Translate

dinsdag 31 juli 2018

Planica & Zelenci

Zeven uur lijkt wel het uur waarop we de klok kunnen gelijkzetten met Lottes blaas.  Ze wilde niet terug in bed maar wel even alleen spelen in de living, of toch eventjes.  Ik mocht nog wat blijven liggen, gelukkig...

In de voormiddag bleven we in het huisje (en in de tuin) om wat te spelen en te lezen, en het was toen al duidelijk dat het een mopperdagje zou worden...


Na het eten vertrokken we naar het schansenpark van Planica (Rateče, in de buurt van Kranjska Gora).  Daar kan je schansen zien in alle maten: van kleine, waar ik ook nog wel van af zou durven, tot de grootste ter wereld, met een recordsprong van 251.5m (op naam van de pool Kamil Stoch).  De helling waarop ze landen, bestaat uit plastieken slierten, maar daarna een uitloper van gemillimetreerd gras waar ze tot stilstand moeten komen.  In de winter is alles natuurlijk bedekt met een laagje sneeuw.  In tussentijd worden plastiek en gras besproeid...


We gingen het Planica Center binnen, waar we filmpjes konden bekijken over hoe er precies getraind wordt.  En in de kelder is er een oefenterrein voor langlauf met sneeuw, echt waar!  En we mochten daar zelfs even binnen: foto maken met een reuzesneeuwman.  Die kou deed wel even deugd!


Terug buiten vergaapten we ons aan de zipline en de jongens en meisjes, mannen en vrouwen, die zich van bovenop de schans de diepte in stortten...



Daarna reden we terug richting Podkoren, waar een korte wandeling ons bij de Zelenci-bronnen van de Sava-rivier bracht.  En prachtig, glinsterend meertje in een berglandschap!  We klommen de observatietoren op, telden de vissen (forel), staken onze handen in het koele water,...  Wel jammer dat er op het einde een grote groep toekwam, want dat verstoorde het rustige tafereeltje toch wel wat.


Mits een korte tussenstop om brood te kopen, reden we terug naar ons huisje in Gozd Martuljek.  Daar voltrok zich het gebruikelijke ritueel: eten maken, eten, douchen, Lotte in bed,...  Daarna was het jammergenoeg al tijd om in te pakken en de auto vol te steken.

maandag 30 juli 2018

Savica-waterval

Lotte moest iets na 7 uur al naar het toilet gaan en wou niet terug gaan slapen.  Ze ging beneden wat spelen, terwijl wij nog wat verder sliepen.  Toen ik om 9 uur wakker werd, zaten Lotte en mama beneden het reisdagboek te versieren.  Na het ontbijt buiten op het terras reden we naar Kranjska Gora om boodschappen te doen.  Lotte was nog niet vergeten dat we haar berenkoekjes hadden beloofd de vorige keer, dus gingen we die maar snel halen.

Terug bij het huisje laadden we vlug de boodschappen uit en vertrokken we richting de Savica-waterval, of dat was toch de bedoeling.  Het eerste deel van de rit verliep volgens plan.  We dachten dat we langs het meer van Bléd moesten rijden, maar dat kwamen we maar niet tegen...  We belandden wel in de bergen, reden een stevige col op, genoten van het uitzicht op een prachtig gelegen kerkje en stopten dan toch maar eens om te kijken of we nog goed zaten...


Dat was duidelijk niet het geval en we begrepen ook niet waar de GPS ons naartoe wilde sturen.  We stelden de GPS opnieuw in en zagen dat we nog 1u15 moesten rijden, wat ook de tijd was vanaf ons huisje naar de Savica-waterval.  We aten dus maar snel onze boterhammetjes met gerookte zalm op op een bankje.


Na een halfuurtje rijden, kwamen we nu wel langs het meer van Bléd.  We waren daar wel verbaasd over de drukte: iedereen wilde precies aan of in het meer zitten.  Al snel zaten we in de mooie vallei van de Sava Bohinjka.  We passeerden het Bohinj-meer, waar het ook al enorm druk was en reden nog iets verder naar de parking bij de Savica-waterval, waar we rond 15 uur aankwamen.  We betaalden €3 en zochten een plekje voor de auto.


