Translate

maandag 31 juli 2017

Oakhurst - Squaw Creek

We werden iets na 7 uur wakker.  We pakten onze spullen in en gingen ontbijten.  De ontbijtzaal zat vandaag nog voller dan de voorbije dagen.  Een beetje gek, want ze zullen allemaal lang in de file moeten staan om Yosemite binnen te kunnen rijden.  Wij hadden vandaag een lange rit voor de boeg, naar Squaw Creek bij Lake Tahoe.  Oorspronkelijk was het plan om de ganse rit door de bossen te rijden, maar door enkele bosbranden moesten we ofwel door Yosemite rijden, ofwel de bergen uit naar de grote vallei.  Aangezien Yosemite veel te druk zou zijn, reden we richting de vallei. 

We stopten op de enige parking die we tegenkwamen om een koekje te eten.  De laatste 100 kilometer reden we de bergen en de bossen in en werd de weg veel mooier en interessanter.  Soms zaten we wel eens vast achter een tragere auto op de kronkelende wegen.  Toen Lotte in haar slaap op haar duim beet, stopten we om haar duim te verzorgen en een koekje te eten.  De volgende kilometers zeurde ze omdat ze niet kon duimen omdat er een plakker op haar duim zat.


Lake Tahoe was heel toeristisch.  Overal stonden auto's geparkeerd en enkele wegenwerken zorgden er voor dat de rit trager verliep dan gehoopt.  We stopten nog eens om te eten aan de kant van de weg bij de ingang van een camping.  Wat is het hier toch moeilijk om een deftige plaats te vinden om te picknicken.


Het was nog een klein uurtje rijden voor we iets na 16 uur aankwamen in Squaw Creek,  na dat we al een keer of tien naar Kabouter Korsakov hadden geluisterd.  We waren allemaal blij dat de - te - lange autorit er eindelijk op zat.  Blijkbaar vonden de Olympische winterspelen hier plaats in 1960.  


Het hotel was enorm groot, met restaurants, zwembaden, zelfs een winkelstraat.  We speelden eerst nog wat in de kamer en gingen al tamelijk snel eten.  Na het eten maakten we nog een kleine wandeling naar de skilift.  De melk voor Lotte was slecht geworden, dus ging ze zonder veel problemen, na het drinken van wat water, in bed.

zondag 30 juli 2017

Yosemite National Park

Ook vandaag stond de wekker al om 6u, maar we waren alledrie nog heel moe.  En wij precies niet alleen, want in de ontbijtzaal was er - in tegenstelling tot gisteren - bijna niemand.  Ik vulde samen met Lotte haar "Little Cubs" boekje in om junior ranger van Yosemite te worden,  Jammergenoeg was het bezoekerscentrum van Wawona nog niet open toen we daar om 8u voorbij reden.  Nog even wachten op de badge en de stempeltjes dus...


Vandaag reden we niet door de vallei (zoals gisteren), maar sloegen we Glacier Point Road in, om via haarspeldbochten door heerlijk geurende naaldbossen en "meadows" naar Glacier Point te rijden.  


Onderweg stopten we nog bij een uitkijkpunt, waar we een prachtig zicht hadden op de twee watervallen van onze wandeling van gisteren (Vernal en Nevada Falls) en de door gletsjers afgesleten rotsformaties.  Wat we gisteren dachten dat de Half Dome was, bleek vandaag in het niets te vallen bij de echte Half Dome, er vlak naast (die konden we tijdens de wandeling niet zien).  Het was "maar" Liberty Cap.



Bij Glacier Point vonden we gelukkig snel een plekje voor de auto, maar daarna werd het precies veel moeilijker om te parkeren.  Lotte deed enthousiast haar verrekijkertje om haar nek (nog van toen ik klein was) en haar rugzakje op haar rug en stapte vrolijk over de paadjes en de stenen, terwijl ze af en toe bleef staan om door haar verrekijker naar de eekhoorntjes en de vogels te turen.


