Wim & Sara

De wekker had ik om 7u niet horen afgaan, maar de zachte armen van mijn schatjes voelde ik wél.  Het ontbijt was vreemd genoeg erg karig (deze hut is immers met de auto bereikbaar). Tegen kwart over 8 stonden we, gepakt en gezakt, klaar om te vertrekken.  De heupen en sleutelbeenderen zijn nog wat beurs van gisteren, maar er is geen andere keuze dan onze rugzakken er weer op te laten drukken. Het zacht glooiende pad van in het begin ruilden we na een tijdje in voor een steeds sterker stijgend pad vol rotsblokken. Vlakbij een klein meertje zagen we een gemsje.  Het eerste van de trektocht!  Terwijl we een appeltje aten, vertelden we aan iedereen die passeerde en het wou horen waar ze het diertje konden zien. De finale klim naar Pas du Mont Colomb  was erg steil en we hielden gelijke tred met een Vlaams koppel.  Dat vond Lotte heel tof! Bovengekomen was er niet veel plaats om te blijven staan, dus begonnen we maar meteen aan de afdaling.  Die was ook nie...

We stonden om 6u30 op.  Na het ontbijt staken we de laatste dingen in de auto en om 7u30 vertrokken we, met het afval uit het raam richting de Alpen.  De rit was toch wat langer dan verwacht, onder andere over de Col de Vence.  We stopten eventjes om brood te kopen en reden uiteindelijk de vallei van de Vésubie in.  Mooi, maar het duurde nog eventjes voor we ons konden parkeren in St.-Martin-Vésubie. We smeerden ons in met zonnecrème, trokken onze bergschoenen aan en gooiden onze veel te zware rugzakken op onze rug.  We begonnen direct met een heel zware klim, eerst eventjes op een gewone weg, dan op een paadje met trapjes en daarna op een gewoon paadje.  We liepen de hele tijd door het bos, dus hadden we niet echt mooie uitzichten.   Net voor Collet Cotignol stopten we eens om te eten.  We hadden al serieus geklommen (en onze rug deed al pijn), maar we moesten nog een hele eind verder klimmen.   Bij elke stap sprongen er tientallen...

Het was rond 9u toen we opstonden en het zonnetje scheen al uitbundig.  Na het ontbijt zochten we de spullen bijeen die we nodig zullen hebben op trektocht.  Alles werd in plastieken zakjes gestoken.  Daar waren we wel even zoet mee. Tegen half 12 reden we "onze" berg af, naar Castellane.  We vonden daar een parkeerplekje langs de kant van de weg en gingen - op lichte schoenen - op pad.  We struinden door de smalle straatjes.  Ongelooflijk dat je daar garages hebt!  In een gezellig straatje vonden we een plekje op een terrasje, voor een pastis, bibimbap en sushi bowl. We struinden nog wat verder en gingen nog voelen aan het water van de Verdon.  Dat zo'n riviertje wat verderop zo'n diepe kloof heeft uitgesleten, lijkt hier toch wel erg onwaarschijnlijk. Terug in Bargème stond de parking weer zo goed als vol.  We vragen ons af waar al die mensen zich verstoppen... We palmden één van de 8 petanquevelden in: geen pastis maar wel de nodige discus...

Toen wij rond 9 uur uit bed kropen, was Lotte nog diep aan het slapen.  Na het ontbijt (met de rest van de meloen) maakten we ons klaar om naar Moustiers-Ste-Marie te rijden.  De mooie rit in het zonnetje gaf ons al af en toe een mooi uitzicht op de Gorges du Verdon.  Na een rit van ongeveer 1u30 vonden we een plaatsje langs de kant van de weg in Moustiers-Ste-Marie. Het was amper 100m stappen tot in La Grignotière.  Het restaurantje is nog altijd een oase van rust, met veel schaduw en mooi beschilderde tafeltjes.  Ook het toilet rook nog altijd zalig naar Lavendel.  We dronken een lekkere pastis en aten toast met avocado (en iets te veel citroen volgens Lotte).  We kochten een mooie fles (voor water) en lavendelparfum.  We slenterden even rond in het stadje en klommen toen naar het kapelletje van de Notre-Dame de Beauvoir.  Tijdens de klim hadden we een mooi uitzicht op de daken van Moustier-Ste-Marie en op het meer.  Het kapelletje was...

We werden wakker van sporadisch getik, dat zich steeds frequenter liet horen.  Regen, onmiskenbaar.  We bleven nog een tijdje hangen tussen slapen en waken, maar tegen half 10 stonden we toch maar op.  Het regende hevig en overal hingen wolken.  We hingen dus maar wat rond in het huisje. Rond half 12 (de regen was gestopt, het zonnetje duwde, de buren haalden hun slijpschijf boven,...) gingen we onder ons tweetjes een rondje lopen.  Het was vochtig warm... Na een douche reden we terug naar de Route Napoléon , naar Villaute, om boodschappen te doen, want we hadden echt niks in huis.  Ik vond de winkel wat groezelig, maar we vonden wel al ons gerief. Aangesterkt door ons middagmaal trokken we de deur achter ons toe, voor een wandeling, grotendeels over dezelfde paadjes als het loopje van vanmorgen.  Het was intussen erg warm en nog steeds erg vochtig.  Bij elke stap die we zetten, schrokken ontzettend veel vlinders en sprinkhanen op. Onze poging om ...

We stonden zoals gewoonlijk op om 3 uur.  We maakten ons in een recordtempo klaar en om 3u25 zaten we al in de auto richting Frankrijk.  Zo vroeg is het nog heel rustig in Jodoigne, zodat we al vlug op de E411 richting Luxemburg zaten.  Het was helder, dus zaten er heel wat sterretjes.  In de buurt van Arlon was het soms een tijdje mistig.  De mistbanken bleven aanhouden tot de zon al goed boven de horizon stond (in Langres). We stopten een eerste keer op de parking in Langres, waar we tankten en een eerste portie koude pastasalade aten. We besloten niet de hele tijd de autosnelweg te nemen, dus reden we richting Grenoble in plaats van door Lyon naar het Zuiden.  We stopten op de parking van l'Ile Rose en namen dan de mooie weg over de Col du Haut-Croix richting Sisteron. In Chateau-Arnoux namen we nog een pauze en aten we de rest van de koude pastasalade.  We namen de Route Napoléon richting Digne en daarna richting Castellane.  We reden door pra...

Toen we even voor 10u Kiel binnenvoeren en vriendelijk verzocht werden om ons naar het autodek te begeven, waren we al een tijdje wakker: we hadden uit het ronde raampje zitten staren (veel zeilbootjes!) en op de TV gevolgd waar we exact zaten. Onze auto stond vierde in de rij om weer aan land te gaan, dus dachten we snel (en voor de drukte) op weg te zijn.  Juist spijtig dat de tweede auto leeg bleek te zijn en dat nog even zou blijven.  Na een tijdje kwamen de inzittenden doodgemoedereerd aangesleft.  Wij zouden in hun plaats in de grond zakken van schaamte, maar van zoiets hadden zij duidelijk geen last. De rit zelf verliep gelukkig wél vlot.  Toen we langs de "frietjeswinkel" passeerden, was het min of meer etenstijd, dus wipten we daar even binnen voor onze traditionele thuiskomstmaaltijd. De frietjes werden met veel smaak opgegeten, de auto uitgeladen, een eerste wasje ingestoken, de grootoudertjes gebeld,...  En zo zit de avond (en bij uitbreiding de vaka...