Wim & Sara

Om kwart voor 8 ging de wekker (al) af.  Toch nog een beetje moe (en spierpijntjes) van gisteren! Na een copieus ontbijt gingen we op weg met de auto, voorbij de overvolle parkings van Three Sisters  (de doedelzakspeler tekende alweer present) en dan een smal wegeltje naar het zuiden inslaan: een gletsjervallei, de Glen Etive.  Nauwelijks breed genoeg voor een auto, maar gelukkig waren er meer dan genoeg inhammen voorzien om tegenliggers te passeren.  Het verbod op mobilhomes (en caravans) werd jolig genegeerd. Jammer wel dat er nauwelijks plekken waren om even te parkeren en eens uit te stappen om van het landschap te genieten.  Op zonnige dagen was het water van de Etive-rivier ongetwijfeld zeer uitnodigend geweest, maar nu miezerde het een beetje... De weg slingerde verder door een zeer groen berglandschap, voorbij een klassiek rood telefoonhokje (zonder telefoon) en er stonden zelfs enkele huizen, hier en daar.  Een alerte Lotte merkte 7 edelherten op e...

Toen de wekker om 8u15 afliep waren we al een tijdje wakker door het gestommel in de kamer boven ons.  We aten een uitgebreid Schots ontbijt en gingen daarna in de Co-op boodschappen doen.  We reden door naar de parking bij de Three Sisters, maar daar was het verschrikkelijk druk.  Het kostte ons al heel wat tijd om de volle parking weer af te rijden.  We reden 100m verder en vonden een andere parking met nog twee vrije parkeerplaatsen. Om 10u40 vertrokken we met onze zware wandelbotinnen aan onze voeten.  De Three Sisters zaten grotendeels in de wolken.  We namen een klein wegje naar beneden tot we op het echte wandelpad kwamen.  Dat paadje liep eerst nog wat naar beneden.  Bij de parkeerplaats voor bussen stond er een Schot in kilt doedelzak te spelen:  een mooi begin van de wandeling! We stapten over een brugje en begonnen aan de klim.  Het was tamelijk warm en heel vochtig, dus stonden we al snel nat in het zweet.  Het bleef ste...

Tijdens onze nachtrust hadden De Rode Duivels de VS een pandoering van jewelste verkocht.  Heerlijk wakker worden met een lezing van de krantenkoppen van over de hele wereld!  Of hoe de dappere Belgen sportief een antwoord hebben gegeven op een situatie die zich nooit had mogen voordoen. Tegen 9u schoven we aan aan de ontbijttafel voor een full Scottisch breakfast , al waren Lotte en ik niet zo dapper en lieten we de haggis  en de black pudding  omwisselen tegen boontjes in tomatensaus. Even na 10u vielen de deuren voor statige kabouters (heel hoge deuren met erg lage klinken) nog een laatste keer achter ons dicht en zetten we koers naar het noorden. Volgens de Michelin-gids was de wandeling naar Braecklinn Falls  wel de moeite, al waren we toch een beetje ontgoocheld dat het dat "maar" was.  Bloemen aan de overkant van de brug herinnerden aan een tragisch ongeluk, vermoedelijk een moment van onoplettendheid, helaas betaald aan de allerhoogste prijs. I.p.v....

Om 8 uur werden we abrupt wakker gemaakt toen ze met de luidspreker aan de hele boot lieten weten dat er kon ontbeten worden.  Erg goed hadden we niet geslapen, want de boot bleek langs alle kanten te rammelen.  Wij aten in onze kajuit en lazen nog wat, terwijl we Engeland groter zagen worden door het raam. Rond 9u30 (Engelse tijd) reden we de boot af.  Na wat zigzaggen kwamen we al snel bij de paspoortcontrole en om 10u15 waren we echt op weg richting Schotland.  Het valt op dat ze hier geen voorstander zijn van kruispunten,  want bijna overal zijn er ronde punten...  Toch wel eventjes gewoon worden want de ronde punten moeten hier ook naar links worden genomen. Het was tamelijk druk en vooral waar er maar één rijvak was, werd er traag gereden.  Het landschap werd golvender en rond 13u30 kwamen we aan bij het hotel.  Dat ligt in een typisch Schots, mooi groen domein en ziet er meer uit als een kasteel dan als een hotel.  We konden al binnen ...

Toen de wekker om 9u afging, stonden wij al onze tanden te poetsen in de badkamer.  We trokken onze loopkleren aan en terwijl de oven voorverwarmde, liepen we onder ons drietjes een rechthoekje van 20 minuten.  Voor het eerst in maanden kon/mocht dat weer met die voet van mij.  Wat deed dat deugd, aan het lijf en aan het "koppeke"! Terwijl de afbakbroodjes in de oven goud kleurden, namen we een douche.  Daarna een lekker ontbijtje van nog warme broodjes en een roerei! Lotte speelde nog wat met de kindjes op de trampoline, maar even voor 11u was het dan toch écht tijd om verder te gaan.  Om 15u begon het inschepen in IJmuiden, voor de overtocht naar Newcastle-upon-Tyne, dus er was nog wel wat tijd voor een omwegje naar De Biesbosch: een waterrijk paradijs voor wandelaars, fietser en kanovaarders! Onze wandeling begon bij knooppunt 94, vlakbij de parking.  We wandelden langs kale, afgestorven bomen, over smalle bruggetjes, langs slingerende paden,... een kikk...

We werden vanzelf wakker rond 9 uur.  We bakten broodjes voor het ontbijt en rond 10u45 vertrokken we richting Loon op Zand.  Daar begonnen we om 11u45 in het stralende zonnetje aan de wandeling. We zaten direct in een mooi bos, met onverharde, maar platte wandelpaadjes.  Al na een kilometer of drie kwamen we aan bij de duinen.  Het stapt wel een heel stuk moeilijker door het zand, maar de duinen waren wel indrukwekkend.  Soms deden ze wat denken aan de woestijn in Namibië, maar nu wel met levende bomen.    Toen we de duinenzone uit waren en dus weer in het bos kwamen, namen we een kleine pauze op een boomstronkje om het zand uit onze schoenen te schudden.  Een vriendelijke Nederlander vertelde ons dat er iets verder een bankje stond.  We liepen daar naar toe om de rest van onze lamscouscous op te eten.   Er volgde nu een lang stuk door het bos.  Dat stapte veel vlotter dan door het diepe zand.  Intussen kwamen er meer en ...