Translate

zondag 16 december 2012

Terug naar huis

Toen we wakker werden, pakten we nog wat verder in. We gaven onze winterspulletjes terug en genoten van ons ontbijt. We namen afscheid van Jelle en om 9u45 stond de taxi klaar om ons naar de luchthaven te voeren. We konden (voor het eerst deze vakantie) de mooie kleuren van de zonsopkomst zien.

Laatste zicht op de Saija Lodge.

De wegen lagen vol met sneeuw, maar in Finland is dat geen enkel probleem om daar door te rijden (aan 80-90 km/h). We zagen nog enkele rendieren en moesten twee keer vertragen omdat er vogels op de weg zaten. Om 11u kwamen we aan op de kleine luchthaven van Kuusamo. Er stond een heel lange rij om in te checken en ook bij de security moesten we een tijdje aanschuiven. Voor we aan de security aankwamen, namen we afscheid van Judith en Lena. 

We zaten niet naast elkaar op de vlucht, dus lazen we wat. Na een dik uurtje vliegen landden we op de luchthaven van Helsinki. We kochten een broodje en keken wat rond in de winkeltjes. We gingen op een bankje zitten samen met Klaus en iets later kwamen we Judith en Lena opnieuw tegen, die een latere vlucht hadden genomen.

Rond 15u45 namen we afscheid van Judith, Lena en Klaus en gingen we naar de gate. Intussen was het hard beginnen sneeuwen in Helsinki. We moesten nog met de bus tot bij het vliegtuig rijden, waardoor we nog een laatste keer konden genieten van de kou en de sneeuw voor we het vliegtuig instapten. 

Na het ijsvrij maken van het vliegtuig vertrokken we met een kleine vertraging uit het witte Helsinki. Na een rustige vlucht moesten we nog 40 minuten wachten op de trein naar Leuven (en Tienen).

zaterdag 15 december 2012

Op bezoek bij een rendierhouder

Vanmorgen moesten we al om 9u15 klaar staan, dus we zetten de wekker iets vroeger en drukten minder op de snoozeknop.  We kleedden ons lekker warm aan en kropen in de taxi.  Na drie kwartier (waarbij we onderweg enele rendieren zagen, zelfs op de weg) kwamen we aan bij het huis van een rendierhouder: een heel vriendelijke en interessante man (die volgende week 60 jaar wordt), die de geschiedenis van zijn familie koestert en een superschattig hondje (Charpi of Zwartkopje) heeft.  Dat hondje was meteen iedereens vriend en liep overal mee naartoe.

Rendieren.

We kregen het gezelschap van een groep Britten, maar - zoals Wim het zo mooi zei - dat was een stelletje ongelikte beren die beter een winterslaap zouden houden.  Allereerste mochte we tussen de rendieren om ze (met de emmer) te voederen.  Daarbij moet je wel oppassen voor het gewei van die beestjes.  Blijkbaar lopen de dieren het merendeel van de tijd vrij rond en was het dus niet verbazingwekkend toen er ineens een collega belde om te zeggen dat er een paar van zijn exemplaren bij hem zaten en dat hij die maar eens bij gelegenheid moest komen ophalen.  We mochten ook even met de slee rijden met rendier Rudolf (voor het ultieme kerstgevoel).

Op de slee bij Rudolf.

In een donkere schuur (waar alleen daglicht via een deur binnenkwam en het zachte schijnsel van een kaars het uitgestalde gerief verlichtte) kregen we wat uitleg over oude gebruiksvoorwerpen.  Het leven moet hier hard zijn (geweest).

Daarna mochten we gezellig in de woonkamer gaan zitten (heerlijk verwarmd met een stoof).  We kregen thee, broodjes met zalm en verse dille, koekjes,...  Onze gastheer was echt een atypische Fin: heel erg spraakzaam.  Hij verteld honderduit over de rendieren, over de familiegeschiedenis,... en hij zong geregeld een lied.

De gastheer.

Ik had graag een hele dag naar deze man geluisterd, maar helaas moesten we rond 12u30 alweer voort.  We name hartelijk afscheid en vertrokken weer naar Saija, waar een heerlijk kippensoepje op ons wachtte.

Na het middageten was de bewolking stilaan aan het wegtrekken, maar dat was helaas van korte duur: tegen de tijd dat het zonnetje onder was, was het terug volledig bewolkt.  We lazen een beetje en namen een sauna.  Tussen twee saunagangen door gingen we - gewikkeld in een handdoek - op onze blote voeten naar buiten, zelfs in de diepe sneeuw, maar dat was toch een beetje te koud en we stonden snel weer binnen.

Na het avondmaal stonden er alweer sterretjes en dus haastten we ons in onze dikke kleren om vanop het meer te gaan kijken of er poollicht was.  Jammer genoeg waren de sterretjes maar zwak en al heel snel verdwenen ze zelfs.  We gingen dus al gauw naar binnen om in de lekker warmte wat te lezen,...  Voor we het wisten, was het al half 12 en knipten we dus maar snel het lichtje uit.

vrijdag 14 december 2012

Sneeuwscooter

Na het ontbijt werden we om 10u opnieuw aan het onthaal verwacht om onze helmen op te halen. Daarna stapten we naar onze sneeuwscooters, die iets verder stonden. We kregen een uitgebreide uitleg over het gebruik en het besturen van de sneeuwscooters door Jarno. We zagen er allemaal heel stoer uit toen we gingen vertrekken (daar hadden de helmen heel wat mee te maken!).

Klaar om te vertrekken!

In het begin was het rijden met zo een sneeuwscooter wel wat wennen. Het stuur beweegt mee met alle oneffenheden en je moet nogal wat kracht gebruiken om echt te kunnen sturen. We vertrokken over het meer. Onze snelheid was ongeveer 20 km/h, maar sneller moest dat voor mij niet. Toen we van het meer af waren en in de bossen kwamen, merkten we dat de sneeuwscooters meer met ons reden dan wij met de scooters. Na 12 km namen we een pauze op een mooi heuveltje tussen twee meren. 

Lekkere soep om op te warmen.

Het deel na de pauze ging al een stuk vlotter. We kregen de sneeuwscooter eindelijk onder controle, konden iets sneller gaan rijden en merkten dat je eigenlijk meer controle hebt als je iets sneller rijdt. 

Net voor we aankwamen aan de plaats waar we middagpauze hadden, moesten we nog een steile helling op. Iemand van onze groep viel stil op het steilste stuk, waardoor Jarno sommigen moest helpen om boven te raken. Ik stond gelukkig net voor de helling stil, zodat ik zelf naar boven kon rijden.

We kregen een lekkere soep in een hutje waar Jarno een vuurtje aanstak. Lekker en gezellig! Na een tasje thee waren we klaar om terug te keren.

Iedereen reed een stuk sneller nu. In het bos haalden we vaak 30 km/h, soms nog iets meer. Op een bepaald moment zagen we twee rendieren in het bos! Heel mooi! Toen we terug op het meer kwamen, gaven we serieus gas en reden we 50 - 60 km/h. Om 15u waren we terug.

Stoer!

Sara haastte zich om snel naar de rooksauna te gaan. Ik downloadde de foto’s en las wat, want de mannen mogen pas om 16u30 in de rooksauna.