We vertrokken voor de wandeling en moesten al snel €6 betalen om de waterval te mogen zien.  Na een heleboel trappen bereikten we na 1.5km de waterval: heel mooi, tamelijk hoog en in twee delen.  Het wegje was wel afgesloten met een hekje, zodat we niet al te dicht bij de waterval konden komen. Na een paar minuten begon het vreselijk druk te worden en keerden we terug.  Op de parking aten we een ijsje en rond 17 uur keerden we richting het huisje.



Na een halfuurtje rijden, al voorbij het Bohinj-meer, stopten we langs de Sava Bohinjka.  Het water was niet extreem koud en mama en Lotte gingen al snel zwemmen.  Ik volgde wat later ook.  Ook al leek het water zacht te stromen, toch konden we al zwemmend niet tegen de stroom in gaan.  Lotte begon al snel te klappertanden, dus kropen we maar snel uit het water.  Iets later wou ze nog eens proberen, maar toen vond ze het water te koud.  We keken nog eventjes vanop de brug naar de vissers en reden toen echt naar ons huisje terug.  Lotte kloeg over vanalles en nog wat...


Het was al na 19 uur toen we aankwamen.  We aten wat chips en tijdens het eten werden we lastiggevallen door de hond van de achterburen.  Rond 20u15 staken we Lotte in bed.  Wij deden de afwas, mama leerde Spaans en ik schreef het reisverhaal.

zondag 29 juli 2018

Jasna-meer & Peričnik-waterval

Het was nog maar even na 7u toen Lotte naar het toilet moest en daarna niet meer in bed wilde gelegd worden.  Gelukkig wou ze beneden wel wat alleen gaan spelen... tot het speelgoedautootje onder de zetel onbereikbaar vast kwam te zitten.

Het onweer van gisterenavond hadden we zo kunnen vergeten, ware het niet dat de tuinmeubels nog nat waren.  Dan maar een puddingontbijt binnen.

Er werd nog gespeeld, gelezen, oefeningen Spaans gemaakt,... tot we rond 10u30 richting Kranjska Gora vertrokken, naar het Jasna-meer.  Kleiner dan we ons hadden voorgesteld maar wel prachtig gelegen met zicht op de berg.  En populair...  We vonden nog wel makkelijk een plekje voor de auto, maar op de oevers zat wel veel volk, op een strandlaken te lezen, maar de smartphone te staren,...  Gezwommen werd er nauwelijks en toen wij daartoe een halfslachtige poging ondernamen, werd ons al snel duidelijk waarom: het water was ijskoud!  Maar het was wel gezellig, zo met een drietjes op ons picknickdekentje: eten, platgeknuffeld worden door Lotte, toch nog eens proberen het water in te gaan (mislukt...), mensen kijken, bergen en wolken kijken,...



We wandelden rond het meer en dan een valleitje in van het beekje, dat soms een heuse rivier lijkt te zijn, met water dat zo mogelijk nóg kouder was... en daar moesten wij met onze voeten door!  Pijnlijk, omwille van de kou en de scherpe stenen!


Daarna reden we de andere kant weer op, naar Mojstrana, op zoek naar de Peričnik-waterval.  Omdat we ons "te vroeg" geparkeerd hadden (bij de pijtjes naar de waterval), bleek de wandeling naar de waterval geen 10 minuten te duren, maar eerder een dikke twee uur.  Maar dat was niet erg, want het was een leuke wandeling.  Meestal wel vlak, zo naast de rivier, maar wel koeler, zo tussen de bomen.  Af en toe moesten we wel een loslopende hond wegjagen (wij moeten toch niet zo gek zijn van honden als hun eigenaars?)...



