Translate

dinsdag 27 november 2018

Beautiful Europe

De voorbije jaren hebben we heel wat van de wereld gezien. Tijdens onze vakanties in Europa hebben we heel wat timelapse filmpjes gemaakt. Dit compilatiefilmpje toont hoe mooi de natuur in Europa wel is.



zondag 4 november 2018

Terug naar huis

De wekker liep om 5u45 af.  We ruimden nog wat op en hadden iets later heel wat moeite om Lotte wakker te maken.  Na het ontbijt ruimden we de laatste spullen op en laadden we de auto vol.  Lotte hielp flink mee.  Mama haalde de wildcamera en ging tegen de grond... We vertrokken iets voor 7 uur richting Roosbeek.

Lotte vertelde een heleboel Jantjes-moppen en bleef vrolijk vertellen (en lawaai maken) tot onze eerste stopplaats net voorbij Lyon.  Mama had intussen al een flinke dut gedaan.  Na een korte pauze reden we door tot iets voorbij Langres, waar we een laat middagmaal aten.  

Het verkeer bleef rustig en via een alternatieve route vermeden we de werken tussen Luxemburg en Aarlen (en dus ook de goedkope tankbeurt in Luxemburg).  Na een hoognodige tankbeurt in de buurt van Aarlen, werd het een heel stuk drukker.  Om 17u30 konden we frietjes halen in Kumtich en iets later waren we eindelijk thuis.

zaterdag 3 november 2018

Apt

Rond 8u stond Wim op.  Lotte zat toen al een tijdje stilletjes te kleuren in de living.  Een uurtje nadien kwam ze me wekken met de vraag of ik mee naar het marktje van Apt wou gaan.  Natuurlijk!

Na ons ontbijt reden we in de zon (jawel) naar Apt.  Wat een heerlijk mooi weer vandaag!  Er was al zeer creatief geparkeerd toen we in Apt aankwamen (op de middenberm, op de voorsorteerstrook, in verboden straatjes,...), maar al bij al vonden we nog snel een plekje voor onze auto.

We liepen eerst op een pleintje met kraampjes met groenten en fruit, vrouwenkleding, eieren, kruiden, honing, lavendel,...  Daarna liepen we door de poort en volgden een wirwar van kleine straatjes en pleintjes met nog meer kraampjes.  In ieder straatje waar we inkeken, zagen we markt, tot ons hoofd ervan tolde.  Maar gezellig was het wel en dat gewoon in de stralende zon.  Zelfs een jas bleek overbodig.  Heerlijk genieten!




Tussen halfeen en twee uur begonnen de marktkramers de boel stilaan op te breken en zochten wij de weg naar onze auto.  We reden terug naar Céreste, waar we picknickten onder de Romeinse brug, die misschien toch ook weer helemaal niet van de Romeinen was geweest, afgebroken werd en pas veel later terug werd opgebouwd.  Maar het was wel een mooie brug.


We wandelden nog een beetje rond in de buurt van de brug en vonden her en der afgevallen takken met maretak.  Ook in de buurt van het huisje kuierden we nog een beetje rond, zalig in de zon.

Met de ramen open reden we naar de winkel voor nog wat brood.  Daarna installeerden we ons in de tuinstoelen in de zon, met een glaasje wijn, om de laatste zonnestralen op de vangen.


We rekenden de elektriciteit al af en pakten al zoveel mogelijk in.  Toch maar op tijd naar bed, want morgen hebben we een lange rit voor de boeg.

vrijdag 2 november 2018

Gorge du Verdon

We kropen rond 8 uur uit bed.  Lotte had intussen al een mooie tekening afgewerkt.  Voor we ontbeten, sprongen we eerst nog onder de douche.  Rond 10 uur vertrokken we richting Gorge du Verdon.  Het beloofde zonnetje was helaas nergens te bespeuren...  We zagen - zoals we intussen al gewoon zijn - alleen maar regen.  In de buurt van Michel met zijn groot paard (Saint-Michel l'Observatoire) namen we de afslag richting Manosque.  Daar stonden we helaas een tijdje in de file.

Toen we eindelijk uit Manosque waren geraakt, reden we al snel tussen (geoogste) lavendelvelden op het plateau van Valensole.  Iets voor 12 uur stonden we op 'onze' parking, helemaal boven in Moustiers-Sainte-Marie.  We hadden geluk, want de parking is gratis vanaf 1 november.