De rooksauna is een sauna in een gebouw, zonder dat er een schoorsteen is. Daardoor ruikt de sauna nogal naar rook. Het douchen moest in de sauna zelf gebeuren. Om de warmte wat op te drijven, werden er een paar grote lepels water op de gloeiende stenen gegooid. Wij vonden het al tamelijk warm. Jelle kwam binnen en vond het nogal frisjes en gooide nog snel een hoop water op de stenen. 

Toen we het warm genoeg vonden, trokken we naar buiten om een ‘bad’ te nemen in een gat dat was uitgekapt uit het bevroren meer. De eerste keer ging ik tot mijn knieën in het ijskoude water. We trokken terug naar de sauna en de tweede keer ging ik wel volledig in het water. Raar, maar echt koud voelde het water niet. Na een derde keer de sauna in te trekken vonden we het welletjes en keerden we terug.

Toen we terugkwamen van het eten, zagen we een poolhaas lopen. Voor we gingen slapen, keken we nog naar de ‘Polar Express’.

donderdag 13 december 2012

Sneeuwschoenwandeling

Na het ontbijt trokken we onze warme kleren aan om om 10u aan een nieuw avontuur te beginnen: sneeuwschoenwandelen.  In het "boothuis" kregen we rakketten aangemeten en verbazingwekkend lange stokken.  We liepen samen met gids Jelle, met in ons kielzog twee Duitse zussen, nog een Duitser alleen (Klaus) en ten slotte nog het Italiaanse koppen en de tolk-gids Danila.

Sara klaar om te vertrekken.

We liepen een tijdje over echte paadjes, maar uiteindelijk baanden we ons een weg door het bos, tussen struiken door.  Onderweg zagen we sporen van hazen, vossen,... en kwamen we langs een halfbevroren rivier.

Sara en gids Jelle aan het wachten op de Italianen.

Na anderhalf uur hielden we halt bij een vuurplaats, bij een brug over een rivier.  Onder die brug zou een otter leven, maar die kregen we helaas niet te zien.  Jelle maakte vuur, we kregen thee en bessensap (uit een berkenhouten tas) en kregen ook een soort doughnut om op een stok te roosteren en in suiker te rollen.  Daarna keerden we terug naar de lodge, waar we net op tijd toekwamen voor de lunch: een heerlijke, dikke erwtensoep.

Wim en Sara tijdens de middagpauze.

Jammer genoeg was de prachtige opklaring van de pauze bij de vuurplaats maar van korte duur en begon het in de namiddag weer te sneeuwen.  En daarmee werd onze collectieve hoop op poollicht weer de grond ingeboord.

Smullen van de Bula.

In de namiddag lazen we een beetje en probeerden we onze vermoeide spieren een beetje te helen.  Als avondeten kregen we een stoofpotje van rendier en daarna kregen we nog een mooi filmpje te zien van hoe het hier in de zomer en de herfst is.  We zullen toch nog eens moeten terugkomen...

Na de video gingen we terug naar ons huisje.  We lazen een beetje en kropen moe maar tevreden in bed.

woensdag 12 december 2012

Langlaufen

Na het ontbijt werden we om 10u verwacht aan het onthaal voor onze langlauftrip. We kregen onze schoenen van Jelle, onze (Belgische) gids voor vandaag. We waren maar met een kleine groep vandaag : enkel wij twee, onze gids Jelle en een Italiaanse gids in opleiding.

We kregen onze ski’s. Het viel ons direct op hoe lang, smal en licht die zijn. Na een korte uitleg waren we klaar om te vertrekken. Het voelde in het begin wel wat onwennig aan, vooral omdat we al direct naar beneden moesten skiën. Het was heel moeilijk om het evenwicht te bewaren. Ik raakte met veel geluk beneden. Sara volgde vlot, de Italiaanse ging tegen de grond.

Wim op de langlauflatten.

We kwamen op het meer en daar begon het vlotter en vlotter te gaan. Sara miste wel eens het spoor en viel. Na een tijdje kwamen we aan een eilandje, waar we even naar boven moesten klimmen en daarna weer naar beneden. Niet iedereen raakte zonder vallen beneden. Het ging vlotter en vlotter en we maakten steeds meer snelheid. We genoten van de mooie natuur en kregen heel wat interessante uitleg.

Sara op de langlauflatten.

We keerden terug en rond 12u waren we aan de lodge. De Italiaanse stopte er mee, maar wij gingen nog een eindje door. We passeerden het geboortehuis van een beroemd Fins dichter, zagen zijn standbeeld en begonnen terug te keren. Om 12u50 waren we terug. We zagen scheel van de honger, dus waren we blij dat we een lekker soepje konden drinken.

Opwarmen aan een lekker soepje.

We hadden nog eventjes contact met het thuisfront via skype. In de namiddag gingen we nog wat wandelen, namen we een sauna en verwenden we elkaar met een massage. 

Om 18u werden we verwacht voor een praatje over poollicht. Dat ging door in een hut wat verder in het bos. In het midden van de hut was er een groot vuur en wij zaten daar met bankjes rond. We kregen een gluglu (een soort glühwein) en een typisch kerstkoekje. We zagen enkele poollicht-filmpjes en foto’s.

Iets na 19u waren we terug voor ons avondeten. We kregen een uitgebreid kerstdiner, met voorgerecht (verschillende soorten vis), als hoofdgerecht kalkoen en als nagerecht nog een lekker stukje taart. Na het eten nam één van de Duitsers de gitaar en begon te spelen. Af en toe was er een voor ons bekend liedje en konden we meezingen. Het was echt wel een gezellige avond!
Iets na 21u keerden we terug naar onze kamer, waar we nog wat lazen. 

dinsdag 11 december 2012

Huskytocht

Omdat we gisteren uiteindelijk toch laat in ons bedje lagen, waren we nog een beetje moe toen we om 9u gingen ontbijten.  Daarna gingen we terug naar ons huisje om wat extra lagen kleren aan te doen.  Daar moet je dus echt meer dan een kwartier voor uittrekken!

Om 10u werden we verwacht bij de hondenkennel om een tocht van 30km te maken, met onze gids van gisteren (Taina), hetzelfde Italiaanse koppel en ook nog een Italiaanse die in de lodge werkte (en echt wel nodig was als tolk).  140 Honden blaften en huilden: "Kies mij, kies mij!"  We kregen elk een papiertje met de naam van vijf honden, die we uit de hokken moesten halen, optuigen en voor de slee spannen.  Wim kreeg Leo, Idia, Indy, Kodiak en Ana; zelf kreeg ik Pirka, Nuget, Snoopy, Frank en Nome.  Jawel, ze hebben alle 140 een naam!

Twee van onze husky's (de slimme stuurhonden).

Tegen de tijd dat mijn slee klaar was, stond ik al nat in 't zweet.  Er zit nogal kracht achter die beestjes en ze waren er duidelijk op uit om te lopen.  Ik mocht als eerste achter de sneeuwmobiel, Wim als derde.  Ook vandaag had ik weer de snelste honden.  Wim zijn beestjes waren vinniger dan die van gisteren, zodat hij met de Italiaanse mocht wisselen om vlak achter mij te sleeën.  De Italianen zijn vandaag trouwens nog een paar keer van hun slee gerold en blijven liggen.