We moesten nog wel even de weg volgen, maar die was gelukkig niet geasfalteerd, tamelijk rustig en bovendien waren er bergjes en kleine paadjes in de zijberm.


En toen kwamen we dus uit bij die parking van waar het dus inderdaad 10 minuten wandelen was...  Het paadje begon goed te stijgen en werd op slag heel wat avontuurlijker, met stenen en boomwortels om over te klauteren.  De waterval kondigde zich aan met het gebruikelijke gedender en "mist".  Heerlijk verfrissend!  Een smal paadje bracht ons zelfs tot helemaal achter de waterval.  Kriebelwater!  Het plezier kon niet op!


De hut bij de (echte) parking konden we niet voorbij zonder een (welverdiend) ijsje te eten.  Daarna ging het in sneltreinvaart tot bij de auto, dankzij de achtervolgingswaanzin van Lotte ("Papa gaat ons opeten"), die dan ineens omsloeg in een gezamenlijk Smurfen-avontuur.  Voor we het wisten, stonden we terug bij de auto: 7km, zonder gemopper... en Lotte beweerde dan nog dat het toch maar een korte wandeling was geweest vandaag...


Het was al na 18u toen we de auto bij ons huisje parkeerden.  Hoog tijd om te eten en dan de (kriebel)douche in!  Nadat onze kleine flinke stapper in bed lag, deden we snel de afwas en genoten we buiten samen van het invallen van de duisternis.

zaterdag 28 juli 2018

Vitranc-lift

Lotte werd pas om 8u wakker om naar het toilet te gaan.  Ze verbaasde zich erover dat ze haar kleren nog aan had en kroop toen terug in bed.  Om 9u maakte ze ons echt wakker.  Na het ontbijt versierden mama en Lotte het reisdagboek en lazen we nog wat.  Om 11u15 trokken we naar Kranjska Gora om boodschappen te doen, want dat was dringend nodig.  Terug in het huisje maakten we ons klaar om in Kranjska Gora een liftje te nemen en boven op de berg te gaan picknicken.  

Omdat we niet wisten welke lift open was, gingen we eerst naar de toeristen-info van Kranjska Gora om te vragen waar we naartoe konden.  Het was maar 5 minuutjes rijden tot aan de enige lift die open was (de Vitranc-lift).  Toen we de kassa eindelijk hadden gevonden, bleek de lift niet te werken wegens een technisch probleem.  We vonden het al verdacht dat de lift niet bewoog... 


We liepen dus iets verder en installeerden ons om te picknicken toen Lotte zag dat de lift weer werkte.  Ik stapte terug naar de kassa om te vragen of de lift weer open was.  Er stond juist een West-Vlaamse familie die probeerde hun geld terug te krijgen omdat ze al een ganse tijd niet op de lift raakten.  Dat duurde nogal lang en de Sloveen die achter mij stond aan te schuiven, kreeg het al serieus op zijn heupen... Uiteindelijk bleek de lift toch nog niet open, dus aten we op ons picknick-dekentje beneden bij de liften.


Na het eten konden we wel naar boven met de stoeltjeslift.  Er was een groot mountain-bike parcours waar we de fietsers naar beneden zagen stormen.  Boven installeerden we ons in ligzeteltjes en genoten in de hitte van een ijsje.  Om 16u15 stonden we terug beneden.  In het huisje las ik nog een Kiekeboe voor aan Lotte en viel mama in slaap.


We aten lasagna en na het eten maakte Lotte twee nieuwe vriendinnetjes.  Ze speelde een tijdje met Sara en Sophia, de meisjes van de overburen.  Na een kriebeldouche kroop Lotte in bed.  Wij zaten nog wat buiten - verhaaltjes schrijven, Spaans leren, fotootjes van de maansverduistering bewerken, ...