In de regen beklommen we de gladde trappen richting het kapelletje van de Notre Dame de Beauvoir.  We keken uit over de mooie daken en het kerkje van Moustiers.  We gingen eventjes binnen in het kapelletje.  Tijdens de afdaling ging mama tegen de grond: poep nat en pijn aan de elleboog...



We dwaalden wat rond in de smalle steegjes.  Uiteindelijk belandden we in 'Chez Benoît', waar wij lekker pizza aten en Lotte een pasta, met ijsje als nagerecht.

We stapten zonder ongelukken terug naar de auto en begonnen aan onze trip in de Gorge du Verdon.  Bij de eerste stop hadden we een mooi uitzicht op het meer en de Gorge.  Bij de tweede stop moesten we nog 200 meter stappen over een glad paadje... Intussen was het wel gestopt met regenen.  Het uitzicht was super, alleen jammer dat er tien mensen in de buurt stonden die lawaai maakten voor dertig...  We stopten nog een paar keer en in La-Palud-sur-Verdon reden we richting de Route des Crêtes.  We genoten van enkele uitzichtspunten en voelden ons niet thuis tussen de fotografen met gigantische witte lenzen.



Na de Route des Crêtes keerden we terug richting Céreste.  Rond 18u30 gingen we winkelen en tanken en tegen 19 uur waren we terug in het huisje.  We konden voor het eerst een prachtige sterrenhemel zien.  Lotte was heel erg moe, want tijdens het eten moesten we haar al in bed stoppen.  Ik schreef nog het reisverhaal en mama leerde Spaans.

donderdag 1 november 2018

Regendag

Het was rond 9u toen we opstonden en het was aan het regenen.  Pijpenstelen!  Pas tegen de middag brak de zon door de wolken en stopte het zelfs (even) met regenen.  Na het middageten installeerden we onze wildcamera opnieuw en dachten we dat het een goed plan was om naar Montagne de Lure te rijden.  Maar onder het afdak uitrijden en naar de uitrit draaien, was al een heus obstakel.  Weer paniek op de achterbank.

Even de auto uit om de situatie op te meten.  Geen grip op de modderige ondergrond, op millimeters van de paal van het afdakje (en vooral de uitstekende fundering ervan), vanachter een aarden ophoging,...  Gelukkig stak de eigenaar kort erna z'n hoofd langs de deur en kon hij me helpen duwen.  Alweer die handrem...

Met veel gemanoeuvreer (en wat schrammen) konden we uiteindelijk toch vertrekken...  Toen we aan de beklimming van de Montagne de Lure waren begonnen, bleek dat een nutteloze onderneming: de berg was gehuld in een dikke mist, het goot pijpenstelen (alweer),...  We aten dus maar gewoon een koekje en keerden terug naar ons huisje in Céreste.  verschrikt werd ik wakker:  we waren er al.  Ook Lotte trok verbaasd haar oogjes open.

De rest van de namiddag wilde ze prins en prinses spelen, maar gelukkig konden we haar uiteindelijk verleiden tot een paar spelletjes Monopoly.  Ik verloor - net als de voorbije dagen - alle spelletjes.  Echt allemaal!  Dan maar eten maken...

Na het eten zaten we nog gezellig aan tafel, terwijl ons kleine kunstenaartje haar hartje ophaalde met haar potloodjes en zeediersjablonen.

Het was wat moeilijk om haar te doen slapen (zij wou de deur open, wij wilden de deur dicht).  Daarna werkte ik nog een beetje aan mijn Spaans, terwijl Wim las.  We keken nog naar de laatste aflevering van La Casa de Papel en gingen dan slapen.

woensdag 31 oktober 2018

Schoenen kopen in Aix-en-Provence

Lotte liet ons tot 9 uur slapen.  Na het ontbijt namen we een douche.  Het was hard aan het regenen en volgens het weerbericht zou dat de ganse dag zo blijven... Rond 12 uur vertrokken we naar Céreste om boodschappen te doen.  Omdat de winkel al om 12u30 sloot, kochten we alleen maar een brood. 

We reden verder richting de Decathlon in Aix-en-Provence.  We zaten al snel in een bos, waar we in de auto ons middagmaal opsmulden.  In de gietende regen reden we over bochtige wegen naar Aix.  Daar regende het eventjes niet.  In de Decathlon kochten we nieuwe schoenen voor mij, want de andere laten water binnen, wat nogal een probleem is met dit weer.  We kochten nog een heleboel andere spullen, onder andere sneeuwschoenen.

