Translate

zondag 25 oktober 2015

Essoyes - Roosbeek

Vroeg op de ochtend was Lotte in haar slaap tegen de muur gebotst en vervolgens de andere kant beginnen op te kruipen.  Om verdere ongelukken te vermijden, namen we haar nog een paar uurtjes bij ons in bed, tot om 8u de wekker afliep.  Gelukkig werd er vannacht overgeschakeld naar het winteruur, zodat we een uurtje extra slaap cadeau kregen.

Samen met jarige omi en bijna-jarige opi gingen we ontbijten en tegen 9u45 zaten we in de auto, op weg naar huis.


Even voorbij de Belgische grens werd er gestopt om te tanken (dat was dringend nodig) en - terwijl we daar toch aan de kant stonden - aten we maar meteen, ook al was dat daar nu niet direct de meest gezellige parking.

Gelukkig was de rit vandaag niet zo lang en waren we al om 14u15 thuis.  Lotte was blij om haar thuisgebleven speelgoed terug te zien en begon al onmiddellijk met vanalles te spelen, maar na een vakantie moeten we haar wel gunnen om even de boel overhoop te halen (zolang ze achteraf ook opruimt).

We waren eigenlijk al tamelijk snel klaar met uitpakken en al gauw was er al een wasje aan het draaien (en ik vroeger maar lachen met omi als ze na een vakantie direct een wasje instak; als het zo voortgaat, begin ik binnenkort ook met ketels soep te goochelen na de vakantie).

Omi en opi kwamen 's avonds nog langs om samen (warm) te eten.  Lotte moest vandaag weer op tijd in bed (en wij ook), want morgen is het weer vroeg dag en mag ze terug met de kindjes gaan spelen (en mogen wij terug gaan werken).

zaterdag 24 oktober 2015

Naar Essoyes

We hadden de wekker gezet om 8u. Tijdens het ontbijt kregen we foto's te zien van het huis van Maxime en Laetitia in Esparron. Na het ontbijt staken we nog snel de laatste spullen in de auto. We gingen terug naar binnen om te betalen en om afscheid te nemen van Maxime en Laetitia. We werden overladen met cadeautjes (onder andere twee grote flessen lavendelessence). We werden uitgezwaaid en vertrokken al hobbelend naar de D17.

De vele bochten langs de Gorges du Verdon werden Lotteke een beetje te veel, want met zicht op het Lac de Ste-Croix moest ze overgeven. Gelukkig konden we snel stoppen om alles op te ruimen en Lotte nieuwe kleertjes aan te doen. 

Na een ganse tijd reden we in Oraison de autostrade op richting Aix-en-Provence. Rond Orange stonden we een half-uurtje in de file (voor de péage). In de buurt van Avignon stopten we om te tanken en om ons middagmaal te eten. Het vervolg van de rit verliep vlot tot in Lyon. We moesten door Lyon rijden en dat zorgde toch voor heel wat file. 

Iets voor Dijon namen we opnieuw een pauze om wat te eten. We stonden dicht bij een klein speeltuintje met een schommel en een glijbaan en Lotte zag die net voor we gingen vertrekken. De volgende 45 minuten was ze aan het wenen en riep ze 'Glijbaan!' in de auto. Gelukkig werd het uiteindelijk toch beter en al snel reden we de autostrade af. De laatste 30km naar Essoyes reden we over brede en rechte wegen. Heel af en toe reden we eens door een klein dorpje.


Exact om 19u reden we de parking van het hotel op. In het piepkleine Essoyes stond een veel te groot hotel, versierd met neon-lichten: duidelijk minder rustig dan de voorbije week. Na het inchecken werden we naar onze kamer gebracht. Lotte schrok nogal van de liftdeur en was niet op haar gemak in de kamer. Gelukkig kon ze met de hulp van een koekje getroost worden en was ze tijdens het avondeten opnieuw onze vrolijke meid. 

Wij genoten van een flesje van de plaatselijke champagne tijdens het eten. Rond 21u staken we Lotte in het grote bed. Wij zaten nog een beetje bij Omi en Opi op de kamer.

vrijdag 23 oktober 2015

Sentier des Pêcheurs

Omdat we vandaag wilden gaan wandelen, hadden we de wekker gezet om 8u30.  We maakten ons rustig klaar alvorens we de grote luiken openden om het zonnetje binnen te laten.


Na het ontbijt (met pannenkoeken) hobbelden we naar de Colle de l'Oliviers, waar we konden parkeren aan het begin van de Sentier des Pêcheurs.


