Wim & Sara

We hadden de wekker gezet om 7 uur, maar lagen al om 6 uur wakker.  Echt veel hebben we dus niet geslapen, want we lagen pas rond middernacht in bed.  Na een karig ontbijt werden we opgepikt door een camionette voor de reis naar Monteverde.  We moesten eerst nog een heleboel andere mensen oppikken, dus het eerste uurtje van de tocht reden we door San José. We merkten al heel snel dat onze chauffeur een nogal enthousiaste rijstijl had : zeer hard optrekken, af en toe hard remmen... Na twee uur rijden, kregen we een pauze.  We kochten wat koekjes en water en op de parking zagen we al enkele roofvogels en vlinders.  Na de stop zagen we al snel de stranden van de Stille Oceaan. Het interessante deel van de rit moest toen nog beginnen : de weg werd smaller en was soms zo steil dat je niet kon zien wat er achter kwam...  Het laatste deel van ongeveer 25 kilometer was op een aardebaantje.  We werden dus stevig heen en weer geslingerd. ...

Eindelijk is het moment van die langverwachte vakantie aangebroken!  Kleine oogjes, dat wel, maar vooral een gevoel van puur geluk omdat die drukke periode nu eindelijk achter de rug is en we nu enkel aan genieten moeten denken. Tegen 5u30 kwamen mama en papa ons oppikken om ons naar het station van Vertrijk te brengen,  De bittere malariapillen werden nog snel doorgeslikt... and off we went . Tegen onze gewoonte in, waren we veel te vroeg op de luchthaven.  Het was nog erg rustig en dus kwamen we snel voorbij de controle.  Ook de eerste twee vluchten (naar Londen en New York) verliepen vlot, al kregen we niet veel slaap.  Toen we afdaalden naar New York, konden we het vrijheidsbeeld zien (we haalden de verrekijker dus al maar een eerste keer boven).  Voor de rest vond ik de skyline maar niks: geef ons maar natuur! Onze vlucht naar San José vertrok uiteindelijk - zonder verklaring of excuses - met meer dan twee uur vertragin...

Eindelijk: de langverwachte voorwaarde om deze zomer op vakantie te gaan, is vervuld!  Sinds twee dagen ben ik doctor in de wetenschappen (sterrenkunde en astrofysica) en dus kunnen we maandag met een gerust hart op "doctoraatsreis" vertrekken.  Bestemming van dit nieuwe avontuur: Costa Rica en Nicaragua. Nog eens bedankt aan iedereen voor jullie aanwezigheid bij de verdediging en de steun!

Toen we opstonden was het heel zonnig en al lekker warm. We reden naar Grafenegg, waar we rondwandelden in het park. Het park was heel uitgebreid en er was heel wat schaduw. Er staan een heleboel verschillenden bomen, vaak met een plaatje waar wat uitleg op stond. Het park bij het kasteel van Grafenegg. Het kasteel van Grafenegg. Daarna trokken we naar Weitenegg, waar de vrouwen in de Donau sprongen (en een bril kwijtspeelden). Terug in het hotel maakten we onze valiezen, speelden we nog een spelletje triomino's en kropen we na het eten vlug in bed, want morgen keren we terug naar huis.

Het was erg slecht weer vanmorgen: het regende pijpenstelen en we bezochten in de voormiddag dan ook het tuincentrum in Wieselburg (iets wat we vroeger ook altijd deden bij slecht weer). Daarna konden we het niet laten om tot in Maria Taferl te rijden voor het tradionele ijsje, en om nog eens naar de cache te zoeken. Uiteindelijk vond Wim ze. We gingen nog iets drinken en het zat daar vol met wespen, wat ik jammer genoeg aan den lijve moest ondervinden, met een zeer pijnlijke steek tussen mijn vingers. Gelukkig kon ik met ijs de zwelling toch wat beperken. 's Avonds gingen we naar het feest van de "Blaskapelle", een gezellig straatfeest van de plaatselijke fanfare: de oude en de nieuwe hotelbazen kwamen bij ons zitten, en nog wat volk dat we kenden, en we genoten van de lekkere wijn en bijhorende aardappelspiralen. Straatfeest van de plaatselijke fanfare. Vandaag zagen we 2 reeën, 2 hazen en een slangetje.

Vandaag planden we een cache te gaan zoeken bij het kasteel van Hartenstein. Helaas was de gps het noorden kwijt en moesten we proberen met de kaart aan het startpunt te raken. Dat lukte nog tamelijk goed en net op tijd begon de gps toch nog te werken. De wandeling begon aan een klein beekje, waar we een paar vissen zagen zitten. Na een kleine wandeling zagen we het kasteel. We liepen nog een tijd naast het riviertje, waar we een heleboel vlinders zagen. Af en toe was er een wegje waar we een grot konden bekijken. Klimmen en klauteren! Plots moesten we een wegje nemen, waar het enorm steil werd. Af en toe ging het beter als we op handen en voeten kropen, soms waren er kabels waar we ons konden vasthouden. Uitkijkpunt tijdens de wandeling. Soms moesten we een ladder opkruipen om nog naar een grot te kijken. Uiteindelijk vonden we alle punten voor de geocache en ook de cache zelf werd tamelijk snel gevonden. Na de cache was het paadje nog eventjes moeilij...