Aan het genieten van de kou.

De prachtigste sneeuwlandschappen schoven langs ons voorbij.  Iedere keer we stopten (om te checken of iedereen nog volgde), waren mijn honden echt moeilijk tegen te houden, zelfs met twee voeten op de rem, en als Taina terugliep naar de sneeuwmobiel, was er al helemaal geen houden meer aan.

Rond 13u stopten we bij een vuurplaats voor het middageten.  De sledes werden verankerd en vastgebonden aan een boom, maar het duurde nog een tijdje eer de honden tot rust kwamen.

Vuurplaats tijdens de lunch.

We legden rendierhuiden op de houten bankjes die daar stonden, terwijl Taina het vuur aanmaakte.  Ik hield ook nog even een sanitaire stop: een hele onderneming.  Al die lagen afstropen en dan zorgen dat er geen kleren nat werden.  Dat lukte gelukkig, zelfs zonder te bevriezen.

We kregen warm bessensap en broodjes, terwijl Taina de soep opwarmde.  We kregen zelfs nog een dessertje (bula) dat we zelf boven het vuur mochten roosteren.  Heerlijk!  Tegen de tijd dat onze thee op was, begon het al te schemeren.  In het schemerdonker keerden we terug naar de lodge.  Dat duurde nog een uurtje (en af en toe ging het goed bergaf).  Aangekomen zetten we al de honden terug in hun hok.  Wat een heerlijke dag!  Ik was wel blij dat ik drie paar sokken en drie paar handschoenen aan had, maar ik heb toch geen kou gehad, zelfs niet bij het stilzitten tijdens het eten.

Sara bij één van de husky's.

Terug in ons huisje zetten we meteen de sauna aan.  Dat hadden we wel verdiend, want - hoewel het de honden zijn die de hele tijd lopen - je bent er toch ook wel moe van en onze armen en schouderbladen voelen we toch een beetje.

's Avonds kregen we nog een lekkere ovenschotel met zalm en prei en keken we naar een paar afleveringen van "The Big Bang Theory", alvorens we gingen slapen.  Jammer genoeg was het bewolkt en was er dus geen poollicht.

maandag 10 december 2012

Winterwandeling en huskytocht

De wekker ging om 8u30. Buiten was het nog heel donker, maar toch begon het wat te schemeren. Na het ontbijt konden we onze extra winterspullen halen. We kregen een dikke overall, handschoenen, wanten, een gezichtsmasker, een dikke muts en warme laarzen.

In de voormiddag maakten we een korte wandeling en lazen we nog wat. Als middagmaal kregen we een lekkere zalm-maaltijdsoep. 

De Saija Lodge in de sneeuw.

Om 13u30 werden we aan de hondenkennel verwacht voor een tocht op de hondenslee achter de husky's. We kregen eerst een uitgebreide uitleg over het gebruik van de slee en daarna mochten we helpen met de honden in te spannen voor de slee. 

We mochten de honden mee helpen halen uit hun hok. Die beestjes zijn echt wel heel sterk, je moet ze goed optillen, zodat ze enkel op hun twee achterpoten staan. Als je dat niet deed, gingen zij op wandel met jou, in plaats van omgekeerd. 

Gids Taina.

Elke slee kreeg vijf honden. Daarna mochten we nog meehelpen om alle honden een harnas aan te doen en in te spannen. 

Sara vertrok heel vlot. De honden en de slee van de Italiaanse die ook mee was, vertrokken ook heel vlot, maar de Italiaanse bleef liggen. Toen zij uiteindelijk vertrokken was, was het mijn beurt. Helaas waren we wat problemen om het touw los te krijgen, maar eens dat los was, gaven de husky's een schok aan de slee en weg waren we!

Na de eerste bocht stopten we nog eens om te zien of iedereen wel mee was (en werd de Italiaanse nog eens opgeraapt). Tijdens de eerste minuten moesten we nog wat gewoon worden aan de slee, maar al snel zaten we op het meer, waar alles veel eenvoudiger werd. 

De husky's.

We genoten van het mooie uitzicht in de sneeuw (het sneeuwt al de ganse dag). Af en toe werd er eens gestopt en wanneer we een paar minuten stilstonden, werden de honden ongeduldig. In het begin liepen ze altijd tamelijk snel, maar na een tijdje was dat al veel langzamer. 

Na een tijdje gingen we van het meer af en kwamen we in een bos. Eerst met kleine boompjes, later met grotere. Dit vond ik echt een heel mooi stukje natuur.

Mijn honden waren blijkbaar de traagste van de groep, zodat ik niet alleen bij het klimmen de slee moest helpen duwen, maar ook op de vlakke stukken.
Toen we weer op het meer kwamen, waren we snel terug bij de hondenkennel. Het was intussen al goed donker geworden (15u30). We hielpen de husky's terug los te koppelen en keerden terug naar ons huisje na een mooie tocht. Daar keken we naar een filmpje en namen we een sauna.

Om 18u werden we verwacht voor het avondmaal (gehakt van wilde runderen) en een praatje met uitleg over Finland en de husky's. Rond 20u waren we terug in ons huisje.

Daar lazen we nog wat. Tegen 22u kropen we in bed. Ik keek nog eens naar buiten en zag dat het helder was. Sara kroop terug uit bed, we trokken onze warme kleren aan en trokken naar buiten. Het was toch kouder dan verwacht, dus keerden we nog eens terug om nog meer kleren aan te trekken. 

Poollicht.

Bij het meer was het goed donker. We zochten naar poollicht en zagen boven de noordelijke horizon een groene band. We twijfelden of dat nu poollicht was of niet. We namen een heleboel foto’s. Na een tijdje leek de groene band toch van helderheid en vorm te veranderen, dus denken we dat we toch echt wel het poollicht hebben gezien. Net toen de helderheid en vorm begon te variëren, trok het volledig dicht. We waren terug bij het huisje rond middernacht, waar we met onze koude voeten en handen in bed kropen.

zondag 9 december 2012

Op weg naar Finland!

Om 8u ging de wekker af: tijd voor vakantie!  Enigzins slaperig kropen we uit bed, voor de dagelijkse ochtendrituelen en om de laatste spullen bijeen te zoeken.  Onze kerstboom staat mooi te schitteren in onze living, maar wij gaan een weekje elders de kerstsfeer opsnuiven: in het hoge Noorden, Taivalkovski, Finland.  Net buiten de poolcirkel; daar waar de tegels uit de grond vriezen.

Om 9u15 kwam papa ons oppikken om ons naar het station van Tienen te brengen.  Een "plan B" was gelukkig niet nodig: de trein reed (voor een keer) goed op tijd en we kwamen ruimschoots op tijd aan op de luchthaven.  We dropten onze rugzakken af, kregen onze tickets tot op onze eindbestemming (Oulu) en stapten vlot (zonder gepiep zowaar) door de security.

Na een rustige vlucht van 2u30, kwamen we toe in Helsinki; een kleine, haast gezellige luchthaven (met parketvloer).  We hadden 45 minuten tussen de vluchten, maar dat was meer dan genoeg.  Het was daar al opvallend donker toen we om 16u de aansluitingsvlucht namen.

