zaterdag 18 juli 2020

Héas - Simiane-la-Rotonde

Om kwart voor acht liep de wekker af.  De bergen lagen prachtig in de zon, maar helaas moesten we hier vandaag vertrekken.  Om 9u overhandigden we de sleutel aan de eigenaar en reden we weg.  Eerst zigzag de bergen uit, daarna nog een hele tijd parallel met de Pyreneeën, waarbij we zelfs nog heel even de Pic du Midi de Bigorre zagen liggen.

In Avignon reden we heel dicht langs de Pont (en reed een onoplettende chauffeur heel dicht bij ons), terwijl we eerder al een schitterend zicht hadden gehad op de Cité van Carcassonne.

Berglandschappen maakten plaats voor zonnebloemvelden en helemaal op het einde voor uitgestrekte lavendelvelden die in bloei stonden.  Lotte en ik draaiden onze raampjes naar beneden om de heerlijke geur binnen te laten.

Even voor 18u stuurde de gps ons een minuscuul veldweggetje in, maar zelfs wij vonden dat overdreven.  Gelukkig moesten we niet te lang zoeken om de échte route te vinden.  We kregen een rondleiding door het huisje en nadat we de auto hadden leeggemaakt, reden we nog naar Apt om boodschappen te gaan doen.  In het terugkeren, kwam de lavendelgeur zelfs naar binnen zonder de raampjes te openen!

We aten tapas, maar Lotte wou halverwege de maaltijd toch liever naar bed.  Het was dan ook al laat en we hadden veel gewandeld de voorbije week.

De sterren kwamen opzetten en toen het donker genoeg was, keken we nog naar de komeet (en de Melkweg die kwam opzetten).  Wat een stilte hier!

Daarna slopen we de gevaarlijke trap op en kropen we in (ons korte) bed.

vrijdag 17 juli 2020

Cirque de Troumouse

We hadden de wekker niet gezet, maar Lotte kwam om 7 uur al eens vragen hoe laat het was.  Om 8 uur kon ze echt niet meer blijven liggen en ging ze naar beneden.  Iets later kwam ze ons ook uit bed halen.  We aten rustig een puddingontbijt, lazen wat of losten sudoku's op.  Lotte las ook nog wat in haar boekje.


Pas rond 11 uur maakten we ons klaar om naar de parking van de Cirque de Troumouse te rijden.  Op weg naar boven zagen we drie marmotjes.  Er was gelukkig nog wat plaats op de parking.  We maakten ons klaar voor onze laatste wandeling in de Pyreneeën.  Er waren maar enkele wolken vandaag en die maakten het zicht op de Cirque de Troumouse alleen maar spectaculairder.


We klommen deze keer veel verder naar boven.  We passeerden een paar keer de weg waar een 'treintje' steeds weer op en af rijdt.  Boven aan de parking kregen we een schitterend zicht op de Cirque de Troumouse.  Dit uitzicht hadden we moeten missen toen we een paar dagen geleden naar het Lac des Aires wandelden.  We liepen naar een klein topje waar we rond 13 uur ons picknickdekentje uitspreidden.  Na ons middageten genoten we nog wat van het prachtige uitzicht en het zonnetje.  Ik maakte een timelapse.


We liepen verder door naar een top, zonder de paadjes te volgen.   Na een stevige klim stonden we te genieten van het uitzicht op de Cirque.  Daarna liepen we richting het pad, af en toe door riviertjes.  Het pad liep naar een top waar we een mooi uitzicht op het Lac des Aires hadden.  We liepen nog naar een andere top waarop een groot Maria-beeld staat.


We keerden terug via een klein paadje, dat plots stopte.  We stapten voort door de weiden en zagen het skelet van een 'kleiner' dier liggen (een marmot?).  Iets verder lag het skelet van een koe, met een mooie kop.  We zaagden het laatste stukje vel los, zodat we de koeienkop konden meenemen.  Iets verder zagen we nog een ander skelet van een koe liggen.  De gieren doen hier goed hun werk!


Nadat we een rivier waren overgestoken, waar ik Lotte droeg en daarna Sara in mijn rug liet springen, kwamen we terug op de weg naar de parking.  Na een snelle afdaling stonden we na 5 uur terug bij de auto.  Alweer bijna 9 km afgelegd, met 450 hoogtemeter.


