zaterdag 2 november 2019

Gaschurn - Roosbeek

Lotte maakte ons rond 7u30 wakker.  We pakten alles verder in en ontbeten.  Toen we klaar waren om te vertrekken, reden we eerst nog eens naar de Spar om broodjes te kopen.  We tankten de auto nog eens vol in Sankt-Gallenkirch en vertrokken dan om 9u10 richting Roosbeek.

De terugweg verliep vlot.  In Oostenrijk moesten we wel twee keer wegenwerken passeren.  In Duitsland vielen de wegenwerken voor één keer nogal mee.  We stopten pas een eerste keer om 12u30 in Ludwigsburg om te picknicken. 

Om 15u30 maakten we eventjes een sanitaire stop en pas in België stopten we nog eens om te tanken.  Om 17u30 waren we al terug thuis.

vrijdag 1 november 2019

Gaschurn

Rond 8u stonden we op.  De wolken en de mist van gisteren waren gelukkig verdwenen!  Nauwelijks een uur later had ik me in mijn looptenue gehesen en vertrok ik lopend via de Tafamunt Trail de berg op.  Dat lopen zou ik niet lang volhouden, want het single-trail pad was erg steil: op ocharme 4km moesten meer dan 600 hoogtemeters overwonnen worden: zelfs powerhiken was niet evident!  Maar dat verfrissende bronnetje op het hoogste punt!  En die uitzichten!  En ja, ook dat plezier!  Normaalgezien dender ik bergjes naar beneden, maar zelfs dat was schier onmogelijk: alweer steile paadjes, een stevige afgrond, een gladde ondergrond,...  Beter niet te veel risico's nemen.



Terwijl ik nog onder de douche stond, was het Wims beurt om de berg op te klefferen.  Omdat het zo'n heerlijk weertje was, ging ik met Lotte naar Maria Schnee, waar we op het picknickdekentje een gezelschapsspelletje speelden (en koekjes aten) in afwachting van papa.


We bakten wat broodjes als middagmaal en daarna trokken we samen (met wandelschoenen) de berg op door het Pfanges-bos.  Samen dennenappels zoeken, mos bestuderen ("aan de noordkant, he, mama en papa"), het pad ontdekken.  Alweer enkele km op de teller.



We gingen nog eens langs het dalstation (we konden het echt niet laten) en keerden dan terug naar het huisje om al wat in te pakken en Monopoly te spelen.



Bij de Italiaan lieten we ons de Carnavale di Pesce smaken en we liepen ook nog eens langs Saladina om dag te zeggen aan Daniel.

donderdag 31 oktober 2019

Bielerhöhe

Lotte floot ons iets voor 8 uur wakker.  Mama bleef nog eventjes rusten terwijl wij begonnen te knutselen.  Toen mama net wakker was, trokken de wolken snel weg en konden we genieten van het zonnetje.  



Na het ontbijt trokken we naar Bielerhöhe.  Na een dikke 30 haarspeldbochten en vele foto-pauzes kwamen we boven aan.  Het was nog altijd lekker zonnig en niet te koud.  We begonnen aan de wandeling rond het stuwmeer.  In het begin was het nogal moeilijk om Lotte vooruit te krijgen, maar na onze eerste koekjespauze (na iets meer dan twee kilometer) ging het gelukkig beter.



We kwamen een auto tegen met achterop een hertje.  Volgens Lotte waren het brave meneren die voor het diertje zouden zorgen omdat het ziek was.  Wij dachten dat ze het diertje wel zouden verzorgen met lekkere kruiden...


Op het verste punt zagen we de Piz Buin liggen en nadat we een brugje waren overgestapt, zochten we al snel een plekje om te eten en om een timelapse te maken.  Na ons middageten ging het paadje wat meer op en neer.  Het weer werd ook slechter.  Toen we terug bij de auto waren (na 8 km) begon het een beetje te druppelen.



Terug aan het hotel was het heel mistig geworden, waardoor het niet meer veilig was om nog te gaan lopen.  We kropen dus in de zetel en keken naar 'The Bee Movie'.  Daarna was het tijd om te winkelen (want morgen zijn de winkels toe) en te eten bij de Italiaan.  Toen we terug waren, stopten we Lotte direct in bed, was ze was heel erg moe. Wij namen nog een douche en lazen nog wat in bed.

woensdag 30 oktober 2019

Gaschurn

Lotte was al even aan het stommelen, maar om 8u kon ze écht niet meer wachten.  Terwijl papa een halfuurtje ging lopen, zorgden Lotte en ik voor een uitgebreid ontbijt met yoghurt, appel, een eitje en bubbels.