We moesten niet ver wandelen om een schitterend uitzicht te hebben op Yosemite Valley met de kronkelende weg en de (Lower en Upper) Yosemite Falls.


Op de terugrit naar Wawona begon Lotte te knikkebollen en in te dutten, maar toen we bij het bezoekerscentrum stopten, was ze er meteen op uit om uit de auto te kruipen en naar binnen te gaan.  We zetten twee nieuwe stempeltjes in onze boekjes en Lotte mocht haar boekje laten zien.  Ze was nogal fier toen ze haar junior ranger badge en Little Cubs badge kreeg opgespeld!


De rangers wilden ons ook graag helpen om de vogels te identificeren die we op Glacier Point hadden gezien en gefotografeerd.  Er werd zelfs een hulplijn ingeroepen!  Veel Steller's Jays en een soort Warbler.  Ze waren ook onder de indruk van onze foto's van de lynx (bobcat) van gisteren en zeiden dat we veel geluk hadden gehad om zoiets te zien (en te fotograferen).


We keerden terug naar ons hotel (er reden nog heel veel mensen Yosemite binnen) en kwamen daar in de vroege namiddag aan.  We aten onze picknick op in onze kamer en wandelden naar het (buiten)zwembad, een welgekomen verfrissing bij deze temperaturen.  We zagen in de tuin een hert staan, zo stokstijf dat we twijfelden of het wel een echt was.  Tenslotte stapte het weg, nog voor we een foto konden nemen...


Lotte genoot van het spetteren in het zwembad en voelde zich steeds meer op haar gemak.  Ze durfde op de bodem staan, aan een hand mee overzwemmen, van de rand in het zwembad in onze arme springen,...  Stoer!  Terug in de kamer leek ze eerst wat te willen rusten, maar toen vond ze precies haar tweede adem en begon ze tuimelingen te maken en politie te spelen.


Tegen 17u reden we naar een Italiaans restaurant, waar het verschrikkelijk warm was.  We kwamen oververhit buiten... en dan moesten we nog in die hete auto kruipen.  We stopten nog bij een tankstation, maar dat tanken ging weeral niet van een leien dakje: eerst wilde de kaart niet, dan kwam er geen benzine,...


We wilden Lotte vanavond eens vroeg in bed steken, maar toen we aankondigden dat ze nu toch wel stilaan in bed moest, zei ze dat ze nog niet moe was, maar een minuut later merkte ze - haast gepijnigd - op dat ze supermoe was.  In bed dan maar!


Wij lazen nog een beetje en gingen ook vroeg slapen.

zaterdag 29 juli 2017

Yosemite Valley

De wekker ging opnieuw om 6 uur af, want in Yosemite is het altijd heel druk en zeker in het weekend.  Om 6u30 kwamen we in de ontbijtzaal en die zat al bijna vol.  Blijkbaar hadden de andere gasten van het hotel hetzelfde plan om snel naar Yosemite te trekken.


Iets na 8 uur reden we Yosemite al binnen.  Er was (nog?) geen controle, er stond een paneeltje dat de controle zou plaatsvinden bij het buitenrijden.  Om 8u20 stonden we al aan Tunnel View, waar we voor het eerst een schitterend uitzicht hadden op Yosemite Valley.  We zagen El Capitan, Half Dome en de Yosemite Falls.  De zon zat wel wat verkeerd, zodat alles een beetje overstraald werd.


Om 8u50 stonden we al op de grote parking van Yosemite Valley.  We trokken onze wandelschoenen aan en stapten naar het bezoekerscentrum.  Dat was toch nog een kilometertje stappen.  We zetten de stempeltjes en kochten een paar spulletjes en liepen eens rond het museum.


Daarna namen we de bus richting het beginpunt van de wandeling naar de Vernal Falls. Het was al heel druk op de bus, maar vanaf de eerste stop was het echt drummen.  We waren dus blij toen we bij stopplaats 16 konden afstappen. 