We zagen nog een grote kever met gigantische voelsprieten.  We moesten wel naar binnen vluchten want het begon serieus te onweren.

vrijdag 27 juli 2018

Martuljek Slap 1 & maansverduistering in Bled

Het was amper half zes toen Lotte onze kamer binnenkwam.  Gelukkig moest ze gewoon (beneden) naar het toilet en liet ze zich erna gewillig in bed steken voor nog anderhalf uur.  Ik mocht daarna nog een beetje blijven liggen, terwijl Lotte en papa boekjes lazen.



Tot 13u30 hielden we ons bezig met spelen, lezen, een nestje maken voor de bijen (Lotte dan),...  Daarna vertrokken we te voet door de smalle straatjes in de buurt van ons huisje en over het fietspad richting Kranjska Gora.  Na anderhalve km werd het eindelijk een echt paadje, maar tegen dan ging Lotte in zitstaking.  Maar eens overtuigd was er geen houden meer aan!



We kozen het steilste pad naar de waterval en dat bleef lange tijd echt wel goed klimmen.  Misschien waren onze bergschoenen toch een betere keuze geweest dan onze wandelsandalen.



Bij de splitsing besloten we niet door te lopen naar de verste waterval (Martuljek Slap 2), maar meteen terug te keren langs de eerste waterval (Martuljek Slap 1).  Dat pad was zo mogelijk nog avontuurlijker (opletten met die sandalen!).  Het draaide en kronkelde en ging steil naar beneden.  Het bracht ons langs een heel mooie waterval (volgens onze tellen 10 watervallen in één), waarop we een prachtig zicht hadden.  Weinig vlinders maar wel veel mooie blauwe bloemen (campanula)!


Het paadje volgde daarna de loop van de rivier in de vallei, waar een overdaad aan steenmannetjes overbodig de juiste weg aangaf.  Lekker koel, zo dicht bij de rivier...  Maar het water was toch te koud om onze voeten in te steken.  Dan maar stenen in het water gooien...



De brug over de rivier bleek te bestaan uit twee smalle boomstammen naast elkaar.  Lotte wilde er alleen over, want mama deed de brug te veel wiebelen...


Na 10km stonden we weer bij ons huisje.  Goed gewandeld, alweer!  De tortillas gingen er bij ons alledrie goed in.

Aangezien hat al redelijk laat was en Lotte nog een wakkere indruk maakte, deden we een poging om de maansverduistering te bekijken.  Bij ons huisje zitten de bergen in de weg en bovendien waren er vrij veel wolken.

Rijdend richting Bled zagen we ineens de verduisterde maan bij een kerkje staan.  Toch maar vlug stoppen voor een idyllische foto.


We parkeerden bij het kasteel van Bled, waar we een uitzicht hadden over het meer en de stad (waar blijkbaar een heel luid optreden plaatsvond)... met daarboven de bijna volledig verduisterde maan!  Goed (en gezellig) ondergestopt onder ons dekentje, zagen we de maan stilaan van kleur veranderen.  De Nederlanders die naast ons zaten op de ijzeren witte stoelen, hadden een roze-rode gloed over de hele hemel verwacht (dat was weer goed uitgelegd in de media) en waren dus wat ontgoocheld, maar wij waren wel tevreden.


We bleven maar niet te lang en keerden terug langs de donkere straatjes i.p.v. via de autostrade dit keer (daar heb je blijkbaar een vignet voor nodig, wat onnozel is voor die 5km).  Af en toe zagen we nog een glimp van de maan met mars erbij, en er liep zelfs een reetje over!


Lotte zocht aanvankelijk nog mee naar de maan, mars en de sterren, maar viel onderweg in slaap.  Bij het huisje trok ze haar ogen nog even open, maar ze reageerde niet toen we haar op de vele sterren en de Melkweg wezen.  We legden haar dus maar meteen - met kleren en al - in bed.  Ze keek me nog even aan met een verdwaasde blik, maar dat was het dan ook.