Op de terugweg viel Lotte in slaap.  Mama ging boodschappen doen in Céreste, terwijl ik op de slapende Lotte lette.  We waren pas rond 17 uur terug in het huisje.  Lotte en ik begonnen Monopoly Junior te spelen en mama leerde Spaans.  We keken naar de vangst van de wildcamera en zagen dat we een filmpje van een everzwijnenfamilie hadden gemaakt.

We aten pasta met kaassaus en hamblokjes.  Lotte kroop rond 20 uur in bed.  Mama leerde nog wat Spaans en na een filmpje kropen we in bed.

dinsdag 30 oktober 2018

Route Géologique Haute Provence

In volle nacht werden we gewekt door een huilende Lotte: Kamil (haar Eeyore-knuffel met roze kap) was uit bed gevallen en onvindbaar.  Mama en papa to the rescue... alleen waren wij volledig gedesoriënteerd.  Zelf wist ik niet langs welke kant ik uit bed moest stappen.  Wim wist dat wel, maar hij vond de deur dan weer niet en stond aan de deur van de kast te friemelen...

Tegen 8u werden we wakker.  De wereld zag er heel anders uit dan gisteren, zo in het zonlicht...  Na het ontbijt namen we alles klaar voor vandaag, we installeerden de wildcamera en reden via Forcalquier richting Puimichel.

Onze verbazing was groot toen we onderweg auto's tegenkwamen met een laagje sneeuw op hun dak.  Sneeuw?  Nu?  In de Provence?  Stilaan verscheen er inderdaad ook sneeuw aan de kant van de weg, op de heuvels, in de velden als toefje slagroom op de gekortwiekte lavendel,...


We passeerden in Oraison, waar blijkbaar een marktje bezig was.  Snel zochten (en vonden) we een parkeerplekje.  Lotte maakte al gauw een mini-sneeuwballetje, waarmee ze dan fier verder huppelde, sprong, liep,...  Dolgelukkig, want ze had sneeuw gezien, sneeuw gevoeld!  De appel valt niet ver van de boom...


Op dit marktje was er gelukkig wel een kraam met olijven!  Bovendien scheen het zonnetje en dat deed ook wel deugd...  We kropen terug in de auto, tot in Puimichel, waar we parkeerden dicht bij de koepeltjes.  Hier lag nog meer sneeuw!  Dus er moest in de sneeuw gedabd worden, er moesten sneeuwballetjes gevormd (en gegooid) worden en de sneeuw die Lotte in Oraison in een potje had verzameld, was dringend aan vervanging toe.  We wandelden tot aan één van de koepeltjes, maar lieten ons toch vooral afleiden door het bevreemdende uitzicht over het besneeuwde landschap en het geknisper onder onze schoenen.




Na een koek vervolgden we onze weg, dit keer tot in Les Mées, waar we in de schaduw van de versteende boetedoeners en in de warmte van de auto ons middagmaal aten.  Ik had eigenlijk niet veel zin om uit de auto te komen, het zag er zo koud uit (ook al lag er hier geen sneeuw), maar liet met toch overhalen en het bleek goed mee te vallen.


Langs de Route Napoleon maakten we nog even een tussenstop in de streekwinkel, alvorens vanuit Dignes een klein wegje naar het noorden te volgen, langs de kolkende Bès, tussen de steile rotswanden van de Clue de Barles.  Net daarvoor waren we gestopt bij de Dalle à Ammonites, waar we Lotte de wand met versteende prehistorische dieren (uit de tijd van de dino's) lieten zien.  Gefascineerd luisterde ze naar onze verhalen over hoe dat zo gebeurd was, zo met die dino's en die ammonieten.


Na de Clue de Barles, waar de rotsen op hun zijkant lagen, reden we door de Clue de Verdaches, al was dat minder spectaculair.  Het weer was intussen dreigend geworden (met een sporadische druppel regen).



Via Digne reden we terug naar Forcalquier, waar we gehoopt hadden een leuk restaurantje te vinden.  In sommige gevallen konden we wel binnen, maar moesten we nog een hele tijd wachten eer we konden eten.  Laat die deur dan nog dicht, he!  Moe en ontgoocheld stapten we terug naar de auto.

