Translate

vrijdag 2 augustus 2019

Yacutinga - Foz do Iguaçu - São Paulo - Londen - Roosbeek

De laatste keer ging onze wekker om 8u af in Yacutinga.  Het was maar fris, bewolkt en regenachtig: tijd om te vertrekken dus!  Onze valiezen moesten we gewoon aan de ingang van het huisje zetten en ze kwamen ze oppikken met de jeep.


We mochten na het ontbijt en uitchecken nog een orchidee planten (i.e. vastbinden aan een boom) met Pluma Azul.  We namen afscheid van hem en van Cuchara en kropen allemaal in de camion, die ons tot in Comandante Andresito bracht.  Daar moesten we overstappen in twee busjes (met de valiezen erbij).  We hadden geluk dat in ons busje enkel rustige mensen zaten.

Na een rit van ongeveer 3u stonden we terug aan het tankstation, waar we vier dagen geleden waren opgepikt en nu een taxi op ons stond te wachten.  We namen afscheid van de rest en kropen in de taxi, die ons de grens over bracht naar de luchthaven van Foz do Iguaçu.  Daar waren we eigenlijk véél te vroeg, maar wat moesten we anders nog doen, zo met al die valiezen...  We waren blij dat we ze konden afgeven, al moesten we nog wat spullen transfereren om het maximaal toegelaten gewicht niet (te fel) te overschrijden.

De wegwijzers naar de food court bleken meer veelbelovend te zijn dan het schamele aanbod dat we vonden, helaas.  Veel winkeltjes waren er ook al niet, maar we vonden toch nog pins van de vlaggen van Argentinië, Paraguay en Brazilië.

De vlucht naar São Paulo was kort maar hobbelig (en met erg weinig beenruimte).  Gelukkig vonden we in deze luchthaven wél een restaurantje waar ze caipirinha hadden!  Nog eentje (en half) om het af te leren!

Daarna moesten we voor een dikke 11u het vliegtuig op, naar Londen.  De meeste tijd brachten we slapend door.  De hostessen bleven ons maar aanspreken in het Portugees, maar ondanks de lange tijd op het vliegtuig verbeterde ons Portugees er niet op.

In Londen hadden we erg veel tijd om het volgende vliegtuig te nemen, maar er was niet veel volk bij de paspoortcontrole en security (en we mochten ook overal via de fast lane, omwille van Lotte).  We vonden een sushirestaurantje in een rustige uithoek van terminal 5.

Toen we eindelijk - na zoveel omzwervingen - in Brussel toekwamen, hadden we gelukkig snel onze valiezen te pakken.  We waren heel blij om in de mensenmassa twee bekende gezichten te zien.  Rik en Erika waren zo lief geweest om ons te komen halen en naar huis te voeren.  Héérlijk om ons gewoon te kunnen laten vervoeren, zonder zelf nog veel te moeten nadenken.  In de auto vertelde Lotte nog honderduit, maar thuis liet ze zich toch zeer gewillig in bedje leggen.

donderdag 1 augustus 2019

Yacutinga

We hadden de wekker vandaag om 8u15 gezet, maar Lotte werd al wakker om 7u30.  Na het ontbijt werden we om 9u30 verwacht, en iedereen was voor één keer bijna op tijd.  We trokken naar het gebouwtje waar we eergisteren hadden geknutseld om rek- en strekoefeningen te doen.  Voor sommigen deed het deugd, voor anderen was het nogal pijnlijk.


Na een uurtje trokken we naar de keuken van Cuchara om pannenkoeken te maken:  eerst het deeg mengen en daarna bakken.  We mochten ze wel nog niet opsmullen, want vanavond eten we pannenkoekentaart als dessert.  Pannenkoeken omhoog gooien in de pan lukte bij de meeste Argentijnen niet zo goed.


Om 12 uur was het tijd om te eten.  Het duurde wat langer dan de voorbije dagen en we moesten om 14u15 alweer terug zijn, dus zo lang duurde onze middagpauze vandaag niet.

De andere ouders waren er vandaag niet bij omdat die gingen kano varen en de kinderen waren eigenlijk braver dan wanneer de ouders er wel bij waren.  We hadden een lange knutselsessie.  Mama en Lotte maakten een grote vlinder, Pluma Azul een grote tent.  Daarna werden alle kindjes in een dier geschminkt (Lotte in een vlinder).