Gedurende 6km moesten we de gele markeringen volgen voor deze "Sentier Martel in 't klein".  De wandeling begon al meteen met een stevige afdaling naar de Verdon.  Het paadje gaf soms uit op een (brede) rotspartij waarover we moesten klauteren, maar al snel stonden we beneden bij de rivier,  Daar zochten we een strandje uit om ons picknickdekentie uit te spreiden en keien op het water te laten ketsen.  Net als gisteren vond Lotte het geweldig om gewoon stenen in het water te gooien.  Ze koos voor zulke grote stenen dat ze er nat van werd.


Daarna liepen we nog een hele tijd langs de Verdon, maar het pad was minder plat en minder eenvoudig dan je zou verwachten. Het pad draaide weg van de rivier en begon heel fel te stijgen.  Zelfs gewoon in T-shirt was het (te) warm.  Na een hele tijd stijgen, werd het pad stilaan vlakker en gemakkelijker.  Maar dorst dat we hadden!  Al onze drinkbussen begonnen stilaan leeg te geraken.  We besloten dus om na onze wandeling nog iets te gaan drinken in het klimmerscafé in La Palud-sur-Verdon.  Zomaar op het terras, in het zonnetje, op een doordeweekse vrijdag,...


We gingen nog snel wat eten kopen voor de volgende dagen en daarna begonnen we voor de laatste keer aan het avontuurlijke baantje naar L'Enchastre.  Voor de bochten toeterde Wim, daarbij enthousiast aangemoedigd door onze kleine meid ("nog toet!").

Ik pakte de valiezen in, terwijl Wim al spullen in de auto stak.  Lotte liep af en toe mee heen en weer, speelde een beetje in de kamer, kroop in en uit de kast,...


Na onze douche genoten we van de ondergaande zon, die de Mont Chiran prachtig verlichtte met een oranjerood licht.


Om 19u gingen we naar beneden om te aperitieven en te eten.  Het was weer heel gezellig en superlekker (ik was blij dat mijn apetijt terug was!).  Lotte was heel erg moe en vroeg nog voor het eten zelf om te gaan slapen.  Wij kropen rond 22u in bed.

donderdag 22 oktober 2015

Moustiers-Ste-Marie en Lac de Ste-Croix

Lotteke sliep opnieuw tot 9u en dat vonden wij niet erg. Lotte heeft niet zo veel ontbeten, maar ze was al snel flink buiten aan het spelen. Het spelen werd wel eventjes onderbroken omdat ze een bloedneus had. Ik maakte intussen de timelapse van de sterren. 


Rond 11u vertrokken we naar Moustiers-Ste-Marie, waar we lekker aten onder de olijfbomen van La Grignotière. Het zonnetje scheen zalig, dus het was echt genieten onder de olijfbomen. We verbaasden ons net als vorig jaar over de mooi beschilderde tafels en de lekkere lavendelgeur in de toiletten. 


Na het eten zochten en vonden we een geocache en kuierden we nog wat rond in Moustiers-Ste-Marie. Op het kerkpleintje zaten we in het zonnetje, uit de wind. Dat was echt genieten!


We reden door naar het Lac de Sainte-Croix. We installeerden ons bij het water en amuseerden ons met het gooien van stenen in het water. Wij probeerden de stenen laten op te springen, voor Lotte was het al heel plezant om de stenen gewoon in het water te laten plonsen.


Rond 17u waren we terug in L'enchastre, waar het koud was geworden.  We bleven dus binnen om wat te lezen en namen een douche. Tijdens de aperitief gaven we wat Duvels aan Maxime en Laetitia en keken we samen naar de timelapsen van de Mont Chiran en de sterrenhemel. We keken ook nog naar de filmpjes van het eerste en tweede jaar van Lotteke.


Het was opnieuw heel gezellig tijdens het eten. We staken Lotte in bed na de kaas. Wij kregen nog een lekker dessertje en proefden een glaasje Génépy. We kregen ook het recept, dus kunnen we binnenkort zelf onze liqueur maken. Rond 22u kropen we in bed.

woensdag 21 oktober 2015

Route des Crêtes

Het was een slechte nacht geweest want ik moest vaak naar het toilet, maar gelukkig is Lotte er niet wakker van geworden en had ze zin om uit te slapen.  Het was al bijna 10u toen we aan de ontbijttafel verschenen (omi en opi hadden al ontbeten), maar veel honger had ik nog niet.