Het blééf maar regenen en de hele dag binnenzitten is écht niks voor ons.  Dat in combinatie met kleine oortjes die niet al te goed werken...


In de namiddag reden we toch maar naar Gortipohl om de twee overige caches te zoeken.  Voor de eerste moesten we zoeken in de buurt van een gesloten Schnitzelhaus, maar omdat we ons indringers voelden, staakten we onze poging om de doos boven te halen maar snel vooraleer er iemand ons van het erf zou verjagen.  Maar het paadje ernaartoe, door het bos, was wel tof.


Even verderop, bij de Kneippanlage, hadden we meer succes.  Het was weliswaar veel te koud om door het water te waden, maar Lotte liet zich het bronwater smaken en werd nu pas echt doornat.  Maar plezant was het wel.  Toch maar even droge kleren aangetrokken toen we naar de winkel en de Nova Drogerie (om knuffelsokken) gingen.


Na twee papieren vliegertjes heen en weer gooien, eten bij de Italiaan en een kort filmpje, staken we Lotte in bed.  Morgen is ze hopelijk beter uitgerust!

dinsdag 29 oktober 2019

Gaschurn

Lotte floot ons rond 8 uur wakker.  Na het ontbijt ging mama een halfuurtje lopen.  Wij speelden intussen gezelschapspelletjes (doolhofje).  Toen mama terug was, kropen de meisjes lekker lang in bad.  Daarna speelden we nog wat verder doolhofje en Lotte won keer op keer. 

We stapten naar de Spar om wat brood te kopen en na wat kriebelspelletjes aten we lekkere boterhammetjes.  We reden naar Gortipohl om te geocachen.  In de regen en in de kou vonden we toch 7 van de 9 SpaGo-caches tijdens een wandelingetje van 4 km.  Het was echt wel kou, dus probeerden we Lotte haar handjes warm te blazen.

Op de terugweg stopten we in de Spar voor chocolade en melk.  Thuis warmden we ons op aan een lekker chocomelk.  Daarna nestelden we ons in de zetel en keken we naar de Reddertjes in Kangoeroeland.  Daarna maakten mama en Lotte armbandjes.  

We gingen eten bij de Italiaan, waar Lotte wat in haar Mol en Beer-boekjes werkte.  Terug in het huisje speelden we nog met het 'happertje' dat Lotte in het restaurant had gemaakt.  Om 19u30 kroop ze in bed.

Wij dronken nog een glaasje bubbels en probeerden alle problemen van de hele wereld op te lossen.

maandag 28 oktober 2019

Gaschurn

Even voor 8u stonden we op.  Helaas geen zon vandaag maar enkel een dik pak wolken dat de bergen aan het zicht onttrok.  En regen...

Na het ontbijt gingen we naar de winkel, al vergaten we wel één en ander mee te nemen.  De auto van Herr Wohleser stond voor Saladina geparkeerd, dus gingen we toch maar eens aan de deur voelen (ook al was het hotel gesloten).  Daniel zat aan de receptie en was blij ons te zien en ook Herr Wohleser sprong vrolijk recht van de ontbijttafel.


Omdat Lotte gisteren had geklaagd dat ze haar tenen moest oprollen, reden we naar Sankt Gallenkirch om nieuwe wandelschoenen.  In de winkel was ze niet bijster enthousiast, maar toen we buitenstapten, zei ze dat ze de mevrouw van de winkel eng vond.  Ze had wel een punt...

Wim ging daarna de Ganeu Maisäß Trail lopen (zoals ik gisteren, maar dan zonder te verdwalen), terwijl Lotte en ik in het huisje vliegende eenhoorns knutselden.  Toen we daarmee klaar waren, wandelden we papa tegemoet en liepen we nog een stukje met hem mee naar beneden.