Na een douche keken we vanop ons terras nog naar de bergen en de sterren, en - jawel - de maan kwam net boven de berg (maar ze was al niet meer volledig verduisterd).  Snel nog wat foto's en dan in bed.


donderdag 26 juli 2018

Schönau am Königssee - Gozd Martuljek

Lotte maakte ons om 7u45 wakker.  We ruimden nog wat verder op, ontbeten en begonnen dan alles naar de auto te dragen.  Het was niet zo evident om alles in de auto te krijgen, maar na wat duwen lukte het toch.  We gingen de toeristenbelasting betalen bij Armin en vertrokken iets voor 10u naar Slovenië.

We reden al heel vlug Oostenrijk binnen en eens we op de snelweg zaten, ging het goed vooruit.  We reden door een mooi berglandschap en stopten rond 12u op een parking bij Villach.  De lucht zag er al een tijdje heel grijs uit en op de parking begon het al snel te regenen.  We moesten onze boterhammetjes dus in de auto opsmullen.  Gelukkig stopte het snel weer met regenen, zodat we droog naar het toilet konden gaan.

We belden naar de eigenaar van het huisje dat we rond 13u30 zouden aankomen en vertrokken voor de laatste 45 minuten van onze rit.  Het regende nu af en toe heel hard.  Het laatste stukje van de rit was heel steil: in derde versnelling viel de auto stil, in tweede versnelling leek het alsof we gingen opstijgen.

Toen we aankwamen kregen we een snelle rondleiding door het mooie huisje.  Wat een prachtig zicht op de bergen alweer!  We pakten alles rustig uit en maakten het ons gezellig.  We reden nog eens terug naar Kranjska Gora om te winkelen en stapten naar het toerismekantoor om wat foldertjes op te halen. 

Terug in het huisje aten we wat chips en Lotte speelde met twee autootjes die hier nog rondslingerden.  Ze keek ook in de Kiekeboes die hier nog lagen.  We aten pasta met Čevapčiči (tsjitsjiwawa volgens Lotte).  Daarna versierde Lotte samen met mama nog haar boekje en kroop ze tamelijk snel in bed.  We lazen nog wat en genoten van het uitzicht.

woensdag 25 juli 2018

Obersalzberg

Rond 7u werden we al gewekt door Lotte, maar het zonnetje scheen en we hadden alledrie wel zin om aan de zonnige dag te beginnen.  Omdat ons brood was uitgedroogd en echt niet meer te eten viel, zo hard, gingen mijn twee schatjes snel naar de winkel om verse broodjes.


Aangezien Lotte gisteren zo ver had gewandeld (en we dus haar beentjes toch wat wilden sparen) en graag eens een liftje wou nemen, besloten we (nadat we haar reisdagboekje voor gisteren hadden versierd) om gewoon van aan het huisje met onze wandelschoenen te vertrekken richting Obersalzbergbahn.


Aanvankelijk ging het over asfalt, maar gelukkig doken we na een tijdje het bos in en werd het een interessanter paadje.  We moesten wel alle registers opentrekken om het wat vooruit te doen gaan: zingen, afval oprapen, "kijk hier, kijk daar", met een virtueel touw naar boven trekken, bloemen kijken, paddenstoelen kijken, mensen proberen inhalen, pijltjes zoeken,...  En toch, toen we de liftjes voor het eerst zagen bij het middenstation, wilde ze liever nog verder wandelen, helemaal tot aan het bergstation, omdat we dan langer in het liftje konden zitten.


De Sommerrodelbahn was nog een heikel punt, omdat daar blijven staan kijken blijkbaar interessanter was dan doorwandelen.  Gelukkig was het dan niet ver meer.  Met 3u en 5.5km op de teller mochten we plaatsnemen in één van de twee aan elkaar bevestigde rode gondeltjes.  In het midden moesten we overstappen, maar op een kwartiertje stonden we beneden bij de rivier.  Die konden we dan anderhalve km volgen langs een voet-/fietspad, maar we hadden geduld nodig, veel geduld.