Aangezien ik zo slap was als een schotelvod zagen we maar af van ons plan om de Sentier des Pêcheurs te doen.  In de plaats daarvan genoten we in de ligzetels van het zonnetje, met een boekje.  Lotte ravotte ondertussen met het kruiwagentje en de go-cart van Loucio en Sylvio.  Als de honden (Betty en Belle) en de poes (Figaro) op afstand bleven, vond ze het wel leuk en was ze enthousiast, maar te dichtbij moesten ze toch niet komen.  Figaro dacht daar anders over en sprong Lotte omver.  Arme Lotte (ook al was het eigenlijk ook wel grappig)!


Maxime en Laetitia probeerden ondertussen de jonge hengst Ecco en zijn moeder Savanah te voet te overtuigen om mee te gaan naar Rougon (aangezien de poging om dat met de beestenkar te doen een paar dagen geleden mislukt was).  Maar Ecco was zo koppig als een steenezel en na twee uur proberen, werd ook deze poging gestaakt.  Ecco was intussen alweer tot helemaal beneden komen draven.


In de namiddag deden we met de auto de Route des Crêtes.  Dat was nu wel aangenamer dan in de zomer (want er was minder volk en je kan nu tenminste bij elk uitkijkpunt parkeren) en eigenlijk ook wel mooier met die prachtige herfstkleuren.  Ook nu waren er veel gieren die zich lieten bewonderen.


Terug in La Palud-sur-Verdon gingen we snel inkopen doen (brood, lavendelsiroop, orgeade,...) en daarna reden we langs de smalle D17 naar Rougon (deze keer zonder tegenliggers die onze zijspiegel er proberen af te rijden).


Beneden aan de rand van het dorpje lieten we de auto achter op de bezoekersparking en te voet gingen we naar boven het dorpje in, Lotte stoer met Piepje op haar rug.


In de zomer was het hier nog over de koppen lopen, maar nu was het hier heel kalm, maar er werd wel nog altijd petanque gespeeld!  Onze zoektocht naar een terrasje eindigde in de zon in de crêperie, met een prachtig uitzicht op de "gorges".  Op een bepaald momen zagen we wel 13 gieren tegelijk door de lucht cirkelen!

Enfin, de pannenkoeken waren lekker en ik voelde me toch al iets minder slap.  Terug in L'Enchastre lazen we nog wat en speelden we met Lotte vooraleer we om 19u naar de living gingen voor een aperitiefje.  Lotte was heel moe, dus staken we haar nog voor de kaasschotel in bedje.


Tegen 22u ginen we nog allemaal naar buiten om naar de maan en de sterren te kijken: héél gezellig.  Loucio en Sylvio vonden het ook heel tof en stelden maar vragen (waar de kraters op de maan vandaan komen).

Rond 23u zette Wim het fototoestel in gang voor een timelapse en gingen we slapen.

dinsdag 20 oktober 2015

Paddenstoelen plukken

Lotte werd om 8u wakker, dus niet zo veel later zaten we te genieten van een lekker ontbijtje. De ouders van Maxime zouden vandaag langskomen om paddenstoelen te plukken en wij mochten mee. Ze kwamen wel pas aan om 11u, dus lazen we wat, Opi knutselde en we genoten allemaal van het mooie weer. Lotte was een beetje moe, dus probeerden we haar in bed te stoppen, maar dat was niet echt een groot succes.


Om 11u30 vertrokken we met de jeep naar het bos, iets hoger op de D17 richting Majastre. Lotte vond het geweldig om door elkaar geschud te worden in de jeep. We leerden al vlug de lekkere paddenstoelen kennen (o.a. les petits gris) en doorzochten het bos. Met een mooie oogst keerden we rond 13u terug naar L'enhastre. We werden uitgenodigd om samen te eten. We genoten van een lekker en gezellig maaltje en al snel was het 15u. 


Ook al was het tamelijk bewolkt, toch beslisten we om de telescoop op te zetten en te collimeren. Rond 17u staken we Lotte in bed en gingen wij lopen. Tijdens onze eerste echte trailrun werden we gevolgd door Belle. Het lopen ging tamelijk vlot, ook al was het soms heel steil. Op een bepaald moment raakten we Belle kwijt. Het terugkeren ging niet veel sneller, want naar beneden lopen op smalle paadjes vol stenen vraagt een enorme concentratie. Na het lopen werd Lotte wakker, waarschijnlijk door een slechte droom, want ze was nog een hele tijd over haar toeren.


Omi en mama gingen Laetitia helpen met het kuisen van de geplukte paddenstoelen. We kregen opnieuw een lekkere maaltijd: lekkere maaltijdsoep, onze zelfgeplukte paddenstoelen en nog een vullend dessert.