Rond 10u30 begonnen we aan onze wandeling naar de Vernal Falls.  We liepen over een brugje over de rivier.  Er was enorm veel volk, dus veel rust zouden we niet hebben tijdens de wandeling.  De wandeling begon op een breed, geasfalteerd pad langs de rivier.  Al snel begonnen we al te klimmen en te dalen.  De eekhoorntjes hadden duidelijk geen last van de drukte en kropen bijna over onze voeten.  Lotte vond het eerste stuk niet zo leuk, pas toen er grote rotsen langs het pad lagen, wilde ze zelf stappen (en klauteren).


Na een uurtje wandelen kwamen we bij een brug die vol stond met mensen.  En inderdaad, het uitzicht was prachtig.  In de verte de Vernal waterval, dichtbij het riviertje met de stroomversnellingen en doordat je vanop de brug een beetje verder de vallei kon inkijken, ook de mooie bergen en rotsen. 



We klommen nog een eind voort, zodat we dichter en dichter bij de Vernal waterval kwamen.  Het was een mooie klim, met op het einde een heleboel trappen.  We liepen zo dicht bij de waterval dat we nat werden.  We konden ook een mooie regenboog zien.  Net op het moeilijkste stuk en toen we niet meer nat werden, begon Lotte weer zelf te stappen (echt doorstappen!).  Op het punt waar de rivier naar beneden donderde, hadden we een prachtig zicht op de waterval en de bergen in de omgeving. 


We zochten een dikke steen waar we boterhammetjes aten.  Terwijl de meeste toeristen hier terugkeerden, gingen wij nog een stukje verder.  Het pad slingerde naar boven en Lotte klom heel flink zelf.  We hadden schitterende uitzichten op de bergen en op de Nevada waterval.  We kregen ook nog een prachtig bovenaanzicht op de Vernal waterval.  Iets voor de top ging het licht bij Lotte uit.  Ze had dan ook enorm flink geklommen.  Tijdens de afdaling lag ze half in slaap, nu eens op de arm van mama, dan op die van papa.  We stopten nog eens voor een koekje langs de rivier.  Moe kwamen we na 9 kilometer terug bij de busstopplaats.  Wat was het warm!



Er stond een enorme file te wachten op de bus. Gelukkig kwamen er heel wat bussen snel na elkaar en op de vierde konden wij uiteindelijk instappen.  We liepen nog wat verloren op zoek naar de parking en de auto, en gelukkig maar, want mama zag plots een bobcat (een soort lynx!) lopen.  Echt wel indrukwekkend, want de bobcat liep echt dicht bij ons.


Rond 16u30 vertrokken we terug richting Oakhurst.  Het was zo druk dat we toch wel 10 minuutjes in de file stonden.  Jammer dat dit moet gebeuren in een Nationaal Park.  We stopten nog eens bij Tunnel View, waar het uitzicht nu wel beter was.


Voor we naar het hotel reden deden we nog wat boodschappen.  In het hotel aten we, namen een bad (wat waren we vuil!), staken Lotte in bed en lazen we / schreven we het reisverhaal.

vrijdag 28 juli 2017

Visalia - Kings Canyon National Park - Oakhurst

We hadden een lange dag voor de boeg, dus hadden we de wekker weer om 6u gezet.  We pakten de laatste spullen in, aten boterhammen met choco (gesmeerd door Lotte!) en konden vertrekken naar ons tweede nationaal park: Kings Canyon.  Nog voor we bij Big Stump Entrance kwamen, hadden we al een coyote gezien!


Eenmaal in het park sloegen we eerst nog rechtsaf, richting Sequoia National Park, om naar Redwood Mountain Overlook te gaan: een rustige parking van waar je een prachtig uitzicht hebt over de bergen en de bossen.  Lotte was vooral gefascineerd door de rotsen op de parking, waar ze met veel plezier en zelfvertrouwen op klauterde.


We keerden een stukje terug, naar het Kings Canyon Visitor Center, waar we snel nog een stempel voor in ons boekje verzamelden.  In het naburige postkantoor kochten we een velletje eclipszegels.  De postzegels tonen een "gewone" zonsverduistering, maar als je ze opwarmt met de duim (of ermee buitenstapt), verschijnt er een maan in de plaats van de zwarte schijf.