Mijn schatjes namen een bad en in tussentijd maakte ik tortillas klaar.  We bleven nog een tijdje binnen, maar konden tenslotte toch niet aan de lokroep van de buitenlucht weerstaan.  Na een ommetje langs het Tourismusamt (voor een Wimmelbuch), wandelden we naar de Bonawinkel om eens naar de werken te gaan kijken.  Ze zijn een pompencentrale aan het bouwen voor de sneeuwkanonnen, die vanaf winterseizoen 20/21  zullen worden gebruikt om de dalafdaling te besneeuwen.  We gingen ook al eens op verkenning langs een smal bospaadje de berg op.  Misschien een idee voor binnen een paar dagen...

We passeerden ook nog eens langs het dalstation en waren nog net op tijd om enkele gondeltjes te zien aankomen.  Voor toeristen werken de gondels nu niet meer, maar er moet boven al hard gewerkt worden om het winterseizoen voor te bereiden.

Terug in het huisje werkten we samen aan het diamanten schilderijtje van Lotte.  Gelukkig vonden we daarvoor instructies op internet!  Na het avondeten bleef Lotte niet zo lang meer op (ze was echt heel moe vandaag).  Wij lazen nog wat en kropen ook vroeg onder de wol.

zondag 27 oktober 2019

Tafamunt

Lotte had drie keer een bloedneus deze nacht, dus werden wij ook drie keer wakker... Uiteindelijk maakte ze ons iets voor 8 uur wintertijd wakker omdat ze honger had.  We smulden van de lekkere pudding die mama gisteren nog had gemaakt. 



We trokken naar de bakker om wat broodjes te kopen en reden toen naar Partenen.  Daar begonnen we aan een wandeling naar Tafamunt.  We staken de straat over en begonnen direct serieus te klimmen.  Gelukkig zaten we al snel op een smal paadje.  Na een koekje konden we pas echt aan de klim beginnen.  In het bos zag mama twee gemzen overlopen (ik zag nog net een poep).  Lotte stapte flink door en na twee uurtjes wandelen zaten we al boven aan de lift.


Lotte liep direct naar de speeltuin en werd al direct vriendjes met een nogal roekeloze jongen.  We aten op een bankje en genoten nog wat van het zonnetje.  Aangezien de lift net een pauze nam en we eigenlijk beneden al een ticketje hadden moeten kopen, keerden we te voet terug naar beneden.  Best wel een uitdagende afdaling!  Na 1u30 stonden we terug beneden.  Lotte haar tenen deden wel nogal pijn tijdens de afdaling, omdat haar wandelschoenen blijkbaar iets te klein aan het worden zijn.


Terug in het huisje ging mama al snel lopen, opnieuw de berg op.  Wij gingen wandelen.  Terug in het huisje knutselde Lotte wat en net toen we weer wilden gaan wandelen telefoneerde mama ons dat ze de weg was kwijtgeraakt.  Wij probeerden een kaart te zoeken en mama weer op de juiste weg te zetten.  Daarna begonnen we mama tegemoet te stappen.  We zaten al tamelijk hoog toen we besloten om terug te keren.  Iets later zagen we mama dan toch opduiken.


Nadat mama een douche had genomen, gingen we eten bij de Italiaan.  Daar zagen we Floor en haar ouders (die hadden we tijdens onze vakantie rond Hemelvaart al ontmoet).  Terug in het huisje kroop Lotte snel in bed.  We lazen nog wat (of leerden Spaans).

zaterdag 26 oktober 2019

Roosbeek - Gaschurn

Ik had nog maar net naar het uur gekeken, toen de wekker om 3u afging.  We stonden maar snel op (kwestie van niet terug in slaap te vallen...).  Ook Lotte kwam verrassend snel uit bed, zodat we nog geen 40 minuten later al wegreden.  In zo goed als alle huizen was het nog donker.


Onze rit verliep gelukkig veel vlotter dan vorige keer: het was nog eens geen middag toen we onze auto achter het gebouw naast Saladina parkeerden en kennis maakten met Gunter en Irene.  We pakten onze spullen uit en wandelden naar Maria Schnee om daar te picknicken.  We hadden wel over het hoofd gezien dat het hier vandaag de nationale feestdag was, dus de mogelijkheden om inkopen te doen, waren eerder beperkt.


We zagen dat bij het huisje de Ganeu Maisäß Trail passeert en we gingen al eens - al wandelend - op verkenning.  Het ging al meteen goed bergop, dus dat belooft...