We kregen een drankje en aten de pannenkoekentaart.  Daarna oefenden de kindjes een toneeltje, waar de aap werd gevangen door jagers.  Daarna konden we de officiële versie van  het toneeltje zien.  Iets voor 19 uur waren we terug in ons huisje.  We namen een douche en ruimden al wat op.  De elektriciteit viel nog eventjes uit.  

Om 20 uur gingen we eten, deze keer kregen we een ijsje als dessert.  Lotte ging Pluma Azul nog knuffelen voordat we in bed kropen.

woensdag 31 juli 2019

Yacutinga

Om 8u werden we gewekt door de wekker en sprongen we uit bed.  We gingen ontbijten in de grote zaal en zorgden dat we om 9u klaarstonden voor de wandeling met Fernando.  Zoals altijd moesten we een halfuur wachten op de rest.  De gids, een Guaraní, toonde ons hoe zij vallen opzetten om grote en kleine vogels en zoogdieren te vangen.  Daarna werden we in de keuken verwacht bij Cuchara (Madera) om samen pralientjes te rollen en hamburgers van linzen te maken.  Deze kookworkshop had niet veel succes maar wij vonden het alleszins heel leuk en interessant.


Tegen 13u waren we klaar met eten en gingen we onder ons drietjes nog een beetje wandelen door het regenwoud.  We rustten ook nog een beetje uit in ons huisje, want het was erg warm en vochtig.  Tegen 15u moesten we terug in de keuken zijn om samen ijs te maken, maar we waren er al klaar mee toen iedereen er eindelijk was.


We vertrokken te voet met Fernando naar het dorpje van de Guaraní-Indianen.  Er werd gevoetbald, gespeeld, er werden acrobatentoeren uitgehaald,...  De vrouwen stalden hun artesanías uit en we kochten een kettinkje voor Lotte en een windklokje.  Ik voelde me enigszins ongemakkelijk omdat we de mensen gingen beloeren in hun eigen omgeving, maar wij waren voor hen evenzeer een toeristische attractie.  Lotte werd zelfs door kindjes over haar witte haren gestreeld.



In de lodge werden we onthaald met versgemaakte limonade en de zelfgerolde pralientjes.  Even later, toen het al donker begon te worden, kwamen de Guaraní naar de lodge om muziek te maken en te zingen.  Iedereen kreeg daarna een ketting omgehangen.  Het ritme werd aangehouden door drie kinderen die met een dikke stok op de grond klopten.  De vrouwen hadden wel enorm scherpe stemmen.



Om 20u werden we terug in de grote zaal verwacht voor het avondmaal en mochten we van de linzenburgers smullen.  Met onze hoofdlampjes keerden we terug naar ons huisje, waar we vrijwel meteen in bed kropen.

dinsdag 30 juli 2019

Yacutinga

Lotte maakte ons om 7u30 wakker.  Toen de wekker om 8 uur afliep, maakten we ons snel klaar.  Het had wat geregend vannacht, maar intussen scheen het zonnetje al.  We genoten van een lekker ontbijt en om 9u15 zaten we klaar voor de briefing.  Nadat iedereen was aangekomen en de computerproblemen waren opgelost, kregen we vanaf 9u30 uitleg over Yacutinga en de activiteiten voor de komende dagen.  

Daarna trokken we naar een gebouwtje om spelletjes te spelen om elkaar beter te leren kennen: met een bal naar elkaar gooien (en je naam roepen), spieren losgooien, diertjes nadoen, ...


We maakten een wandelingetje van ongeveer 2km door de jungle.  De gids (Pluma Azul, de blauwe veer) toonde ons (en de andere gezinnen) verschillende planten en vruchten.  Lotte was al snel leuke dingen aan het verzamelen.  We zagen het holletje van een zoogdier, roken verschillende geuren, proefden af en toe van de vruchten en werden geprikt door een heleboel vliegen.

