Translate

zondag 16 augustus 2015

Kiel – Roosbeek

Het was even na middernacht toen we wakker werden van een zachte “boenk”: Lotte was uit haar bedje gevallen en sliep rustig verder op de grond. Aangezien ze daar precies wel goed lag, hebben we haar maar laten liggen (i.p.v. haar te wekken als we haar zouden optillen). Zo sliepen we nog verder tot 7u30.

We maakten ons op ons gemak klaar en gingen naar de ontbijtzaal. Het weer was intussen helemaal omgeslagen (regen en mist). De winkelstraat was nog rustig, want alle winkels waren nog gesloten. Ik bleef met Lotte aan een tafeltje zitten, terwijl papa op zoek ging naar lekkernijen voor zijn meisjes en zichzelf (zalm, pannenkoeken, omelet met truffel,...). Gelukkig was Lotte beter in vorm dan gisterenavond!

Na ons ontbijt was het weer een bedrijvigheid van jewelste in de winkelstraat. We speelden wat in onze kajuit en even voor 10u daalden we af naar de vierde verdieping, naar onze auto. Wel grappig om te zien hoe sommige mensen vertwijfeld alle rijen afspeurden, in de hoop hun auto terug te vinden.


Tegen 10u15 konden we de boot afrijden en echt aan onze terugkeer beginnen. Met een 600-tal km af te leggen, was het verwachte aankomstuur volgens de gps 17u30. Jammergenoeg was er erg veel file in de richting van Osnabrück, zo erg zelfs dat we beslisten niet langer aan te schuiven maar binnendoor te rijden en een andere autostrade te nemen. Helaas was het daar niet echt beter: wegenwerken, file, regen,... (en dan dan nog op een zondag!). Een keer in Nederland was het gelukkig niet meer druk en konden we vlot doorrijden, maar we hadden toen al erg veel tijd verloren natuurlijk.

We haalden nog snel frietjes en zetten dan de laatste kilometers in. Ik voelde me steeds vrolijker worden naarmate we dichter bij huis kwamen. Lotte herkende onze straat meteen en begon enthousiast te kirren. Ze was nauwelijks geïnteresseerd in eten maar des te meer in het speelgoed dat was thuisgebleven. Alles moest herontdekt worden! Toen ze in haar oogjes begon te wrijven, staken we haar in bedje en daarna pakten we al wat spullen uit. We ploften ons neer in de zetel en proefden de aquavit die we op de boot hadden gekocht. Lekker! Een waardige afsluiter van een superleuke vakantie in een prachtig land...

zaterdag 15 augustus 2015

Holmenkollen en boot naar Kiel

Lotte had flink geslapen in het grote bed. Ze werd rond 7u30 wakker door het lawaai van een grote vrachtwagen. We genoten van een heel uitgebreid ontbijt met kleine chocoladekoekjes, zalm, pannenkoeken, ...


Het was lekker zonnig, dus konden we na het ontbijt in T-shirt naar buiten richting het skimuseet. We namen al enkele spullen mee die we in de auto staken. Aangezien de ingang van het ski-museum boven aan de schans was, en wij beneden stonden, besloten we om te kijken of er beneden al iets te beleven viel. We konden inderdaad beneden al genieten van de gigantische Holmenkollen-schans. Je kon zomaar het stadion binnenwandelen. De schans is echt wel enorm: niet te geloven dat daar mensen vanaf springen en het nog overleven ook.


Er zijn ook enorm veel zitplaatsen voor de supporters. Vanop die zitplaatsen moet je een fantastisch zicht hebben op de springers. Wij vonden het in ieder geval al indrukwekkend hoe ver en hoe hoog (of diep) er gesprongen wordt (ook al ligt er nu geen sneeuw).


We wandelden nog even verder en kwamen bij een groot biathlon stadion. Daar werd nu al heel hard getraind voor de wereldkampioenschappen die daar volgend jaar zullen plaatsvinden. Het ganse parcours is gebetonneerd, dus werd er druk geoefend op rollerski's. Ook heel indrukwekkend vanop welke afstand er wordt geschoten.