In het terugkeren werden we opgeschrikt door een vrouw die met haar auto wild achteruit reed.  Even verderop hoorden / zagen we haar tegen een paneel botsen (ook achteruit).  Zij en haar dochter(?) stapten uit, inspecteerden de auto en reden weg.  Klik!  Fotootje voor de politie, met duidelijk leesbare nummerplaat.


We speelden nog Monopoly en werden op een hoopje gespeeld door Lotte.  Alweer!

We gingen eten bij de Italiaan en kropen daarna snel in bed.  Gelukkig krijgen we vannacht een uurtje extra!

vrijdag 2 augustus 2019

Yacutinga - Foz do Iguaçu - São Paulo - Londen - Roosbeek

De laatste keer ging onze wekker om 8u af in Yacutinga.  Het was maar fris, bewolkt en regenachtig: tijd om te vertrekken dus!  Onze valiezen moesten we gewoon aan de ingang van het huisje zetten en ze kwamen ze oppikken met de jeep.


We mochten na het ontbijt en uitchecken nog een orchidee planten (i.e. vastbinden aan een boom) met Pluma Azul.  We namen afscheid van hem en van Cuchara en kropen allemaal in de camion, die ons tot in Comandante Andresito bracht.  Daar moesten we overstappen in twee busjes (met de valiezen erbij).  We hadden geluk dat in ons busje enkel rustige mensen zaten.

Na een rit van ongeveer 3u stonden we terug aan het tankstation, waar we vier dagen geleden waren opgepikt en nu een taxi op ons stond te wachten.  We namen afscheid van de rest en kropen in de taxi, die ons de grens over bracht naar de luchthaven van Foz do Iguaçu.  Daar waren we eigenlijk véél te vroeg, maar wat moesten we anders nog doen, zo met al die valiezen...  We waren blij dat we ze konden afgeven, al moesten we nog wat spullen transfereren om het maximaal toegelaten gewicht niet (te fel) te overschrijden.

De wegwijzers naar de food court bleken meer veelbelovend te zijn dan het schamele aanbod dat we vonden, helaas.  Veel winkeltjes waren er ook al niet, maar we vonden toch nog pins van de vlaggen van Argentinië, Paraguay en Brazilië.

De vlucht naar São Paulo was kort maar hobbelig (en met erg weinig beenruimte).  Gelukkig vonden we in deze luchthaven wél een restaurantje waar ze caipirinha hadden!  Nog eentje (en half) om het af te leren!

Daarna moesten we voor een dikke 11u het vliegtuig op, naar Londen.  De meeste tijd brachten we slapend door.  De hostessen bleven ons maar aanspreken in het Portugees, maar ondanks de lange tijd op het vliegtuig verbeterde ons Portugees er niet op.

In Londen hadden we erg veel tijd om het volgende vliegtuig te nemen, maar er was niet veel volk bij de paspoortcontrole en security (en we mochten ook overal via de fast lane, omwille van Lotte).  We vonden een sushirestaurantje in een rustige uithoek van terminal 5.

Toen we eindelijk - na zoveel omzwervingen - in Brussel toekwamen, hadden we gelukkig snel onze valiezen te pakken.  We waren heel blij om in de mensenmassa twee bekende gezichten te zien.  Rik en Erika waren zo lief geweest om ons te komen halen en naar huis te voeren.  Héérlijk om ons gewoon te kunnen laten vervoeren, zonder zelf nog veel te moeten nadenken.  In de auto vertelde Lotte nog honderduit, maar thuis liet ze zich toch zeer gewillig in bedje leggen.

donderdag 1 augustus 2019

Yacutinga

We hadden de wekker vandaag om 8u15 gezet, maar Lotte werd al wakker om 7u30.  Na het ontbijt werden we om 9u30 verwacht, en iedereen was voor één keer bijna op tijd.  We trokken naar het gebouwtje waar we eergisteren hadden geknutseld om rek- en strekoefeningen te doen.  Voor sommigen deed het deugd, voor anderen was het nogal pijnlijk.


Na een uurtje trokken we naar de keuken van Cuchara om pannenkoeken te maken:  eerst het deeg mengen en daarna bakken.  We mochten ze wel nog niet opsmullen, want vanavond eten we pannenkoekentaart als dessert.  Pannenkoeken omhoog gooien in de pan lukte bij de meeste Argentijnen niet zo goed.