Het ontijzelen van het vliegtuig zorgde ervoor dat we met een halfuur vertraging aankwamen in Oulu.  Daar stond er ons iemand op te wachten, die ons naar de Saija Lodge zou brengen, een kleine 200km verder het binnenland in.  Eén Duitse toerist stond ook al te wachten om mee te gaan, maar twee Duitse koppels, die met een latere vlucht zouden toekomen, hadden nog meer vertraging dan wij.  Het was 19u toen we allemaal in de auto kropen en de donkere nacht inreden.

Het was een lange rit (2u30) en we kwamen uitgehongerd aan in de lodge.  In het hoofdgebouw kregen we onze sleutel en we gingen snel onze spullen in ons huisje zetten, zodat we  gauw konden eten (eland).

Na een gezellige maaltijd gingen we terug naar ons huisje en deze keer kwamen we toch iets verder dan de inkomhal.  Er was een gezellige living met zetels, een slaapkamer (met een deur naar het terras) en een badkamer (met sauna).  Hoewel het al laat was, namen we toch een sauna.  We gingen daarna nog even buiten afkoelen op het terras, maar de sneeuw aan mijn blote voeten was net iets te pijnlijk en we waren dus snel weer binnen.  Wat zijn we toch stoer!

Na een korte douche waren de koude voeten al snel vergeten en we kropen moe maar tevreden in bed.

maandag 30 juli 2012

Managua - Houston - Frankfurt - Brussel

Om 4u45 ging de wekker al. We maakten ons snel klaar en trokken de straat over naar de luchthaven. Het duurde nogal voor we de tickets eindelijk hadden. Er stonden wel machines, maar die waren zo ingewikkeld dat er twee personeelsleden bij elke machine stonden. Eigenlijk moest alles toch nog manueel gebeuren.

We gingen in de lange rij staan voor de douane en de security. Aan de douane slaagden ze er in om het plastiekje uit Sara's pas te trekken. Gelukkig was dat geen probleem en waren we al snel door de security.

We kochten twee flesjes water met de laatste cordoba's. Na het boarden was er opnieuw een security controle. Die hadden we niet verwacht en aangezien water als een gevaarlijk explosief wordt aanzien, moesten we ons pas gekocht water achterlaten.

De vlucht vertrok mooi op tijd. We kregen wel wat te drinken, maar een ontbijt was er blijkbaar niet voorzien. Op tijd kwamen we aan in Houston. Daar kwamen we verrassend snel door de immigratie. Voor de security moesten we iets langer wachten. In Houston hebben ze een nieuwe machine voor de security. Je moet daar in een grote koker gaan staan met je handen boven je hoofd.

We gingen lekker eten in een visrestaurant. Terug bij de gate kregen we onze echte tickets. Rond 15u kwam er plots een leger personeel langs (17 mensen!). De grote Boeing 747 vertrok mooi op tijd. Slapen was bijna onmogelijk, want er bleef de ganse tijd veel lawaai en er zaten zoveel kleine kinderen op het vliegtuig, dat er altijd wel eentje aan het wenen was. Voor we probeerden te slapen, kregen we een uitgebreide maaltijd en ook voor aankomst kregen we een uitgebreid ontbijt.

We kwamen om 9u00 aan in Frankfurt. Nadat we door de douane waren en door de security, probeerden we ons wakker te houden totdat we op het vliegtuig naar Brussel konden stappen.

zondag 29 juli 2012

Little Corn Island - Managua

Het was erg warm vannacht.  Het open raam zorgde voor wat verkoeling, maar ook voor het irritante heen en weer wapperen van ons muskietennet.  Toch maar venster toe. 
Toen de wekker om 7u30 afliep, lagen we al een tijdje wakker.  We lieten ons uit bed glijden en begonnen alvast onze spullen bij elkaar te zoeken (want om 10u moesten we uit onze cabaña).  Iedereen had precies een luie dag, want buiten bazin Anna was er niemand bij het ontbijt.

Na het ontbijt en het betalen van de rekening, pakten we onze rugzakken en gingen we nog een paar uurtjes op ons bankje langs het strand zitten, met een boekje in het zonnetje.

Tegen half 11 stapten we naar het dorpje, waar we in café Tranquillo een caipirinha dronken met nachos met guacamole en quesadillas con queso.  Ze waren daar inderdaad heel erg "tranquillo": de diensters sleften op hun dooie gemak door de zaak (haast en spoed is zelden goed) en alles ging traag, maar het was wel lekker.

Prachtige natuur op Little Corn Island.

Tegen half 2 zou de boot naar Great Corn Island vertrekken, maar om zeker een plaatsje te bemachtigen, stonden we al veel te vroeg langs de kleine kade.  Op één of andere  miraculeuse wijze, passen alle passagiers precies op het bootje en moet er niemand achterblijven.

Deze keer zaten we helemaal achteraan (waardoor je sowieso al minder schokken krijgt) en was de tocht rustiger (deze keer gingen we met de golven mee).  Het stukje van de kade tot aan de luchthaven deden we te voet en ook nu konden we een stuk afsnijden door vlak aan het einde van de landingsstrook over te steken.

Met veel lawaai landde het vliegtuig enkele minuten voor we moesten opstijgen, tot grote nieuwsgierigheid van alle wachtende kinderen.  Toch landden we vroeger dan verwacht in Managua.  De controle verliep trouwens volledig manueel: onze namen en paspoortnummer werden nauwgezet overgeschreven en onze rugzakjes werden met de hand doorzocht.

In Managua hoefden we gewoon de straat maar over te steken om naar datzelfde hotel van enkele dagen geleden te gaan.  Ook nu hetzelfde scenario: Wim zijn rugzak werd gedragen en ik kon mijn plan trekken.  Het was een andere kamer, maar ze zag er precies hetzelfde uit.  De schoenen en sokken gingen meteen uit.

Kort na aankomst gingen we eten en namen we een douche.  Deze keer was het water niet warm, maar de straal volstond nu wel om mijn haar uit te spoelen.  Proper gewassen kropen we vroeg in bedje.

zaterdag 28 juli 2012

Little Corn Island

Toen we rond 7u30 opstonden. was het bewolkt en was er heel veel wind. Na de lekkere eitjes bij het ontbijt, kropen we in de hangmat en ligzetel aan onze kabine, om wat te lezen en de foto's te downloaden.

We wandelden wat langs de zee, lazen wat en rustten. Rond 13u30 kregen we lekkere pasta te eten en na het eten gingen we gewoon door met rusten, lezen, genieten van de zee en het mooie weer, ...

Het prachtige Little Corn Island.

Rond 17u30 trokken we naar het dorp (aan de andere kant van het eiland). We zochten en vonden een restaurantje. We bestelden een caipiriña en aten gegrilde kreeft, met zicht op zee. We dronken nog een caipiriña en keerden in het donker terug naar Derek's Place. We liepen bijna verkeerd, maar dankzij de gps hadden we dat snel door. We zagen enkele padden, hagedissen en vuurvliegjes. Al snel waren we terug in onze kabine, waar we snel in het (te) warme bed kropen.