Om 12 uur gingen we eten, het was opnieuw een uitgebreide maaltijd.  Om 13 uur waren we terug in het huisje.  Omdat de schattenjacht pas om 15 uur begon, hadden we nog heel wat tijd om in ons kamertje te spelen.  Om 15 uur wachtten we nog een halfuurtje op de helft van de andere gezinnen.  We stapten over een hangbrug naar een hutje waar een grote doos stond.  Die zat vol met knutselspullen.  We stapten eventjes verder naar een volgend huisje en konden knutselen met de spullen uit de doos en de spullen die we in de natuur hadden gevonden.  Lotte werd geschminkt in een vlinder.


Daarna trokken we naar het hoofdgebouw om koekjes te eten en moesten de kindjes geblinddoekt raden wat voor fruit of groenten ze vast hadden.  Wij kenden het meeste fruit niet (laat staan het Spaanse woord), dus dat was geen makkelijke oefening voor ons.  We maakten nog sapjes met het fruit en de groentjes: 1 wit, 1 oranje, en 1 roos.  

Rond 18 uur waren we terug in ons kamertje om te spelen en te douchen.  Om 20 uur gingen we eten.  Lotte smeerde zich nog helemaal in met body-melk voor ze ging slapen.

maandag 29 juli 2019

Puerto Iguazú - Yacutinga

We waren al rond half acht wakker en het zonlicht viel binnen in onze kamer.  Ook deze laatste ochtend hier at Lotte alle pannenkoeken op.

Tegen 10u sleepten we onze spullen naar de receptie, waar we ze - tegen betaling - nog enkele uren mochten laten staan.  Daarna trokken we - zonder echt plan - het stadje in om even voor de middag te eindigen bij het Mexicaanse restaurant van de gekke meneer van de eerste avond... alleen was de gekke meneer er nu niet en de cachaça was ook al op.  Gelukkig was het eten nog steeds lekker.

We keerden terug naar het hotel om onze valiezen op te halen en nog eens naar het toilet te gaan.  Rond half één begonnen we aan de wandeling van 1km tot aan het punt van afspraak, waar we zouden worden opgepikt om naar de Yacutinga Lodge te gaan.  Niet ver, maar wel veel sleep- en sleurwerk van ons alledrie!  We waren blij toen we er waren en nog blijer toen we onze valiezen konden afgeven.  Rond 14u mochten we in een busje kruipen, dat ons tot in San Andresito bracht.  Daar moesten we overstappen op een camion voor de laatste 12km tot aan de lodge.  Ondertussen hadden we gezelschap gekregen van andere mensen, waaronder een gezin met drie kindjes.  Na langdurig gestaar sloten ze aan het einde van de rit vriendschap.

In de lodge werden we ontvangen met verse limonade en chipa.  Onze valiezen stonden al in ons huisje toen we naar daar stapten door de jungle.  Een kleurrijke, warmgestookte kamer!

Tegen 18u zouden we een briefing krijgen maar omdat nog heel wat volk ontbrak, werd die uitgesteld tot morgen.  We hingen nog wat rond in het hoofdgebouw (boekjes lezen) tot 20u, toen het avondeten werd opgediend, een copieus maal.  We waren alledrie uitgeput en kropen meteen in bed.

zondag 28 juli 2019

Foz do Iguaçu

We werden wakker om 8 uur.  Na een ochtendknuffel gingen we al snel ontbijten en om 9 uur vertrokken we naar het busstation om de bus van 9u30 te kunnen nemen naar de Braziliaanse kant van de Iguazú-watervallen.  We stopten al snel om een Argentijnse stempel te krijgen.  Na nog vijf minuutjes rijden moesten we opnieuw uitstappen om een Braziliaanse stempel in ons paspoort te laten zetten.  Een klein uurtje na het vertrek stonden we aan de ingang van het nationale park.


Er was heel wat volk bij de ingang, maar het ging snel vooruit.  Eens we binnen waren, moesten we nog eens aanschuiven om een bus te nemen.  De bussen reden constant, dus zaten we al snel op de vlinderbus.  Twintig minuutjes later zaten we bij het begin van de wandeling.  Al snel kregen we een prachtig zicht op de watervallen (ze waren wel tamelijk ver).  Hier en daar konden we een tijdje blijven staan om te genieten van het uitzicht.  De coati's liepen voor onze voeten.



