Wim & Sara

Ik zat gisteren op het werk (in Heverlee) reikhalzend uit te kijken naar het onweer dat er zat aan te komen.  Eindelijk verkoeling!  De buienradar werd nauwlettend in de gaten gehouden en we zouden nog overwogen hebben een regendans uit te voeren.  Gelukkig hebben we dat laatste niet gedaan, anders had ik me wel heel schuldig gevoeld.  Ik kreeg immers al snel van mama - volledig in paniek - te horen dat er in Hakendover een ware windhoos was gepasseerd.  Ik was ervan overtuigd dat ze waarschijnlijk aan het overdrijven was... Toen we na het werk naar huis reden (in Roosbeek) begon ik mij toch ook af te vragen of in ons huisje ook wel alles in orde was.  Gelukkig was dat wel het geval.  Tomaten kunnen we nog altijd in de winkel kopen.  We zullen dus niet omkomen van honger, omdat onze tomatenstruiken omgewaaid zijn, net als de zonnebloemen.  Toen ik mama belde, was ze nog steeds overstuur en ik hoorde het geronk van een ket...

Naar jaarlijkse gewoonte, zakten Wim en ik ook dit jaar af naar Hakendover.  Het parkeerprobleem is voor ons eenvoudig te omzeilen, aangezien mama en papa langs de steenweg wonen en de dorpskern op wandelafstand ligt.  Toen we via de invalsweg het dorp naderden, werd het ons al snel duidelijk dat dit jaar een succes zou worden.  Het weer was prachtig en veel mensen wilden erbij zijn om de processie en de galop "op den berg" mee te maken. We wisten ons nog net op tijd te positioneren op onze vaste plaats om de volledige processie te zien passeren.  Nog nooit zag ik zoveel mensen langs de kant staan, overigens allemaal heerlijk zomers gekleed.  Na de traditionele optocht met o.a. vaandelzwaaiers en fanfares, volgden er nog een 300-tal paarden, met op het einde een groep Brabantse trekpaarden.  Ik hou wel van hun hoefgetrappel , dat veel lager klinkt dan dat van "gewone" paarden. Voor de durvers onder de paarden en hun berijders volgde er ...

Ziehier de arm van mijn schatti.  Zijn andere arm ziet er net zo uit en mijn twee armen ook.  Aan weerskanten prijken er twee plakkers en onze linkerarm is zelfs pijnlijk te noemen.  Maar het is wel de allereerste stap op weg naar onze huwelijksreis!  In oktober trekken we immers naar Peru en Bolivië en daarvoor hebben we een hele rits inentingen nodig.  Een bloemlezing: tetanus, polio en difterie (gelukkig gecombineerd in één vaccin) hepatitis A & B (één vaccin, maar wel 3 doses, dus binnen één en zes maand hebben we er weer plezier van) buiktyphus gele koorts Twee prikjes in elke arm. Daarbovenop komen nog malariapillen en eventueel ook nog iets tegen hoogteziekte en ernstige diarree.   Enkel voor krokodillenbeten, wurggrepen van anaconda's, etc,... zoeken we nog een oplossing.

Sinds enkele maanden woon ik niet meer in Hakendover, maar met mijn (eerste) deelname aan het Dertienmaal voelde ik me weer op en top inwoner van het mooie Hakendover.  Ik had met mama afgesproken dat we dit jaar samen zouden deelnemen.  Onze eerste keer.  Zij had zich voorgenomen 4 rondjes te wandelen, ik droomde stiekem van het hele parcours... Het was kort na 13u toen papa ons afzette aan de kerk van Hakendover.  Een vrouw sprak ons aan; of wij soms wisten hoe we moesten wandelen.  De rest volgen bleek de te volgen strategie. Na 4 rondjes had ik al een drukpunt aan mijn linkervoet, maar ik was voorzien: compeed, plakkers,...   We konden weer voort.  Toch een lesje geleerd uit mijn deelname aan de dodentocht.  Ik kon de voorliefde van mama voor het getal 5 misbruiken, om haar te overtuigen om toch nog een rondje extra te doen.  Daarna stond ik er alleen voor.  Hoewel, "alleen"?  Supporterberichtjes van fa...

Vandaag was onze laatste dag in China.  Een laatste keer ontbijten en daarna de bus op naar het Shanghai Science & Technology Center.  Daar werden we in sneltempo rondgeleid in slechts een klein deel van het gigantische museum.  We kregen daar een uurtje vrije tijd om zelf rond te kijken, maar dat was nog veel te weinig om het hele museum te bekijken.  Na de middag werden we twee uur gedropt in hét shoppingcenter van Shanghai.  In een kwartiertje waren we volledig rond.  De verkopers waren hier zeer ambetant en grepen ons bij de arm.  Daarna liepen we nog eens rond daar in de buurt, maar eigenlijk was daar niks te zien.  We waren dus blij toen we de bus op konden richting luchthaven. Chinese raketten in het Shanghai Science & Technology Center.

Vandaag was het een rustige vrije dag . We sliepen lekker uit, namen een lekker ontbijt en gingen sporten. Eerst zwemmen, daarna lopen op de loopband. In het begin had ik daar wat moeite mee en was 12 km/h veel te snel. Later vond ik toch het goeie ritme en kon ik versnellen tot 13 km/h. Na het douchen gingen we wat rondwandelen in de buurt van het hotel, onze mail binnenhalen en wat rusten in de kamer. 's Avonds gingen we eten in de pizzahut, om eens iets totaal niet-Chinees te kunnen eten. Na het eten kropen we vroeg in bed.

Het is nauwelijks half vijf gepasseerd als de telefoon de eerste keer rinkelt.  Een gevoel van nervositeit klemt zich om mijn maag.  Pas als we gewassen en gekleed zijn, durf ik de gordijnen opentrekken.  En het is... bewolkt.  Nog voor het afgesproken uur zit iedereen op de bus.  Rijden maar! Aangekomen op het waarneemterrein zonk de moed me in de schoenen: het regende.  Tegen de tijd dat ons ontbijtje was binnengespeeld en het eerste contact achter de rug was, konden we tussen de wolken door de partieel verduisterde zon ontwaren.  We koesterden hoop en Jan telde voor iedereen de minuten af tot totaliteit.  Padden kropen weg, alle libellen verdwenen en eenden waggelden naar hun nest.  Een mysterieuse sfeer daalde neer op het waarneemterrein.  Even voor het tweede contact trok alles toe, maar Jan telde verder af.  Waaiers werden bovengehaald, de goden werden aanbeden, dansen werden uitgevoerd, maar niets hielp....