We reden terug naar beneden, tot in Gèdre, want we moesten de eigenaars van het huisje laten weten wanneer we morgen vertrekken.  We kochten snel een ijsje, maar het internet werkte vandaag niet zo goed in Gèdre, dus reden we nog door naar Luz-St-Saveur, waar we wel internet hadden.  Daarna keerden we terug naar ons huisje.


We begonnen de auto al wat in te laden.  Na een pastiske als aperitief aten we lekkere worsten.  We ruimden op en Lotte en ik gingen de afvalzakken wegvoeren.  Terug in het huisje namen we nog een douche.  We stopten Lotte om 21 uur in bed en laadden de rest van de spullen in.  Het was intussen al laat geworden, dus kropen wij niet veel later ook in bed.

donderdag 16 juli 2020

Tourmalet

We waren duidelijk alledrie héél erg moe, want het was al na 10u toen we eindelijk opstonden.  Na ons puddingontbijt werkte Lotte haar reisdagboekje bij, maar ze raakte een beetje gefrustreerd omdat het vandaag écht niet lukte om een marmotje te tekenen.

Kort na de middag vertrokken we naar Gèdre voor verse stokbroden en daarna reden we de Tourmalet op, bekend van de legendarische beklimming in de Tour de France.  Dat was eraan te merken, want heel wat fietsers probeerden in navolging van hun helden de top te bereiken, de ene al breder zwalpend dan de andere, zonder uitzondering met een verbeten blik op hun gezicht.

We parkeerden ons even voorbij de top langs de kant van de weg en liepen dan enthousiast een helling op, vanwaar we een uitzicht hadden op het observatorium van de Pic du Midi de Bigorre en op de diepte van waaruit we naar boven waren gereden.  De wolken die daar hingen, waren perfect voor een timelapse!

Na onze picknick op dat lokaal maximum, denderden we de helling weer lopend af en gingen we nog even kijken naar het standbeeld en de panelen van de Col du Tourmalet.  Iedereen leek elkaar te verdringen voor de perfecte foto, zonder ook maar acht te slaan op Corona-maatregelen of verkeersregels.

Tijdens de afdaling moesten we meermaals stoppen voor schapen die de weg inpalmden.  Ik ging er dan als een "herderke" tussenlopen, zodat het verkeer weer door kon.  Héérlijk!

Om klokslag 16u waren we weer bij het huisje.  We aten een stuk fruit in de zon op de ligzetels op ons terras, maar eigenlijk was het wat te warm in de volle zon...  We aten vroeg (wat een smakeloos vlees!), zodat we nog naar boven konden rijden naar de Cirque de Troumouse, tot aan Auberge de Maillet.  We telden alweer een tiental marmotjes in het naar boven rijden!

We wandelden en liepen daar nog wat rond en moesten alweer vaststellen dat de wolken hier echt wel heel snel kunnen komen opzetten.  Dat gebeurt hier opvallend sneller dan in de Alpen!  Hier kan je je écht wel door het weer laten verrassen!

Ons plan om nog wat verder naar boven te rijden (pas mogelijk na 19u) borgen we dus maar snel op en ook over het waarnemen van de komeet konden we een kruis maken  Maar zo lagen we wel vroeg in bed.

woensdag 15 juli 2020

Cirque de Gavarnie

We hadden de wekker om 8 uur gezet, maar we hadden het allemaal moeilijk om uit bed te raken.  Na het ontbijt reden we naar Gèdre en parkeerden we ons aan de kerk.  Naar het kleine winkeltje was het nog een eindje stappen.  We kochten brood, wat beleg en een stafkaart van de buurt.  Daarna reden we naar Gavarnie, waar we al snel een plaatsje vonden om te parkeren.  

Al van bij het begin van de wandeling hadden we een prachtig zicht op de Cirque de Gavarnie, met een enorm hoge waterval.  Ook al stonden er heel veel auto’s op de parking, toch was het tamelijk rustig op de wandelpaden.  Al snel weken we af van de 'grote' weg en namen we een kleiner paadje, nog steeds met schitterende uitzichten.  Lotte was iets te wild en lette niet goed genoeg op en viel pardoes op de grond.  Gelukkig waren de pijntjes vlug vergeten.