Helaas werd het al snel een heel pak drukker.  We kwamen dichter bij de watervallen waar we konden genieten van het spektakel.  Het spectaculairste uitzichtspunt was bij de Garganta del Diablo.  Daar stond een enorme mensenmassa aan te schuiven.  Veel van de mensen hadden een plastiekje over zich om zich te beschermen tegen het opspattende water.  Wij zagen er zo belachelijk niet uit en eigenlijk werden we niet eens zo nat.  De processie werd drukker en drukker en op de paadjes net voor het uitkijkpunt was het eigenlijk veel te druk.  Door wat te duwen en te trekken kon je uiteindelijk wel tot aan het spectaculaire uitkijkpunt raken.  Wij raakten er uiteindelijk ook.  Iedereen was maar selfies aan het nemen, zonder echt te kijken.  Wij kunnen gelukkig wel zeggen dat het daar echt heel mooi is.



Na het beklimmen van een heleboel trappen kwamen we na 3 km aan het einde van de wandeling.  We namen de bus terug tot aan de ingang van het park.  We aten terwijl we op de bus naar Argentinië wachtten.  De zon begon eindelijk ook weer te schijnen.  We namen de bus van 14 uur om 14u10 en waren iets na 15 uur terug in ons hotelletje.  Daar downloadden we de foto's en ruimden we al wat op.  We dronken de rest van onze fles wijn uit San Ignacio leeg en om 17u30 trokken we naar een Mexicaans restaurant in het centrum.  We aten lekkere buritto's / tortilla's en dronken een caipiriña.  Na het lekkere eten kregen we nog een tequila van het huis.  Terug in het hotel stopten we Lotte al vroeg in bed.

zaterdag 27 juli 2019

Circuito Inferior & Garganta del Diablo

Rond 8u werden we - na een slapeloze nacht - gewekt door een vrolijk meisje dat gelukkig wel goed geslapen had.  Na wat geknuffel gingen we uitgebreid ontbijten en stapten we naar de terminal om een bus te nemen naar de (Argentijnse kant van de) watervallen.


Het was te merken dat het weekend was, want eerst moesten we lang aanschuiven voor de toegangstickets en daarna konden we niet op de trein, omdat die al overvol zat.  Dan maar te voet via de Sendero Verde, net als zoveel andere mensen.  Ook op het Circuito Inferior was er enorm veel volk.  Metalen loopbruggetjes en trapjes baanden een weg door het regenwoud en gaven ons de kans de watervallen te bekijken vanuit een lager perspectief.  Alweer een prachtig schouwspel, maar wel wat jammer van al dat volk, want dat doet toch wat afbreuk aan de natuurbelevenis.  Mensen verdringen elkaar om de beste foto's (vaak selfies waarop de watervallen zelfs niet / nauwelijks te zien zijn) te maken maar vergeten er zelf echt naar te kijken en van te genieten.  Maar ze hebben dan toch een "schone" foto van zichzelf op een locatie die er verder niet toe doet.  En zwijg me van die selfiesticks!


Dicht bij de watervallen werden we goed nat, maar dat droogde gelukkig snel op.  Terug bij het station moesten we erg lang wachten om de trein tot bij het eindstation te kunnen nemen.  We doodden de tijd met ons middagmaal, dat we nauwlettend in de gaten moesten houden om het niet door de neusberen te laten afsnoepen.  Ze worden door het personeel weggejaagd, maar de mensen blijven - ondanks de uitdrukkelijke vraag het niet te doen - eten geven aan die dieren.  Geen wonder dat ze blijven terugkomen.  Misschien zijn het eerder (sommige) mensen die moeten verjaagd worden.


Vanaf het eindstation brachten de metalen bruggetjes over de brede rivier ons tot bij het klapstuk van het park: de Gargante del Diablo, een soort hoefijzer waarover al dat water uit die rivier met veel geweld de diepte in stort.  Geweldig indrukwekkend!  Maar ook hier stonden we mensen rijen dik op het uitkijkpunt.


Gelukkig konden we snel terug de trein op naar de vorige halte, waar we via de Sendero Verde terug - in een lange stoet - naar de uitgang wandelden.  Daar vond ik voor het eerst vandaag vrouwentoiletten waar geen meterslange rij stond (Lotte kon gelukkig al iedere keer met papa mee).


We haalden nog even wat geld uit de muur en konden dan meteen de bus op.  We gingen naar de winkel om brood en water en kochten ons in een minuscule kiosk een (welverdiend) ijsje.