Iets verder parkeerden we de auto om de General Grant Tree Trail te wandelen, een korte tocht (1/2 mijl) tussen sequoia's.  Lotte had aanvankelijk niet zoveel zin om zelf te stappen, maar toen we door een omgevallen boom moesten wandelen (in de lengterichting) en ze zag dat er hier veel mini-eekhoorntjes rondtrippelden, was dat ineens geen probleem meer!


We passeerden tijdens de wandeling langs General Grant, de tweede grootste sequoia (na General Sherman).  Deze komt eigenlijk beter tot z'n recht, omdat hij wat apart staat.  Hij draagt wel de brandmerken van een groot vuur in het verleden.  Een normale boom zou volledig verzwolgen zijn door de vlammen.  Ongelooflijk hoe sterk die sequoia's zijn: vuurzeeën overleven ze (het doet hen zelfs deugd, in zekere mate) en als er toch eentje omvalt (het wortelgestel is relatief oppervlakkig), blijft die gespaard van het verwoestende werken van insecten en rot.


Aangezien dit active bear area was, mochten we geen eten of spullen met een geurtje in de auto achterlaten.  Vermits we vandaag naar een nieuw hotel trokken, hebben we die halve mijl dus afgelegd met al ons eten en al ons toiletgerief.  Niet echt handig, maar als dat helpt om de beren wild (en dus in leven) te houden, doen we dat met plezier!


Vervolgens reden we het park weer uit, om via Sequoia National Forest en de Kings Canyon Scenic Byway opnieuw Kings Canyon National Park binnen te rijden.  Het kostte ons gelukkig geen 4u (zoals de gps zei) om tot aan het Cedar Grove Visitor Center te geraken (nóg een stempeltje) maar slechts een uurtje.  Het pad kronkelde, steeg en daalde nochtans genoeg!  Sommige stukken bos waren afgebrand en waar dit al een tijdje geleden was, schoot nieuw groen op tussen de zwartgeblakerde takken.  De natuur op haar sterkst!  We zagen ook nog een ree met twee kalfjes (mét stipjes), maar Lotte lag toen helaas lekker te dutten (voor een beer hadden we haar wel wakker gemaakt).


Bij het bezoekerscentrum gingen we op bezoek bij de ranger en daarna aten we bij de hut onze boterhammen.   We hadden net gedaan met eten toen een andere ranger (Trever Pontius) uitleg begon te geven over de beren in het park.  Hier komen enkel zwarte beren voor, die - ondanks hun naam - een verscheidenheid een kleuren kunnen hebben: zwart, bruin, kaneel, rood,...  Hier breken de beren blijkbaar alleen maar binnen in auto's als ze eten zien liggen, niet als ze het ruiken.  Het was dus helemaal niet nodig om al onze toiletspullen mee te zeulen op onze wandeling.


We reden nog tot het einde van de weg (bij Zumwalt Meadow) en zetten dan de rit in naar Oakhurst, van waaruit we Yosemite National Park zullen bezoeken.  Een droog en dor, heuvelachtig landschap dat kreunt onder de hitte en vooral de droogte.


We hielden nog halt bij de Grizzly Fall, waar het opspattende water wat voor verkoeling zorgde.  Dat deed deugd, want het was rond de 40°C!  Die Scenic Byway volgt het verloop van de Kings River, een riviertje dat hier en daar heel rustig is, maar voor het merendeel wit, wild en woest; té woest zelfs om te raften (wat dan ook verboden is).


Rond 18u kwamen we aan in ons gezellige hotel: 4u vroeger dan wat de gps had voorspeld (we hebben nochtans niet te snel gereden).  In de buurt zijn heel veel tankstations en restaurants!

We laadden de auto uit en gingen snel nog inkopen doen, zodat we snel in onze kamer konden eten.  Het leek ons belangrijk dat Lotte gewoon een beetje kon tekenen en spelen, want ze is zo flink geweest in de auto.