We kwamen terug op de bredere weg.  Daar was het heel wat drukker, maar eigenlijk waren er toch nog minder mensen dan verwacht.  De weg begon goed te klimmen tot aan de l'hôtellerie du Cirque.  Daar hadden we een prachtig uitzicht op de Cirque de Gavarnie, maar was het wel te druk.  We namen een smal paadje en begonnen goed te klimmen.  We staken een riviertje over en vonden een leuk plekje onder wat rotsen voor onze picknick.  Het paadje werd nu echt leuk (en rustig).  Soms liepen we naast een diepe afgrond, soms onder overhangende rotsen.  Bij veel van de rotsen droop er water naar beneden.

Pas na een hele tijd begonnen we weer te dalen en al snel zaten we terug op de 'grote' weg langs de rivier.  Intussen waren de wolken komen opzetten en zagen we de Cirque de Gavarnie niet meer.  Na alweer 11km wandelen stonden we terug bij de auto.  

Rond 16 uur waren we terug bij het huisje.  Na het vieruurtje (fruit) ging Lotte nog een hele tijd schommelen en buiten spelen.  We namen een douche en tijdens de aperitief werkte Lotte in haar reisdagboek.  

Daarna reden wij nog eens naar de Cirque de Troumouse.  Lotte zag al twee marmotjes tijdens de rit, wij maar ééntje.  Boven genoten we van een picknick met een geweldig uitzicht.  Er waren maar weinig wolken, dus de Cirque de Troumouse was prachtig te zien.  We liepen langs het skelet van een schaap dat de gieren enkele dagen geleden hadden opgesmuld.  Het was wel heel koud tijdens de picknick.  We keerden terug naar het huisje en zagen nog een tiental marmotten.  Lotte kroop snel in bed, want het was al 21 uur.

Wij bleven nog een hele tijd wakker.  Ik probeerde een vuurtje aan te steken, maar dat was niet echt een succes.  Het was intussen helemaal helder geworden.  Ik keek waar komeet Neowise zou staan en dat bleek net daar te zijn waar de bergen wat lager zijn.  We konden de komeet eerst fotograferen en daarna ook met het blote oog zien.  Hoe later het werd, hoe lager de komeet zat, maar hoe donkerder het ook werd.  We zagen een schitterende staart en met de verrekijker was de komeet echt indrukwekkend.  Rond 24 uur gingen we slapen.

dinsdag 14 juli 2020

Pont d'Espagne

Na onze exploten van gisteren vonden we dat we het wel verdienden om de wekker niet te zetten.  Tegen 9u stonden we op en na het ontbijt nam Lotte uitgebreid de tijd om in haar reisdagboek te schrijven en te tekenen, terwijl wij wat lazen.

Tegen 11u vertrokken we met de auto, langs bochtige wegen, tot voorbij Cauterets.  Deze wegen zijn erg populair bij wanna-be wielrenners en we zagen zelfs een man op een koersfiets zijn vrouw op een MTB aan een kabel naar boven trekken.  Zo vernederend!

Aan het einde van de weg parkeerden we op de gigantische parking van de Pont d'Espagne.  Zoveel mensen hadden we nog niet gezien deze vakantie.  Vreselijk!  Ook op het eerste deel van de wandeling kwamen we nog veel toeristen tegen en er zijn er altijd wel bij die zich gedragen alsof ze nog nooit van Corona hebben gehoord.  En ook al houden vele mensen er wél rekening mee: het blijft onaangenaam om ergens veel mensen aan te treffen.

Maar het pad (met veel stenen om over te klauteren) was wel leuk, zo langs het riviertje en met zicht op de bergen. We namen even een zijpaadje en we werden direct gevolgd door mensen die dachten dat het hoofdpad zo liep en dan onthutst moesten vaststellen dat dat niet zo was.  Daar moeten wij dan stiekem om lachen.