Na een heerlijke douche gingen we lekker en gezellig eten.  Daarna was het alweer tijd voor een bed.

vrijdag 26 juli 2019

Sendero Macuco, Sendero Superior

Lotte werd al om 7u30 wakker... Te vroeg, maar gelukkig kroop ze nog tot iets voor 8 uur terug in bed voordat ze met ons begon te knuffelen.  We gingen ontbijten in het hotel.  We hadden voor twee personen gevraagd en gelukkig maar, want ze bleven maar met eten komen: pannenkoeken, cake, fruit, tortilla, ...


Na het ontbijt maakten we ons klaar om naar het busstation te vertrekken.  Daar moesten we even zoeken naar de bus naar de watervallen, maar al snel konden we een ticket kopen.  De bus vertrok bijna direct daarna en na een halfuurtje kwamen we aan bij de watervallen.


Daar moesten we eventjes aanschuiven om onze tickets te kunnen kopen. Toen we binnen waren, registreerden we direct onze tickets voor morgen, want dan komen we terug.  We gingen informatie en foldertjes halen en zochten toen de weg naar het begin van de Sendero Macuco.  We moesten iedereen voorbijsteken bij het treinstation om aan ons pad te beginnen.


Al snel moesten we de spoorweg en de gewone weg oversteken.  Daar begon pas het echte pad door de jungle.  In het begin liepen we traag om zo beter dieren te kunnen zien, maar zoveel succes hadden we niet..  We zagen wel wat vogels, waaronder een heel kleurrijke specht.  Ik zag ook een agouti overlopen.


Na 3 km wandelen op een rustig paadje in de jungle, kwamen we bij een heel klein beekje.  Gelukkig was dat beekje toch groot genoeg om een mooie, hoge waterval te maken.  Na wat trappen en smalle paadjes, stonden we aan de voet waar we konden genieten van een mooie waterval.  Ik probeerde een foto met een lange belichtingstijd te maken, terwijl mama en Lotte al begonnen aan de terugweg.  Pas na een hele tijd goed doorstappen kon ik mijn meisjes opnieuw inhalen.


Iets voor 14 uur waren we terug bij het treinstation.  We hadden net geen 10 km gestapt.  We begonnen te eten en sprongen op de eerste trein, waar we verder aten.  Bij het 'Cataratas'-station stapten we uit en zagen we een heleboel coati's (neusberen), die probeerden eten te stelen van alle toeristen.  Vele toeristen gaven de coati's gewoon wat eten, ook al stond er overal aangegeven dat het ten strengste verboden is om de coati's en de apen te voederen.  Ook op het wegje naar de Sendero Superior zaten coati's.


We liepen al snel over een dubbele waterval (de twee zussen), maar pas iets verder kregen we voor het eerst een zicht op de Iguazú-watervallen.  Wat een ongelooflijk spektakel!  Bijna overal donderden watervallen naar beneden in het midden van de jungle.  We maakten massa's foto's en filmpjes, verloren de polarisatie-filter, waarna Sara over het hekje sprong om de filter terug te halen.  We liepen over meer en meer watervallen, waardoor het uitzicht wel wat minder spectaculair werd.


Na 3 km wandelen stonden we terug bij het station.  Daar wachtten we eventjes op de trein.  Toen we het park uitstapten, waren we net op tijd voor de bus.  Rond 17 uur waren we terug in ons hotel.  Een uurtje later stapten we naar restaurant Parilla Pizza Color.  We genoten van een lekkere caipiriña, Lotte at twee empanada's en wij aten een overheerlijke visbbq.  Rond 19u15 waren we terug.  We staken Lotte vlug in bed - ze was zo moe dat ze overactief begon te worden.  Wij namen nog een douche, Sara plette haar wijsvinger tussen de deur en lazen nog wat.  We schreven nog een eclipsverslag voor de VVS en gingen toen ook slapen.


donderdag 25 juli 2019

San Ignacio - Puerto Iguazú

Rond 8u stonden Lotte en papa op.  Ik mocht nog even blijven liggen.  We aten rustig ons ontbijt, pakten de laatste spullen in en droegen de valiezen naar de auto.  We hadden aan Simone, de eigenares van het huisje, gezegd dat we om 11u zouden vertrekken en hadden nog meer dan een uur tijd om te doden.  We werden daarbij geholpen door vijf aracari's (die zich uitgebreid van alle kanten lieten bekijken en fotograferen) en het dartsbord (en de muur in de onmiddellijke omgeving daarvan).  We merkten dat afgelopen nacht de rest van de papaya op onze tafel op het terras was opgevreten, volgens Simone door een uil of een opossum...


