Translate

zondag 27 augustus 2017

Salt Lake City - Atlanta - Roosbeek

Even na half 7 liep de wekker af.  Het berichtje dat we in het midden van de nacht hadden ontvangen (maar niet hadden gelezen), bleek niet zo'n goed nieuws te bevatten: Pablo, ons dwergkonijntje, is tijdens onze vakantie gestorven.  Ook al was dit geen complete verrassing (het beestje begon al wat oud te worden), het maakt ons droevig.  Hoe moeten we dit aan Lotte vertellen (ze is nog zo klein)?  Ze heeft nog nooit zo om Pablo zitten vragen als tijdens deze vakantie...

De ontbijtzaal zat volledig vol, dus schepten we snel ons bordje vol en gingen we in onze kamer eten.  Alle valiezen geraakten toch dichtgeritst, dus konden we aan onze lange terugreis beginnen.  Snel nog even tanken en de auto afleveren.  Bij de incheckbalie bleek één van onze valiezen te zwaar.  Onze oplossing was om het zwaarste statief eruit te halen (en als handbagage mee te nemen) en wat papier over te hevelen naar een andere valies.

Aangezien we vroeg in de luchthaven waren, moesten we een hele tijd wachten bij de gate, maar we posteerden ons bij het raam, zodat we de tijd konden verdrijven met vliegtuigen, karretjes en valiezen kijken.  De ideale manier om Lotte af te leiden van het nieuws over Pablo dat we haar zonet hadden verteld.  Ze had groot verdriet en bleef maar vragen waarom...

Tijdens de 3-4u naar Atlanta hielden we ons bezig met filmpjes kijken en spelletjes spelen.  We hadden maar 50min om de aansluitende vlucht te halen, maar gelukkig bracht de plane train ons snel naar de juiste plek.

Na veel geschipper, gaf Lotte dan toch toe aan de slaap, mama en papa slaagden daar helaas niet in.  Net toen we begonnen in te dommelen, werden we met felle lichten brutaal weer naar de realiteit teruggehaald...

We landden uiteindelijk drie kwartier voor het voorziene aankomstuur, maar de gewonnen tijd ging snel weer verloren aan het lange aanschuiven bij de grenscontrole.  We moesten gelukkig niet lang wachten op de valiezen en ook de trein werkte voor een keertje mee.  In Tienen werden we bij het station opgewacht door omi en opi, die heel blij waren om hun klein globetrottertje terug te zien (en vice versa).

Lotte begon - zoals gebruikelijk na een lange vakantie - meteen al haar speelgoed uit te halen en opnieuw te ontdekken.  Ook thuis gaat de ontdekkingstocht verder!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten