.

Toen de tour was afgelopen, keerden we terug naar het hotel, aten we en kropen we moe, maar tevreden in bed.

maandag 9 juli 2012

Roosbeek - San José

Eindelijk is het moment van die langverwachte vakantie aangebroken!  Kleine oogjes, dat wel, maar vooral een gevoel van puur geluk omdat die drukke periode nu eindelijk achter de rug is en we nu enkel aan genieten moeten denken.

Tegen 5u30 kwamen mama en papa ons oppikken om ons naar het station van Vertrijk te brengen,  De bittere malariapillen werden nog snel doorgeslikt... and off we went.

Tegen onze gewoonte in, waren we veel te vroeg op de luchthaven.  Het was nog erg rustig en dus kwamen we snel voorbij de controle.  Ook de eerste twee vluchten (naar Londen en New York) verliepen vlot, al kregen we niet veel slaap.  Toen we afdaalden naar New York, konden we het vrijheidsbeeld zien (we haalden de verrekijker dus al maar een eerste keer boven).  Voor de rest vond ik de skyline maar niks: geef ons maar natuur!

Onze vlucht naar San José vertrok uiteindelijk - zonder verklaring of excuses - met meer dan twee uur vertraging.  Het was dus een hele opgave om niet in slaap te vallen voor we op het vliegtuig konden.  De hele vlucht zwemelden we tussen slapen en wakker zijn en telden we de uren af eer we eindelijk in een echt bed konden neerploffen.  De ontgoocheling was dan ook groot toen bleek dat de pick-up service van ons hotel het had laten afweten, maar een vriendelijke taxista bracht ons snel naar onze eindbestemming van vandaag: een zacht bed in San José.

vrijdag 6 juli 2012

Conditio sine qua non

Eindelijk: de langverwachte voorwaarde om deze zomer op vakantie te gaan, is vervuld!  Sinds twee dagen ben ik doctor in de wetenschappen (sterrenkunde en astrofysica) en dus kunnen we maandag met een gerust hart op "doctoraatsreis" vertrekken.  Bestemming van dit nieuwe avontuur: Costa Rica en Nicaragua.

Nog eens bedankt aan iedereen voor jullie aanwezigheid bij de verdediging en de steun!