Even na 11u vertrokken we naar Puerto Iguazú, een rit van 240km, waarbij we nooit ver van de Paraná (en Paraguay) verwijderd waren.  We reden door troosteloze dorpjes en meerdere panelen moedigden de goddeloze chauffeurs aan om de Bijbel te lezen.

Het was al na half drie toen we voor ons hotel parkeerden.  Na het inchecken droegen we onze valiezen naar onze kamer.  Even tijd om te bekomen van de lange rit.


Om 16u gingen we tanken (wel even aanschuiven!) en reden we naar de busterminal, waar we de auto overdroegen aan iemand van het verhuurbedrijf in Posadas, die vanmorgen van daaruit de bus had genomen en nu nog helemaal moest terugrijden.

Na een korte tussenstop in het hotel en de supermarkt gingen we eten in El Mexicano, waar de grappige ober zijn uiterste best deed om het naar onze zin te maken.  Lekker eten, lekkere caipirinha's!  Van aan onze tafel konden we de keuken binnengluren...

Na onze lekkere maaltijd keerden we terug naar het hotel, waar we Lotte snel in bedje legden.

woensdag 24 juli 2019

Santa Maria la Mayor

Het had de ganse nacht niet geregend, dus toen Lotte ons om 8 uur kwam wakker maken, bleven we niet te lang meer in bed liggen.  We zagen al snel 4 aracari's bij ons huisje en na het ontbijt vertrokken we naar Santa Maria la Mayor, om de vierde Jezuïtenruïne te bezoeken.  Na 102 km (1u30) kwamen we aan bij de ruïnes.


Wij waren de enige bezoekers.  We kregen een paar bladzijden met Spaanse tekst in onze handen gestopt en een klein Engelstalig foldertje.  Daarmee kregen we uitleg in het kleine museum (er stond eigenlijk alleen een maquette van hoe het er vroeger uitzag) en stond de wandeling beschreven.  We waren nog maar net aan de wandeling begonnen of het begon al hard te regenen.  Met onze kappen op en de paraplu's open bekeken we de oude ruïnes.  Van de huizen bleef niets meer over.  Er stond wel nog een kapel die tot 1980 werd gebruikt.  Verder zagen we de ruïnes van de werkhuizen en van de tijdelijke kerk (want de oorspronkelijke kerk was afgebrand).  Na een dik uurtje stonden we terug bij onze auto.


We reden direct terug naar ons huisje waar we om 14u15 aankwamen en werden verwelkomd door 3 blaffende honden.  Sara maakte direct pasta, zodat we om 15 uur een laat middagmaal konden eten.  Om 16u30 reden we terug naar San Ignacio, om wat water, wijn, ontbijtkoeken en knoflook te kopen.  We aten om 18 uur al opnieuw (want Lotte had honger - ze heeft hier altijd honger op vakantie).  We genoten van Chinese galetten, met ketchup en aïoli, en een glaasje wijn.  We speelden nog eventjes vogelpik en Lotte kroop om 19u15 in bed.  Wij lazen nog een tijdje.

dinsdag 23 juli 2019

San Ignacio

Het had vrijwel de hele nacht onophoudelijk gegoten, gebliksemd, gedonderd,...  Toen Lotte om 8u tot bij ons geslopen kwam, leek het nog midden in de nacht te zijn, zo donker was het...  Paraguay - aan de overkant van de rivier - was volledig aan het zicht onttrokken.

Bij het ontbijt bleken we met een mierenprobleem te zitten: het merendeel van ons brood bleek vol mieren te zitten (en verdween dan ook in de vuilbak).  Dan voel je het wel overal kriebelen...