Lekkere kreeft.

vrijdag 27 juli 2012

Little Corn Island

Je moet hier wennen aan de golven die breken op het strand en aan het ruisen van de bladeren waaruit het dak van onze hut is opgebouwd.  Binnen lijkt het alsof het stormt, maar niets is minder waar.

Paradijselijk Little Corn Island.

Om 7u30 ging de wekker: tijd om effectief op te staan, want wakker waren we al een tijdje.  We kregen een lekker ontbijtje met omelet, watermeloen en heerlijk geroosterd brood met een achterliggende smaak van kokosmelk.  Tegen de tijd dat alles opgesmuld was, waren de wolkjes verdreven en scheen de zon volop.

 Via het strand en kleine paadjes wandelden we naar The Village (aan het andere eind van het eiland), goed ingesmeerd, maar domweg water vergetend.

Het leven is hier zo anders dan thuis.  De enige wielen op dit eiland zijn van kruiwagens en een occasionele fiets.  Tijd heeft geen belang.  De uren verstrijken hier zonder dat je er de vinger op kan leggen waar ze nu eigenlijk naartoe zijn.

We hebben zowat het hele eiland al wandelend doorkruist en kwamen tot de conclusie dat onze kant het zaligst is: lekker afgelegen, niet het ene huisje naast het andere,...  Dit is vast het meest ontypische dat we ooit op vakantie hebben gedaan.  Luieren, lezen, zwemmen, nietsdoen,...

Prachtige stranden.

In de namiddag zaten we op een bankje langs het strand in het zonnetje een boekje te lezen en hebben we een hele tijd gesnorkeld.  Dat ging al een heel stuk beter: we waren beter uitgerust en meer ontspannen.  Hand in hand geraakten we al een heel stuk verder en zagen we zelfs onze eerste visjes.

Rond 16u30 begon het lichtjes te regenen.  We namen een douche en lazen daarna verder, tegen elkaar aangekropen.

Rond 20u30 had Derek alweer een lekker stoofpotje (met scampi, kokosmelk en groentjes) klaargemaakt.  Het was alweer een gezellige maaltijd.  Het kwam o.a. ter sprake dat ik wiskunde gestudeerd heb en ook hier vinden mensen dat raar: te abstract, te ingewikkeld,...  Sterrenkunde daarentegen vinden de mensen altijd fascinerend.

Na het eten kropen we in bedje.

donderdag 26 juli 2012

Managua - Little Corn Island

We moesten heel vroeg opstaan (4u15), want om 6u15 zou het vliegtuig naar Big Corn Island vertrekken. Toen we om 4u45, 1u30 voor het vertrek aankwamen op de luchthaven, was er nog niet veel te zien. Voor de nationale vluchten was er een klein gebouwtje, met 2 counters. Rond 5u kwam er eindelijk iemand en al vlug hadden we onze bagage ingeleverd, hadden we onze tickets voor de terugvlucht en kregen we grote, blauwe, kartonnen rechthoeken als tickets voor onze vlucht.

Onze tickets voor de vlucht naar Little Corn Island.

Voor we door de security konden, moesten we eerst nog een tax betalen. Hiervoor werd een nieuwe rij aangemaakt, zodat er nu drie rijen kriskras door elkaar stonden. De vrouw die verantwoordelijk was om deze tax te innen, had zich blijkbaar overslapen, want ze kwam pas na een ganse tijd wachten aan.

Toen ze er eindelijk was, hadden we snel het bewijs van de tax en konden we door de security. Die stelde niet zo veel voor. De computer moest niet uit de zak en ik moest ook mijn schoenen niet uit doen. Ook de manuele controle die ik moest ondergaan, stelde niet veel voor.

Iets na 6u15 mochten we naar het vliegtuig stappen en ons een plaats uitzoeken. De propellers begonnen te draaien en al vlug waren we weg. We kregen een hapje en een drankje en rond 7u30 landden we op de kleine luchthaven van Big Corn Island. Tijdens de landing kon ik al de mooie stranden en de mooie blauwe zee zien.

We moesten onze paspoorten nog eens laten zien en iets later kregen we onze rugzakken. We wandelden naar de haven, die ongeveer 1,5 kilometer verder lag. We vonden al snel de correcte haven en de correcte boot. We konden ons al registreren, zodat we zeker plaats zouden hebben.

Aangezien we nog twee uur moesten wachten, keken we al naar mooie vissen in de heldere zee. Ook kregen we enkele springende krabben te zien.

Toen we om 10 uur in de boot zaten, begon het kort maar hevig te regenen. Al snel kregen we reddingsvesten en vertrok de boot. Eens we een beetje uit de buurt van het eiland waren, merkten we dat dit onze meest avontuurlijke boottocht ooit zou worden. We werden hevig heen en weer geslingerd op de harde stoeltjes. De golven waren zo hoog dat we soms een smak maakten van een meter of twee. Soms vlogen we enkele seconden door de lucht. We deden ons alltwee pijn bij het neerkomen (de slag was zo erg dat onze staartbeentjes in onze hypothalamus terug kwamen - zo voelde het toch). Soms kregen we een slag zeewater over ons heen.

Rond 10u30 kwamen we al aan op Little Corn Island. Daar stond iemand ons met een kruiwagen op te wachten. We gooiden onze rugzakken in de kruiwagen en na een wandeling kwamen we om 11u aan bij Derek's Place.
Onze kabine was nog niet klaar, dus genoten we al van het prachtige uitzicht : mooie stranden, turkois blauw zeewater, prachtige palmbomen, ... Het lijkt hier wel het paradijs.

Het paradijselijke Little Corn Island.

Toen onze kamer klaar was, deden we direct onze zwemkleren aan. De kabine waarin we slapen ziet er heel mooi uit. Ze staat twee meter boven de grond en in de kabine zitten veel lege flessen en schelpen verwerkt.

Het paradijselijke Little Corn Island.

We gingen al eens zwemmen in de zee en begonnen een boek te lezen. Rond 13 uur kregen we een lekkere maaltijd. Na het eten gingen we voort met lezen, namen we af en toe een duik in het warme water en gingen we snorkelspullen lenen. We probeerden de snorkeltechnieken onder de knie te krijgen, maar dat was niet zo evident.

Toen het begon te schemeren, namen we een deugddoende douche in onze kabine. Om te douchen, moesten we met een kommetje water uit een vat nemen en ons daarmee afspoelen. Zalig!

Toen keken we aan de zee nog wat naar de invallende duisternis. Rond 20 uur gingen we naar de eethut, waar we, discussiërend over sterrenkunde, een lekker maaltje aten.

woensdag 25 juli 2012

Granada - Managua

We hadden vannacht allebei niet zo goed geslapen (het was zo warm in onze kamer), dus het was wat later toen we opstonden (rond 8u).  We genoten rustig van ons ontbijtje (na een verfrissend zwempartijtje) en daarna kropen we gezellig in een hangmat om het thuisfront een mailtje te sturen en wat foto's voor hen te selecteren.

Even voor de middag zochten we de laatste spullen bij elkaar.  Uit Wim z'n rugzak steekt onze hangmat een heel stuk uit.  De lege ruimte is opgevuld met onze stinkende vuile was.  Dat gaat plezant zijn als we die thuis opendoen.  In mijn rugzak steken onze spullen voor de volgende bestemming: Little Corn Island.