Al snel stonden we daar dan toch alleen en konden we in alle rust van de prachtige natuur genieten (zoals we dat het liefst hebben): een kabbelend beekje, een meertje, daarachter besneeuwde bergtoppen,...  Jammer genoeg moesten we daarna terug het drukke pad op, tot aan de Lac de Gaube, ook zo'n prachtig appelblauwzeegroen meertje temidden van de bergen.

We wandelden terug langs de andere oever, over een breder pad, dat ook nog eens rustiger was (zeker toen we het bergstation van de stoeltjeslift voorbij waren).  Af en toe donderden we al traillopend de berg af, wat voor Wim niet zo gemakkelijk was met zijn fototoestellen rond zijn nek en aan zijn rugzak.

Bijna terug bij de auto kwamen we aan het eigenlijke doel van de dag: de Pont d'Espagne.  Nu is dat geen misse brug, maar we waren toch vooral onder de indruk van de watervallen...

We hadden alweer meer dan 7km gestapt: niet slecht voor een rustdag.  Zoiets doet dromen over avontuurlijkere trektochten met ons gezinnetje...

Op de tonen van Bart Peeters (en ons bijhorende gezang/gekweel, ja) keerden we terug naar huis.  Wim had zich al een tijd afgevraagd waar zijn portefeuille was en gelukkig vond hij die snel terug toen we terug in het huisje waren.  Wat een opluchting!

Tijdens onze aperitief werkte Lotte ijverig aan haar reisdagboekje en daarna aten we toch-wel-lekkere prefab paella.  Toen Lotte in bed lag, maakte Wim nog een vuurtje.  We lazen nog wat en staarden in de vlammen toen het te donker was geworden om nog te lezen.

Rond 22u kropen we in bed. Die berglucht maakt moe!

maandag 13 juli 2020

Cirque de Troumouse

We hadden de wekker om 7 uur gezet.  Na een ontbijt met chocoladekoeken stonden we om 8 uur al aan de parkeerplaats van Héas en konden we aan de wandeling beginnen.

We begonnen direct met een serieuze klim richting Cirque de Troumouse.  We zagen al snel 4 gemzen rondspringen en iets later zagen twee van de gemzen aan de andere kant van de vallei nog eens terug.  Het steilste stuk van de klim moest dan wel nog komen.  De uitzichten werden nog mooier en spectaculairder.  Wel jammer dat er wolken waren die de hogere stukken van de Cirque de Troumouse wegstopten.

We kwamen langs twee bijna uitgedroogde meren en pas daarna zagen we het Lac des Aires: een mooi meertje, met een mooi uitzicht, maar dus nog altijd met wolken.  We installeerden ons op een picknick-dekentje, startten een timelapse en begonnen al te eten, ook al was het nog maar 11u15.  We namen rustig onze tijd (vooral Lotte) om te eten en na ons middagmaal bleven we nog even zitten.

We klommen nog wat verder omhoog voor een nog beter uitzicht (als dat nog kon) en begonnen daarna aan de terugtocht.  We liepen nu richting de Cabane des Aires over smalle paadjes.  Het waren niet echt officiële wandelpaden en bijgevolg was het heel rustig.  Lotte was een hele tijd verhalen over Jantje aan het verzinnen.

We liepen nu in de richting van een spectaculaire rots (Tour de Lieussaube).  Dat was opnieuw een stevige klim.  We zagen verschillende gieren die soms heel laag boven onze hoofden voorbij vlogen.  Wat een enorme vogels!  Heel erg de moeite om de gieren van zo dichtbij te zien.

Daarna begonnen we langzaam aan de afdaling.  Eerst liepen we op een smal paadje met een duizelingwekkende afgrond.  Na een tijdje werd het minder steil naast ons en liepen we door een prachtig landschap naar een riviertje.  We volgden het riviertje eventjes en daalden toen heel snel verder.

Om 16u30 waren we eindelijk terug bij de auto.  Na 750m klimmen en 13.3km, en dat zonder klagen, dat verdiende zeker en vast een snoepje!

Terug bij het huisje aten we een fruitje, gevolgd door een zeevruchten aperitiefbordje en genoten we van een deugddoende douche.  