We trokken allemaal naar buiten om naar de maan te kijken. Lotte keek voor het eerst door de telescoop. Het was intussen al 23u geworden, dus hoog tijd voor ons en vooral voor Lotte om in bed te kruipen. Mama had intussen last van buikloop...

maandag 19 oktober 2015

Gorges de Trévans

Om 8u ging de wekker af.  Wim nam Lotte nog even bij ons in bed.  Haar grote pretoogjes blonken al in het donker van de kapoenenstreken.  Na het ontbijt konden we op een schappelijk uur beginnen aan de avontuurlijke rit naar het beginpunt van onze wandeling in Trévans.


We hobbelden naar de toegangspoort en draaiden linksaf, in de richting van Majastre.  Het was een héél avontuurlijke rit. "Formation de trous" leek wel een mop.  Aan de kant van de weg zagen we maretak en nesten van processierupsen (zo bleek later) in de dennenbomen, maar we moesten de weg goed in de gaten houden om putten en dikke stenen te kunnen vermijden.  Gelukkig viel het qua tegenliggers wel mee, maar het duurde toch anderhalf uur eer we de parking aan de kant van de weg bereikten.


We trokken onze zware wandelschoenen aan, hesen Lotte in de rugzak en we konden vertrekken.  Al snel ging het brede pad over in een smal paadje dat door de "gorges" slingerde.  Het zonnetje deed wel deugd na de voorbije grijze dagen in België en al snel volstond een T-shirt.


We liepen we even verkeerd, door dicht struikgewas, maar gelukkig vonden we het gele pad al snel terug.  Langs weerskanten van het pad stond er veel tijm (en hier en daar wat lavendel) en tussen de hopen stenen zochten we (tevergeefs?) naar fossielen.


Tegen de middag hielden we pauze in de "Jardin de Valbonnette" om ons picknickdekentje uit te spreiden en wat te eten.  Daarna passeerden we langs het gehucht Valbonnette, twee huizen en een bakkerij (uit de 17e eeuw).


Aan de splitsing verderop besloten we om niet gewoon door te steken naar de parking maar verder te klimmen naar het hoogste punt (al waren we omi daar wel even kwijt).

Tijdens de afdaling ging het nog even over een breed pad, langs het "Château de Trévans" (dat viel toch een beetje tegen).  Daarna doken we het bos in voor de laatste kilometers.  Zoveel paddenstoelen!  Er lagen ook heel veel "bollekes" van de galwesp op het pad.

Het begon ineens wel heel fel te dalen (omi kreeg er zelfs pijn van aan haar tenen) en we kregen de auto in het vizier.  Daar konden we na vijf uur onze voeten uit onze schoenen bevrijden, een wafel eten,... en aan onze terugtocht beginnen.

Deze keer reden we over de Col Saint-Jurs, maar het pad was (zo mogelijk) nog slechter dan vanmorgen.  Het water spatte hoog op toen we door de plassen reden (dus het venster mocht niet te ver open).


Even na 18u waren we terug in L'Enchastre.  We hadden nog net de tijd om te douchen voor het aperitief.  Lotte had onderweg al een paar keer "aperitief" gezegd, dus ze was ook blij dat we er waren.

Laetitia had alweer een lekker maaltje bereid.  We staken Lotte nog voor de kaasschotel in bed, want ze was echt uitgeput.  Tegen 23u gingen wij ook slapen.

zondag 18 oktober 2015

Vinon-sur-Verdon

Lotte maakte ons om 7u40 wakker. Ze mocht nog wat bij ons in bed, maar toen ze de schakelaar van het licht had gevonden en ons deed schrikken van het vele licht, ging ze toch liever wat spelen in de kamer. Wij konden nog een beetje blijven liggen. Om 8u30 maakten we ons klaar om naar het ontbijt te gaan. Buiten was het intussen fel aan het regenen. De bergen waren verdwenen door de vele wolken.

Na het uitgebreide ontbijt maakten we ons klaar om naar de marktjes in La Palud-sur-Verdon en in Vinon-sur-Verdon te gaan. Het regende blijkbaar te hard voor de marktkramers in La Palud, want een marktje hebben we niet gezien. 

Rond 12u kwamen we aan in Vinon-sur-Verdon. Na een ommetje vonden we een parkeerplaats dicht bij het marktje. Aangezien het al 12u was, begon er al heel wat marktkramers op te kramen. Gelukkig vonden we nog olijfjes, brood, worst en een mooi Peruviaans jasje voor Lotte. Het begon opnieuw serieus te regenen en Lotte was heel blij en fier dat ze met de paraplu kon rondlopen.