Vlak voor bedtijd moesten we wel nog hulp halen om onze badkamerdeur terug open te krijgen.  Die was op één of andere manier in het slot gevallen en wij stonden met drie aan de verkeerde kant van de deur natuurlijk!  En inbreken met een stukje ijzerdraad en een bankkaart gaat enkel in de film gemakkelijk.

Van zodra dit euvel verholpen was, staken we Lotte in bed.  Wij bleven niet lang achter...

donderdag 27 juli 2017

Mineral King

Vandaag stond de wekker opnieuw om 6 uur.  Maar deze keer aten we eerst een boterhammetje met choco voor we vertrokken.  We reden eerst helemaal terug naar Sequoia National Park, naar het bezoekerscentrum.  We waren 20 minuutjes later dan gisteren en het was al heel wat drukker.  Aan het bezoekerscentrum zagen we opnieuw de spechten en de grondeekhoorns.  We kochten er twee Nationale Park paspoorten en Lotte liet er fier de stempeltjes van Sequoia inzetten.  We keerden enkele kilometers terug om de weg naar Mineral King te nemen.


Volgens de GPS zouden we 4 uur rijden over 35 kilometer.  Gelukkig ging het heel wat sneller en deden we er maar iets meer dan een uurtje over.  Het was wel een inspannend ritje, een echte bergweg met veel haarspeldbochten, smalle rijstroken, stukken die niet geasfalteerd waren, ... Het duurde een hele tijd voordat we Sequoia National Park binnenreden.  Deze keer stond er gewoon een hutje, waar je zelf centen moest achterlaten (wij niet, want wij hebben een Nationale Park pas).  In het Nationale Park werd de weg nog slechter en het bos werd donkerder en dichter.  We zagen al enkele Sequoia's.


Toen we eindelijk aan het Ranger Station waren, kreeg Lotte een opdrachtenboekje en vroegen wij informatie over een wandeling van enkele kilomeer aan de gekke ranger.  Aan een tafeltje loste Lotte samen met mama alle opdrachten op en iets later werd ze gediplomeerd Junior-Ranger.


De wandeling liep naast het riviertje over een smal paadje.  Soms liepen we net naast het riviertje, soms er een heel stuk boven.  We zagen heel wat bloemen onderweg, terwijl het dal zich opende en we een prachtig zicht kregen op de (hoge) bergen.  Het leek soms echt op een landschap in de Alpen.  Lotte liep de eerste kilometer zelf, daarna liet ze zich meestal pakken, tenzij er grote stenen waren waar ze op kon klimmen.


Na een kilometer of drie kwamen we terug tussen de huizen.  De auto's die daar stonden waren volledig ingepakt, want blijkbaar knagen de marmotten anders alle kabels kapot.  We keerden terug via een grotere weg.  Nadat Lotte dacht dat mijn neus een lolly was, speelden we op de terugweg monster en Mega Mindy.  Toen stapte Lotte wel weer flink.  Mama zag een hertje staan dat zich mooi liet fotograferen.  Niet veel later kon Mega Mindy de monsters bij de auto in de gevangenis stoppen en verwennen met een appel en een koekje.  Tijdens de terugrit viel Lotte al snel in slaap en net voor we bij het hotel kwamen, klaagde de auto dat de benzine bijna op was.



In het hotel namen we een bad en daarna gingen we tanken en eten bij de Mexicaan van eergisteren.  Terug in het hotel kroop Lotte rond 20u30 in bed, wij lazen nog wat en schreven het reisverslag.



woensdag 26 juli 2017

Sequoia National Park

We hadden de wekker goed vroeg gezet (om 6u al) om voor de grote massa aan te komen in Sequoia National Park.  Soms is het immers aanschuiven aan de ingang en bovendien zijn er wegenwerken in het park zelf, met vertragingen tot een uur.

Er moesten eigenlijk gewoon Highway 198, die aan ons hotel passeert, volgen tot aan de ingang van het park bij Ash Mountain, waar die overging in de Generals Highway.  Even verderop maakten we een eerste stop bij het Foothills-bezoekerscentrum, dat we om klokslag 8u zagen geopend worden.