We keerden terug naar de schans en klommen via de trappen van het stadion naar de ingang van het museum. Best wel vermoeiend! Het museum was echt de moeite waard: de geschiedenis van de ski en het skiën, de geschiedenis van de Holmenkollen-schans, ... Daarna gingen we met de lift tot helemaal naar boven. Wat een schitterend uitzicht heb je hier. En echt wel indrukwekkend om van daar te durven springen.


We haastten ons nog naar het hotel, zodat we nog net voor 12u konden uitchecken en reden naar de haven. Het was drukker dan verwacht in Oslo, zodat we pas om 12u30 aankwamen. Dat was nog altijd ruim op tijd. Rond 13u30 konden we dan met de auto op de boot rijden.

We zochten en vonden al snel een zeteltje op het zonnedek waar we genoten van het warme weertje en keken naar de vele boten. Op een bepaald moment moet er ons echt wel een belangrijke boot gepasseerd zijn, want die boot werd gevolgd door een helikopter en een massa andere boten. We keken nog naar twee jetskiërs die aan het spelen waren op de golven die onze boot maakte.


Wij gingen binnen nog wat inkopen doen en al snel was het 17u30, tijd om te eten. Lotte was niet gelukkig en maakte nogal wat kabaal in het grote en chique restaurant. Gelukkig kon ze getroost worden op de schoot van mama. Ik ging bordjes vol lekkers halen. De keuze was enorm groot. Na het eten speelden we nog wat met Lotte. Buiten was het intussen aan het regenen.

Rond 21u legden we Lotte in het grote bed, wij kropen op hetzelfde moment in bed.

vrijdag 14 augustus 2015

Høvringen – Oslo

Om 8u15 ging de wekker af. We hadden allebei slecht geslapen (Lotte gelukkig niet), want we hadden te veel water gedronken en we vonden onze draai niet.


We aten pudding (met gehakte chocolade) als ontbijt en daarna konden we met de stootkar de laatste spullen naar de auto brengen. Lotte vond het niet alleen superleuk om op de lege kar te zitten (al dan niet met papa erbij – en mama maar duwen) maar ook om te “helpen” om de volle kar naar de auto te duwen.

Rond 10u15 trokken we het hek definitief achter ons dicht: het hek dat niet bedoeld is om de schapen op het terrein te houden maar eraf. De eigenaars hebben we niet gezien (een beetje raar om zo te vertrekken).


De afdaling naar de E6 (via haarspeldbochten) verliep alleszins al beter dan gisteren! Het stuk tot in Lillehammer loopt door het Gudbrandsdal, het langste dal van Noorwegen, langs de Lågen-rivier. We hielden een korte stop in Ringebu om even de 13-eeuwse staafkerk te bekijken en de beentjes te strekken. Op zich was de staafkerk wel mooi, alleen jammer van die afzichtelijke rode toren die echt wel afbreuk deed aan de schoonheid van het geheel. Errond rustten de rechtopstaande grafzerken in het perfect groene gras.

Onze volgende stop was in Lillehammer, waar we even de E6 verlieten om naar de Lysgårdsbakkene te gaan kijken, de skischans van de Olympische Winterspelen van 1994. En dan te beseffen dat ik nog herinneringen heb aan die Spelen (oud worden...)... In tegenstelling tot de meeste mensen parkeerden we niet op de betaalparking beneden (om dan eventueel tot boven te wandelen of de stoeltjeslift te nemen), maar reden we tot helemaal bovenaan om daar gratis te parkeren en tot bij de toren te wandelen. De twee schansen waren al spectaculair van beneden gezien, maar stel je voor dat je daar helemaal boven op dat bankje zit: een prachtig zicht over het besneeuwde Lillehammer, een joelende menigte, de skipunten naar beneden gericht, je over te geven aan de zwaartekracht,... Dat mensen dat overleven! En hoe kom je op het idee?!