We reden een kilometer of 5 terug naar een parkeerplaatsje, waar we boterhammetjes met worst aten. We reden door naar Moustiers-Sainte-Marie waar we wat in de regen rondwandelden. Lotte zag er fantastisch uit in de poncho die ze mocht gebruiken van Maxime en Laetitia. Het was wel een beetje raar om Moustiers te zien zonder toeristen. 


We parkeerden ons beneden om nog iets te drinken in een cafeetje waar we licht hadden zien branden. Toen we aankwamen aan het café, was het licht uit en de deur gesloten. We reden dan maar door naar La Palud-sur-Verdon waar we wel nog een cafeetje vonden. We dronken er een warme chocomelk. Lotte vond het ook heel lekker en dronk de helft van mijn tas uit.


Terug in l'enchastre ging Lotte flink op het potje. Daarna gingen we beneden genieten van de open haard. Lotte speelde flink met Loucio en Sylvio. Om 19u konden we genieten van een lekkere aperitief samen met een Duitse familie. Laetitia had opnieuw voor een lekkere maaltijd gezorgd. Lotte at heel flink, maar had toch nog een plaatsje in haar buik bewaard voor de kaasschotel. Lotte ging rond 21u slapen. Wij genoten nog van een gezellige avond.


zaterdag 17 oktober 2015

Roosbeek - L'Enchastre

Het was amper 3u toen de wekker afging, maar we voelden ons fitter dan de voorbije weken.  Alleen het idee dat het vakantie is, verricht wonderen!  Nadat de laatste spullen in de auto waren geladen en we hadden geprobeerd om Lotte een flesje te laten drinken, konden we rond 3u40 vertrekken richting carpoolparking, waar omi en opi al op ons stonden te wachten.  De oogjes van Lotte waren ondertussen al heel klein geworden.  Met omi en opi in ons kielzog konden we aan onze lange heenreis (ca. 1080km) beginnen.

Toen we rond 5u35 de grens met Luxemburg overstaken, lag ik al lang in slaap.  Van het tanken werd ik wel even wakker, maar de grensovergang met Frankrijk (om 5u58) heb ik toch gemist.

Rond 8u15 stopten we op de parking van Langres om te ontbijten en Lotte te verluieren.  De rest van de rit was het toch iets gemakkelijker om wakker te blijven, aangezien het klaar was.  Het weer verbeterde zienderogen, al bleef het toch tamelijk lang koud en was er hier en daar wel wat mist.  Maar die mist gaf de bergen wel iets mysterieus.  De kleurschakeringen van de bomen (geel, groen, bruin, rood,...) maakten het plaatje compleet.

Rond de middag hielden we nog een laatste pauze, in Voreppe.  Van op de parking zagen we sneeuw liggen op de bergen.  We besloten langs Grenoble te rijden en meer binnenbaantjes te nemen.  Lotte kon al dat bochtenwerk niet echt appreciëren, helaas.


De laatste 10km vonden we nog altijd even hilarisch als vorig jaar.  Het is een heel bochtig baantje, het wegdek is in heel slechte staat, tegenliggers zie je op de meeste plaatsen niet afkomen,...  Maar slechts een klein stukje is aangegeven als "chaussée déformée".

Even voor 17u reden we door de grote ingangspoort.  Dat weggetje is er ook niet op verbeterd.  De kleinste hond, Betty, kwam ons al meteen tegemoet getrippeld, samen met een hond die meer weg had van een beer, Belle.

We werden hartelijk ontvangen door Maxime en we mochten al meteen in onze kamers.  Terwijl Lotte op verkenning ging in de tuin, konden wij de auto uitladen.

We hadden nog een uur of twee om onze draai te vinden in onze kamer en om samen een douche te nemen.  Terwijl de laatste douche niet echt een succes was, is Lotte nu echt een waterratje geworden.

Om 19u werden we in de living verwacht om te aperitieven, terwijl de open haard gezellig knisperde.  Het was al tamelijk laat eer we aan tafel konden, maar Lotte was vrolijk aan het spelen met Loucio en Sylvio.  Laetitia had alweer een lekkere (en copieuse) maaltijd bereid en daarna kwam er nog kaas en clafoutis... en thee... en een "afzakkerke".

Na de kaasschotel gingen we Lotte in bedje steken en zelf gingen we ook al om 22u slapen, want het was al een lange dag geweest.

Toen we onze kamer binnen slopen, ging Lotte rechtzitten, maar zonder iets te zeggen, sliep ze verder.

woensdag 23 september 2015

Lotte is 2 jaar!