We slaagden er in de gasoven aan te zetten om canneloni met garnalen te eten.  We staken de open haard nog aan, vooral voor de gezelligheid.  Lotte leek nog vol energie te zitten en ging om 20u30 naar bed.

zondag 12 juli 2020

Regen + Cirque d'Estaubé

Toen we rond 8u opstonden, was het nog tamelijk goed weer, maar dat zou snel veranderen.  Tegen de tijd dat we klaar waren om te vertrekken, hoorden we het in de verte donderen en begon het te druppelen.  Toch maar niet gaan wandelen dan?

In plaats van naar het begin van de wandeling te rijden, reden we langs soms smalle kronkelbaantjes naar Lac des Gloriettes.  Het was intussen hevig aan het regenen gegaan en bovendien was er niet één plekje om te parkeren.  We keerden dus maar gewoon terug naar beneden en reden door naar Lourdes om boodschappen te gaan doen.  Daar verspillen we liever geen zonnige uren aan!

Terug in het huisje (het was al laat) aten we en daarna stak Wim de stoof aan, speelden we nog wat gezelschapsspelletjes (papaliefje werd in de vernieling gespeeld). En warempel, het klaarde op!

Rond half zes gooiden we onze rugzakken in de auto en reden we - opnieuw - naar Lac de Gloriettes, deze keer wél in de zon én met een plekje voor de auto.  Wandelschoenen aan, rugzakken op: klaar om te vertrekken!

Het was een heerlijk single-track paadje, dat ons omhoog leidde over stenen, door wat modder af en toe, langs prachtige paarse irissen die alleen maar hier groeien,...  We hadden nauwelijks een kwartiertje gestapt, toen we de perfecte plek vonden om ons picknickdekentje te spreiden.  Dinner with a view!

We vervolgden ons pad en vonden uiteindelijk de koeien die we al zo lang konden horen (de koebellen althans).  Even later kregen we zelfs een Pyrenese chamois in het vizier.  We vergaapten ons aan de prachtige Cirque d'Estaubé.  Ik kan maar niet begrijpen dat dit de minder bekende cirque is van de drie!  Sneeuw op de toppen in de verte, steenhellingen (maar geen marmotjes), het groenste gras met her en der bergbloemen, machtige bergen, een riviertje,...

Ons eigenste berggeitje kon haar plezier niet op en sprong van hier naar daar, want ze wou de trailschoenen, die ze van de paashaas heeft gekregen, eens grondig testen.

Toen we bijna volledig rond het (stuw)meer waren, tekende een lange sliert schapen zich af tegen de groene bergwand en na ongeveer anderhalf uur stonden we weer bij de auto.  We reden terug naar ons huisje en na een koek ging onze petite randonneuse naar bed.

zaterdag 11 juli 2020

Langoëlan - Héas

De wekker stond vandaag om 6 uur, want we hadden een reis van 840 km voor de boeg.  Nadat we de rest van onze spullen hadden ingeladen en hadden ontbeten, vertrokken we om 7u15 onder een stralend zonnetje.  Eerst reden we nog op kleine wegen, maar al snel gingen die over in grotere 'Departemental'-wegen.  Pas na een dik uur rijden kwamen we op de nog grotere N-wegen.  Pas toen we Bretagne uitreden, kwamen we eindelijk op de autosnelweg.  Het eerste deel van de rit verliep tamelijk vlot, maar rond Bordeaux verloren we wel een uur door de files.

Eens we Bordeaux gepasseerd waren, verliep de rit heel vlot.  We reden langs een heleboel grote zonnebloemvelden.  In de buurt van Tarbes zagen we voor het eerst de Pyreneeën en voorbij Lourdes reden we echt de bergen in.  Eerst nog op brede wegen, maar op het einde op smalle, kronkelende weggetjes.  We waren wel al onder de indruk van de mooie bergen.

De eigenaars van het huisje stonden ons op te wachten aan de kant van de weg.  We waren blij dat we om 18 uur eindelijk bij het huisje waren.  Wij kregen een uitgebreide rondleiding door het huisje (geen wifi, elektriciteit of gsm-ontvangst).  Lotte begon al direct te schommelen.