Nadat we onze boterhammetjes op hadden, gingen we verder op weg naar Oslo. Lange tijd reden we langs (of niet ver van) het Mjøsa-meer, het grootste meer van Noorwegen. Het landschap werd gaandeweg minder ruw, minder karakteristiek voor Noorwegen, leek het wel (althans voor zover het voor ons aanvoelde na bijna vier weken in Noorwegen)...


De weg werd breder en op de duur mocht je zelfs 110km/u rijden (dat leek nu ineens ontzettend snel). Dicht bij Oslo kwam er niet alleen een tweede maar ook een derde en soms een vierde rijvak bij. Het verkeer uit het centrum zat volledig vast en ook in onze rijrichting begon alles op te stroppen. We moesten gelukkig rechts afslaan en konden zo alle stilstaande auto's gewoon voorbijrijden. We geneerden er ons al bijna voor.

Via kleinere wegen kwamen we dicht bij de Holmenkollen-skischans, van de Olympische Spelen van 1952. Hier winnen en je wordt tot de heldenstatus verheven (nu nog steeds).


Tegenover het skimuseum onder de schans (da's voor morgen) konden we gratis parkeren en van daar wandelden we (met enkel de essentiële bagage) tot aan het hotel. Het zwembad was jammergenoeg gesloten wegens onderhoud (het zomerseizoen is hier dus echt voorbij), maar we kregen een kamer met een mooi zicht op de stad en de fjord. Binnen was het jammergenoeg al even warm als buiten: 25°C is nu echt wel warm voor ons.


We gingen nog heel even buiten wandelen alvorens te gaan eten. Hoewel het al tamelijk laat was, gingen we nog onder ons drietjes in bad (wij hebben dat zwembad niet gemist!). Daarna stopten we Lotte in haar eigen grotemensenbed en slopen we de kamer uit om in de zetel in de gang nog wat te lezen (tot daar reikte de babyfoon nog). Even voor 23u slopen we onze kamer weer in om zelf ook te gaan slapen. Lotte lag toen al lang te dromen over al die avonturen die we samen beleefd hebben in Noorwegen. Flinke meid, zo in dat grote bed!

donderdag 13 augustus 2015

Blåhø

We waren blijkbaar allemaal uitgeput, want het was al bijna 10 uur toen Lotte wakker werd. Na een flink ontbijt (eerst boterhammetjes, dan pas de fles) ging Lotte heel succesvol op het potje (grote en kleine boodschap). 


Aangezien het al zo laat was en omdat de zware wandeling van gisteren nog in de benen zat, beslisten we om met de auto naar Blåhø, de berg met de zendmast die we van bij het huisje kunnen zien, te rijden. Het was al 11u45 toen we vertrokken.


Lotte vond de afdaling van Høvringen naar de E6 niet zo plezant, want toen we net op de E6 zaten, moest ze overgeven. Op een rustige, mooie parking verversten we haar kleertjes en liepen we wat rond. We reden over een mooie weg, omringd door beboste bergen richting Vågå. Daar begon de echte klim. Al snel reden we over een onverhard weggetje via haarspeldbochten naar boven. Na het betalen van de tol (50 Kr) werd de staat van de weg alleen maar slechter. Veel stenen zorgden er voor dat we niet sneller dan 30km/u konden rijden.


Al snel zaten we boven de boomgrens en werd het uitzicht mooier en mooier. We zagen de besneeuwde bergen van Jotunheimen af en toe en passeerden heel mooie bergmeertjes. Na een lange tocht kwamen we uiteindelijk boven aan. Buiten de heel hoge toren (of het een zendmast is weten we niet) was het uitzicht adembenemend. Langs alle kanten de mooie bergtoppen van Jotunheimen, Rondane, Dovrefjell, ... In de valleien hier en daar een meer. Schitterend! Alleen jammer dat er zoveel wind stond. Er lagen heel veel stenen op de top. dat vond Lotte fantastisch. Ze kon er op kruipen en klauteren en met de hulp van mama en papa er ook weer afspringen.


We reden iets terug, tot aan één van de meertjes om te picknicken. Daar was gelukkig geen wind en met een stralend zonnetje (en 17 graden) was het echt genieten van de omgeving en het mooie weer. We namen een timelapse en vroegen aan de Duitser die met stukken glas de bergen in liep wat hij precies deed. De Duitser bleek een Nederlander te zijn en ze deden onderzoek (met serretjes) naar de opwarming van de aarde.


De terugweg verliep sneller. We stopten nog eens in de winkel om chocolade te kopen. Om 16u20 waren we terug aan ons huisje. Lotte at wat fruit, terwijl mama lekkere pudding klaarmaakte.


We speelden nog wat buiten en testten de schommel en de zandbak. We aten lekkere fishsticks en droegen al wat spulletjes naar de auto. Lotte vond het geweldig om op de stootkar te zitten en om ze voort te duwen. 


Terug in het huisje genoten we van de lekkere pudding die mama had klaargemaakt. Lotte ging nog succesvol op het potje voor ze ging slapen.


We lazen nog wat en snoepten van een extra potje pudding.

woensdag 12 augustus 2015

Peer Gynt Hytta

Het was rond half negen toen we wakker werden uit ons deugddoend slaapje. De zon scheen, Lotte stond te “zingen” in haar bedje,...: heerlijk om zo aan de dag te beginnen (en er stonden ook nog potjes pudding op ons te wachten).


Na ons ochtendritueel reden we met de auto het kleine stukje tot aan de andere kant van het almdorpje, tot aan de parking van de Brekkeseter-hutten. 't Was eigenlijk een beetje onnozel om voor die anderhalve kilometer de auto te nemen, maar anders zou de wandeling nog langer worden dan ze al was.


Eerst moesten we tussen de hutten door wandelen om dan via een poortje op het echte pad terecht te komen. Dat steeg licht maar lag er wel gemakkelijk bij. We volgden de loop van de Høvringsåe-beek en moesten enkele zijbeekjes oversteken, maar we konden onze voeten drooghouden vandaag (ja, ik ook!).


Even voorbij een almboerderij kwam het Høvringsvatnet-meer in het zicht. Op de terugweg zouden we langs de oever lopen, maar nu namen we een smal paadje links dat naar boven kroop (maar echt steil werd het nooit). Het pad krulde om de Solsidevassberget-heuvel heen en gaf uit op een rotsachtig stuk waar het pad niet erg duidelijk was. Gelukkig waren er steenmannetjes die ons de weg wezen en wisten we ook min of meer welke richting we uit moesten. Het feit dat er af en toe een tegenligger passeert, is ook wel een goed teken.


Na een kort stukje door de sneeuw en wat modderige passages (met af en toe die waarschuwende slurpgeluiden) kwamen we op een lang stuk door het Kjondalen. Veel later dan gedacht kregen we de Peer Gynt Hytta in het vizier, maar die was gesloten wegens “enkel open tijdens de zomer” (daar ging onze warme chocomelk!). Maar het leek ons wel heel leuk om te verblijven in één van die hutjes daar: lekker afgelegen in prachtige natuur (dicht bij een klaterend beekje met zicht op de bergen).


We begonnen alvast aan de terugkeer en zochten ons snel een plekje uit in de zon maar uit de wind. Rustig eten, voldoende drinken, in het zonnetje liggen, met Lotteke spelen,... Dat deed wel zalig deugd en had gerust wat langer mogen duren, maar het was al half drie toen we aan onze pauze begonnen en we hadden nog ca. 10km voor de boeg (ongeveer halverwege dus).


Maar onze batterijtjes waren wel opgeladen en het stappen ging eens zo vlot. Het lag wel moerassig, maar er lagen voldoende stenen om de voeten droog en proper te houden. We passeerden twee meertjes en tenslotte ook nog een derde meer, nl. Høvringsvatnet. Nu liepen we dus wél langs de oever en we passeerden de Smuksjøseter-hut. Vanaf dan ging het (voor de laatste 5km) over hetzelfde pad als op de heenweg. We waren blij weer door het poortje te stappen en te weten dat de auto daar op de parking stond en niet bij onze hut. Lotte was blij dat ze op de parking (en in de auto, achter het stuur) nog wat kon spelen en wij waren blij dat we onze zware wandelschoenen konden uittrekken.


Terug in de hut zette ik snel het eten op en aten we al wat blauwe bessen in afwachting. Je mag dus nooit je rug draaien als Lotte bij het doosje blauwe bessen zit! Niet dat je die besjes achterna allemaal terugvindt op de grond, maar omdat ze ze gewoon allemaal opeet.


We aten overdreven veel kjøttboller met mini-rösti's en groentemengeling, maar we hadden het nodig. De open haard knetterde gezellig en vele kaarsjes zorgden voor nog meer gezelligheid.


Na een gezamelijke douche staken we Lotte in bed. Vandaag was ze gelukkig beter in vorm en is ze de hele dag heel flink geweest. Wij ploften nog even (moe maar voldaan) in de zetel bij de open haard voor we gingen slapen.


dinsdag 11 augustus 2015

Via Røros naar Høvringen

Iets voordat de wekker afliep om 8u15 trok Lotte de gordijnen een beetje open om naar buiten te kijken. Na het ontbijt ruimden wij alles verder op en laadden de auto in. Toen alles was ingeladen, bleek de sleutel van het huisje vermist. We konden dus alles opnieuw uitladen en leegmaken op zoek naar de sleutel. Net toen we het zoeken wilden opgeven, dook de sleutel op in onze dagrugzak. Was Lotte te ijverig geweest en had ze de sleutel mee helpen opruimen?


Om 10u05 konden we dan eindelijk gaan uitchecken. Het gebroken bord vonden ze geen enkel probleem. We stapten in de auto richting Røros, een rit van twee uur. Gelukkig zijn de wegen in dit deel van Noorwegen veel breder en in heel goeie staat. We zijn de ganse dag geen tunnel tegengekomen. Het berglandschap veranderde al snel in een heuvellandschap, vol met sparren. 


Niet zo ver van Røros zagen we een hertje zitten en nog iets verder zagen we twee kraanvogels. Indrukwekkend! Lotte maakte zich intussen meerdere keren los uit de autostoel. We moesten dus veel stoppen en ons kwaadmaken. Rond 12u15 kwamen we aan in Røros, een oud mijnstadje dat op de Unesco-werelderfgoed lijst staat. We vonden een restaurantje waar we rendier (ik), nachos (Sara) en worst (Lotte) aten. We twijfelden eerst of we voor Lotte een kindermenu zouden nemen, maar meer dan enkele frietjes hebben wij niet meer van haar bordje kunnen proeven.


Na het eten wandelden we nog in de parallelle straatjes waar de huizen nog mooier en authentieker waren. Intussen begon het weer slechter te worden (ze hadden regen voorspeld). Nadat we de oude mijn en de terril hadden gezien, vertrokken we richting Høvringen. 


De eerste twee uur moesten we via dezelfde weg terug naar Hjerkinn. Lotte vond duidelijk dat we te lang in de auto zaten en zeurde nogal. We stopten iets voorbij Hjerkinn. Toen we verder reden was Lotte nog altijd niet gelukkig. In Dombås deden we inkopen voor de komende dagen. De laatste 40 kilometer moesten we nog enkele keren stoppen omdat Lotte zich had losgemaakt uit haar autostoel. Blijkbaar had ze het veel te warm, want toen we haar jas en trui hadden uitgedaan was ze plots veel vrolijker. 


De laatste 8 kilometer gingen over een sterk stijgend baantje met veel haarspeldbochten. Al snel vonden we het huisje: heel mooi gelegen en heel groot. Ook heel gezellig met een haardvuur met zetels rond. De valiezen moesten we van de auto naar het huisje brengen met een stootkar. Lotte vond dat geweldig! Toen de stootkar nog leeg was kroop Lotte er zelf op, toen ze vol was hielp ze papa de kar te duwen. 


