Wim & Sara

We werden iets voor 9 uur wakker.  Na het ontbijt pakten we alles in, stapten we 4 keer naar de auto en gingen we de sleutel afgeven aan de receptie.  Iets na 10 uur vertrokken we.  We stopten al direct bij de sportwinkel in Geilo, waar we een lange trekkersbroek voor mama, extra loopsokken voor mij en houten borrelglaasjes kochten.  Om 11 uur vertrokken we echt, maar opnieuw stopten we al snel, deze keer om naar de staafkerk in Hol te kijken. De weg tot in Aurland (de 50) is echt schitterend!  Vele mooie meertjes (sommige zonder golven en dus met een prachtige weerspiegeling), watervallen, sneeuw, massa's tunnels en op het einde een prachtig uitzicht op de Aurlandfjord.  Op de parking met het uitzicht op de fjord namen we de tijd om te eten. Na een heleboel haarspeldbochten, tunnels en haarspeldbochten in tunnels kwamen we aan in Aurlandsvangen, waar we de Lærdaltunnel namen.  Met een lengte van 24,5km is dit de langste tunnel ter wereld.  Elke 6...

Lotte had gelijk toen ze gisteren zei dat de bovenburen nogal lawaaierig waren: rond 8u werd er gestampt en gebonkt, maar gelukkig vielen we terug in slaap.  Na het ontbijt sprongen we de auto in en reden we terug richting de échte Hardangervidda, om de wijdsheid en het desolate gevoel van het hoogplateau écht te ervaren.  Hoe anders dan op de klanken van Sigur Rós door dit landschap rijden? Bij de Fagerheim-hut parkeerden we aan de overkant van de straat en deden we onze wandelschoenen aan.  Die waren nog nat van gisteren. We moesten even langs de 7 wandelen eer we bij het échte paadje kwamen.  Tot ons onbegrip liet een man zijn hond aan ons snuffelen, terwijl Lotte duidelijk bang was.  Een valse noot... Het pad op de westelijke over van het meer waarrond we gingen wandelen, was erg zompig.  We zakten diep weg in dikke lagen mos... en geregeld ook in de modder.  En dan begon het nog hard te regenen ook!  Gelukkig hield de striemende regen niet zo...

We kropen opnieuw rond 9 uur uit bed.  Na een rijstpapontbijt maakten we ons klaar om naar Tovika te rijden om daar de wandeling van 'Het einde van de wereld' te doen.  We hadden die al eens gedaan in 2015, maar we vonden die toen zo mooi dat we ze graag nog eens gingen doen.   Het was een rit van 1u30.  De laatste 30km reden we over aardewegjes, met veel bochten en vaak op en neer.  Iets te veel voor Lotte, zodat we eens extra moesten stoppen.  Maar het landschap is hier wel enorm mooi!  Overal bergjes met sneeuw, veel mooie meren met eilandjes en hier en daar een rood huisje met een groen dak (vol gras). Om 11u45 kwamen we aan in Tovika.  We staken een brugje over en liepen langs het Djup-meer: wat een mooie uitzichten over het meer, met heel wat sneeuw op de bergen.  Een mooi huisje aan het meer maakte het plaatje compleet.  Net voor Iungsdalhytta konden we een mooie waterval bewonderen vanaf een brugje.  Wij gingen niet naa...

Rond 9u stonden we op.  Het regende toen nog niet, maar dat zou snel veranderen.  Na het ontbijt lazen we wat, maakte Wim zijn panorama's en speelde/knutselde Lotte verder met haar papieren ventjes. Vlak voor de middag gingen we onder ons tweetjes lopen, de berg op.  We konden nu veel meer lopen dan vorige keren, ook al moesten we af en toe toch stappen. Na een deugddoende (en welverdiende) douche reden we naar de winkel.  "Pech" dat ons brood nog even in de oven moest, want ik had zo'n honger. Na het middagmaal lazen we nog wat (ik dutte zelfs even in) en keken we naar een filmpje ( Migration ). Ik zorgde voor een laat avondmaal ( Pimientos de Padrón  en Pytt y Panne ), terwijl er tussendoor spelletjes werden gespeeld.

Nadat we wakker werden rond 8u15 laadden we het meeste al in in de auto.  We aten buiten ontbijt en kwamen de vriendelijke eigenaar van het huisje/café tegen.  Die had van Booking.com precies niet doorgekregen dat we er gingen zijn, dus hij was wat verrast. Het was aangenaam warm en zonnig zodat we nog een zonnewaarneming konden doen voor we om 9u30 vertrokken richting Geilo, opnieuw langs de mooie waterval en de lange tunnel.  In Odda tankten we de auto nog eens vol.  We reden langs de andere kant van de Sørfjord verder.  De landschappen bleven adembenemend mooi.  Een rondpunt in een tunnel?  In Noorwegen kan dat allemaal! Aangezien het nog tamelijk vroeg was, stopten we in Måbø.  Op de eerste parking aten we, op de tweede parking maakten we ons klaar om aan een wandeling te beginnen naar de Vøringsfossen.  We liepen eventjes langs de Bjoreio rivier, maar al snel begonnen we serieus te klimmen.   We kwamen een Duits koppel tegen da...

Toen ik om half 7 wakker werd, was het al klaar in onze kamer en ik dacht dat ik niet meer ging kunnen slapen... maar ineens was het twee uur later...  Ons ontbijt knutselden we buiten in elkaar (we hebben hier geen keukentje), aangenaam in het zonnetje. Tegen 10u reden we weg, naar de Folgefonna-gletsjer.  We reden een heel eind langs de mooie fjorden en we kwamen een prachtige waterval tegen, die ze hier blijkbaar het vermelden niet waard vinden.  Dit is gewoon Noorwegen...  Het is hier overal mooi, dus waarom een paneeltje zetten voor een "ordinaire" waterval? We reden nog door een lange tunnel (>11km) onder de gletsjer door en tenslotte bracht een smal baantje ons tot bij de (dure) parking.  We zouden bijna de vet ingetekende wandeling doen zoals iedereen, maar kozen uiteindelijk voor de wandeling die ik eerst op de kaart had aangeduid, richting Reinakulen. We moesten twee poortjes door en vanaf dan ging het steil omhoog door een berkenbos.  Ik zag o...

Toen we vanmorgen om 9 uur opstonden, was het zowaar droog.  Lotte lag nog te slapen.  We ontbeten, deden de afwas en stopten de laatste dingen in de auto.  Om 10 uur vertrokken we richting Guddal's Tunnet: een rit van 250km, maar we zouden er wel meer dan 5 uur over doen.  Lotte nam een blaadje papier om de loslopende schapen, tunnels, rendieren en elanden te kunnen tellen. We reden terug naar Vikeså en daar namen we de E39 richting Stavanger.  We namen een paar lange tunnels, maar die lange van 14km hebben we toch niet gezien. We namen wel een boot: de Fjord 1.  Er vertrok elke 15 minuten een boot, dus moesten we amper wachten.  We gingen boven zitten en konden genieten van het mooie uitzicht.  Na een klein halfuurtje varen konden we verder op de E39 rijden. We stopten op een mooie plek om te eten en reden tot in Skånevik, waar we om 14u30 toekwamen.  De ferry naar Utåker en dan naar Matre vertrok pas om 15u45.  Gelukkig was het strale...