Weggeraken uit Forcalquier was ook nog wel een avontuur!  We werden een smal baantje omhoog gestuurd en de eerste bocht naar links leek eerder op "keren in de straat" dan op draaien, en dan moest die volgende bocht nog komen: zeer scherpe bocht en onmiddellijk stijl omhoog.  Het was zelfs zo erg dat we een paar keer naar beneden schoven en de handrem eraan te pas kwam.  Paniek op de achterbank (en wij waren er ook niet helemaal gerust in), stinkende banden,...  Toch boven geraakt, stonden daar twee vuilbakken lelijk in de weg om de volgende bocht te halen zonder manoeuvreren.

Als beloning had daar toch wel ergens een tof restaurantje mogen staan, vonden we, maar nee.  Ondertussen hadden we er eigenlijk ook zo geen zin meer in en reden we gewoon terug naar ons huisje in Céreste.  Voor ons kroop er een vosje omhoog de berm in.  Wat een beloning!

In het huisje trok Lotte haar knuffelige panda-onesie (vanmorgen gekocht op de markt) aan en zakte ze onderuit in de zetel.  Doodmoe...  Gelukkig was het eten snel klaar en kon ze snel naar bed.  Wij lazen nog wat en keken naar een filmpje voor we gingen slapen.

maandag 29 oktober 2018

Marktje Forcalquier en regen, veel regen

Lotte begon al vroeg (6 uur) rond te lopen en met de deuren te slaan.  Gelukkig kwam ze pas een uurtje later onze kamer binnen.  We bleven nog wat liggen en Lotte en ik namen een douche voor we ontbeten.  Na een heuse show van Lotte maakten we ons klaar om naar het marktje in Forcalquier te gaan.

Aangezien het hard aan het regenen was, namen we de wildcamera terug naar binnen.  In de gietende regen reden we naar Forcalquier, waar het niet zo gemakkelijk was om een parkeerplaats te vinden.  We waren al kletsnat toen we bij het marktje kwamen.  Heel veel kraampjes stonden er niet (toch niet als je het vergelijkt met de zomer).  We proefden en kochten lekkere worst en kropen al snel weer in de auto, helemaal verzopen.  We deden boodschappen in Céreste.

We aten lekkere pasta en maakten het gezellig binnen.  Mama en Lotte speelden 'Wie is het?'.  Daarna tekende Lotte nog een hele tijd en speelden we samen Monopoly Junior.  Na het eten bleef Lotte nog een poosje verder tekenen.  Toen ze in bed lag, lazen wij nog wat en keken we nog naar een filmpje.

zondag 28 oktober 2018

Gorges d'Oppedette

Met de kippen op stok, de overschakeling van zomer- naar winteruur, een zacht en warm bed, een welwillende dochter,...  Zo kom je wel aan 11u slaap.

Het was onverhoopt droog en de zon probeerde door de wolken te priemen...  Na het ontbijt installeerden we de wildcamera die we pas gekocht hebben,  Benieuwd of we iets van de lokale fauna zullen "vangen".


Nog voor 9u kropen we in de auto en reden we naar Oppedette.  Het winkeltje in Céreste was - tegen onze verwachting in - toch open, dus stopten we nog even voor brood en een droge worst.  Na een korte rit langs kortgeschoren lavendelvelden parkeerden we op de parking Grand Vallat.  Nadat we onze wandelschoenen hadden aangetrokken en onze rugzak op onze rug hadden gezwierd, moesten we enkel de brug oversteken en dan konden we echt aan onze wandeling beginnen.  Vier jaar geleden waren we hier ook al in de zomer, met omi en opi, in de verzengende hitte, met Lotte bij mij in de rugzak.


Nu was het aangenaam koel en volgden we gezwind het smalle paadje, dat slingerde tussen de natte bomen en struiken, bergop, bergaf,...  Er werden dieren uitgebeeld (maar Lotte kon het niet laten telkens te verklappen welk dier ze gíng uitbeelden), liedjes gezongen, "Ik zie, ik zie wat jij niet ziet" gespeeld,... en af en toe gestopt om een koek te eten.


We moesten uiteindelijk heel steil afdalen tot helemaal beneden in de kloof, langs een steil metalen laddertje, glibberige stenen; gelukkig waren er metalen leuningen ("klinkjes", zoals Lotte ze noemde) waar we ons aan konden vasthouden, al kon dat niet verhinderen dat ik onderuit gleed en een paar knokels open haalde.