Om 12 uur was het tijd om te eten.  Het duurde wat langer dan de voorbije dagen en we moesten om 14u15 alweer terug zijn, dus zo lang duurde onze middagpauze vandaag niet.

De andere ouders waren er vandaag niet bij omdat die gingen kano varen en de kinderen waren eigenlijk braver dan wanneer de ouders er wel bij waren.  We hadden een lange knutselsessie.  Mama en Lotte maakten een grote vlinder, Pluma Azul een grote tent.  Daarna werden alle kindjes in een dier geschminkt (Lotte in een vlinder).

We kregen een drankje en aten de pannenkoekentaart.  Daarna oefenden de kindjes een toneeltje, waar de aap werd gevangen door jagers.  Daarna konden we de officiële versie van  het toneeltje zien.  Iets voor 19 uur waren we terug in ons huisje.  We namen een douche en ruimden al wat op.  De elektriciteit viel nog eventjes uit.  

Om 20 uur gingen we eten, deze keer kregen we een ijsje als dessert.  Lotte ging Pluma Azul nog knuffelen voordat we in bed kropen.

woensdag 31 juli 2019

Yacutinga

Om 8u werden we gewekt door de wekker en sprongen we uit bed.  We gingen ontbijten in de grote zaal en zorgden dat we om 9u klaarstonden voor de wandeling met Fernando.  Zoals altijd moesten we een halfuur wachten op de rest.  De gids, een Guaraní, toonde ons hoe zij vallen opzetten om grote en kleine vogels en zoogdieren te vangen.  Daarna werden we in de keuken verwacht bij Cuchara (Madera) om samen pralientjes te rollen en hamburgers van linzen te maken.  Deze kookworkshop had niet veel succes maar wij vonden het alleszins heel leuk en interessant.


Tegen 13u waren we klaar met eten en gingen we onder ons drietjes nog een beetje wandelen door het regenwoud.  We rustten ook nog een beetje uit in ons huisje, want het was erg warm en vochtig.  Tegen 15u moesten we terug in de keuken zijn om samen ijs te maken, maar we waren er al klaar mee toen iedereen er eindelijk was.


We vertrokken te voet met Fernando naar het dorpje van de Guaraní-Indianen.  Er werd gevoetbald, gespeeld, er werden acrobatentoeren uitgehaald,...  De vrouwen stalden hun artesanías uit en we kochten een kettinkje voor Lotte en een windklokje.  Ik voelde me enigszins ongemakkelijk omdat we de mensen gingen beloeren in hun eigen omgeving, maar wij waren voor hen evenzeer een toeristische attractie.  Lotte werd zelfs door kindjes over haar witte haren gestreeld.



In de lodge werden we onthaald met versgemaakte limonade en de zelfgerolde pralientjes.  Even later, toen het al donker begon te worden, kwamen de Guaraní naar de lodge om muziek te maken en te zingen.  Iedereen kreeg daarna een ketting omgehangen.  Het ritme werd aangehouden door drie kinderen die met een dikke stok op de grond klopten.  De vrouwen hadden wel enorm scherpe stemmen.



Om 20u werden we terug in de grote zaal verwacht voor het avondmaal en mochten we van de linzenburgers smullen.  Met onze hoofdlampjes keerden we terug naar ons huisje, waar we vrijwel meteen in bed kropen.

dinsdag 30 juli 2019

Yacutinga

Lotte maakte ons om 7u30 wakker.  Toen de wekker om 8 uur afliep, maakten we ons snel klaar.  Het had wat geregend vannacht, maar intussen scheen het zonnetje al.  We genoten van een lekker ontbijt en om 9u15 zaten we klaar voor de briefing.  Nadat iedereen was aangekomen en de computerproblemen waren opgelost, kregen we vanaf 9u30 uitleg over Yacutinga en de activiteiten voor de komende dagen.  

Daarna trokken we naar een gebouwtje om spelletjes te spelen om elkaar beter te leren kennen: met een bal naar elkaar gooien (en je naam roepen), spieren losgooien, diertjes nadoen, ...


We maakten een wandelingetje van ongeveer 2km door de jungle.  De gids (Pluma Azul, de blauwe veer) toonde ons (en de andere gezinnen) verschillende planten en vruchten.  Lotte was al snel leuke dingen aan het verzamelen.  We zagen het holletje van een zoogdier, roken verschillende geuren, proefden af en toe van de vruchten en werden geprikt door een heleboel vliegen.