Toen we Lotte haar eerste verjaardag vierden en na 365 dagen filmen eindelijk het filmpje van haar eerst jaar konden afwerken, vroegen we ons af: en nu? Gaan we nog verder doen met dit projectje?  We bleven - gewoontegetrouw - alle dagen minstens een seconde filmen en beslisten ook voor het tweede jaar een filmpje te maken.




Het was alweer een fantastisch jaar, waarin ze heel veel bijleerde: alleen stappen (op het lopen af!), praten (de gekste woorden natuurlijk eerst: tractor, rendier,...), schoenen aandoen, blokkentorens maken, legpuzzels maken, kaarsjes uitblazen, eerst mama plagen (door consequent "papa" te zeggen), dan papa plagen (door, jawel, consequent "mama" te zeggen),... Te veel om op te noemen!



zondag 16 augustus 2015

Kiel – Roosbeek

Het was even na middernacht toen we wakker werden van een zachte “boenk”: Lotte was uit haar bedje gevallen en sliep rustig verder op de grond. Aangezien ze daar precies wel goed lag, hebben we haar maar laten liggen (i.p.v. haar te wekken als we haar zouden optillen). Zo sliepen we nog verder tot 7u30.

We maakten ons op ons gemak klaar en gingen naar de ontbijtzaal. Het weer was intussen helemaal omgeslagen (regen en mist). De winkelstraat was nog rustig, want alle winkels waren nog gesloten. Ik bleef met Lotte aan een tafeltje zitten, terwijl papa op zoek ging naar lekkernijen voor zijn meisjes en zichzelf (zalm, pannenkoeken, omelet met truffel,...). Gelukkig was Lotte beter in vorm dan gisterenavond!

Na ons ontbijt was het weer een bedrijvigheid van jewelste in de winkelstraat. We speelden wat in onze kajuit en even voor 10u daalden we af naar de vierde verdieping, naar onze auto. Wel grappig om te zien hoe sommige mensen vertwijfeld alle rijen afspeurden, in de hoop hun auto terug te vinden.


Tegen 10u15 konden we de boot afrijden en echt aan onze terugkeer beginnen. Met een 600-tal km af te leggen, was het verwachte aankomstuur volgens de gps 17u30. Jammergenoeg was er erg veel file in de richting van Osnabrück, zo erg zelfs dat we beslisten niet langer aan te schuiven maar binnendoor te rijden en een andere autostrade te nemen. Helaas was het daar niet echt beter: wegenwerken, file, regen,... (en dan dan nog op een zondag!). Een keer in Nederland was het gelukkig niet meer druk en konden we vlot doorrijden, maar we hadden toen al erg veel tijd verloren natuurlijk.

We haalden nog snel frietjes en zetten dan de laatste kilometers in. Ik voelde me steeds vrolijker worden naarmate we dichter bij huis kwamen. Lotte herkende onze straat meteen en begon enthousiast te kirren. Ze was nauwelijks geïnteresseerd in eten maar des te meer in het speelgoed dat was thuisgebleven. Alles moest herontdekt worden! Toen ze in haar oogjes begon te wrijven, staken we haar in bedje en daarna pakten we al wat spullen uit. We ploften ons neer in de zetel en proefden de aquavit die we op de boot hadden gekocht. Lekker! Een waardige afsluiter van een superleuke vakantie in een prachtig land...

zaterdag 15 augustus 2015

Holmenkollen en boot naar Kiel

Lotte had flink geslapen in het grote bed. Ze werd rond 7u30 wakker door het lawaai van een grote vrachtwagen. We genoten van een heel uitgebreid ontbijt met kleine chocoladekoekjes, zalm, pannenkoeken, ...


Het was lekker zonnig, dus konden we na het ontbijt in T-shirt naar buiten richting het skimuseet. We namen al enkele spullen mee die we in de auto staken. Aangezien de ingang van het ski-museum boven aan de schans was, en wij beneden stonden, besloten we om te kijken of er beneden al iets te beleven viel. We konden inderdaad beneden al genieten van de gigantische Holmenkollen-schans. Je kon zomaar het stadion binnenwandelen. De schans is echt wel enorm: niet te geloven dat daar mensen vanaf springen en het nog overleven ook.


Er zijn ook enorm veel zitplaatsen voor de supporters. Vanop die zitplaatsen moet je een fantastisch zicht hebben op de springers. Wij vonden het in ieder geval al indrukwekkend hoe ver en hoe hoog (of diep) er gesprongen wordt (ook al ligt er nu geen sneeuw).