Op de bodem van de kloof keken we tegen de steile rotswanden omhoog (ja, we moesten hier ook weer uit zien te geraken).  Er stond maar weinig water in de bedding, maar genoeg om wat stenen een dikke plons te laten maken.



We moesten langs de rivier verder de gele markeringen volgen.  Dan ging het meedogenloos naar boven, alweer langs "klinkjes".  Vol zelfvertrouwen kroop Lotte als een echt berggeitje naar boven.  Ze had nauwelijks nog hulp nodig van mama en papa  Vol bewondering (en ook wel een beetje blinkend van trots) kropen en klauterden we achter haar aan.  In een mum van tijd stonden we weer boven (bij een andere parking), met al 7.5km op onze teller.  We genoten van het uitzicht bij de uitkijkpunten en besloten een hapje te eten, zittend op een boomstronk, ook al begon het te druppelen.


We trokken onze kap over ons hoofd en gingen verder op stap, terug naar de auto.  Gelukkig zette de regen niet door en kwamen we alweer opgedroogd bij onze auto.  De geur van tijm moesten we helaas achterlaten.

We ruilden onze zware wandelschoenen voor onze gewone schoenen, scheurden een stuk van het brood,...  Alweer 10km gewandeld!

Terug in het huisje speelden we "Wie is het?", puzzelden we en aten we pasta.  Lotte kreeg haar spreekwoordelijke klopje (oh, die oogjes vielen toe), dus legden we haar maar snel in bed.  Ik geraakte maar niet opgewarmd, dus nam ik een douche, waarbij ik de zeer dunne grens tussen te koud en te heet aftastte.

Heerlijk opgewarmd oefende ik nog wat Spaans.  Na wat lezen en een filmpje kropen we ook onder de wol.  Wat een heerlijk zacht, warm bed!

zaterdag 27 oktober 2018

Roosbeek - Céreste

De wekker maakte ons om 3 uur wakker.  We maakten ons klaar, pakten de laatste spullen in, maakten Lotte wakker en gooiden de auto vol.  Iets voor 4 uur waren we al op weg naar Frankrijk.  Via een alternatieve route reden we naar de E411.  Voor we in Luxemburg zaten, moesten we af en toe door dichte mist rijden.  In Luxemburg stopten we even om te tanken.

Het was tamelijk rustig op de snelweg, dus konden we goed doorrijden.  Onze bip&go werkte nog, dus verloren we niet zo veel tijd aan de péages.  We stopten een uurtje voorbij Luxemburg om te eten.  Onze tweede stop was al in Dijon.  Daar was het gebouw van de parking afgebrand, zodat we dus nergens binnen konden gaan.  Het was intussen aan het regenen, zodat we maar in de auto aten.  De gps stuurde ons via de grote ring rond Lyon, waardoor we een groot deel van de drukte vermeden.

We stopten nog eens net voor de afrit naar Apt.  Daar stuurden we een berichtje naar Nelly, die ons in ons huisje zou binnenlaten.  Om 16 uur kwamen we na een lange, vermoeiende reis aan in Céreste.  We zitten in een mooi, ruim huisje.  In de regen laadden we de auto uit.  We maakten de bedjes en aten.  We lazen nog wat en kropen vroeg in bed.

maandag 20 augustus 2018

Gargellen - Roosbeek

Om 7u30 werden we gewekt door de zachte tonen van onze wekker.  Da's beter dan die vechtende poezen van vannacht...  Tijd om naar huis te gaan...  Maar eerst: wassen, aankleden, ontbijten, afwassen, de laatste spullen in de auto laden, afval wegbrengen, vegen,...  Tegen kwart voor 9 konden we vertrekken: dag bergen, dag liftjes, tot in maart (ten laatste)!

Wegrijden uit de bergen - mijn bergen - en Sigur Rós, een combinatie waar ik nog meer heimwee van krijg, maar dan omgekeerd.  In het Duits hebben ze daar zelfs een woord voor: Fernweh.  Dat kan geen toeval zijn...