Om 12 uur gingen we eten, het was opnieuw een uitgebreide maaltijd.  Om 13 uur waren we terug in het huisje.  Omdat de schattenjacht pas om 15 uur begon, hadden we nog heel wat tijd om in ons kamertje te spelen.  Om 15 uur wachtten we nog een halfuurtje op de helft van de andere gezinnen.  We stapten over een hangbrug naar een hutje waar een grote doos stond.  Die zat vol met knutselspullen.  We stapten eventjes verder naar een volgend huisje en konden knutselen met de spullen uit de doos en de spullen die we in de natuur hadden gevonden.  Lotte werd geschminkt in een vlinder.


Daarna trokken we naar het hoofdgebouw om koekjes te eten en moesten de kindjes geblinddoekt raden wat voor fruit of groenten ze vast hadden.  Wij kenden het meeste fruit niet (laat staan het Spaanse woord), dus dat was geen makkelijke oefening voor ons.  We maakten nog sapjes met het fruit en de groentjes: 1 wit, 1 oranje, en 1 roos.  

Rond 18 uur waren we terug in ons kamertje om te spelen en te douchen.  Om 20 uur gingen we eten.  Lotte smeerde zich nog helemaal in met body-melk voor ze ging slapen.

maandag 29 juli 2019

Puerto Iguazú - Yacutinga

We waren al rond half acht wakker en het zonlicht viel binnen in onze kamer.  Ook deze laatste ochtend hier at Lotte alle pannenkoeken op.

Tegen 10u sleepten we onze spullen naar de receptie, waar we ze - tegen betaling - nog enkele uren mochten laten staan.  Daarna trokken we - zonder echt plan - het stadje in om even voor de middag te eindigen bij het Mexicaanse restaurant van de gekke meneer van de eerste avond... alleen was de gekke meneer er nu niet en de cachaça was ook al op.  Gelukkig was het eten nog steeds lekker.

We keerden terug naar het hotel om onze valiezen op te halen en nog eens naar het toilet te gaan.  Rond half één begonnen we aan de wandeling van 1km tot aan het punt van afspraak, waar we zouden worden opgepikt om naar de Yacutinga Lodge te gaan.  Niet ver, maar wel veel sleep- en sleurwerk van ons alledrie!  We waren blij toen we er waren en nog blijer toen we onze valiezen konden afgeven.  Rond 14u mochten we in een busje kruipen, dat ons tot in San Andresito bracht.  Daar moesten we overstappen op een camion voor de laatste 12km tot aan de lodge.  Ondertussen hadden we gezelschap gekregen van andere mensen, waaronder een gezin met drie kindjes.  Na langdurig gestaar sloten ze aan het einde van de rit vriendschap.

In de lodge werden we ontvangen met verse limonade en chipa.  Onze valiezen stonden al in ons huisje toen we naar daar stapten door de jungle.  Een kleurrijke, warmgestookte kamer!

Tegen 18u zouden we een briefing krijgen maar omdat nog heel wat volk ontbrak, werd die uitgesteld tot morgen.  We hingen nog wat rond in het hoofdgebouw (boekjes lezen) tot 20u, toen het avondeten werd opgediend, een copieus maal.  We waren alledrie uitgeput en kropen meteen in bed.

zondag 28 juli 2019

Foz do Iguaçu

We werden wakker om 8 uur.  Na een ochtendknuffel gingen we al snel ontbijten en om 9 uur vertrokken we naar het busstation om de bus van 9u30 te kunnen nemen naar de Braziliaanse kant van de Iguazú-watervallen.  We stopten al snel om een Argentijnse stempel te krijgen.  Na nog vijf minuutjes rijden moesten we opnieuw uitstappen om een Braziliaanse stempel in ons paspoort te laten zetten.  Een klein uurtje na het vertrek stonden we aan de ingang van het nationale park.


Er was heel wat volk bij de ingang, maar het ging snel vooruit.  Eens we binnen waren, moesten we nog eens aanschuiven om een bus te nemen.  De bussen reden constant, dus zaten we al snel op de vlinderbus.  Twintig minuutjes later zaten we bij het begin van de wandeling.  Al snel kregen we een prachtig zicht op de watervallen (ze waren wel tamelijk ver).  Hier en daar konden we een tijdje blijven staan om te genieten van het uitzicht.  De coati's liepen voor onze voeten.