We wandelden nog even verder en kwamen bij een groot biathlon stadion. Daar werd nu al heel hard getraind voor de wereldkampioenschappen die daar volgend jaar zullen plaatsvinden. Het ganse parcours is gebetonneerd, dus werd er druk geoefend op rollerski's. Ook heel indrukwekkend vanop welke afstand er wordt geschoten.

We keerden terug naar de schans en klommen via de trappen van het stadion naar de ingang van het museum. Best wel vermoeiend! Het museum was echt de moeite waard: de geschiedenis van de ski en het skiën, de geschiedenis van de Holmenkollen-schans, ... Daarna gingen we met de lift tot helemaal naar boven. Wat een schitterend uitzicht heb je hier. En echt wel indrukwekkend om van daar te durven springen.


We haastten ons nog naar het hotel, zodat we nog net voor 12u konden uitchecken en reden naar de haven. Het was drukker dan verwacht in Oslo, zodat we pas om 12u30 aankwamen. Dat was nog altijd ruim op tijd. Rond 13u30 konden we dan met de auto op de boot rijden.

We zochten en vonden al snel een zeteltje op het zonnedek waar we genoten van het warme weertje en keken naar de vele boten. Op een bepaald moment moet er ons echt wel een belangrijke boot gepasseerd zijn, want die boot werd gevolgd door een helikopter en een massa andere boten. We keken nog naar twee jetskiërs die aan het spelen waren op de golven die onze boot maakte.


Wij gingen binnen nog wat inkopen doen en al snel was het 17u30, tijd om te eten. Lotte was niet gelukkig en maakte nogal wat kabaal in het grote en chique restaurant. Gelukkig kon ze getroost worden op de schoot van mama. Ik ging bordjes vol lekkers halen. De keuze was enorm groot. Na het eten speelden we nog wat met Lotte. Buiten was het intussen aan het regenen.

Rond 21u legden we Lotte in het grote bed, wij kropen op hetzelfde moment in bed.

vrijdag 14 augustus 2015

Høvringen – Oslo

Om 8u15 ging de wekker af. We hadden allebei slecht geslapen (Lotte gelukkig niet), want we hadden te veel water gedronken en we vonden onze draai niet.


We aten pudding (met gehakte chocolade) als ontbijt en daarna konden we met de stootkar de laatste spullen naar de auto brengen. Lotte vond het niet alleen superleuk om op de lege kar te zitten (al dan niet met papa erbij – en mama maar duwen) maar ook om te “helpen” om de volle kar naar de auto te duwen.

Rond 10u15 trokken we het hek definitief achter ons dicht: het hek dat niet bedoeld is om de schapen op het terrein te houden maar eraf. De eigenaars hebben we niet gezien (een beetje raar om zo te vertrekken).


De afdaling naar de E6 (via haarspeldbochten) verliep alleszins al beter dan gisteren! Het stuk tot in Lillehammer loopt door het Gudbrandsdal, het langste dal van Noorwegen, langs de Lågen-rivier. We hielden een korte stop in Ringebu om even de 13-eeuwse staafkerk te bekijken en de beentjes te strekken. Op zich was de staafkerk wel mooi, alleen jammer van die afzichtelijke rode toren die echt wel afbreuk deed aan de schoonheid van het geheel. Errond rustten de rechtopstaande grafzerken in het perfect groene gras.

Onze volgende stop was in Lillehammer, waar we even de E6 verlieten om naar de Lysgårdsbakkene te gaan kijken, de skischans van de Olympische Winterspelen van 1994. En dan te beseffen dat ik nog herinneringen heb aan die Spelen (oud worden...)... In tegenstelling tot de meeste mensen parkeerden we niet op de betaalparking beneden (om dan eventueel tot boven te wandelen of de stoeltjeslift te nemen), maar reden we tot helemaal bovenaan om daar gratis te parkeren en tot bij de toren te wandelen. De twee schansen waren al spectaculair van beneden gezien, maar stel je voor dat je daar helemaal boven op dat bankje zit: een prachtig zicht over het besneeuwde Lillehammer, een joelende menigte, de skipunten naar beneden gericht, je over te geven aan de zwaartekracht,... Dat mensen dat overleven! En hoe kom je op het idee?!


Nadat we onze boterhammetjes op hadden, gingen we verder op weg naar Oslo. Lange tijd reden we langs (of niet ver van) het Mjøsa-meer, het grootste meer van Noorwegen. Het landschap werd gaandeweg minder ruw, minder karakteristiek voor Noorwegen, leek het wel (althans voor zover het voor ons aanvoelde na bijna vier weken in Noorwegen)...