Het zweet werd afgespoeld onder de douche en de avonturen van de dag werden getekend, geknipt en geplakt in Lotte haar boekje.  We gingen nog te voet inkopen doen, maar tegen de tijd dat we de winkel uitkwamen, was het weer al helemaal gedraaid en werd de groente- en fruitafdeling buiten aan de winkel haastig afgebroken.  We waren maar net op tijd thuis en aten onze tapas (met pimientos de Padrón) op ons balkon, terwijl het goot en donderde in de verte.


We staken onze kleine meid maar vroeg in bed, dat zal haar hopelijk deugd doen, want ze is echt heel moe.  Helaas moesten we ook aan opruimen en inpakken denken.  Morgen rijden we immers door naar Slovenië.  Gelukkig waren we daar snel mee klaar.  We lazen en puzzelden nog wat en vielen nog een laatste keer in slaap, met een laatste blik op die mooie bergen.

dinsdag 24 juli 2018

Grünstein Hütte

Lotte werd vandaag iets vroeger wakker en kroop rond 7 uur nog eventjes bij ons in bed.  Gelukkig bleef ze nog tamelijk rustig, zodat we nog wat konden blijven liggen.  Na het ontbijt speelde ze nog een tijdje met de duplo, terwijl wij alles aan het inpakken waren voor de wandeling.  De voorbije dagen was het wat slechter weer, maar vandaag scheen het zonnetje weer volop!

We vertrokken pas tamelijk laat richting Schönau am Königssee.  Het was daar enorm druk, maar de parking is daar zo groot (en goedkoop: €2.50 voor een ganse dag) dat het geen enkel probleem was om een parkeerplaats te vinden.  We trokken in de vroegte naar het meer en waren blij dat we al snel het brugje over de rivier konden oversteken, want plots werd het veel rustiger.


We startten de klim op een mooi paadje tussen twee weides.  Daarna kwamen we weer op een weg, gevolgd door een brede aardeweg.  Het bleef wel goed stijgen, maar Lotte vond het paadje toch niet zo interessant want ze zeurde nogal veel: haar benen deden pijn, ze was moe, ze bleef veel staan zonder echte reden, ...


We aten op een steen bij de splitsing waar een klettersteig begon en toen we weer verder gingen, werd het paadje gelukkig een echt Lotte-paadje.  Smal, steil, veel trappen, ... Alles dus om er voor te zorgen dat Lotte in haar nopjes was.  Ze hernoemde het paadje al snel naar Lotte 4.  Het uitdagende pad (en de belofte dat ze een ijsje zou krijgen boven) zorgden er voor dat ze heel flink stapte.  Er nestelde zich een vlinder op Lotte haar hoofd en bleef daar wel twintig minuten zitten (ook toen we verder wandelden!). 



Na 3u30 - 4u waren we eindelijk bij de hut.  We hadden een prachtig uitzicht op de bergen en de Königssee.  Ze verkochten wel geen ijsjes in de hut, maar Lotte was niet eens echt teleurgesteld.  We dronken iets, rustten wat uit en keerden terug naar beneden.  Het moeilijke stuk ging heel vlot.  Lotte stapte en sprong van de trapjes dat het een lieve lust was.  Toen het paadje breder en dus minder uitdagend werd, kreeg Lotte het weer wat moeilijker.



Aan de Königssee konden we eindelijk genieten van ons welverdiend ijsje.  Het laatste stukje naar de auto was wat moeilijker, maar onze flinke stapper had wel 12 km gewandeld en een berg beklommen!



Terug in het huisje maakte mama eten(Berner würsten) en gingen Lotte en ik nog snel naar de winkel (want ze had nog niet ver genoeg gestapt?).  Toen we tijdens het eten vroegen wat we morgen zouden doen, ze Lotte direct dat we anders een leuke wandeling zouden kunnen maken.  Ze heeft zich precies goed geamuseerd vandaag.

Het was al laat, dus kroop Lotte snel in bed.  Wij lazen nog wat, schreven het reisverhaal, mama deed buikspieroefeningen, ik maakte een timelapse en we losten nog wat Japanse puzzels op.