Bij check-out regelden we ons vervoer naar de luchthaven van Managua (daar hebben we een hotel geboekt) en lieten we onze rugzakken achter, zodat we nog even het stadje in konden.  We vonden een gezellig restaurantje met lekkere cocktails (piña colada en mojito) en lekkere tapas.  En wegens een promotie kregen we allebei nog een 2e cocktail.

Piña colada.

In het hotel wachtten we nog een uurtje op de taxi.  Intussen was het beginnen te regenen: tijd om te gaan.  De taxichauffeur bracht ons naar het hotel vlak over de luchthaven (je moet echt maar gewoon de straat oversteken).  Bij het inchecken was het daar enorm druk en er stonden veel politieagenten (geen idee waarom).

Snel het reisdagboek aanvullen.

Het hotel op zich leek wel een doolhof: alles ziet er hetzelfde uit.  Je kan hier echt verdwalen.  Hier overnachten is een noodzakelijk kwaad: de kamers zijn niet gezellig, er is niks te beleven en het eten is hier belachelijk duur (maar een mens moet eten).  Maar we winnen er wel een paar uurtjes slaap mee en bovendien logeert Gandalf De Grijze hier ook (of toch iemand die erop lijkt).  Van het zogenaamde machismo van de Latijns-Amerikaanse mannen heb ik hier (buiten de blikken) nog niet veel gemerkt, want Wim zijn rugzak wordt altijd gedragen en ik kan altijd zelf sleuren (niet dat ik dat erg vind).

We hadden allebei uitgekeken naar een heerlijke douche (dat mocht ook wel voor die prijs), maar dat viel lelijk tegen: de douchekop spoot alle kanten op (behalve de goeie) en haar uitspoelen was zo goed als onmogelijk.  Het duurste hotel blijkt de overnachtingsplaats met de slechtste douche.

Gelukkig was er airco (die is hier echt nodig als je wat wilt slapen) en - zoals zo vaak hier - het zachte geluid en de mooie verschijning van de huisgekko.

dinsdag 24 juli 2012

Granada - Masaya - Granada

We lagen al wakker rond 6u, maar door de ventilator en de airco wat aan te zetten, konden we toch blijven rusten tot 7u30.

Na het uitgebreide ontbijt (waar we ook nog de empanada van gisteren opaten) stonden we om 9u klaar voor onze tocht naar Masaya. Onze gids vandaag was Frank en ook Julie ging mee.

Na een halfuurtje rijden waren we al bij de vulkaan in Masaya. We kregen eerst een rondleiding in een mooi museum, daarna reden we door naar de top van de vulkaan. Een drive-in vulkaan dus. De auto's moeten daar parkeren met de voorkant naar de uitgang, om in geval van een uitbarsting zo snel mogelijk weg te kunnen.

De Masaya-vulkaan.

De vulkaan was echt spectaculair. Je kon de overkant niet zien, omdat er nogal veel rook uit de krater kwam. De laatste uitbarsting was op 30 april, dus de vulkaan is nogal actief. Er was ook enorm veel wind, wat het allemaal nog wat ruwer maakte.

We wandelden een beetje (met veiligheidshelm op ons hoofd) en trokken daarna naar het marktje in Masaya. Een leuk, tamelijk rustig marktje, waar je een massa souvenirs kan kopen. We kochten er insteeksloefjes voor Sara en dronken er een gigantisch sapje, voor bijna geen geld.

Het marktje in Masaya.

Een gigantisch sapje.

We reden nog door naar een gezinnetje waar ze hangmatten maken en verkopen. We kochten een enorme hangmat, veel goedkoper dan op het marktje (805 cordoba in plaats van 1500).

Rond 14u30 waren we terug aan het hotel. We sprongen in het zwembad en bekeken de mail en de foto's.

Voor het eten kropen we nog wat in de hangmat. Om 19u gingen we in het hotel aan tafel voor het avondeten. We dronken een mojito en dansten nog een salsa. De tafeltjes waren zeer gezellig, enkel een kaarsje ontbrak. Het eten was heel lekker en mooi gepresenteerd (de puree was in hartvorm). Om 21u kropen we in bed.

maandag 23 juli 2012

Granada

Even na 6u waren we allebei al klaarwakker: te warm, te veel licht,...  Een frisse duik in het zwembad bracht de nodige verkoeling.  We moesten wel muisstil zijn, want het was nog vroeg en alle kamers geven uit op het zwembad.

Vanaf 7u30 konden we ontbijten, wat eigenlijk "laat" is volgens onze uren van opstaan.  We namen ruim de tijd om van een rustig ontbijtje te genieten.  Daarna trokken we het stadje in en kuierden we wat rond in de gezellige straatjes,  De keren dat ons een taxirit of rit met paard en kar werden aangeboden, zijn niet te tellen.  We gingen ook naar de bank om wat geld te wisselen.  Je moest hier wel door een metaaldetector (die weliswaar langs alle kanten piepte) en Wim moest zijn fototoestel afgeven, maar hier geraakten we tenminste alletwee (en met rugzak) binnen.

Daarna hadden we alweer verkoeling nodig en sprongen we nog eens in het zwembad.  We keerde nog heel even terug naar de stad, voor we onszelf in het hotel trakteerden op een lekkere mojito, terwijl we nog even onze foto's bekeken.

Plaatselijk marktje in Granada.

Om 14u was het dan tijd voor onze kookcursus.  Julie, een Nederlandse stagiaire in het hotel, nam ons mee naar een lokaal marktje, waar we een aantal nieuwe fruitsoorten en kruiden leerden kennen.  Tenslotte kwamen we bij het huis van een lief oud dametje, dat ons de plaatselijke keuken zou leren kennen.  We keken onze ogen uit en staken de handen uit de mouwen.  We maakten gallo pinto ("rice and beans"), empanada's, salsa, tortilla's en gebakken banaan en kaas.  Daarna mochten we er zelf van eten: het was lekker, maar veel te veel!  We waren blijkbaar heel snel geweest met het koken, want ca. 3u later zaten we alweer aan een tafeltje in het hotel.

Het resultaat van een namiddagje koken.

Even na 18u begon de gratis salsales in het hotel.  Moeilijk om onze oude gewoontes af te leren (en het klopte volgens ons ook niet altijd), maar het was wel plezant.

Achteraf dansten we onder ons tweetjes nog wat rueda en dronken we nog een mojito, alvorens we in het bedje kropen.

Mojito.

zondag 22 juli 2012

San José - Granada

Toen de wekker om 4u00 afging, voelde ik me nog heel moe. De taxi zou er zijn om 4u30, maar om 4u20 werd er al op onze deur geklopt. We maakten snel de rest van onze valies en sprongen in de taxi.

Aan het busstation was het nog heel rustig. Rond 5u15 mochten we onze valiezen inleveren. Daarna moesten we nog eens aanschuiven om de documenten voor de grensovergang af te halen. We vulden de documenten in en al vlug zaten we op de Tica-bus, die iets na 6u vertrok.