Lotte was aanvankelijk erg vrolijk ("Gaan we gek dansen, mama?"), maar begon na een tijdje wat te zeuren.  Al snel bleek waarom: we waren nauwelijks in Vandans of ze moest al (een eerste keer) overgeven.  Gelukkig waren we goed voorzien met een set reservekleertjes, een drankendispenser vol water voor een oppervlakkig wasje, wc-papier,...  Maar de volgende keer moest ze wel een tijdje in ondergoed en T-shirt blijven zitten...

Jammergenoeg moesten we het oppoetsritueel een paar keer herhalen, tot we in de valies naar verse kleertjes moesten zoeken en ze niks meer in haar lijfje had.  Gelukkig had ze 's middags wel honger en zin om te eten!

De rest van de rit verliep wel vlot, gelukkig, al waren er veel wegenwerken.  Het was wel al rond half zeven eer we thuiskwamen, met een dampend pak frietjes.

Na het eten mocht Lotte nog wat spelen, terwijl wij uitlaadden en uitpakten.  Maar toch maar niet te laat naar bed, want morgen moeten we weer vroeg opstaan.

zondag 19 augustus 2018

Schruns

Lotte maakte ons om 7u30 wakker, maar we mochten nog blijven liggen tot 8 uur.  Na een moeizaam ontbijt trokken we om 10 uur naar Sankt-Gallenkirch waar de Grasjoch-lift in het weekend open is.  De race in Gargellen was nog niet begonnen, dus stonden we snel op de parking.

We namen de Grasjoch-lift en stapten over in de Hochalpila-lift.  Die bracht ons tot op iets meer dan 2400 meter.  Iets voor 11 uur liepen we al te genieten van de mooie bergen.  We konden op veel plaatsen nog wat hoger klimmen om nog meer van het uitzicht te genieten en hier en daar kon je naar een bankje klimmen vanwaar je prachtige uitzichten had.



We stapten richting het bergstation van de Grasjoch-lift.  Met een mooi zicht op enkele kleine meertjes spreidden we ons picknickdekentje uit.  We zagen een pad en in de verte zagen we voor het eerst deze vakantie ook enkele marmotjes zitten.  Wanneer de zon achter de wolken verdween, was het tamelijk koud, dus bleven we niet zo lang zitten.



We daalden verder af, soms over niet zo gemakkelijke paadjes.  Op het einde moesten we nog over een weide met koeien.  Eéntje werd nogal agressief en zorgde er voor dat Lotte begon te wenen ./ brullen, wat er voor zorgde dat de koe nog agressiever werd.  We stapten zo snel mogelijk voort en om 13u30 kwamen we na een tochtje van 4 kilometer aan bij het bergstation.  Hoog tijd voor een laatste ijsje!


Terug beneden gingen we nog t-shirts kopen in de sportwinkel.  We reden terug naar ons huisje in Gargellen en stonden nog wat in de file voor de autorace.  Terug in ons huisje begonnen we op te ruimen en alles in te laden.  We namen een douche en 's avonds gingen we eten bij de Italiaan.  Terug in het huisje staken we Lotte in bed, maakten pudding en haalden de foto's binnen.


zaterdag 18 augustus 2018

Golm

Rond 8u kwam Lotte ons wekken.  Omdat de weersvoorspellingen van gisteren regen beloofden vanaf 11u, stonden we maar snel op, in de hoop nog iets te kunnen doen in de droogte.  Tegen half 10 vertrokken we met de auto richting Vandans.  In het Gargelner Tal, op de L192, moesten we wel een tijdje staan wachten omwille van de  Int. Akku Mäser Steinbock Berg Renn Slalom Gargellen  (een rally die het hele weekend duurt).  Dat zou 's avonds bij onze terugkeer naar ons huisje trouwens nog 'ns het geval zijn.

We volgden in Tschagguns de pijltjes naar de Golmerbahn i.p.v. door te rijden naar Vandans, zodat we (onverwachts) uitkwamen bij het Lünerseewerk i.p.v. in het dalstation van de Golmerbahn.  Dat kwam er dan gewoon op neer dat we de onderste sectie van de gondellift niet moesten nemen.


We vergaapten ons (weer) aan de bergen en stapten rond het meer naar het Waldseilpark, waar Lotte het Zwergle Parcours aflegde, een gezekerd klauterparcours tussen de bomen, op kindermaat.  Het ging heel vlot, de zekeringen zelf één voor één overzetten naar de volgende draad en de hindernissen overwinnen.  Daarna begon ze om één of ander reden te huilen (geen idee waarom, want het ging echt wel goed) en had ze wat begeleiding en hulp nodig.  Mijn geduld werd wel een beetje op de proef gesteld, moet ik zeggen.  Sorry, Lotte!