Helaas werd het al snel een heel pak drukker.  We kwamen dichter bij de watervallen waar we konden genieten van het spektakel.  Het spectaculairste uitzichtspunt was bij de Garganta del Diablo.  Daar stond een enorme mensenmassa aan te schuiven.  Veel van de mensen hadden een plastiekje over zich om zich te beschermen tegen het opspattende water.  Wij zagen er zo belachelijk niet uit en eigenlijk werden we niet eens zo nat.  De processie werd drukker en drukker en op de paadjes net voor het uitkijkpunt was het eigenlijk veel te druk.  Door wat te duwen en te trekken kon je uiteindelijk wel tot aan het spectaculaire uitkijkpunt raken.  Wij raakten er uiteindelijk ook.  Iedereen was maar selfies aan het nemen, zonder echt te kijken.  Wij kunnen gelukkig wel zeggen dat het daar echt heel mooi is.



Na het beklimmen van een heleboel trappen kwamen we na 3 km aan het einde van de wandeling.  We namen de bus terug tot aan de ingang van het park.  We aten terwijl we op de bus naar Argentinië wachtten.  De zon begon eindelijk ook weer te schijnen.  We namen de bus van 14 uur om 14u10 en waren iets na 15 uur terug in ons hotelletje.  Daar downloadden we de foto's en ruimden we al wat op.  We dronken de rest van onze fles wijn uit San Ignacio leeg en om 17u30 trokken we naar een Mexicaans restaurant in het centrum.  We aten lekkere buritto's / tortilla's en dronken een caipiriña.  Na het lekkere eten kregen we nog een tequila van het huis.  Terug in het hotel stopten we Lotte al vroeg in bed.

zaterdag 27 juli 2019

Circuito Inferior & Garganta del Diablo

Rond 8u werden we - na een slapeloze nacht - gewekt door een vrolijk meisje dat gelukkig wel goed geslapen had.  Na wat geknuffel gingen we uitgebreid ontbijten en stapten we naar de terminal om een bus te nemen naar de (Argentijnse kant van de) watervallen.


Het was te merken dat het weekend was, want eerst moesten we lang aanschuiven voor de toegangstickets en daarna konden we niet op de trein, omdat die al overvol zat.  Dan maar te voet via de Sendero Verde, net als zoveel andere mensen.  Ook op het Circuito Inferior was er enorm veel volk.  Metalen loopbruggetjes en trapjes baanden een weg door het regenwoud en gaven ons de kans de watervallen te bekijken vanuit een lager perspectief.  Alweer een prachtig schouwspel, maar wel wat jammer van al dat volk, want dat doet toch wat afbreuk aan de natuurbelevenis.  Mensen verdringen elkaar om de beste foto's (vaak selfies waarop de watervallen zelfs niet / nauwelijks te zien zijn) te maken maar vergeten er zelf echt naar te kijken en van te genieten.  Maar ze hebben dan toch een "schone" foto van zichzelf op een locatie die er verder niet toe doet.  En zwijg me van die selfiesticks!


Dicht bij de watervallen werden we goed nat, maar dat droogde gelukkig snel op.  Terug bij het station moesten we erg lang wachten om de trein tot bij het eindstation te kunnen nemen.  We doodden de tijd met ons middagmaal, dat we nauwlettend in de gaten moesten houden om het niet door de neusberen te laten afsnoepen.  Ze worden door het personeel weggejaagd, maar de mensen blijven - ondanks de uitdrukkelijke vraag het niet te doen - eten geven aan die dieren.  Geen wonder dat ze blijven terugkomen.  Misschien zijn het eerder (sommige) mensen die moeten verjaagd worden.


Vanaf het eindstation brachten de metalen bruggetjes over de brede rivier ons tot bij het klapstuk van het park: de Gargante del Diablo, een soort hoefijzer waarover al dat water uit die rivier met veel geweld de diepte in stort.  Geweldig indrukwekkend!  Maar ook hier stonden we mensen rijen dik op het uitkijkpunt.