De bus was tamelijk luxueus (niet zo luxueus als in Peru) en reed vlotjes door. Rond 8u00 konden we naar een eerste film kijken : Johny English Reborn. Door naar de film te kijken, ging de tijd een stuk sneller vooruit. Daarna kregen we nog een tweede film, over iemand die een zoo overneemt. De film was nog bezig toen we aan de grensovergang kwamen.

Iedereen moest de bus uit, in de rij gaan staan (in de gietende regen!) om dan uiteindelijk een papiertje af te geven en een Costa Ricaanse stempel te krijgen. Iedereen kroop opnieuw op de bus en we reden enkele honderden meter verder. We moesten onze pas afgeven en 27$. Terwijl iemand met onze passen naar de douane trok, moesten wij allemaal de bus af, onze bagage zoeken en die op een natte tafel leggen. Het was intussen nog harder aan het regenen en ook onder het afdak werden we kletsnat. Na een ganse tijd kwam er eindelijk iemand langs die onze bagage zou controleren. Onze overburen (2 Israeli's) moesten hun valies openen en kregen de gekste vragen voorgeschoteld, zoals : "Hoeveel talen spreken jullie? Zijn jullie gelovig? ...". Wij moesten gewoon vertellen dat we van België zijn en mochten gewoon terug naar de bus, zonder dat we onze bagage hadden moeten tonen.

Terug op de bus keken we naar de rest van de film en om 14u00 kwamen we aan in Granada. Na een halfuurtje stappen, kwamen we aan in hotel Con Corazon. Daar was gelukkig nog plaats en al snel zaten we in onze mooie kamer.

We lagen wat in de hangmat, bekeken de foto's van Corcovado en namen een douche.

We wandelden nog wat door het mooie stadje (Granada doet ons wat denken aan Zuid-Amerikaanse stadjes). We aten bij een Mexicaan. Er kwamen constant kinderen vragen of we iets wilden kopen. Het eten was iets minder lekker dan we gehoopt hadden.

Terug in het hotel bekeken we onze mail en benoemden we de foto's.
Rond 20u00 gingen we slapen na deze vermoeiende dag.

zaterdag 21 juli 2012

Bahía Drake - San José


Om 6u werden we gewekt met de tonen van "Welcome to the jungle".  Nochtans laten we vanaf vandaag de jungle achter ons.  Na een copieus ontbijt (fruit, omelet en verloren brood) vertrokken we iets na 7u uit Casa Horizontes en een halfuurtje later namen we met o.a. Johannes en Renate het bootje naar Sierpe.  Onze rugzakken werden aan boord gedragen.  Wij waadden op blote voetjes door de zee tot aan het bootje.  Toen we neerploften, voelden we nog goed dat de trip van gisteren erg hobbelig was.  Toen we door de mangroves voeren, zag ik een wasbeertje naar beneden kruipen.

Bahía Drake.

Aangekomen in Sierpe namen we met Renate en Johannes de taxi tot aan het hotel waar ze hun auto hadden achtergelaten.  Daar wisselden we de enorme hoeveelheid foto's van Corcovado uit.  De Duitsers waren zo vriendelijk om ons met de auto tot in Palmar Norte te brengen.  Het lange wachten op de bus van 15u01 kon beginnen.  We wandelden wat rond, aten iets en zetten ons tenslotte op een bank met een puzzelboekje.  Af en toe stopte er een bus, maar het was alweer niet aangeduid welke naar waar reed.  Slechts 10min te laat konden we op onze bus stappen, die - vreemd genoeg - een totaal andere route volgde.  Gelukkig ging dit sneller en hadden we geen panne, zodat we vroeger dan we hadden verwacht, toekwamen in San José.  We keerden nog een laatst keer terug naar onze vertrouwde overnachtingsplaats.  Daar lieten we het thuisfront nog iets weten en kropen we alweer vroeg in bedje.

vrijdag 20 juli 2012

Corcovado - Bahía Drake

Om 4u15 ging de wekker, want we zouden vandaag een ochtendwandeling maken. Na het wegjagen van de mieren die in Sara haar slaapzak waren gekropen, waren we iets na 4u30 klaar om te vertrekken. Het was gelukkig droog, want het had de hele nacht geregend.

Het was nog donker toen we vertrokken, dus zochten we met onze zaklamp naar diertjes. We zagen enkele padden, kikkers, insecten, spinnen en vogeltjes. Het werd snel klaar en rustten eventjes aan het strand. Daar zagen we in de verte een krokodil zwemmen.

Een pad tijdens onze ochtendwandeling.

Om 6u30 waren we terug in het ranger station en konden we genieten van een lekker ontbijt (rijst, bonen, spek en eieren). Na het ontbijt gingen we onze spullen pakken en rond 8u30 waren we opnieuw aan het wandelen. We zagen veel vogeltjes en indrukwekkende bomen.

Op een bepaald moment hoorden we een enorm geschreeuw van een spider monkey. Blijkbaar was dit de alarmschreeuw en zou dat kunnen betekenen dat er een grote kat in de buurt van het aapje zat. Onze gids besloot het pad te verlaten en door de jungle op zoek te gaan naar het aapje. We vonden de boom waar het aapje in zat, maar zagen voor de rest niets bijzonders. Deze keer hadden we dus iets minder geluk.

Een indrukwekkende boom in de jungle.

Terug in het ranger station maakte Kenneth ons een lekkere burrito. Om 13u namen we de boot terug naar Bahía Drake. Deze keer was de zee veel minder rustig en werden we vaak opgeschrikt door de grote sprongen die het bootje maakte. De bankjes van de boot waren nogal hard, dus deden we ons af en toe eens pijn.

In Bahía Drake werden we goed ontvangen in Casa Horizontes, met een lekker bordje fruit. Pedro en Yami waren er wel niet. Om 18u30 kregen we een lekker maaltje, samen met de twee andere koppels die in Casa Horizontes logeerden (oa. Ben en Jules die we op de nachttour hadden ontmoet). Natuurlijk hadden we voor het avondeten al genoten van een deugddoende douche. Na het eten kropen we in bed.

donderdag 19 juli 2012

Corcovado

"Today is going to be puma day".  Profetische woorden van de gids.  Rond 5u werden we gewekt door het gebrul van een bende howler monkeys en het kabaal van de bende Belgen in de kamer naast ons.  Een uurtje later ging onze wekker af en maakten we ons klaar voor het ontbijt (rice and beans natuurlijk). 

Tegen half 9 vertrokken we voor een wandeling van meer dan 8u.  Best wel zwaar met zo'n warmte en vochtigheid.

Al snel moesten we door de Rio Claro waden, een rivier die (toen) tot halverwege onze kuiten kwam.  Daarom moesten we dus onze sandalen meenemen...

We werden de hele dag verwend met de mooiste vogels, aapjes (spider monkeys, howler monkeys), coati's, een hertje,...

Op een bepaald moment liep ik met de gids voorop (de anderen waren nog in Johannes zijn boek aan het zoeken naar de trogon die we zonet hadden gezien), toen hij ineens stilhield en wees naar het enige dier dat ik van de eerste keer zag.  Op de grond lag - heel rustig (misschien een beetje bang) - een poemawelpje.  De gids probeerde de achterblijvers zo snel (en zo stil) mogelijk te waarschuwen, terwijl ik daar alleen stond met mijn fototoestel, bang dat de anderen te laat zouden zijn om dit mooie beestje te zien.  Dat was gelukkig niet het geval, al duurde het toch een tijdje eer Wim het beestje zag liggen.  Hij was diep in het bos aan het zoeken, terwijl de poema maar een paar meter van ons verwijderd was.