Ze werkte de 14 oefeningen goed af en nadat we haar klimharnas en helm hadden ingeleverd, mocht ze nog even op de speeltuin, lekker schommelen.


We wilden boven op de berg eten, dus legden we de volgende twee segmenten van de gondellift af.  In de onmiddellijke omgeving van het Grüneck-bergstation vonden we geen geschikt plekje om te picknicken, dus zakten we een sectie tot aan Matschwitz.  Na onze picknick daar gingen we nog een sectie naar beneden om onze spullen in de auto te zetten en keerden we terug een sectie naar boven, naar Matschwitz.  De reden voor dit (schijnbaar) vreemde manoeuvre was dat er langs de middenste sectie een wandeling naar beneden kan gemaakt worden, waarbij je op zes verschillende plaatsen een glijbaan kan nemen (van 32 tot 62m lengte).  Vandaar dat we van onze rugzak af wilden...


Lotte wilde graag met mij naar beneden roetsjen, dus zo gezegd, zo gedaan.  Papa mocht eerst!  De eerste glijbaan, pfeifendes Murmeltier (fluitende marmot), ging meteen al supersnel (kriebels in de buik!).  Lotte kraaide van plezier!  En wij zouden denken dat ze het misschien wat eng zou vinden...  Op het derde tussenstation deden we een race tegen papa: hij de sluwe vos (schlaue Fuchs), wij de snelle haas (schneller Hase).  Nipt verloren!  Ja, papa, nipt!


De paadjes tussen de glijbanen waren best wel steil en al snel kwamen we bij de wilde muis (wilde Maus), de laatste glijbaan al.  Ik denk niet dat we ooit al zo snel 3km gewandeld hebben.


Met een ommetje langs het schansencentrum in Tschagguns, reden we naar Gaschurn, om iets te gaan drinken in Saladina (en Lotte moest naar het toilet), voor het gebruikelijke bezoek aan de Nova Drogerie en om boodschappen te doen.


Terug in het huisje hielpen we Lotte met haar reisdagboekje.  Intussen verdwenen de bergen achter de wolken en begon het te druppelen.  Na het eten, staken we onze vermoeide kleine meid in bed (hoewel ze in de fase van de ontkenning zat).

vrijdag 17 augustus 2018

Gandasee

Om 8u30 maakte Lotte ons wakker.  Na een lekker puddingontbijt trokken we met de auto naar de Schafsbergbahn in Gargellen om met de lift naar boven te gaan.  Het plan was opnieuw om er een rustige dag van te maken.  Rond 11 uur hadden de moderne liftjes ons boven afgezet.  


Boven was er een grote speeltuin en stond er een grote groep mensen aan te schuiven om met driewielertjes naar beneden te scheuren.  Wij vertrokken toch maar voor een kleine wandeling van een halfuurtje naar de Gandasee.  Eerst over een groot paadje waar veel mensen liepen, daarna gelukkig over een veel smaller paadje, steeds verder naar beneden.  We zagen het mooie meertje al van tamelijk hoog liggen.


We kwamen rond 12 uur aan bij het meertje.  We zochten een leuk plekje uit en begonnen aan onze picknick.  Lotte werd eventjes opgeschrikt door een loslopende hond.  Een uurtje later waren we alweer op weg.  Niet terug naar de lift, maar verder naar beneden.  Al snel zaten we op de grotere weg waar de driewielertjes naar beneden scheurden.  Gelukkig konden we iets later een kleiner paadje nemen.  Na een halfuurtje stappen zaten we al aan de Obwald-hut, waar Lotte eventjes kon spelen in een kleine speeltuin.



Het paadje werd nu heel smal en kronkelde steil naar beneden.  We liepen nu door een bos, zodat we iets minder konden genieten van de prachtige uitzichten.  We staken een groter paadje over en daalden nu nog sneller naar de Madrisa-hut.  Een hut van de DAV die onbemand is en waar trekkers kunnen overnachten.  We liepen nu langs de rivier, maar het paadje bleef toch wel uitdagend.