Gelukkig konden we snel terug de trein op naar de vorige halte, waar we via de Sendero Verde terug - in een lange stoet - naar de uitgang wandelden.  Daar vond ik voor het eerst vandaag vrouwentoiletten waar geen meterslange rij stond (Lotte kon gelukkig al iedere keer met papa mee).


We haalden nog even wat geld uit de muur en konden dan meteen de bus op.  We gingen naar de winkel om brood en water en kochten ons in een minuscule kiosk een (welverdiend) ijsje.

Na een heerlijke douche gingen we lekker en gezellig eten.  Daarna was het alweer tijd voor een bed.

vrijdag 26 juli 2019

Sendero Macuco, Sendero Superior

Lotte werd al om 7u30 wakker... Te vroeg, maar gelukkig kroop ze nog tot iets voor 8 uur terug in bed voordat ze met ons begon te knuffelen.  We gingen ontbijten in het hotel.  We hadden voor twee personen gevraagd en gelukkig maar, want ze bleven maar met eten komen: pannenkoeken, cake, fruit, tortilla, ...


Na het ontbijt maakten we ons klaar om naar het busstation te vertrekken.  Daar moesten we even zoeken naar de bus naar de watervallen, maar al snel konden we een ticket kopen.  De bus vertrok bijna direct daarna en na een halfuurtje kwamen we aan bij de watervallen.


Daar moesten we eventjes aanschuiven om onze tickets te kunnen kopen. Toen we binnen waren, registreerden we direct onze tickets voor morgen, want dan komen we terug.  We gingen informatie en foldertjes halen en zochten toen de weg naar het begin van de Sendero Macuco.  We moesten iedereen voorbijsteken bij het treinstation om aan ons pad te beginnen.


Al snel moesten we de spoorweg en de gewone weg oversteken.  Daar begon pas het echte pad door de jungle.  In het begin liepen we traag om zo beter dieren te kunnen zien, maar zoveel succes hadden we niet..  We zagen wel wat vogels, waaronder een heel kleurrijke specht.  Ik zag ook een agouti overlopen.


Na 3 km wandelen op een rustig paadje in de jungle, kwamen we bij een heel klein beekje.  Gelukkig was dat beekje toch groot genoeg om een mooie, hoge waterval te maken.  Na wat trappen en smalle paadjes, stonden we aan de voet waar we konden genieten van een mooie waterval.  Ik probeerde een foto met een lange belichtingstijd te maken, terwijl mama en Lotte al begonnen aan de terugweg.  Pas na een hele tijd goed doorstappen kon ik mijn meisjes opnieuw inhalen.


Iets voor 14 uur waren we terug bij het treinstation.  We hadden net geen 10 km gestapt.  We begonnen te eten en sprongen op de eerste trein, waar we verder aten.  Bij het 'Cataratas'-station stapten we uit en zagen we een heleboel coati's (neusberen), die probeerden eten te stelen van alle toeristen.  Vele toeristen gaven de coati's gewoon wat eten, ook al stond er overal aangegeven dat het ten strengste verboden is om de coati's en de apen te voederen.  Ook op het wegje naar de Sendero Superior zaten coati's.


We liepen al snel over een dubbele waterval (de twee zussen), maar pas iets verder kregen we voor het eerst een zicht op de Iguazú-watervallen.  Wat een ongelooflijk spektakel!  Bijna overal donderden watervallen naar beneden in het midden van de jungle.  We maakten massa's foto's en filmpjes, verloren de polarisatie-filter, waarna Sara over het hekje sprong om de filter terug te halen.  We liepen over meer en meer watervallen, waardoor het uitzicht wel wat minder spectaculair werd.


Na 3 km wandelen stonden we terug bij het station.  Daar wachtten we eventjes op de trein.  Toen we het park uitstapten, waren we net op tijd voor de bus.  Rond 17 uur waren we terug in ons hotel.  Een uurtje later stapten we naar restaurant Parilla Pizza Color.  We genoten van een lekkere caipiriña, Lotte at twee empanada's en wij aten een overheerlijke visbbq.  Rond 19u15 waren we terug.  We staken Lotte vlug in bed - ze was zo moe dat ze overactief begon te worden.  Wij namen nog een douche, Sara plette haar wijsvinger tussen de deur en lazen nog wat.  We schreven nog een eclipsverslag voor de VVS en gingen toen ook slapen.