Na het uitladen van de auto aten we ravioli en daarna reden we nog naar de Cirque de Troumouse op zoek naar marmotjes.  We zagen er al snel ééntje aan de kant van de weg zitten en tijdens de korte rit van 7 km zagen we nog heel wat meer marmotjes.  Ook de bergkoeien waren zeer fotogeniek en het uitzicht boven aan de Cirque de Troumouse is echt wel schitterend.  Een Fransman vertelde ons dat er gisteren een twintigtal gieren een schaap aan het oppeuzelen waren.  Dat moet echt wel spectaculair geweest zijn.

We reden terug door de dichte mist die plots was opgekomen.  Lotte vertelde over de parkieten (of waren het toch gieren) die het schaap hadden opgepeuzeld.  We stopten nog eens om marmotjes te fotograferen en staken Lotte rond 21 uur in bed.

vrijdag 10 juli 2020

"Luie" dag in Langoëlan

We sliepen lekker uit en na het ontbijt puzzelden we gezellig.  Niet dat het slecht weer was, nee, we hadden gewoon zin in lekker niks doen.  Kort voor de middag ging ik een uurtje lopen (het is hier ook niet plat!), met een lekker stukje single track door het bos.  Heerlijk!  Toen ik terugkwam, trof ik mijn schatjes aan in de tuin, met de rolmeter, want ze waren aan het petanquen.  Eigenlijk ontbrak enkel de pastis.

Na een picknick in de schaduw, ging Wim lopen, terwijl Lotte en ik met de knuffels speelden.  Ik moest soms doen alsof ik sliep en ik moet toegeven dat het soms moeilijk was niet helemaal in mijn rol op te gaan...

Toen Wim terug was, gingen we een frisse duik nemen in het zwembad, waar we een kruising speelden tussen waterpolo, handbal, tennis (maar dan met van die grote plankjes om mee te drijven) en ongetwijfeld nog een aantal andere, minder bekende sporten.

Na onze douche begonnen we stilaan met valiezen inpakken en de auto inladen, want morgen hebben we een lange rit voor de boeg...

Na het avondeten staken we Lotte in bed, maar even later ontdekten we buiten een kruipende vleermuis, waarvoor we haar weer even uit bed haalden.  Van zo dichtbij hadden we immers nog nooit een vleermuis gezien.

Nadat het beestje rustig was weggevlogen, kroop Lotte opnieuw in bed, nog vol bewondering.  Wij laadden verder in en lazen nog wat.

donderdag 9 juli 2020

Megalieten

We hadden alletwee slecht geslapen, maar Lotte was wel rond 9 uur al vrolijk aan het spelen.  We aten ons ontbijt binnen omdat onze tuintafel in de volle zon stond.  Na het ontbijt trokken we naar Guémené om in de Intermarché boodschappen te doen.  Hier doen ze duidelijk minder hun best wat betreft corona.  Karretjes worden niet ontsmet, vlees wordt behandeld zonder mondmasker, ...  We kochten snel zonnecrème en reden door richting Carnac om de megalieten te bekijken.

Ik had de gps verkeerd ingesteld, dus kwamen we na een uurtje rijden aan bij de megalieten van Kerzéhro.  In een veld staan daar wel 100 megalieten waar je zo maar kan tussendoor lopen.  Sommigen waren heel hoog, andere klein, maar de meesten waren toch wel minimaal twee meter hoog.  Tijdens een kleine wandeling zagen we nog heel wat indrukwekkende megalieten.  Tijdens de wandeling namen we rustig de tijd voor een picknick.


Daarna reden we wel door naar Carnac.  Dat was ongeveer 10 km verder.  De megalieten staan daar op verschillende sites.  Wij kozen voor Kermario.  Hier kan je niet tussen de megalieten lopen en zijn ze wat kleiner, maar er zijn er wel enorm veel.  Rijen dik staan ze en ze maken een bochtje.  


We reden nog even door naar Locmariaquer, naar de megalietensite, maar die kan je enkel begeleid bezoeken en we zouden lang moeten wachten.  We sprongen dus terug in de auto en reden terug naar Guémené om deze keer echt boodschappen te doen.  Terug in het huisje gingen we basketten, pingpongen en handbal spelen.  We aten pasta met boulettekes en Lotte kroop om 20u15 in bed.