Toen we geïnstalleerd waren, at Lotte en na wat spelen staken we haar in bed. Wij aten nog 'tapas' en een vers gemaakt potje pudding en kropen toen bij de open haard om het reisverslag te schrijven en wat te lezen.

maandag 10 augustus 2015

Snøhetta-uitkijkpunt

Het lange slaapje moet Lotte deugd gedaan hebben, want om kwart na acht stond ze vrolijk te springen en te kirren in haar bedje. Dat ze er voor de wekker was, vonden we niet erg, want het ging mooi weer worden en we hadden een lange wandeling op het oog: dagtocht nr. 37 uit de verzopen Dominicus-wandelgids: de beklimming van de Snøhetta, de hoogste top van Dovrefjell (lange tijd dacht men dat dit de hoogste top van Noorwegen was – voor de exploratie van Jotunheimen). We namen dus ook maar een stevig ontbijt van trollenpap en reden een halfuur met de auto tot de pijlen “Viewpoint Snøhetta” en “Snøheim” ons in de war brachten. De rechtste weg (naar Snøheim, het beginpunt van onze wandeling) bleek een tolweg, verboden voor particuliere voertuigen. De shuttle die we blijkbaar hadden moeten nemen, was een kwartier eerder vertrokken (en de volgende ging pas in de namiddag). Tot zover onze plannen.


We besloten dan maar om de linkse weg te volgen tot aan de parking en tot aan het uitzichtpunt te wandelen. De onverharde weg tot aan de parking was niet in al te beste staat (veel putten). De wandeling tot aan het uitkijkpunt over de Snøhetta was maar 1.5km enkel en verliep over een breed en gemakkelijk pad. Onderweg kon je de ruwe geschiedenis van het land (jacht, landbouw,...) aflezen (in het Noors) en we maakten er een sport van om het Noors te ontcijferen en onze vertaling te controleren m.b.v. het Engels en Duits van het foldertje. Vreemd genoeg was de Duitse tekst veel uitgebreider dan de rest...


Het was wel wennen aan al het volk dat daar rondliep. We zijn wel wat anders gewoon geweest de voorbije week!


Op het uitkijkpunt stond een gebouw dat al internationale prijzen had gewonnen, maar voor ons kwam het eerder over als een verroeste doos met wat hout aan de voorkant en een glazen wand aan de achterkant. Maar het uitzicht op de berg waarop we hadden moeten wandelen, was wel prachtig: besneeuwde bergtoppen stralen toch altijd iets uit! Binnen waren er afgeronde en golvende houten banken en een open haard waarvan ik me afvroeg wie die ooit aansteekt.


We klommen nog iets hoger voor een beter zicht, om een geocache boven te halen en om op een plekje uit de wind te eten. Toen we terug verdergingen, was de wind weer aangewakkerd, zoals vaak in de namiddag in Noorwegen. Bij de hut stonden een aantal mensen in dezelfde richting te kijken met hun verrekijker: één vrouw beweerde muskusossen te zien, maar dat bleken gewoon stenen te zijn...


I.p.v. gewoon over het brede pad terug te keren, besloten we een omwegje van ca. 5km te maken om langs het Geitberget-uitkijkpunt te passeren. Dat was tenminste een smal en rustig paadje (zoals we het graag hebben), al lag het soms heel erg zompig en klonk er een vreselijk slurpend geluid als je een stap verkeerd zette...


De Geitberget was ontsierd door een hoe zendmast en een barak, maar het uitzicht was wel mooi. Je zag nog steeds de besneeuwde bergtoppen van Dovrefjell (met o.a. de Snøhetta), maar we zagen ook helemaal tot aan onze verblijfplaats (het meer en de gebouwen). Doordat het hier zo open is, heb je wel het gevoel dat ieder uitzicht bezoedeld is door tekenen van menselijke “beschaving” (zendmasten, huizen, spoorlijnen, wegen,...) en dat is wel een beetje jammer.