We maakten een praatje met de rangers (die toch een tikkeltje jaloers waren dat wij wél in de totaliteitszone zullen zitten op 21 augustus) en kochten boekjes en een eclipsbrilletje.  Buiten was de temperatuur - op dit vroege uur al - opgelopen tot 27°C, maar de grondeekhoorntjes en de spechten lieten het niet aan hun hart komen.


We vervolgden onze weg langs de Generals Highway, die meer en meer op een bochtig wegje door de bergen begon te lijken.  Heel atypisch overigens, want waar bomen normaalgezien kleiner worden (en tenslotte verdwijnen) naarmate je hoger klimt, verschenen er hier meer en meer bomen, die er alleen maar dikker en groter op weden.


We reden door het Giant Forest, dat vol staat met sequoia's, zogenaamde mammoetbomen, de hoogste bomen ter wereld.  We vonden gemakkelijk een plekje op de parking en maakten ons klaar voor een wandeling naar de allerhoogste: General Sherman.  Een breed, geasfalteerd pad leidde ons omlaag, via trappen, naar de generaal.  Onderweg stonden al veel indrukwekkende bomen, maar die ene was toch nét iets specialer: 84m hoog, een omtrek van meer dan 31m, zijtakken die op zich al kunnen doorgaan voor een uit de kluiten gewassen boom...


De meeste mensen keren op hun stappen terug naar de parking, maar wij deden eerst nog een extra lus: de Congress Trail.  Dit pad bracht ons nog dieper het bos in, met nog meer giganten (al dan niet met naam), veel mini-eekhoorntjes en zelfs een marmotje (waarvoor Lotte bang was, om één of andere reden).  We waanden ons in een sprookjesbos en konden ons inleven in de wereld van Kabouter Korsakov.


Toen we terugwaren aan de parking (6km later) was het daar al veel moeilijker om nog een plekje te vinden.  Er staan daar trouwens overal bear-proof vuilbakken en het is verboden om eten achter te laten in de auto (de beren zouden gewoon inbreken, op zoek naar eten).


We reden terug en namen een zijweg naar Crescent Meadow, waar er nog meer gewaarschuwd werd voor actieve beren.  We besloten om deze keer onze dikke wandelschoenen niet aan te doen (dat was immers niet nodig gebleken tijdens de vorige wandeling), maar met onze sandalen naar Eagle View te stappen.  Nu was het pad echter niet geasfalteerd maar erg zanderig, zodat we terugkeerden met vieze, vuile voeten.


Beren kregen we helaas niet te zien, maar het uitzicht op de omgeving, met de Kaweah-rivier, de bergen en de karakteristieke Moro Rock, was prachtig.  Een wandeling van (amper) 3km, fluisterend en op de toppen van onze tenen, in de ijdele hoop een beer te zien te krijgen.  We proberen later opnieuw.


Op de terugweg reden we nog een tweede keer door Tunnel Log, een tunnel uitgehakt uit een omgevallen sequoia.  In dit nationaal park worden omgevallen bomen niet opgeruimd of aan de kant geschoven: er wordt gewoon een stuk uitgesneden of een tunnel uitgehouwen.  Hier worden branden niet noodzakelijk als destructief beschouwd, maar als noodzaak om de sequoia's zich te laten reproduceren in de vruchtbare aslaag en om het dode hout "op te ruimen" om zo extreme branden te vermijden.


We reden terug naar Visalia, waar we boodschappen wilden gaan doen maar veel moeite hadden om een echte supermarkt te vinden.  In het hotel aten we een deel van onze aankopen op, alvorens we Lotte in bed staken.  Het slaapje kan haar maar deugd doen: ze heeft wel een flinke afstand gestapt (4km of zo), maar ze was - laat ons zeggen - een beetje zeurderig.  Misschien onze eigen schuld, want we hebben niet zoveel gegeten vandaag...

Daar laten we ons niet aan vangen morgen: de frigo steekt vol met lekkers en de pot choco staat al klaar!