In de voormiddag lazen we allebei ons boek uit, terwijl Lotte tekende en de storm buiten onverminderd voortging.  Rond 12u beseften we dat we nog nauwelijks een halfuur tijd hadden om boodschappen te doen voor de 4u durende siësta.  We repten ons naar het centrum, maar onze winkel was al gesloten.  De Super10 was gelukkig wel nog open, al zijn ze daar te lomp en onvriendelijk om een cent te verdienen (en hun gerief is echt niet vers).  Toen we botweg weggestuurd werden aan de kassa om onze knoflook te gaan wegen en ik (nog altijd) geen weegschaal vond, was het niet volledig met tegenzin dat ik de bol gewoon terugzette.  Onvriendelijk gemompel aan de kassa...

Even verderop parkeerden we en stapten we - in de droogte zowaar - tot bij een restaurant, waar Lotte het merendeel van onze milanesa naar binnen speelde.  We hadden daar ook wifi, zodat we wat foto's op Polarsteps konden zetten en een verjaardagslied voor moemoe konden inzingen en doorsturen.

We keerden terug naar ons huisje (zelfs even per ongeluk contramano), terwijl het weer twijfelde tussen opklaren en verder stormen.  Om ons bezig te houden, keken we naar de filmpjes die we op deze vakantie al gemaakt hebben met de GoPro.  Het water van een warme douche spoelde het mierengekriebel en de somberheid van het weer van ons af.

Na onze boterhammen uit de frigo (vanwege de mieren) gingen we alweer met de kippen op stok (hoewel wij eerst nog wat lazen).

maandag 22 juli 2019

Teyú Cuaré

Lotte werd iets voor 8 uur wakker.  Samen keken we wat naar de vogeltjes buiten.  We wasten ons en poetsten onze tanden voor we mama gingen wakker maken.  Na het ontbijt trokken we naar het winkeltje in San Ignacio.  Daarna trokken we naar de bank, waar we een hele tijd moesten aanschuiven voordat we centen konden afhalen.


We keerden terug richting ons huisje, maar namen de afslag naar Teyú Cuaré, waar we rond 11 uur aankwamen.  De parkranger vertelde ons welke wandelpaden we konden nemen.  We stapten richting Casa de Borman, de ruïnes van het huis van een nazi.  We liepen door een mooie jungle, maar buiten vlinders zagen we niet veel dieren.  Bij de tweede ruïne zag Sara plots een aap boven in een boom zitten (Mono Carayá).  Daarna liepen we natuurlijk een stuk trager en bekeken we elke boom.  We hoorden en zagen nog een dier in een flits, waarschijnlijk een agouti.


We keerden terug naar de splitsing en namen het andere pad (we aten natuurlijk eerst een koekje).  We kwamen al snel bij een mooi uitkijkpunt waar we een eilandje in de Paraná-rivier zagen. We passeerden een ander uitkijkpunt en namen een heleboel trappen en kwamen bij een open plek, dicht bij het water.  Hoog tijd voor een picknick!  Op het pad terug zagen we een troep rupsen / wormpjes die zich samen voortbewogen.  Blijkbaar blijven de wormpjes hun ganse leven samen.  Net voor de ingang van het park namen we nog een zijweg naar een extra uitkijkpunt.



We vertelden de ranger dat we een aap hadden gezien en hij kon ons bijna niet geloven.  We aten nog een koekje bij de auto en gingen nog een laatste uitkijkpunt bewonderen.  We hadden 7 km gewandeld.



Iets na 15 uur waren we terug bij ons huisje.  Lotte begon direct vrolijk te spelen.  Iets voor 18 uur aten we pasta.  We stapten nog eens naar de Paraná-rivier en stopten Lotte in bed.  Wij lazen nog een hele tijd.

zondag 21 juli 2019

Jezuïetenmissies

Rond 8u werden we door Lotte gewekt.  Er was veel lawaai geweest, maar ze was erg vrolijk en lief, al zou dat spoedig omkeren tot een vlaag van ongehoorzaamheid (gelukkig van niet al te lange duur).  Op het terras onder het huisje aten we boterhammen met choco met een frisse tas melk.

Het was al goed na 10u toen we bij het huisje wegreden, naar de jezuïetenmissies van Santa Ana.  Het was nauwelijks aangegeven waar ze zich bevinden, wat toch wel vreemd is aangezien het hier om Unesco werelderfgoed gaat...  Bij de ingang kochten we onze toegangstickets voor de vier missies van Argentinië en daarna werden we verder geholpen door een vriendelijke gids, die echt zijn best deed om traag te spreken, zodat we zijn uitleg in het Spaans zeker zouden begrijpen.