Terug bij de auto lieten we Lotte nog wat rondcrossen alvorens we terugkeerden naar onze hut. Daar genoten we nog een hele tijd onder ons drietjes van de hot tub. Lotte was een echt waterratje en sprong met plezier over en weer tussen mama en papa. Zelfs de sproeiers vond ze geen probleem (die hadden we gisteren niet opgezet).


Na het eten staken we een oververmoeide Lotte in bed en kon het inpakken beginnen. Trouwens, de situatie van de verzopen spullen is als volgt: één wandelgids is nog wat klam maar perfect leesbaar, het boekje van Nordic Info over de streek plakt volledig dicht (en experimenten met waterdamp brengen geen soelaas), mijn schoenen zijn nog wat vochtig vanbinnen al zijn mijn voeten wel droog gebleven vandaag. Gelukkig hebben we intussen een (afschuwelijk warme) droogkamer gevonden, waar ik het laatste vocht misschien uit mijn schoenen krijg...


Wij lazen nog wat eer we in bed kropen.


zondag 9 augustus 2015

Den Gamle Kongevegen

Lotte maakte ons iets voor 9u wakker, maar aangezien de wekker om 9u stond, was dat perfect op tijd. Het zag er niet zo mooi weer uit buiten: mistig en grijs. Na ons ontbijt en het uittesten van onze nieuwe tassen voor chocomelk, deed Lotte haar grote boodschap op het potje. Flinke meid!


We maakten ons klaar voor de wandeling van vandaag: 'Den Gamle Kongevegen', de oude koningsweg van Oslo naar Trondheim. Deze wandeling passeert aan het hotel, dus vandaag moesten we niet met de auto rijden. Dat deed ook wel eens deugd. We zagen dat er een sauna is in het hotel, misschien wel interessant om binnenkort eens te proberen. 


De weg begon al direct met een heel stevige klim. Gelukkig lagen er niet al te veel stenen, zodat we goed konden doorstappen. Het eerste deel van de wandeling was door een bosje, maar al snel zaten we boven de boomgrens. Intussen was het zonnetje beginnen schijnen, dus was het wel warm tijdens de klim. Het paadje was breed en bestond uit lange rechte stukken. Niet echt wat we gewoon zijn in Noorwegen. Na drie kilometer stappen kwamen we op het hoogste punt. Van daar hadden we een mooi uitzicht op de besneeuwde toppen van Dovrefjell. 


De afdaling ging snel. Iets voor we op de grote weg kwamen (de E6), zochten we een mooi plekje om te picknicken. Daarvoor wilden we naar een meertje stappen, maar de stenen in het riviertje waren helaas te glad en Sara (met Lotte in de rugzak) gleed onderuit, pardoes het water in. Resultaat: doorweekte schoenen (binnen en buitenkant) en drie boeken die het water invielen en snel kopje onder gingen. Gelukkig hadden Sara en Lotte niets, ze waren alleen een beetje geschrokken. 


We keerden dus iets terug en deden onze picknick in het rendiermos. Ik probeerde een timelapse te maken, maar het mos was zo diep (5 cm) dat het fototoestel omviel. Een tweede poging had meer succes. Na het eten keerden we terug langs dezelfde weg, sommigen met natte voeten.


Op het hoogste punt was het heel hard aan het waaien. Toch klommen we nog een beetje hoger naar een topje om te genieten van het mooie uitzicht. De terugweg verliep vlot. In het bos viel de wind eindelijk weg. Gelukkig had Sara geen blaren, want op natte voeten lopen vergroot het risico daarop.


Na de wandeling kropen we in de hot-tub, een warmwater (39 graden!) bubbelbad. Lotte was eerst een beetje op haar ongemak, maar al snel was ze zich goed aan het amuseren in het water. Wel jammer dat er zoveel wind stond. Daarna namen we een douche en aten we wat. Maar Lotte was zo moe en hongerig, dat we al snel aan het avondeten begonnen. Daarna ging Lotte vroeg (18u45) slapen. 


Wij deden de afwas en gingen buiten een timelapse maken, terwijl we een boekje lazen op een grote steen. Terug binnen lazen we nog wat verder en schreven we het reisverhaal.