De weg werd breder en op de duur mocht je zelfs 110km/u rijden (dat leek nu ineens ontzettend snel). Dicht bij Oslo kwam er niet alleen een tweede maar ook een derde en soms een vierde rijvak bij. Het verkeer uit het centrum zat volledig vast en ook in onze rijrichting begon alles op te stroppen. We moesten gelukkig rechts afslaan en konden zo alle stilstaande auto's gewoon voorbijrijden. We geneerden er ons al bijna voor.

Via kleinere wegen kwamen we dicht bij de Holmenkollen-skischans, van de Olympische Spelen van 1952. Hier winnen en je wordt tot de heldenstatus verheven (nu nog steeds).


Tegenover het skimuseum onder de schans (da's voor morgen) konden we gratis parkeren en van daar wandelden we (met enkel de essentiële bagage) tot aan het hotel. Het zwembad was jammergenoeg gesloten wegens onderhoud (het zomerseizoen is hier dus echt voorbij), maar we kregen een kamer met een mooi zicht op de stad en de fjord. Binnen was het jammergenoeg al even warm als buiten: 25°C is nu echt wel warm voor ons.


We gingen nog heel even buiten wandelen alvorens te gaan eten. Hoewel het al tamelijk laat was, gingen we nog onder ons drietjes in bad (wij hebben dat zwembad niet gemist!). Daarna stopten we Lotte in haar eigen grotemensenbed en slopen we de kamer uit om in de zetel in de gang nog wat te lezen (tot daar reikte de babyfoon nog). Even voor 23u slopen we onze kamer weer in om zelf ook te gaan slapen. Lotte lag toen al lang te dromen over al die avonturen die we samen beleefd hebben in Noorwegen. Flinke meid, zo in dat grote bed!

donderdag 13 augustus 2015

Blåhø

We waren blijkbaar allemaal uitgeput, want het was al bijna 10 uur toen Lotte wakker werd. Na een flink ontbijt (eerst boterhammetjes, dan pas de fles) ging Lotte heel succesvol op het potje (grote en kleine boodschap). 


Aangezien het al zo laat was en omdat de zware wandeling van gisteren nog in de benen zat, beslisten we om met de auto naar Blåhø, de berg met de zendmast die we van bij het huisje kunnen zien, te rijden. Het was al 11u45 toen we vertrokken.


Lotte vond de afdaling van Høvringen naar de E6 niet zo plezant, want toen we net op de E6 zaten, moest ze overgeven. Op een rustige, mooie parking verversten we haar kleertjes en liepen we wat rond. We reden over een mooie weg, omringd door beboste bergen richting Vågå. Daar begon de echte klim. Al snel reden we over een onverhard weggetje via haarspeldbochten naar boven. Na het betalen van de tol (50 Kr) werd de staat van de weg alleen maar slechter. Veel stenen zorgden er voor dat we niet sneller dan 30km/u konden rijden.


Al snel zaten we boven de boomgrens en werd het uitzicht mooier en mooier. We zagen de besneeuwde bergen van Jotunheimen af en toe en passeerden heel mooie bergmeertjes. Na een lange tocht kwamen we uiteindelijk boven aan. Buiten de heel hoge toren (of het een zendmast is weten we niet) was het uitzicht adembenemend. Langs alle kanten de mooie bergtoppen van Jotunheimen, Rondane, Dovrefjell, ... In de valleien hier en daar een meer. Schitterend! Alleen jammer dat er zoveel wind stond. Er lagen heel veel stenen op de top. dat vond Lotte fantastisch. Ze kon er op kruipen en klauteren en met de hulp van mama en papa er ook weer afspringen.


We reden iets terug, tot aan één van de meertjes om te picknicken. Daar was gelukkig geen wind en met een stralend zonnetje (en 17 graden) was het echt genieten van de omgeving en het mooie weer. We namen een timelapse en vroegen aan de Duitser die met stukken glas de bergen in liep wat hij precies deed. De Duitser bleek een Nederlander te zijn en ze deden onderzoek (met serretjes) naar de opwarming van de aarde.


De terugweg verliep sneller. We stopten nog eens in de winkel om chocolade te kopen. Om 16u20 waren we terug aan ons huisje. Lotte at wat fruit, terwijl mama lekkere pudding klaarmaakte.


We speelden nog wat buiten en testten de schommel en de zandbak. We aten lekkere fishsticks en droegen al wat spulletjes naar de auto. Lotte vond het geweldig om op de stootkar te zitten en om ze voort te duwen. 


Terug in het huisje genoten we van de lekkere pudding die mama had klaargemaakt. Lotte ging nog succesvol op het potje voor ze ging slapen.


We lazen nog wat en snoepten van een extra potje pudding.