Na zijn uitleg bij de maquette mochten we rondkijken in het museum en buiten naar wat restte van de jezuïetenmissie, die ooit onderdak bood aan 4500 mensen.  Over het grote centrale plein kwamen we bij de resten van de kerk met daarnaast het kerkhof.  De vervallen grafzerken en -huizen met hier en daar opengeschoven kisten wekte een wat lugubere sfeer op, ondanks de vele vlindertjes (en sanseveria's).


De gebouwen hier worden niet gerestaureerd, enkel gepreserveerd (i.t.t. San Ignacio Miní).  Dat betekent dat de bomen hier tussen de muren en de graven omhoogschoten, waarbij de wortels de stenen stevig omklemmen.


Na anderhalf uur stonden we weer bij de uitgang.  Onderweg naar de volgende ruïne (van San Loreto) stopten we in een restaurant voor een (onbedoeld) koud buffet.


Ook in San Loreto was nauwelijks een indicatie te vinden dat er zich hier werelderfgoed bevindt, en ook hier wordt alles bewaard i.p.v. gerestaureerd.  De ingang leek een exacte kopie van de voorgaande missie, maar de indeling daarachter was helemaal anders.  Wel dezelfde gebouwen maar op een andere plaats.  Opvallend veel zuilen hier, maar van het kerkhof bleef helaas niks meer over.


Onze laatste stopplaats, bij San Ignacio Miní, was ook nauwelijks aangegeven, maar voorts was het contrast erg groot: betalend parkeren (wel maar voor ~1€), kraampjes met (allemaal dezelfde) souvernirs, een virtuele tentoonstelling (met veel te veel geluiden door elkaar) en veel meer mensen.


Een centrale weg met weerskanten rijen lange gebouwen (genre concentratiekamp) bracht ons tot bij het grote centrale plein.  Door de betere staat van de ruïnes kwam de uitgestrektheid van het plein en de achterliggende gebouwen (met iconische toegangspoort) beter tot z'n recht.  Ook hier was er geen spoor meer van het vroegere kerkhof...


Na een goed uur rondwandelen door de werkplaatsen en woonhuizen vertrokken we terug naar ons huisje met zicht op de rivier.  Op ons balkon namen we rustig de tijd om te bekomen van onze dag (lezen, spelen,...).  We aten, namen een lekker warme douche en stopten Lotte in bed.  Wij trokken ons terug op de bovenste verdieping om nog wat te genieten van het mooie uitzicht en een boek.

zaterdag 20 juli 2019

Posadas - San Ignacio

De wekker stond om 8 uur, maar Lotte kwam ons al een kwartiertje vroeger wakker maken.  We pakten alles in en aten lekkere boterhammetjes met choco.  Om 9u15 vertrokken we opnieuw richting het centrum om onze auto op te pikken.  Met behulp van tien kleine visjes (die naar de zee gingen) waren we om 10 uur al bij het verhuurkantoor.


Daar kregen we een uitgebreide uitleg over de auto.  Vlot keerden we terug naar het hotelletje.  De eigenares deed nog een hele tijd een babbeltje met ons.  Om 11 uur vertrokken we richting San Ignacio.  Eens we Posadas uit waren, konden we goed doorrijden.  Er waren wel een heleboel wegenwerken onderweg.



In San Ignacio reden we al snel op een breed aarden weggetje voor de laatste 4 km.  We passeerden Club Rio, waar we wat overtuigingskracht nodig hadden om voorbij de bewaker te komen.  Om 12u20 waren we bij ons huisje.  We werden verwelkomd en kregen een rondleiding door het mooie huisje in het midden van de bossen, vlak bij de rivier.


We aten en rustten een beetje en stapten toen naar de rivier.  We zagen wel honderd vlinders.  We stapten nog wat verder en Lotte trapte met haar voet in het water / de modder.



We keerden nog eens terug naar San Ignacio om boodschappen te doen.  We leerden dat we als 'vreemdelingen' geen SIM-kaart kunnen krijgen.  Geen internet dus de komende dagen.



Terug bij het huisje aten we pasta.  Toen het om 19 uur al pikdonker was, kroop Lotte in bed.  Wij lazen nog wat.