Na een tijdje zagen we iets verder nog een welpje liggen.  De mama poema kon dus niet veraf zijn en dus was voorzichtigheid geboden.  Ze lag enkele meters verder in het struikgewas verscholen, maar van agressie was geen sprake.  Ze liet ons rustig begaan en wij probeerden geen onverwachte bewegingen te maken.  Na een tijdje stond de mama poema op en wandelde weg, gevolgd door de twee kleintjes.

Mama poema met twee kleintjes.

Zo verging er wel een halfuur.  We bleven verdwaasd achter.  Kippenvel krijg je ervan.  We wandelden nog een hele tijd tot aan het strand, waar we even bleven zitten om onze boterhammetjes op te eten en een regenbui te laten passeren.

Strand van Corcovado.

Tegen de tijd dat we terug aan de Rio Claro kwamen, was het hoogtij en stond het water tot aan onze borstkas.  Kleren uit en in ons ondergoed met onze rugzak en schoenen boven onze hoofden staken we de rivier over.  We dropten al onze spullen aan de overkant en besloten - zonder woorden - een frisse duik te nemen in de rivier.  Grappig dat de gids vanmorgen zei dat we misschien wel sandalen wilden meenemen.  Gelukkig waren er geen haaien of krokodillen te bespeuren...

Op de terugweg zagen we nog een groep van 20 - 30 wilde zwijnen.  Sommigen kwamen wel heel dichtbij.  Soms durven zulke groepen wel eens te chargeren, dus ik was er niet helemaal gerust in.  We konden hen echter zonder problemen een halfuurtje volgen.

Kenneth had onderweg al tegen iedereen opgeschept over onze poema's en ook in het ranger station kon hij het niet laten.  Een poema zie je niet alle dagen en drie al helemaal niet...

Rond 17u30 werd er op de hoorn geblazen, het teken dat het avondeten klaar was.  Daarna kropen we in bed en nog voor de elektriciteit werd uitgezet om 20u, waren we al lang in dromenland.

woensdag 18 juli 2012

Bahía Drake - Corcovado

De wekker stond om 5u00, want om 6u00 zouden we vertrekken naar Corcovado. We aten eerst nog een lekker en uitgebreid ontbijt bij Pedro en Yami en iets voor 6u stonden we op de vertrekplaats. We maakten kennis met Johannes en Renate, de twee Duitsers die ons op de tocht naar Corcovado zullen vergezellen. Om 6u15 kwam ook Kenneth, onze gids en tegen 6u30 zaten we op de boot.

De golven waren wat hoger dan eergisteren, maar al bij al was het nog altijd een rustig boottochtje. We zagen twee zeeschildpadden (Olive Ridley) die aan het paren waren.

Twee Olive Ridley zeeschildpadden.

Na de aankomst (iets na 8u), zagen we al vlug enkele mooie vogels (pelikanen, toekan, ...). We hoorden ook het enorm luide gebrul van de brulapen. Iets later begon het hard te regenen, dus haastten we ons naar het Sirena Ranger Station.

We kozen een kamer uit en gooiden onze rugzakken daar. Toen we vertrokken voor de eerste wandeling, was het al gestopt met regenen. We zagen al snel mieren, spinnen (grote spinnen!), vele vogels en iets later ook een grote groep spider monkeys. Iets later zagen we ook een groep squirrel monkeys overtrekken.

Enorme spinnen!

Aapjes!

Iets voor 13u waren we terug bij het ranger station. Toen we naar onze kamer trokken, zagen we onze valies niet meer, maar wel een familie Spaanstaligen. We vonden onze rugzak terug in een andere kamer. We besloten ons maar in die kamer te installeren en begonnen een gevecht met ons muskietennet. Uiteindelijk zijn we naar het bovenste deel van het stapelbed verhuisd, waar we het net wel op een deftige manier konden ophangen.

Iets na 15u vertrokken we voor een tweede wandeling. We zagen nog meer vogeltjes en ook een groep brulapen. Het hoogtepunt was een tapir. Die zat een hele tijd met zijn pootjes in het water en wandelde dan rustig weg. Wat een enorm groot dier! Indrukwekkend om te zien!

Een tapir.

Om 17u30 kregen we een lekker maaltje. We zaten aan tafel met twee Belgen, die later ook in onze kamer bleken te slapen. Na het eten, rond 19u kropen we al in bed. Het werd pas rustig iets na 20u, toen alle lichten in het ranger station werden uitgezet. Het was nog altijd verschrikkelijk warm!

dinsdag 17 juli 2012

Bahía Drake

We werden vanmorgen rond half zes gewerkt door een troep aapjes, waarschijnlijk die van gisterennamiddag.  Even later stonden we op, omdat we wilden gaan kijken of de snorkeluitstap naar Caño Island zou doorgaan, maar er was niemand.  We kregen van Yami een copieus ontbijt: een bord fruit (banaan, watermeloen, ananas en papaya) en een omelet.  Tegen de tijd dat de "rice and beans" op tafel stonden, hadden we al lang geen honger meer. 

"Room with a view", heet dat.

Omdat de snorkeluitstap eventueel om 7u kon beginnen, keerden nog 'ns terug.  Er was nog steeds niemand te zien, dus besloten we maar om een wandeling te maken. 

Bahía Drake.

Onderweg kwamen we vooral veel hagedisjes tegen, maar jammer genoeg geen aapjes of zo.  Dat wandelen ging trouwens aan een slakkengangetje.  Het is hier zo warm en vochtig dat zelfs de inwoners van Bahía Drake erover klagen.  We kwamen ook nog het Duitse gezin tegen, waarmee we gisteren die hobbelige boottocht maakten.

Nadat we terug waren van onze wandeling, wandelden we nog door tot in het dorpje.  We gingen naar de twee supermarktjes, niet omdat we iets nodig hadden, maar omdat we de koelte wat wilden opzoeken. 

Ctenosaurus.

Terug in Casa Horizontes, bezweet en uitgeteld, legden we ons op bed met de ventilator aan en vielen we in slaap tot we alweer gewekt werden door een aapje.  Hoewel we ons aanvankelijk eerder versuft voelden, had onze siesta toch deugd gedaan.

Daarna zetten we ons op het terras om foto's over te halen op de computer en te benoemen, nu we ons de namen van de dieren nog min of meer herinneren.  Gelukkig hebben ons twee goede natuurgidsen over Costa Rica aangeschaft.

Tegen 15u gingen we naar onze gids voor Corcovado, Kenneth, voor de last-minute info voor morgen, en nog eens naar de supermarkt om veilig water in te slaan en voor een zak chips (om onze zouten weer aan te vullen).

In Casa Horizontes genoten we nog van het mooie uitzicht vanop het terras en van een verfrissende douche.  We hadden er gisteren na de nachtwandeling beter ook één genomen, want het deed ongelooflijk veel deugd.

's Avonds genoten we nog van een candlelight diner onder ons tweetjes en daarna kropen we al vroeg in bed.