We staken een brugje over en moesten nog eventjes klimmen tot aan ons huisje.  Daar kwamen we rond 15 uur, na alweer een dikke 8km stappen, aan.  Ik stapte nog naar de lift om de auto op te pikken.  We aten wat hapjes en daarna maakte ik me klaar voor een loopje.  Lotte wou nog wat gaan wandelen met mama.  Het loopje was niet gemakkelijk... Ik liep tot helemaal aan de Obwald-hut en terug naar het huisje: 390 meter klimmen op 6 kilometer!  Echt wel zwaar... Lotte en mama stapten intussen nog eens anderhalve kilometer.  Toen ik terug was, ging mama lopen.  Na onze douches speelden Lotte en ik barricade, terwijl mama lekkere pasta maaktje.


Lotte werkte nog wat in haar dagboekje en was toen zo moe, dat ze moeilijk in bed raakte.  Wij lazen nog wat, schreven het reisverhaal en maakte de timelapses, terwijl het buiten begon te regenen.

donderdag 16 augustus 2018

Gantekopf

Rond half acht kwam Lotte onze kamer binnen om ons te vertellen dat de gondellift al werkte.  Ze gunde ons daarna nog even rust, maar niet lang meer.

Een groot deel van de voormiddag werd gespendeerd aan de reisdagboeken.  Tegen 11u vertrokken we met de auto naar Gaschurn (waar we gelukkig een net vrijgekomen parkeerplek konden innemen), met de bedoeling om daar de lift naar boven te nemen en daar dan te picknicken.  We hadden onze sportschoenen wel aan, maar het moest een rustdag worden (om de beentjes wat te sparen).

Lotte was in haar nopjes, omdat ze nu al die pistes zonder sneeuw zag (nu werden daar besje geplukt) en ons kon uitleggen welke liften ze allemaal had genomen en welke pistes ze al had gedaan.


We wandelden voor de boerderijdieren (zwijntjes, geiten, schapen, kippen, eenden en konijnen) en de speeltuin (die was voor na het eten) naar beneden, langs de 60 (de oude 1) om een rustig plekje te zoeken om ons picknickdekentje uit te spreiden, weg van de andere mensen en op een goeie plek voor een timelapse.


We genoten van de zon en lieten Lotte na het eten kiezen: terugkeren met de gondels (en dus ook langs de speeltuin passeren) of een eindje wandelen en dan een stoeltjeslift en de bus nemen.  "Ik wil wandelen," was het antwoord.


We moesten even stevig klimmen om aan het begin van het paadje over de Gantekopf te geraken en volgden dan het uitgesleten pad omhoog.  We dachten enkele keren dat we "vanaf nu alleen nog maar naar beneden" zouden gaan en ook het bos bleef langer uit dan we ons herinnerden, maar Lotte hield dapper stand: haar kleine beentjes (en haar sportschoenen) lieten haar omhoog en omlaag klauteren, ze dartelde van mama naar papa (en weer terug), bestuurde even weer haar virtuele bus, had af en toe wel een koekje of een snoepje nodig, trok samen met ons foto's en vroeg "Wat is dit?" en "Wat is dat?".



Na bijna 6km stappen, konden we eindelijk neerploffen op de stoeltjeslift en ik legde haar uit waar wij allemaal skiën.  In het dal moesten we nog even klimmen tot aan de hoofdstraat, waar we een halfuurtje op de bus naar Gaschurn moesten wachten.



We stapten  (met opzet) een halte te vroeg af en passeerden nog langs het Tourismusamt (voor glaasjes van de Montafon) en de kerk (om een kaarsje te branden voor Frau Wohleser).  We maakten nog een ommetje langs het kapelletje, Maria Schnee, en we hadden geluk, want de deur was open (da's nog maar de tweede keer op al die jaren tijd).  Langs de rivier stapten we naar hotel Saladina, waar we iets dronken.  Daniel en Herr Wohleser waren blij ons te zien, maar het was wel een emotioneel weerzien, nu Frau Wohleser er niet meer is...  We zullen haar missen.


We gingen boodschappen doen en toch nog 'ns bij de Italiaan eten, deze keer op het terras.  Terug in het huisje staken we Lotte vrij snel in bed, want het was alweer laat en een rustdag was het niet bepaald geweest.

Terwijl ik het reisverhaal schreef, maakte mijn lieve schat pudding voor morgenvroeg (en een potje voor vanavond).  We lazen nog wat en gingen op tijd slapen.  Morgen echt een rustdag?